Facebook - konwersja
Czytaj fragment
Pobierz fragment

Brygida Star Show - ebook

Wydawnictwo:
Data wydania:
21 sierpnia 2015
Format ebooka:
EPUB
Format EPUB
czytaj
na czytniku
czytaj
na tablecie
czytaj
na smartfonie
Jeden z najpopularniejszych formatów e-booków na świecie. Niezwykle wygodny i przyjazny czytelnikom - w przeciwieństwie do formatu PDF umożliwia skalowanie czcionki, dzięki czemu możliwe jest dopasowanie jej wielkości do kroju i rozmiarów ekranu. Więcej informacji znajdziesz w dziale Pomoc.
Multiformat
E-booki w Virtualo.pl dostępne są w opcji multiformatu. Oznacza to, że po dokonaniu zakupu, e-book pojawi się na Twoim koncie we wszystkich formatach dostępnych aktualnie dla danego tytułu. Informacja o dostępności poszczególnych formatów znajduje się na karcie produktu.
, MOBI
Format MOBI
czytaj
na czytniku
czytaj
na tablecie
czytaj
na smartfonie
Jeden z najczęściej wybieranych formatów wśród czytelników e-booków. Możesz go odczytać na czytniku Kindle oraz na smartfonach i tabletach po zainstalowaniu specjalnej aplikacji. Więcej informacji znajdziesz w dziale Pomoc.
Multiformat
E-booki w Virtualo.pl dostępne są w opcji multiformatu. Oznacza to, że po dokonaniu zakupu, e-book pojawi się na Twoim koncie we wszystkich formatach dostępnych aktualnie dla danego tytułu. Informacja o dostępności poszczególnych formatów znajduje się na karcie produktu.
(2w1)
Multiformat
E-booki sprzedawane w księgarni Virtualo.pl dostępne są w opcji multiformatu - kupujesz treść, nie format. Po dodaniu e-booka do koszyka i dokonaniu płatności, e-book pojawi się na Twoim koncie w Mojej Bibliotece we wszystkich formatach dostępnych aktualnie dla danego tytułu. Informacja o dostępności poszczególnych formatów znajduje się na karcie produktu przy okładce. Uwaga: audiobooki nie są objęte opcją multiformatu.
czytaj
na tablecie
Aby odczytywać e-booki na swoim tablecie musisz zainstalować specjalną aplikację. W zależności od formatu e-booka oraz systemu operacyjnego, który jest zainstalowany na Twoim urządzeniu może to być np. Bluefire dla EPUBa lub aplikacja Kindle dla formatu MOBI.
Informacje na temat zabezpieczenia e-booka znajdziesz na karcie produktu w "Szczegółach na temat e-booka". Więcej informacji znajdziesz w dziale Pomoc.
czytaj
na czytniku
Czytanie na e-czytniku z ekranem e-ink jest bardzo wygodne i nie męczy wzroku. Pliki przystosowane do odczytywania na czytnikach to przede wszystkim EPUB (ten format możesz odczytać m.in. na czytnikach PocketBook) i MOBI (ten fromat możesz odczytać m.in. na czytnikach Kindle).
Informacje na temat zabezpieczenia e-booka znajdziesz na karcie produktu w "Szczegółach na temat e-booka". Więcej informacji znajdziesz w dziale Pomoc.
czytaj
na smartfonie
Aby odczytywać e-booki na swoim smartfonie musisz zainstalować specjalną aplikację. W zależności od formatu e-booka oraz systemu operacyjnego, który jest zainstalowany na Twoim urządzeniu może to być np. iBooks dla EPUBa lub aplikacja Kindle dla formatu MOBI.
Informacje na temat zabezpieczenia e-booka znajdziesz na karcie produktu w "Szczegółach na temat e-booka". Więcej informacji znajdziesz w dziale Pomoc.
Czytaj fragment
Pobierz fragment
19,90

Brygida Star Show - ebook

„Brygida Star Show” Magdaleny Trubowicz doskonale wpisuje się w tak lubiany przez miłosnych marzycieli – nurt komedii romantycznej.

