MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
-
nowość
70 MYŚLI O WOLNOŚCI WEWNĘTRZNEJ - ebook
70 MYŚLI O WOLNOŚCI WEWNĘTRZNEJ - ebook
To nie jest książka, którą się czyta. To książka, którą się przeżywa. „70 myśli o wolności wewnętrznej” to zbiór krótkich refleksji, prowadzących w głąb siebie. Nie ma tu porad ani gotowych odpowiedzi. Są za to: — pytania porządkujące myśli, — historie odsłaniające emocje, — słowa, które nie uczą — lecz budzą. To książka dla tych, którzy czują, że potrzebują zatrzymania, a nie kolejnej instrukcji.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Ezoteryka |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| ISBN: | 9788397929104 |
| Rozmiar pliku: | 179 KB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
WSTĘP
70 myśli o wolności wewnętrznej
Niektóre książki się czyta. Inne się przeżywa. Ta książka nie powstała po to, by przekonywać. Powstała po to, by Cię zatrzymać. Byś mógł/mogła choć na chwilę usiąść ze sobą i zapytać: „Czy to, co czuję, jest moje? Czy to, co robię, mnie buduje? Czy to, co mówię, prowadzi do bliskości?”. Każda z tych 70 myśli to nie definicja. To zaproszenie. Do rozmowy. Do refleksji. Do tego, by spojrzeć głębiej – nie na świat, raczej na siebie w tym świecie. Nie znajdziesz tu gotowych rozwiązań. Znajdziesz pytania, które zostają w głowie. Historie, które mogą być bliskie Tobie. Słowa, które nie krzyczą, lecz mówią wprost. Bo prawdziwa zmiana nie zaczyna się od krzyku. Zaczyna się od decyzji, że chcesz być bardziej sobą. Nie doskonałym. Nie idealnym. Tylko prawdziwy/prawdziwa we własnej przestrzeni. Jeśli ta książka ma Ci w czymś pomóc, to niech pomoże Ci wrócić do siebie. Do miejsca, w którym nie musisz się bronić. Do przestrzeni, w której możesz żyć radośniej.1. MYŚL PRZEWODNIA:
Prawdziwy spokój wewnętrzny sprawia,
że nawet w obliczu trudności nie ogarnia mnie złość ani irytacja.
Ta myśl mówi o wyborach, których możemy dokonywać każdego dnia. Pomyśl o takich sytuacjach: stoisz w korku, a zegar tyka – naturalna reakcja to frustracja, nerwy; albo ktoś Cię krytykuje – od razu czujesz ukłucie złości lub smutku. Właśnie w takich momentach decydujemy, czy oddamy kontrolę nad naszymi emocjami zewnętrznym okolicznościom. Prawdziwy spokój wewnętrzny to nie unikanie tych sytuacji, ale świadomość, że mamy moc właściwie na nie zareagować. To jak posiadanie wewnętrznego filtra, który pozwala nam przepuścić przez siebie irytujące bodźce, nie pozwalając im dotrzeć do naszego centrum. Dzięki temu, zamiast wybuchnąć gniewem, słysząc klakson w korku, możemy zdecydować się na głęboki oddech i chwilę akceptacji. Zamiast czuć się urażonym krytyką, możemy zastanowić się, czy zawiera ona ziarno prawdy – nie tracimy przy tym poczucia własnej wartości. To buduje naszą odporność emocjonalną i sprawia, że jesteśmy bardziej panami własnego nastroju i życia, a mniej jego ofiarami.
Refleksja:
Opisz jeden konkretny nawyk lub zmianę w myśleniu, którą mógłbyś/mogłabyś wprowadzić, aby zacząć budować ten wewnętrzny spokój.
Krótka historia:
Stał w kolejce, która się nie ruszała. Ktoś się wpychał, ktoś narzekał, ktoś krzyczał. On milczał. Nie dlatego, że był obojętny. Dlatego, że nie chciał oddać swojego spokoju w zamian za chwilę bycia górą. Bo kiedyś zrozumiał, że burza wokół nie musi być burzą w środku. A spokój to nie reakcja – to wybór.2. MYŚL PRZEWODNIA:
Nie każda trudność ma sens, lecz każda ma znaczenie.
