MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
-
nowość
-
promocja
Andrés Iniesta. Głowa też gra - ebook
Andrés Iniesta. Głowa też gra - ebook
Rozgrywał mecze życia, ale w środku czuł całkowitą pustkę. Oto opowieść Andrésa Iniesty o cenie sukcesu.
Znamy Iniestę jako ikonę, zdobywcę historycznej bramki w finale mundialu. Jednak za perfekcyjnymi podaniami kryła się rzeczywistość, o której kibice dotąd nie wiedzieli. Książka Andrés Iniesta. Głowa też gra to spowiedź, w czasie której piłkarz opowiada m.in. o głębokiej depresji, której doświadczył, gdy znajdował się na samym szczycie, tuż po pamiętnym golu na Stamford Bridge i wygranym finale Ligi Mistrzów w Rzymie w 2009 roku.
Andrés nie mówi o swoich doświadczeniach sam. Dopuszcza do głosu najbliższe otoczenie – żonę, siostrę, rodziców, a także specjalistów, którzy pomogli mu przetrwać: psycholożkę, psychiatrkę, dietetyczkę i fizjoterapeutę. Dzięki temu otrzymujemy bezprecedensową, wielogłosową analizę umysłu wybitnego sportowca. Dowiadujemy się, jak zmagając się z wewnętrznym mrokiem i tragiczną śmiercią przyjaciela, Daniego Jarque, któremu zadedykował gola w finale mundialu, zdołał poprowadzić Hiszpanię do mistrzostwa świata.
To opowieść zarówno o wielkich piłkarskich emocjach, jak i potężnych kosztach psychicznych długoletniej gry na topie oraz poszukiwaniu ulgi. Ostatecznie przyniosło mu ją pożegnanie z ukochaną Barceloną po 22 latach – w pięknym stylu, frontowymi drzwiami i z Pucharem Króla w rękach. To lektura obowiązkowa dla kibiców i nie tylko. Iniesta pokazuje na własnym przykładzie, że sięgnięcie po profesjonalną pomoc w dramatycznych chwilach nie jest oznaką słabości, lecz kluczem do odzyskania stabilności i aktem najwyższej odwagi.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Sport i zabawa |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| ISBN: | 978-83-8406-445-0 |
| Rozmiar pliku: | 4,0 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
Prolog
Rozdział 1
Rozdarcie (Fuentealbilla)
Prolog
Jakie były szanse na to, żeby w latach 90. chłopiec z Fuentealbilli, małej, liczącej zaledwie dwa tysiące mieszkańców miejscowości w prowincji Albacete, mógł grać w piłkę? No, jakie? Czy istniała jakakolwiek szansa, żeby został zawodowym piłkarzem? I czy ktoś rozważał możliwość, realną możliwość, że będzie występował w Primera División? Jakie były na to procentowe szanse? Czy 0,1 procent? A może tylko 0,01 procent? I że ten sam chłopiec któregoś dnia zostanie piłkarzem Barçy? I reprezentantem Hiszpanii? Może 0,0001 procent. Albo jeszcze mniej, prawda? Nie chcę nawet myśleć o tym, co się wydarzyło później, ponieważ to wykraczało poza moją wyobraźnię. Nie da się o tym nawet marzyć. Takie marzenia nie istnieją. A przynajmniej ja uważałem, że to niemożliwe. Słowem: mrzonka. Dlatego chcę, żebyś towarzyszył mi w tej opowieści. To moja historia. Ani lepsza, ani gorsza niż czyjakolwiek inna. Po prostu moja – i chciałbym się nią podzielić z Tobą.
Pragnę, żebyś usiadł obok mnie i razem ze mną doświadczył tego wszystkiego, co znajduje się poza stadionem piłkarskim. Chcę Ci opowiedzieć o tym, co przeżyłem przez te wszystkie lata, kiedy miałem piłkę przy nodze. Teraz już jej nie mam, lecz nigdy od niej nie ucieknę. To moje życie, moja pasja, coś, co fascynowało mnie od najmłodszych lat. Chcę, żebyś wiedział o wszystkim, co się działo w mojej głowie, i oczywiście w moim ciele, w trakcie długiej podróży z Fuentealbilli do Albacete, a potem – do Barcelony. Później do Kobe w Japonii, mojego drugiego domu i domu mojej rodziny, i wreszcie do Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Ta podróż byłaby niemożliwa bez moich bliskich.