Powieść w prosty, dostępny i bardzo zabawny sposób przedstawia losy trzydziestoletniej singielki oraz jej świty. Książka jest pamiętnikiem obejmującym dwadzieścia osiem dni, czyli tyle ile trwa cykl u kobiet. Okazuje się, że w ciągu tego czasu może wydarzyć się tak dużo, że niektórzy nie mają tylu przygód w ciągu całego roku. Ale, żeby tak się stało, trzeba nazywać się Brygida Star i posiadać niezwykłą umiejętność przyciągania sytuacji powszechnie uznawanych za pechowe. Bohaterka jest kobietą niezależną i spełnioną zawodowo, ale bardzo samotną i wciąż poszukującą ideału. W jej życiu niczym cień czai się wszędzie nadopiekuńcza mama, której zachowanie często wywołuje w czytelniku gromki śmiech. Brygida bez wątpienia nie nudzi się w życiu, przedstawia nam swoich ośmiu niedoszłych mężów oraz kolejnych absztyfikantów. “Czy ja już mówiłam, że nie lubię gdybać i nie angażuję się zbyt szybko? Kłamałam. Pewnie już się zorientowaliście i wcale was to zapewne nie dziwi. Prawda jest taka, że ilekroć poznam jakiegoś nowego faceta, z miejsca chodzę oglądać suknie ślubne i wybieram imiona dla naszych dzieci. No powiedzcie, że wy tak nie robicie? Ta, jasne… znów jedzie mi i strzela… czołg oczywiście.”

Czy Brygida znajdzie w końcu odpowiedniego faceta i ułoży sobie z nim życie? Przekonajcie się sami.

Kategoria: Powieść
Zabezpieczenie: Watermark
Watermark
Watermarkowanie polega na znakowaniu plików wewnątrz treści, dzięki czemu możliwe jest rozpoznanie unikatowej licencji transakcyjnej Użytkownika. E-książki zabezpieczone watermarkiem można odczytywać na wszystkich urządzeniach odtwarzających wybrany format (czytniki, tablety, smartfony). Nie ma również ograniczeń liczby licencji oraz istnieje możliwość swobodnego przenoszenia plików między urządzeniami. Pliki z watermarkiem są kompatybilne z popularnymi programami do odczytywania ebooków, jak np. Calibre oraz aplikacjami na urządzenia mobilne na takie platformy jak iOS oraz Android.
ISBN: 978-83-7900-395-2
Rozmiar pliku: 907 KB

FRAGMENT KSIĄŻKI

DZIEŃ 1

- Imię i nazwisko? – wydeklamowała pani w kwadratowych okularach, patrząc na mnie znudzona.

- Brygida, Bernadetta Star. Bernadetta przez dwa „te” – uśmiechnęłam się do niej łagodnie.

Wyglądała na jakieś pięćdziesiąt lat, ale jak słowo daję brakowało jej tylko gumy do żucia, którą mlaskałaby ze znudzeniem. „Jak ja nie lubię biurokracji” – pomyślałam. Te całe peerelowskie stare pudernice wrośnięte w fotel za odrapanym biurkiem i robiące nam łaskę, że podbije to to papierek. Może i generalizuję, uogólniam czy jak kto sobie to nazwie, a może po prostu mam takiego pecha, że ilekroć jestem zmuszona załatwić jakąś sprawę urzędową trafia mi się obsługa z lamusa.

Na litość boską, tyle moich rówieśnic szuka pracy. Są młode, ambitne, wykształcone... i w większości sprzedają frytki w Mc Donaldzie, bo w biurze zalegają relikty przeszłości.

- Data urodzenia? Psze pani, kolejka czeka! – pani za okienkiem wydawała się być mocno poirytowana. W jednej chwili uzmysłowiłam sobie, że pyta mnie o datę urodzenia chyba nie pierwszy raz, tylko ja gapa, bujam znów w obłokach i filozofuję. Odwróciłam się, wywracając oczami do blondyna za mną na potwierdzenie, że pani owa mnie denerwuje i jestem zażenowana jej postawą.

- Dwudziesty dziewiąty lutego tysiąc dziewięćset osiemdziesiąty trzeci – wysiliłam się na uśmiech. Chciałam już jej nagadać, że ona tu jest dla mnie, a nie ja dla niej i niech spełnia swój obowiązek, za to jej, kurde, płacą. Ale postanowiłam nie wojować. Blondyn za mną był tak obłędnie przystojny, że miałam nadzieję na nawiązanie bliższej znajomości, a mój, że tak to nazwę, wybuch arogancji mógłby go zanadto przestraszyć.

- A to pech – parsknęła pani zza biurka.

- Że proszę słucham? – spojrzałam na nią, stukając palcami w blat. Cóż za impertynencja! Chyba zaraz pęknę, jak czegoś jej nie powiem. Bezczelna starucha!