W ziemskiej podróży napotykamy wyzwania, które na pozór wydają się bezsensowne, pozbawione logiki. Lecz nawet gdy umysł nie pojmuje dlaczego, serce może odkryć właściwe znaczenie. Trudności nie zawsze mają cel, lecz zawsze nas kształtują. Są niczym kuźnia duszy, objawiająca wewnętrzną siłę, zaufanie do wyższej jaźni i nowe perspektywy. W bólu i akceptacji tego, co niepojęte, odnajdujemy duchową lekcję, która nas przemienia i pogłębia naszą relację z Absolutem.
Refleksja:
Zastanów się nad trudnością, która wydawała Ci się bezsensowna. Jakie nieoczekiwane znaczenie, np. nową umiejętność, inną perspektywę, wzmocnienie relacji mogła ona wnieść w Twoje życie?
Krótka historia:
Szła na rozmowę o pracę przygotowana, skupiona, pełna nadziei. Tuż przed wejściem potknęła się o kamień, skręciła kostkę, nie dotarła na spotkanie. Przez tydzień leżała w domu, zła na los, na siebie, na ten głupi kamień. W tym czasie zaczęła pisać z nudów, z potrzeby, z bólu. I odkryła, że to daje jej więcej, niż kiedykolwiek mogłaby to zrobić tamta praca. Długo nie rozumiała, dlaczego to się stało, lecz z czasem pojęła, że nie wszystko musi mieć sens, żeby miało znaczenie.3. MYŚL PRZEWODNIA:
Akceptuj swoje ograniczenia, rozwijaj swoje talenty.
To droga, która buduje człowieka. Akceptacja ograniczeń w żadnym wypadku nie oznacza zaprzestania dążenia do rozwoju. Wręcz przeciwnie, staje się ona solidnym fundamentem, na którym możemy budować swoje życie. Wiedza o tym, w czym nie jesteśmy najlepsi, pozwala nam świadomie zdecydować, czy chcemy poświęcić czas na doskonalenie tych słabszych obszarów, czy też (i to jest kluczowe) skupić się na szlifowaniu tego, co naturalnie przychodzi nam z łatwością. To właśnie tutaj pojawia się idea rozwijania talentów. Inwestując energię w doskonalenie naszych mocnych stron, stajemy się w nich jeszcze bardziej biegli, co prowadzi do prawdziwego mistrzostwa i głębokiej satysfakcji.
Refleksja:
Jakie obszary w swoim życiu akceptujesz jako swoje ograniczenia? Które talenty wydają Ci się zaniedbane, ponieważ skupiasz się na walce z tymi pierwszymi?
Krótka historia:
Był świetnym mówcą, ale fatalnym organizatorem. Zawsze zapominał o terminach, gubił notatki, spóźniał się. Próbował to zmienić – kupował kalendarze, aplikacje, robił listy. Lecz im bardziej walczył z tym, czego nie umiał, tym mniej mówił. Aż w końcu odpuścił. Zatrudnił kogoś do planowania, a sam wrócił na scenę. I wtedy jego głos znów zaczął trafiać do ludzi. Bo nie trzeba być dobrym we wszystkim. Wystarczy być sobą i rozwijać to, co w Tobie najmocniejsze.4. MYŚL PRZEWODNIA:
Podążaj za szczęściem i radością. Choćbyś gonił, nie dogodzisz.