Nic z tego nie wydarzyłoby się bez José Antonio, mojego taty, bez Mari, mojej mamy, i bez Maribel, mojej siostry. Nic nie wydarzyłoby się także bez rodziny, którą stworzyliśmy z Anną, moją wspaniałą żoną. Najlepszą osobą na tym świecie. Bez nich niczego bym nie osiągnął. I nie mam tu na myśli trofeów czy innych sportowych sukcesów.
Czym jest sukces? Sukces tkwi w głębi każdego z nas. Wszyscy mamy w sobie jakiś wyjątkowy talent, dzięki któremu możemy się rozwijać, być lepszymi ludźmi i lepszymi pracownikami. Oczywiście nie zawsze mamy takie same możliwości czy niezbędne do osiągnięcia sukcesu środki. Czasami też życie nie zapewnia nam fundamentu, jakim jest rodzina. Jednak każda osoba, na swój sposób, ma szansę pokazać swój talent. Talent, który należy tylko do niej. Nie mówię wyłącznie o futbolu, lecz o dowolnej sferze życia. Myślę, że odnosi się to do każdej dziedziny.
Wiem, że nie istnieją dwie identyczne osoby. I wcale nie trzeba się o to starać. Nie chodzi o to, żeby kogokolwiek imitować. Wręcz przeciwnie. Nie ma sensu klikać „kopiuj-wklej”, ponieważ każdy buduje własną drogę, wytycza własny szlak. W swoim stylu, we własny sposób, ciężko pracując, żeby móc pokazać innym ten drzemiący w nas talent. Nie ma tutaj innego sekretu. Praca, upór, wytrwałość, nadawanie sensu temu, do czego dążysz.
Nie chcę nikogo pouczać ani pokazywać uniwersalnych wzorców postępowania. Bynajmniej. Chcę po prostu opowiedzieć o tym, co przeżyłem, co przyniosło mi radość, ale i o tym, co sprowadziło na mnie cierpienie, przez te wszystkie lata, odkąd grałem na betonowym boisku szkolnym w mojej rodzinnej miejscowości.
To moja historia. Moja i rodziny, która tak bardzo mi pomogła, kiedy zaczynałem. A także tej rodziny, którą stworzyłem wraz z Anną. Zależy mi tylko na tym, żebyś poczuł mnie na każdej stronie tej książki, żebyś dostrzegł to, kim jestem i jaki jestem, bo przekonasz się, że nikt nie ma łatwej drogi.
Ta historia swój początek ma w Fuentealbilli, moim miasteczku, mojej ojczyźnie, moim kraju, a teraz zaprowadziła mnie do ZEA. Gdzie powiedzie mnie później? Tego nie wiem. Obecnie tworzę kolejną historię, zanurzony w naukę niezbędną do stawiania czoła nowym wyzwaniom w moim życiu i w mojej karierze. W ten sposób odkrywam, że być może istnieje we mnie inny talent, nigdy jednak nie zapominam o tamtym chłopcu z Fuentealbilli, który miał 0,0001 procent
szans na spełnienie swojego marzenia. Jakiego? Chciałem tylko grać w piłkę, ponieważ o tym wszystkim, co przyszło później, nawet nie mogłem marzyć.
Dziękuję, że jesteś tam, po drugiej stronie. I jeśli chcesz, chodź ze mną i dowiedz się, kim jestem, dzięki opowieściom Mari, mojej mamy; Maribel, mojej siostry; José Antonio, mojego taty; Anny, mojej żony; Inmy Puig, psycholożki, z którą współpracuję od lat; Toñi Lizarradze, dietetyczki; Marian Rojas Estapé, psychiatrki, która również towarzyszyła mi przez wiele lat; oraz Raúla Martíneza, fizjoterapeuty, który tak długo o mnie dbał. To dzięki nim mogłem wyrażać siebie na boisku tak, jak to widzieliście.