- Od razu wiedziałem, że skrywa pani jakąś tajemnicę tej nieskazitelnej młodości – usłyszałam nagle zza pleców. Odwróciłam się i ujrzałam rządek lśniących jak perełki zębów blondyna. Uśmiechnął się do mnie i łobuzersko mrugnął oczkiem. Poczułam, jak czerwień i pot zalewają moją buzię od wschodu do zachodu. Chyba się zaraz rozpłynę.

- Yyyyy, no tak, jestem młodsza niż ustawa przewiduje – wydukałam.

Matko święta, co ja bredzę? Mówi się głupszy niż ustawa przewiduje, a nie młodszy. I to wcale nie jest pochlebne. Może nie zauważy, może się nie zorientuje. Módlmy się..

- Yhym... taaaak... – przeciągnął leniwie i spuścił wzrok na plik papierów.

A jednak się zorientował, że klepię jak potłuczona. Zawsze tak jest, zawsze muszę zaliczyć wtopę. Trzydzieści lat na karku, zero poważnych związków na koncie i nieustający pech – oto cała ja.

Poczułam, że żal ściska mnie w gardle, a łzy napływają do oczu. Być może za bardzo się tym wszystkim przejmuję, ale ileż można? Koleżanki wciąż trajkoczą o chłopakach, narzeczonych i mężach, a ja stale udaję, że jestem singlem z wyboru. Kogo ja oszukuję?

- Nie zaznaczyła pani, jaki jest cel wydania dowodu osobistego – z zamyślenia wyrwał mnie głos urzędniczki.

- Jak to, jaki? Stracił ważność i potrzebuję nowego – odpowiedziałam obrażona. Miałam już dość tych formalności i niewygodnych pytań. Załatwić, uciec, zapomnieć.

- A może niedługo będzie pani wychodziła za mąż i znów trzeba będzie wymieniać? Może warto poczekać jeszcze chwilę z tą wymianą? – zapytała dociekliwie kobieta.

O, masz babo placek. Uczepiła się jak akwizytor. Za mąż, za mąż.. ja i za mąż.. No to trzeba by było jeszcze ze dwie wymiany dowodów poczekać, jak nie dłużej. Jak tu iść za mąż skoro tu ani poważnego kandydata, ani nawet kandydata wariata?

- Brygida Bernarda Star – kobieta chyba zrozumiała, że błądzi z tematem nie w tę mańkę, co trzeba, bo nie czekając na odpowiedź, kontynuowała uzupełnianie danych.

- Bernadetta. Brygida Bernadetta Star. Przez dwa „te” w drugim imieniu – popatrzyłam na nią znacząco.

Kobieto, z czym do ludzi? Nie dość, że mozolna to jeszcze trzy razy pyta o to samo? Moją mamę bym posadziła za tym biurkiem i mimo, że na bakier jest z technologią i nowinkami, to by sobie milion razy lepiej poradziła.

Brygida Bernarda – pani popatrzyła zniecierpliwiona na mnie i wskazała mi wpis na akcie urodzenia.

Patrzyłam jak wryta na druczek i nie mogłam pozbierać myśli. „No, jak byk jest napisane Bernarda” – pomyślałam. Zaraz, zaraz. Chwileczkę, o co tu chodzi? Jestem w jakiejś ukrytej kamerze czy co? Mam gdzieś pomachać, czy blondyn za mną zaraz wyskoczy z mikrofonem? To się nie dzieje naprawdę.

- Przecież ja chciałam tylko wymienić dowód, bo mi się przeterminował. Nie chcę zmienić imienia – wyszlochałam do okienka.

Pani podrapała się w głowę i postukała coś w klawiaturę komputera. A jednak nie była taka niemota. Chwyciła telefon, wybrała numer wyczytany z monitora i zamieniła trzy zdania z kimś po drugiej stronie. Po czym rozłączyła się, wzięła głęboki oddech i zwróciła się do mnie.

- Proszę pani, musiała zajść jakaś pomyłka, gdy wyrabiała pani dowód po raz pierwszy. W księgach ewidencyjnych urzędu stanu cywilnego jest pani wpisana jako Brygida Bernarda. Wyrabiamy ten dowód? – zapytała spokojnie.