Uwolnij się od pogoni za perfekcją. Żyjemy w świecie, który często narzuca nam presję bycia doskonałym – idealnym partnerem, nieomylnym rodzicem, niezastąpionym pracownikiem. W tej gonitwie za naprawianiem wszystkiego, co wydaje się niedoskonałe, i pragnieniem dogodzenia każdemu paradoksalnie oddalamy się od własnego szczęścia i autentycznej radości. Próbując naprawić wszystko i zadowolić wszystkich, wpadamy w pułapkę ciągłego niezadowolenia i wyczerpania. To jak próbować złapać wiatr – im mocniej gonisz, tym bardziej się wymyka. Kluczem do prawdziwego spokoju i spełnienia jest uświadomienie sobie, że nie wszystko da się naprawić i nie każdemu da się dogodzić. To nie jest sygnał do rezygnacji, lecz do świadomego wyboru. Zamiast koncentrować się na deficytach, na tym, co powinno być inne, skieruj swoją energię na to, co naturalnie przynosi Ci radość i poczucie spełnienia. Podążanie za szczęściem oznacza umiejętność odpuszczenia kontroli nad tym, co jest poza Twoim zasięgiem, i skupienie się na tym, co możesz budować i co karmi Twoją duszę. To akt odwagi, który pozwala Ci żyć w zgodzie ze sobą. Pamiętaj, że Twoja wartość nie zależy od tego, ile naprawisz ani ilu osobom dogodzisz, lecz od tego, jak celebrujesz własne unikalne szczęście.
Refleksja:
W jakich obszarach swojego życia nadal próbujesz naprawiać coś, co tego nie wymaga, lub dogodzić komuś kosztem własnej radości i spokoju? Co by się stało, gdybyś odpuścił/odpuściła?
Krótka historia:
Codziennie wyruszał w drogę. Nowy cel, nowy plan, nowy sposób na szczęście. „Jeszcze tylko to osiągnę, jeszcze tylko tam dotrę”, powtarzał. Jednak gdy już był na miejscu, radości nie było. Znowu była gdzieś dalej. Aż któregoś dnia usiadł pod drzewem, zmęczony. Nie planował, nie gonił, nie szukał. I wtedy poczuł coś cichego, lekkiego, prawdziwego. To nie szczęście przyszło do niego. To on wreszcie przestał od niego uciekać.5. MYŚL PRZEWODNIA:
Dążenie do doskonałości rujnuje,
dążenie do bycia lepszym buduje człowieka.
Ta myśl podkreśla kluczową różnicę między perfekcjonizmem a ciągłym rozwojem. Perfekcjonizm, często nierealny i statyczny, może prowadzić do frustracji, wypalenia i paraliżu w strachu przed popełnieniem błędu. Zamiast motywować, może zniechęcać i niszczyć poczucie własnej wartości. Z kolei dążenie do bycia lepszym, czyli ciągły stopniowy postęp, opiera się na procesie uczenia się, akceptacji błędów jako części drogi i skupieniu na rozwoju, a nie na idealnym, niemożliwym do osiągnięcia stanie. To właśnie buduje człowieka, wzmacnia jego poczucie sensu.
Refleksja:
70 myśli o wolności wewnętrznej
Niektóre książki się czyta. Inne się przeżywa. Ta książka nie powstała po to, by przekonywać. Powstała po to, by Cię zatrzymać. Byś mógł/mogła choć na chwilę usiąść ze sobą i zapytać: „Czy to, co czuję, jest moje? Czy to, co robię, mnie buduje? Czy to, co mówię, prowadzi do bliskości?”. Każda z tych 70 myśli to nie definicja. To zaproszenie. Do rozmowy. Do refleksji. Do tego, by spojrzeć głębiej – nie na świat, raczej na siebie w tym świecie. Nie znajdziesz tu gotowych rozwiązań. Znajdziesz pytania, które zostają w głowie. Historie, które mogą być bliskie Tobie. Słowa, które nie krzyczą, lecz mówią wprost. Bo prawdziwa zmiana nie zaczyna się od krzyku. Zaczyna się od decyzji, że chcesz być bardziej sobą. Nie doskonałym. Nie idealnym. Tylko prawdziwy/prawdziwa we własnej przestrzeni. Jeśli ta książka ma Ci w czymś pomóc, to niech pomoże Ci wrócić do siebie. Do miejsca, w którym nie musisz się bronić. Do przestrzeni, w której możesz żyć radośniej.1. MYŚL PRZEWODNIA:
Prawdziwy spokój wewnętrzny sprawia,
że nawet w obliczu trudności nie ogarnia mnie złość ani irytacja.