Chyba wyczuła, że w jednej chwili cały świat zwalił mi się na głowę. Trzydzieści lat żyłam w przeświadczeniu, że noszę imię świętej Bernadetty, tej od objawień boskich, a tu nagle Bernarda? Co ja teraz zrobię? Jak mam z tym żyć? Miałam wrażenie, że cała kolejka z blondynem na czele ma ze mnie niezły ubaw. Chcąc zakończyć tę szopkę, kiwnęłam głową do kobiety zza biurka, by wpisywała sobie co tam chce. Mogę być i Bernardą, czy jak jej tam. Pal sześć, byleby już stąd wyjść.

Dostałam od pani kwitek, by opłacić wydanie dowodu i pokornie potoczyłam się do windy. Kasa była na parterze, a ja stronię przecież od aktywności fizycznej. Pewnie po pokonaniu schodów spocona byłabym jak koń, a miałam jeszcze umówioną wizytę u fryzjera i to z polecenia Basi, z pracy. Musiałam jakoś wyglądać.

Stojąc w kolejce do kasy, wyciągnęłam telefon i zadzwoniłam do mamy.

- Mamo, jak mogłaś nazwać mnie Bernarda?? – zapytałam, gdy tylko odebrała.

- Dzień dobry kochanie, co słychać? Jak mija ci dzień? – mama zdawała się ignorować moje pytanie. Szczebiotała niczym skowronek.

- Wiesz, do Wandzi tej z drugiego piętra, przyjechał bratanek Karol. To taki postawny, przystojny mężczyzna. Zaproponowałam, że może pokażesz mu miasto jutro po pracy. Mama jak się już rozgada, to nie ma na nią siły. I jeszcze chce mnie uszczęśliwiać i swatać z krewnymi wszystkich znajomych. Chociaż Wanda to fajna babka, może i ten bratanek nie jest taki zły? Przez chwilę zapomniałam, po co dzwonię.

- Brydziu, ale że co pytałaś? – mama nagle oprzytomniała. A jednak w tym ciągu gadaniny coś czasami zarejestruje. Niebywałe.

- Mamo, mam na drugie Bernarda??? – krzyknęłam zniecierpliwiona, aż ochroniarz przy drzwiach wychylił się i spojrzał na mnie z głupkowatym uśmieszkiem.

- Bernarda, Bernadetta jeden czort. Ojciec to zapisywał, nie ma go. Zresztą kochanie, to było trzydzieści lat temu, kto by pamiętał. Ten Karol od Wandy to jeździ takim autem z kanalizacją, wiesz? Takim czarnym z czterema kółkami z przodu przy masce.

Mama zbagatelizowała problem. Jeden czort, tak? Mnie się tu wali świat, a ona mi o jakimś Karolu cuda-wianki opowiada? Chyba powinnam być wdzięczna za to, że mam w ogóle żeńskie imię, skoro to tak wszystko jedno wtedy było. Za jakie grzechy??

- I to auto ma taką kanalizację, że jak mnie do sklepu podwoził z Wandą, to mi się aż gęsia skórka zrobiła - moja rodzicielka zaaferowała się w najlepsze.

- Chyba klimatyzację, a nie kanalizację, mamo! – poprawiłam ją.

- Kanalizację czy klimatyzację, jeden czort – skwitowała. – Słuchaj, muszę kończyć, bo idziemy z Wandą na działkę. Karol przywiózł sadzonki. To co, jutro go oprowadzisz? – zapytała.

- Może być w piątek, jutro mam wizytę u ginekologa – przypomniałam sobie w ostatniej chwili.- Basia, ta, która poleciła mi fryzjera, umówiła mnie również do ginekologa na jutro. Czas zrobić, jak to mówią, przegląd podwozia, a ja nie lubię tych facetów, co to tymi łapami... ble… No i Basi kuzynki sąsiadka chodzi do takiej świetnej doktorki i mnie umówiła – uzupełniłam myśl.

- No, to może w piątek? To w piątek, kończę kochanie. Całuję cię, do piątku, pamiętaj. Pa, pa, pa, pa – mama rozłączyła się nim zdążyłam powiedzieć cokolwiek.

Świetnie. Nie dość, że nie dowiedziałam się jak to było z moim imieniem, to jeszcze mam umówioną randkę w ciemno z bratankiem sąsiadki mamy. I już widzę, jak mnie będą potem maglować, wypytywać, nagabywać. Po prostu świetnie. Swoją drogą dobrze, że dziś mam fryzjera, a jutro ginekologa. Ha, ha. Może to przeznaczenie? Jakiś anioł chyba jednak czuwa nade mną.

Zapłaciłam za znaczek skarbowy i uradowana popędziłam z powrotem do windy. W zamyśle miałam jeszcze drobne uzupełnienie garderoby w pobliskiej galerii. W końcu na randce trzeba jakoś wyglądać.