Ta myśl mówi o wyborach, których możemy dokonywać każdego dnia. Pomyśl o takich sytuacjach: stoisz w korku, a zegar tyka – naturalna reakcja to frustracja, nerwy; albo ktoś Cię krytykuje – od razu czujesz ukłucie złości lub smutku. Właśnie w takich momentach decydujemy, czy oddamy kontrolę nad naszymi emocjami zewnętrznym okolicznościom. Prawdziwy spokój wewnętrzny to nie unikanie tych sytuacji, ale świadomość, że mamy moc właściwie na nie zareagować. To jak posiadanie wewnętrznego filtra, który pozwala nam przepuścić przez siebie irytujące bodźce, nie pozwalając im dotrzeć do naszego centrum. Dzięki temu, zamiast wybuchnąć gniewem, słysząc klakson w korku, możemy zdecydować się na głęboki oddech i chwilę akceptacji. Zamiast czuć się urażonym krytyką, możemy zastanowić się, czy zawiera ona ziarno prawdy – nie tracimy przy tym poczucia własnej wartości. To buduje naszą odporność emocjonalną i sprawia, że jesteśmy bardziej panami własnego nastroju i życia, a mniej jego ofiarami.
Refleksja:
Opisz jeden konkretny nawyk lub zmianę w myśleniu, którą mógłbyś/mogłabyś wprowadzić, aby zacząć budować ten wewnętrzny spokój.
Krótka historia:
Stał w kolejce, która się nie ruszała. Ktoś się wpychał, ktoś narzekał, ktoś krzyczał. On milczał. Nie dlatego, że był obojętny. Dlatego, że nie chciał oddać swojego spokoju w zamian za chwilę bycia górą. Bo kiedyś zrozumiał, że burza wokół nie musi być burzą w środku. A spokój to nie reakcja – to wybór.2. MYŚL PRZEWODNIA:
Nie każda trudność ma sens, lecz każda ma znaczenie.
W ziemskiej podróży napotykamy wyzwania, które na pozór wydają się bezsensowne, pozbawione logiki. Lecz nawet gdy umysł nie pojmuje dlaczego, serce może odkryć właściwe znaczenie. Trudności nie zawsze mają cel, lecz zawsze nas kształtują. Są niczym kuźnia duszy, objawiająca wewnętrzną siłę, zaufanie do wyższej jaźni i nowe perspektywy. W bólu i akceptacji tego, co niepojęte, odnajdujemy duchową lekcję, która nas przemienia i pogłębia naszą relację z Absolutem.
Refleksja:
Zastanów się nad trudnością, która wydawała Ci się bezsensowna. Jakie nieoczekiwane znaczenie, np. nową umiejętność, inną perspektywę, wzmocnienie relacji mogła ona wnieść w Twoje życie?
Krótka historia:
Szła na rozmowę o pracę przygotowana, skupiona, pełna nadziei. Tuż przed wejściem potknęła się o kamień, skręciła kostkę, nie dotarła na spotkanie. Przez tydzień leżała w domu, zła na los, na siebie, na ten głupi kamień. W tym czasie zaczęła pisać z nudów, z potrzeby, z bólu. I odkryła, że to daje jej więcej, niż kiedykolwiek mogłaby to zrobić tamta praca. Długo nie rozumiała, dlaczego to się stało, lecz z czasem pojęła, że nie wszystko musi mieć sens, żeby miało znaczenie.3. MYŚL PRZEWODNIA:
Akceptuj swoje ograniczenia, rozwijaj swoje talenty.
To droga, która buduje człowieka. Akceptacja ograniczeń w żadnym wypadku nie oznacza zaprzestania dążenia do rozwoju. Wręcz przeciwnie, staje się ona solidnym fundamentem, na którym możemy budować swoje życie. Wiedza o tym, w czym nie jesteśmy najlepsi, pozwala nam świadomie zdecydować, czy chcemy poświęcić czas na doskonalenie tych słabszych obszarów, czy też (i to jest kluczowe) skupić się na szlifowaniu tego, co naturalnie przychodzi nam z łatwością. To właśnie tutaj pojawia się idea rozwijania talentów. Inwestując energię w doskonalenie naszych mocnych stron, stajemy się w nich jeszcze bardziej biegli, co prowadzi do prawdziwego mistrzostwa i głębokiej satysfakcji.