Wskoczyłam do windy w ostatniej chwili. W środku stał wysoki, barczysty szatyn w idealnie dopasowanej marynarce. Może i obsługę mieli tu słabą, ale za to petenci… co jeden to piękniejszy. Rozmarzyłam się.

- Na drugie?- zapytał zachrypniętym głosem mężczyzna. Stałam tuż obok niego. Jego włosy pięknie pachniały jednym z tych reklamowanych szamponów.

- Bernarda- powiedziałam z wielkim żalem.

- Czy jedzie pani na drugie piętro? – zapytał ponownie.

Sierota ze mnie, że szok. On mnie o piętro pyta, a ja z drugim imieniem wyskakuję. Błazenada jakaś. Ja po prostu nie wiem jak to się dzieje? To się samo tak. Chociaż, sądząc po mojej mamusi i historii z autem z kanalizacją, która wcale nie jest pojedynczą wpadką, to mogło być genetyczne. Niestety. Skinęłam tylko pokornie i znów spaliłam buraka. Najlepiej chyba będzie, jeśli przestanę się odzywać. Teoretycznie powinno być, że czego nie domówię, to dowyglądam, ale chyba jednak nie... zdecydowanie nie.

Wysiadając z windy minęłam się z blondynem, który na mój widok parsknął śmiechem i pokiwał głową. No tak, bo facetom się nigdy nic nie zdarza. Żadna wpadka. „Ale to ja mam randkę w piątek proszę pana” – pomyślałam i popatrzyłam na niego spojrzeniem numer pięć pt. satysfakcja.

Urzędniczka w okienku właśnie chwytała za tabliczkę z napisem „przerwa”, ale chyba się ulitowała nade mną, bo cofnęła rękę i dopełniła formalności.

Z urzędu wyleciałam jak z procy, bo zorientowałam się, że na te całe hece straciłam więcej czasu niż miałam przeznaczone. Tak, tak, dobrze czytacie. Nie lubię być niezorganizowana. Planuję każdy dzień co do kwadransa. To daje mi poczucie bezpieczeństwa, spełnienia i świadomości, że nie marnuję czasu na pierdoły. Niech będzie, czasem trochę zaszaleję. Mama zadzwoni na pogawędkę i nie mam sumienia jej spławić, a następne zadanie już czeka na wykonanie i cały plan szlag trafia. I potem gnam, spieszę się, ponaglam, staję na rzęsach, by nadrobić. Wiem, wiem, mało romantycznie to brzmi i przyjaźnie. Taka jestem. Może jakbym miała faceta i według zasady „szczęśliwi czasu nie liczą” żyła, byłoby inaczej. Póki co, nie sprawdzę tego w realu, jak to mówią, a gdybać nie mam zamiaru. To kolejna zasada, której staram się trzymać. Po co robić sobie nadzieję?

Z tego całego zamyślenia i główkowania, którego niestety nie umiem się wyzbyć, spóźniłam się na autobus i niczym szlachta musiałam wziąć taryfę. Najprościej byłoby w końcu zdać ten egzamin na prawo jazdy i kupić swoje cztery kółka. Ale w zasadzie gdyby było najprościej, to bym zdała za pierwszym razem. Tata nawet wysnuł teorię, że mi się pan instruktor spodobał i się podkładam, bo wiary nie mógł dać, że ktoś o jego genach oblewa sześć razy jazdę.

W gruncie rzeczy zajechałam pod same drzwi salonu fryzjerskiego starym, zdezolowanym oplem, dając taksiarzowi pięć złotych napiwku w podzięce, że mnie całą i zdrową dowiózł. Ja nie wiem, czy nikt nie sprawdza stanów technicznych tych pojazdów? Przecież to woła o pomstę do nieba! Czy ja marudzę? Chwileczkę, który dzisiaj mamy? Aaa ósmy. No tak, PMS. Jeszcze mi brakuje, by mnie zalało na wizytę u ginekologa, albo co gorsza na randkę. Nie, nie. To nie to, co myślicie, po prostu chcę czuć się komfortowo. Nie planuję nic nadzwyczajnego. To by dopiero Wanda z mamą miały co opowiadać. Mam swoje zasady. Nic więcej niż pocałunek do piątej randki. No dobra był raz taki jeden, ale to było dawno i się nie liczy. Byłam pijana, a on śpiewał w kapeli. Zasady są po to, by je łamać.