Refleksja:
Jakie obszary w swoim życiu akceptujesz jako swoje ograniczenia? Które talenty wydają Ci się zaniedbane, ponieważ skupiasz się na walce z tymi pierwszymi?
Krótka historia:
Był świetnym mówcą, ale fatalnym organizatorem. Zawsze zapominał o terminach, gubił notatki, spóźniał się. Próbował to zmienić – kupował kalendarze, aplikacje, robił listy. Lecz im bardziej walczył z tym, czego nie umiał, tym mniej mówił. Aż w końcu odpuścił. Zatrudnił kogoś do planowania, a sam wrócił na scenę. I wtedy jego głos znów zaczął trafiać do ludzi. Bo nie trzeba być dobrym we wszystkim. Wystarczy być sobą i rozwijać to, co w Tobie najmocniejsze.4. MYŚL PRZEWODNIA:
Podążaj za szczęściem i radością. Choćbyś gonił, nie dogodzisz.
Uwolnij się od pogoni za perfekcją. Żyjemy w świecie, który często narzuca nam presję bycia doskonałym – idealnym partnerem, nieomylnym rodzicem, niezastąpionym pracownikiem. W tej gonitwie za naprawianiem wszystkiego, co wydaje się niedoskonałe, i pragnieniem dogodzenia każdemu paradoksalnie oddalamy się od własnego szczęścia i autentycznej radości. Próbując naprawić wszystko i zadowolić wszystkich, wpadamy w pułapkę ciągłego niezadowolenia i wyczerpania. To jak próbować złapać wiatr – im mocniej gonisz, tym bardziej się wymyka. Kluczem do prawdziwego spokoju i spełnienia jest uświadomienie sobie, że nie wszystko da się naprawić i nie każdemu da się dogodzić. To nie jest sygnał do rezygnacji, lecz do świadomego wyboru. Zamiast koncentrować się na deficytach, na tym, co powinno być inne, skieruj swoją energię na to, co naturalnie przynosi Ci radość i poczucie spełnienia. Podążanie za szczęściem oznacza umiejętność odpuszczenia kontroli nad tym, co jest poza Twoim zasięgiem, i skupienie się na tym, co możesz budować i co karmi Twoją duszę. To akt odwagi, który pozwala Ci żyć w zgodzie ze sobą. Pamiętaj, że Twoja wartość nie zależy od tego, ile naprawisz ani ilu osobom dogodzisz, lecz od tego, jak celebrujesz własne unikalne szczęście.
Refleksja:
W jakich obszarach swojego życia nadal próbujesz naprawiać coś, co tego nie wymaga, lub dogodzić komuś kosztem własnej radości i spokoju? Co by się stało, gdybyś odpuścił/odpuściła?
Krótka historia:
Codziennie wyruszał w drogę. Nowy cel, nowy plan, nowy sposób na szczęście. „Jeszcze tylko to osiągnę, jeszcze tylko tam dotrę”, powtarzał. Jednak gdy już był na miejscu, radości nie było. Znowu była gdzieś dalej. Aż któregoś dnia usiadł pod drzewem, zmęczony. Nie planował, nie gonił, nie szukał. I wtedy poczuł coś cichego, lekkiego, prawdziwego. To nie szczęście przyszło do niego. To on wreszcie przestał od niego uciekać.5. MYŚL PRZEWODNIA:
Dążenie do doskonałości rujnuje,
dążenie do bycia lepszym buduje człowieka.
Ta myśl podkreśla kluczową różnicę między perfekcjonizmem a ciągłym rozwojem. Perfekcjonizm, często nierealny i statyczny, może prowadzić do frustracji, wypalenia i paraliżu w strachu przed popełnieniem błędu. Zamiast motywować, może zniechęcać i niszczyć poczucie własnej wartości. Z kolei dążenie do bycia lepszym, czyli ciągły stopniowy postęp, opiera się na procesie uczenia się, akceptacji błędów jako części drogi i skupieniu na rozwoju, a nie na idealnym, niemożliwym do osiągnięcia stanie. To właśnie buduje człowieka, wzmacnia jego poczucie sensu.
Refleksja:
więcej..