Zdjęłam kurtkę i oddałam pani stojącej przy drzwiach. Popatrzyła na mnie dziwnie i wtedy zorientowałam się, że to klientka, a nie ktoś z obsługi salonu. Miała przecież pelerynkę i dwa wałki na środku głowy. Daję słowo, jak będę taka roztrzepana, to kiedyś narobię sobie prawdziwych kłopotów. Zapamiętać na przyszłość: myśleć!!

Zasiadłam na krześle, a młoda fryzjerka założyła mi pelerynkę i zaczęła przebierać moje gęste włosy. To chyba jedyne, do czego nie mogę się przyczepić. Moje gęste, piękne, lśniące, wycacane kudły.

- Co robimy? – zapytała serdecznie.

- Hm... może jakieś ombre, tak trochę jak Kowalczyk – wyjaśniłam najprościej jak umiałam.

Basia bardzo zachwalała ten salon fryzjerski, byłam więc spokojna. Moje idealne włosy były w dobrych rękach.

- Na Kowalczyk hm... - pani zamyśliła się chwilę.

- Tak, Kowalczyk. Sportowiec – naprowadziłam fryzjerkę. Ze sportem nigdy nie miałam nic do czynienia, to chociaż se machnę fryzurę a’ la sportsmenka.

- Taaak jasne, Kowalczyk. Sportowiec. Pani uśmiechnęła się, po czym chwyciła nożyczki, złapała włosy w kucyk i szybkim gestem ucięła je tuż przy szyi.

- Co pani robi?????? – wrzasnęłam i skoczyłam jak poparzona z krzesła. – Moje włosy!!!!!! – huknęłam tak głośno, że klientka spod drzwi wcisnęła się w fotel, a fryzjerka odskoczyła na drugi koniec salonu.

- No, chciała pani jak Kowalczyk – odpowiedziała zrozpaczona. Była wystraszona i zdezorientowana. Ręka z moimi włosami opadła w dół, a wiązka rozsypała się na podłodze.

- Tyberiusz Kowalczyk, sportowiec, sztangista. – wyjaśniła piskliwie fryzjerka, patrząc na mnie błagalnie i wyczekując potwierdzenia.

- Justyna Kowalczyk, ta biegaczka!! – wrzasnęłam do niej. – Czy pani kompletnie postradała rozum? Przecież Tyberiusz jest łysy! Jak chciała mi pani zrobić łyse ombre?? – wrzeszczałam, nie zważając na pozostałe klientki.

Fryzjerka miała minę jak srający kot na pustyni. Wodziła wzrokiem po podłodze, szukając chyba jakiejś mysiej nory, by się schować.

Dzięki Basia, wielkie dzięki. Że taka super fachura. Jak ja teraz wyglądam? Jak od garnka ucięta! I jeszcze ta randka.. Po prostu świetnie. Teraz przynajmniej jestem kompletna. Właściwie włosy to była jedyna nieskazitelna we mnie rzecz. Reszta to były same buble i niedoróbki. To teraz jestem niczym yin yang. Mój dziadowski pech i moja głupawa fryzura. Zero pozorów.

Nie będę wam nawet opisywać, co było dalej. Przyszła kierowniczka zakładu i próbowała załagodzić sytuację, ale jeszcze bardziej mnie rozjuszyła. Pozostałe klientki zwinęły się w pięć minut. Z niezmytą farbą, z wałkami na głowie. Że niby żelazka nie wyłączyła i pies w domu pewnie piszczy z głodu. Ha, ha, ha. Jak sobie teraz pomyślę, to mnie śmiech zbiera.

Pańciusia wyrównała mi nieszczęsne włosy i poszłam do domu, zakładając kaptur, by nikt mnie nie widział. Chociaż do pracy, cholera, w kapturze chodzi

nie będę, a tym bardziej na randkę. Oczywiście dostałam zapewnienie dożywotniego rabatu na usługi salonu, ale nie muszę wam chyba pisać, że więcej nie mam zamiaru tam pójść.

Pozostałą część dnia spędziłam w łazience, mocząc moje kudły, susząc i układając na milion różnych sposobów, szukając czegoś logicznego. Oczywiście zadzwoniłam też do Basi i opowiedziałam jej całą historię. Była bardzo oburzona i obiecała wsparcie duchowe na wypadek kpiny w pracy. Wykonałam też telefon do mamy, chcąc odwołać spotkanie z bratankiem Wandy, ale mama przekonała mnie, żebym nie rezygnowała. Może i coś w tym jest. Kocha się kogoś za to, jaki jest, a nie jak wygląda. Co ja znów bredzę, jakie kocha?? Przecież ja mam mu pokazać tylko miasto.

Na koniec pomyślałam, że dobrze, że chociaż załatwiłam ten dowód osobisty. Przynajmniej mam normalną fotografię. Brygida Bernarda z garnkiem na głowie to byłby dopiero hit.

DZIEŃ 2

No i oczywiście mnie zalało. Już na wieczór bolał mnie ostro brzuch, ale myślałam, że to z nerwów po tych wszystkich perypetiach najpierw w urzędzie, a potem u tej pseudo fryzjerki. Przez moment myślałam, żeby zadzwonić do pracy i wziąć wolne, ale w końcu wzięłam się w garść i postanowiłam się z tym zmierzyć. Nie będę przecież brała wolnego za każdym razem, gdy mam okres, ani tym bardziej się ukrywała do czasu, aż moje włosy odrosną. Zadzwoniłam tylko, by przełożyć wizytę u lekarza, a potem powiadomiłam mamę, że mogę się spotkać z tym Karolem nawet dziś. W końcu i tak nic ciekawego nie miałam w planach. Trzeba kuć żelazo póki gorące. Spotkanie z kimś nowym i to jeszcze płci męskiej mogło znacząco wpłynąć na mój nastrój. Nawet w przypadku zakazu igraszek spowodowanego niedyspozycją. A może było mi to na rękę? Czułam się już mocno wyposzczona od ostatnich spotkań damsko – męskich i mogłabym stracić hamulce. A tu przynajmniej wiedziałam, że nie ma takiej opcji. I niby, że ja nie gdybam? A tu proszę, rozsiewam wizję, że pokazując Karolowi miasto uwiodłabym go. Że niby gdzie? Na dziedzińcu między katedrą a galerią sztuki? Ha, ha, dobre sobie. Czasami sama się zastanawiam czy Bóg się aby nie pomylił, dając mi taką wielką wyobraźnię? Chociaż z braku dystansu przynajmniej wyobraźnia wynagradza mi fakt, że jestem, jaka jestem.

Umówiłam się z nim zatem na siedemnastą. Wszystko oczywiście skrzętnie planując. Praca, lunch, potem szybki prysznic, poskramianie fryzury i voila. Na siedemnastą zarezerwowałam stolik w restauracji Rynek 10, by upiec dwie pieczenie na jednym ogniu. Coś skonsumować i poopowiadać o tym, co w zasięgu wzroku zarazem.

Pomyślałam sobie przez moment, że to może być całkiem dobry dzień. Oczywiście czar prysł z chwilą wejścia do biura. Osiem osób z działu rozliczenia produkcji podniosło wzrok na dźwięk naciskanej klamki i w ułamku sekundy wszyscy jak na zawołanie opuścili głowy, a następnie zaczęli spoglądać na telefony, udając, że czytają jakiś zabawny sms.

- Nie jest tak źle – odezwała się Basia. Obeszła mnie naokoło, sprawdzając chyba, czy wszędzie mam aż tak krótkie włosy.

- Nic nie mów nawet – westchnęłam i włączyłam komputer.

Odebrałam kilka maili od szefa i zabrałam się za przygotowanie raportu miesięcznego. Miałam go oddać do dziesiątego, a przez wczorajsze wolne miałam opóźnienie. Chyba nie muszę pisać, co to dla mnie znaczyło? Zrezygnowałam nawet z pogaduszek z Basią przy kawie w porze śniadania. Swoją drogą żołądek i tak mnie od rana świdrował, chyba na myśl o spotkaniu z Karolem.

Tak bardzo zaangażowałam się w pracę nad raportem, że zapomniałam o całym bożym świecie.

- Kwiaty dla pani Star – usłyszałam nagle przy drzwiach.

Podniosłam wzrok i ujrzałam kuriera w żółtej polówce z naręczem kwiatów. Uniosłam rękę, by wskazać mu, że to ja jestem pani Star. Rozejrzał się po pokoju badawczo. Chyba się nie spodziewał, że ktoś wysyła kwiaty takiemu brzydactwu jak ja. Podszedł niepewnie, złożył kwiaty na moim biurku i dał mi do podpisania potwierdzenie doręczenia. Dopiero teraz zobaczyłam, że Basia i inne kwoki biurowe patrzą na mnie ze szczękami opadniętymi poniżej blatu biurka. Nawet nasz rodzynek Maks wydał się być poruszony, mimo, że nigdy nie angażował się w nic ponad sprawy zawodowe.

Wtuliłam nos w bukiet róż i zaciągnęłam się ich słodkim zapachem. Był bilecik. Wyciągnęłam go i rozchyliłam z ciekawością. „Dla mnie jesteś zawsze najpiękniejsza. Tata”. No tak, pewnie mama opowiedziała mu historię z fryzjerem i w dodatku miał wyrzuty z powodu mojego drugiego imienia, które sam zapisał w urzędzie. Na tatę zawsze można było liczyć. Uśmiechnęłam się do siebie. Swoją drogą szkoda, że to nie jakiś absztyfikant mi te kwiaty przysłał tylko mój własny, osobisty ojciec. Patrząc jednak na podziw moich koleżanek postanowiłam trochę poblefować. A co, niech im to da do myślenia, że ja wcale taką singielką nie jestem. O!

- Ty, od kogo to? – usłyszałam za plecami szept Kamili. Oho, już je korci ciekawość. A utrę im nosa, czemu nie.

- Nie wiem. Pewnie mu jeszcze dupy nie dała i się łasi biedak kwiatami.. – parsknęła w odpowiedzi Basia.

A to wredna małpa. Jak ona tak może?? Już się zastanawiałam jak to jej nawtykać, by się nie interesowała, gdy z opresji wybawił mnie Maks.

- Jakoś nie widziałem, żeby któraś z was kiedykolwiek dostała kwiaty. Nie trzeba się do was łasić, znaczy się dajecie od razu? – zapytał z przekąsem.

Maks, Maksiunio, Maksioneczek. Kochany mój bohaterze! Taki niby niepozorny, cichy, a przywalił z grubej armaty. Ha! Macie wredne sroki. Nie wstyd wam teraz?? Posłałam Maksowi pełne wdzięczności spojrzenie, a ten schylił się jak gdyby nigdy nic z powrotem w papiery, pozostawiając nasze kompanki z goryczą porażki. Nie minęła minutka jak rozwył się mój telefon. To tata, pewnie chce sprawdzić czy przesyłka dotarła. A podkręcę trochę atmosferę.

- Dziękuję za kwiaty kochany mój – przywitałam tatę głośno i serdecznie, za plecami znów słysząc jakieś szepty.

- Dostałaś kuleczko? Tak się cieszę – tata wydał się być uradowany, że jego niespodzianka się udała. Nie znoszę jak mówi do mnie kuleczko, ale tymi kwiatami sprawił mi taką przyjemność i jeszcze wpasował się akuratnie w klimat intrygi biurowej, że puściłam to mimochodem. Zresztą nie mogłam go skarcić, przecież dziopy myślały, że rozmawiam z kochankiem.

- Mów do mnie jeszcze, mrauuu.. – westchnęłam do telefonu.

- Brydzia?? Córeczko, wszystko w porządku? – zapytał tata zdzwiony moją reakcją.

No jak mu tu na migi pokazać, że to taka gra? Chyba i tak nie dałby się w to wciągnąć, bo nie lubi kłamać. Ja w zasadzie też nie, ale to one mnie zmusiły, no zmusiły mnie, france jedne!

- O taaak, wszystko cudownie..- lawirowałam dalej do niczego nieświadomego taty – adoratora.

Zobaczymy się dziś kochany? Stęskniłam się za tobą – dodałam, chichocząc do słuchawki.

- Brydzia?? Łehehehe – tata rozkaszlał się do słuchawki tak głośno, że musiałam ją odsunąć pół metra od ucha.

Rozejrzałam się po pokoju. Cel osiągnięty, intryga zasiana. Ja wam jeszcze pokażę, ło jeee..

- Heniek? Heniek? Heniek, coś ty narobił??? To są tabletki musujące, a ty je połknąłeś? Ty baranie! To się rozpuszcza. Brydzia, muszę się rozłączyć i zadzwonić po pogotowie. Tata połknął dwie tabletki musujące i toczy pianę z ust – wtrąciła się mama, która zabrała dławiącemu się kaszlem tacie słuchawkę.

Koniec Wersji Demonstracyjnej

Dziękujemy za skorzystanie z oferty naszego wydawnictwa i życzymy miło spędzonych chwil przy kolejnych naszych publikacjach.

Wydawnictwo Psychoskok

mniej..

BESTSELLERY

Kategorie: