MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
-
nowość
Architektura Ciszy - ebook
Architektura Ciszy - ebook
Dotykasz telefonu 2617 razy dziennie. I jesteś wykończony. Ta książka nie powie Ci, żebyś „po prostu mniej korzystał z telefonu". Wiem, jak wygląda Twój dzień. Może zaczynasz zmianę, zanim większość ludzi wstanie. Może stoisz za ladą, biegasz po magazynie, siedzisz za kierownicą. Może wracasz do domu tak wykończony, że telefon to jedyne, na co masz jeszcze siłę. Poradniki o „cyfrowym detoksie" są pisane dla kogoś z ogrodem i elastycznym grafikiem. Ta nie jest. Dowiesz się, dlaczego silna wola zawsze przegrywa z telefonem — i co naprawdę działa zamiast niej. Poznasz Marka, Dorotę i Tomka — magazyniera, sprzedawczynię i kierowcę, których zmęczenie nie brało się z pracy fizycznej, ale z czegoś zupełnie innego. Zbudujesz własną Architekturę Ciszy — nie wyrzucając telefonu, nie wyjeżdżając w góry, nie rewolucjonizując życia. Jedna mała zmiana dziennie. Po trzydziestu dniach nie poznasz swojej głowy.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Poradniki |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| ISBN: | 9788398165815 |
| Rozmiar pliku: | 1,4 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
MOJA HISTORIA
ZANIM ZACZNIEMY — KILKA SŁÓW O TYM, SKĄD SIĘ TO WSZYSTKO WZIĘŁO.
Był wtorek. A może środa — szczerze mówiąc, w tamtym okresie dni zlewały mi się w jedno. Pamiętam tylko, że stałem na zapleczu sklepu, opierając się o regał z kartonami, i nie mogłem sobie przypomnieć, czy zamknąłem już dostawę, którą przyjmowałem dwadzieścia minut wcześniej.
Skanowałem ten sam karton trzy razy. Czytnik piknął, a ja patrzyłem na ekran i nie wiedziałem, co właśnie zeskanowałem. W kieszeni wibrował telefon — trzecia wiadomość z grupy zmianowej w ciągu pół godziny. Na słuchawce w uchu kierownik pytał, czy ogarnę jeszcze paczki z chłodni. W tle leciało radio sklepowe, ta sama piosenka, którą słyszałem już dziewiąty raz tego dnia.
I wtedy poczułem coś, czego wcześniej nie umiałem nazwać. Nie ból. Nie zmęczenie w klasycznym sensie. Raczej SZUM — jakby ktoś włączył mi w głowie pięćdziesiąt zakładek naraz i każda coś krzyczała, migała, domagała się uwagi. Stałem nieruchomo, otoczony kartonami, i nie potrafiłem zrobić jednej prostej rzeczy: pomyśleć.
_Nie byłem leniwy. Nie byłem słaby. Byłem przeciążony — i nie miałem o tym zielonego pojęcia._
Wieczorem wróciłem do domu. Padłem na kanapę z telefonem w ręku, mówiąc sobie, że to mój zasłużony relaks po dwunastu godzinach na nogach. Scrollowałem. Filmik za filmikiem, post za postem. Dwie godziny zniknęły, jakby ktoś je ukradł. Wstałem od ekranu jeszcze bardziej zmęczony niż przedtem — i poszedłem spać z głową pełną wirujących myśli, których nie potrafiłem zatrzymać.
Rano budzik. Pierwsza rzecz, jaką zrobiłem? Sięgnąłem po telefon, zanim jeszcze otworzyłem oczy. I tak każdego dnia. Dom — praca — dom — telefon — łóżko. Dzień świstaka, tyle że na zmiany.
* * *
MYŚLAŁEM, ŻE TO ZE MNĄ JEST COŚ NIE TAK
Przez długi czas byłem przekonany, że problem leży we mnie. Że jestem za mało zorganizowany, za mało odporny, że inni jakoś dają radę, a ja nie. Patrzyłem na ludzi w internecie — pozakładali firmy, jeżdżą na Bali, mają idealne mieszkania i poukładane życie — i czułem, że zostaję w tyle. Że gdzieś po drodze coś przegapiłem.
Brałem suplementy. Magnez, bo ktoś powiedział, że pomaga. Potem ashwagandę, bo przeczytałem gdzieś, że na stres. Kawa przestała działać, więc dokładałem energetyki. Każdy z tych środków dawał kopa na godzinę, dwie — a potem spadek był jeszcze gorszy. Goniłem własny ogon i nie wiedziałem nawet, że biegnę w kółko.
Najgorsze było to, co się działo w domu. Wracałem tak wykończony, że na cokolwiek poza leżeniem przed ekranem zwyczajnie nie miałem siły. Bliska mi osoba próbowała ze mną rozmawiać, a ja odpowiadałem półsłówkami, jednym okiem zerkając na telefon. Drobiazgi wyprowadzały mnie z równowagi — potrafiłem wybuchnąć o nic. A potem czułem się winny, co tylko dokładało kolejny ciężar do plecaka, który i tak był już za ciężki.
MOŻE TO BRZMI ZNAJOMO?
Budzisz się zmęczony, mimo że spałeś całą noc.
Pierwszy i ostatni gest dnia to sięgnięcie po telefon.
Wieczorem nie masz siły na rozmowę — tylko na ekran.
Drobiazgi cię irytują, a potem masz wyrzuty sumienia.
Masz wrażenie, że dni uciekają ci między palcami.
Jeśli choć przy jednym z tych zdań pokiwałeś/aś głową — jesteś we właściwym miejscu. I nie, nie jest z Tobą nic nie tak.
* * *
PUNKT ZWROTNY
Przełom nie przyszedł od wielkiej decyzji. Nie rzuciłem pracy, nie wyjechałem w góry, nie wykasowałem wszystkich aplikacji w przypływie desperacji. Tego typu rewolucje — przekonałem się później — i tak się nie utrzymują, bo dla zmęczonego mózgu są kolejnym wielkim stresem.
Punktem zwrotnym był drobiazg. Pewnego wieczoru zapomniałem telefonu w kurtce, która została w przedpokoju. Byłem zbyt zmęczony, żeby po niego wstać. Leżałem więc na kanapie — bez ekranu, bez bodźców, po prostu gapiąc się w sufit. Pierwsze dziesięć minut było nieznośne. Czułem niepokój, jakby czegoś mi brakowało, jakbym coś tracił. Ręka sama szukała telefonu.
A potem — coś dziwnego. Po kilkunastu minutach ten szum w głowie zaczął cichnąć. Pierwszy raz od miesięcy usłyszałem własne myśli, a nie cudze opinie, newsy i powiadomienia. I pomyślałem: „SKORO CZUJĘ SIĘ LEPIEJ PO DWUDZIESTU MINUTACH BEZ TELEFONU, TO CO BY BYŁO, GDYBYM ROBIŁ TO CELOWO?”
Tak się zaczęło. Nie od wielkiej rewolucji, ale od jednego małego eksperymentu. Potem od drugiego. Krok po kroku zacząłem budować coś, co dziś nazywam ARCHITEKTURĄ CISZY — system małych, konkretnych rozwiązań, które pomogły mi odzyskać kontrolę nad własną głową, mimo że dalej pracuję, dalej mam telefon i dalej żyję w tym samym hałaśliwym świecie co wszyscy.
* * *
DLACZEGO NAPISAŁEM TĘ KSIĄŻKĘ
Kiedy zacząłem wychodzić z tego stanu, zauważyłem, że większość poradników o „cyfrowym detoksie” jest pisana tak, jakby ich czytelnik pracował na home office, miał elastyczne godziny i ogród za oknem. Rady typu „wyłącz telefon na cały weekend” albo „medytuj godzinę dziennie o świcie” brzmią pięknie — dopóki nie zaczynasz zmiany o szóstej rano, nie stoisz osiem godzin za ladą albo nie rozwozisz paczek w deszczu.
A przecież to MY — ludzie pracujący w handlu, magazynach, usługach, na produkcji, za kierownicą, w punktach obsługi — stanowimy największą część tego społeczeństwa. I to my często jesteśmy najbardziej przebodźcowani: hałas, pośpiech, ciągła dyspozycyjność, telefon jako jedyna ucieczka w przerwie. Tylko że o nas mało kto pisze.
_Ta książka jest dla zmęczonych. Dla tych, którzy nie mają czasu na dwustronicowe medytacje, ale bardzo potrzebują kilku minut ciszy w głowie._
Wszystko, co tu znajdziesz, jest sprawdzone — albo na mnie samym, albo oparte na badaniach i pracy specjalistów, których będę uczciwie wymieniał po nazwisku. Nie obiecuję cudów ani przemiany w tydzień. Obiecuję konkretne, darmowe i wykonalne narzędzia, które zmieszczą się w Twoim prawdziwym dniu — nawet jeśli ten dzień jest długi i ciężki.
Jeśli znasz moją poprzednią książkę z tej serii, „Wracam do siebie”, to wiesz już, jak pracuję: bez ściemy, bez wyższości, po ludzku. Jeśli trafiasz tu po raz pierwszy — nic nie szkodzi. Tę książkę można czytać samodzielnie, od początku do końca.
Zaczynamy razem. Powoli. Bo cisza, jak się okazuje, nie bierze się z robienia większej liczby rzeczy. Bierze się z MĄDREGO ODEJMOWANIA.
_— Autor_ROZDZIAŁ 1
ŻYCIE W ERZE CYFROWEJ
_Kiedy świat pędzi szybciej, niż Twój mózg może nadążyć_
Zacznijmy od trzech zwykłych dni trzech zwykłych ludzi. Może w którymś z nich zobaczysz kawałek siebie.
HISTORIA: MAREK, 34 LATA, MAGAZYNIER
Marek pracuje w centrum logistycznym pod dużym miastem. Zmiana zaczyna się o szóstej rano. Już w szatni, zanim założy kamizelkę odblaskową, sprawdza telefon — grupa zmianowa, wiadomości, dwa powiadomienia z banku, filmik, który podesłał kolega. Potem skaner do ręki i osiem godzin w rytmie: zeskanuj, przenieś, potwierdź, następny.
W przerwie znowu telefon. Nie dlatego, że ktoś dzwoni — po prostu ręka sama sięga. Wieczorem Marek wraca do domu wykończony, choć przecież nie biegł maratonu. Pada na kanapę, włącza serial, a w dłoni i tak trzyma telefon. Dwa ekrany naraz. Zasypia po północy z gonitwą myśli, a rano budzik znów wyrywa go o piątej.
Marek nie rozumie jednego: skąd to zmęczenie, skoro fizycznie jest w niezłej formie? Dźwiga paczki bez problemu. To nie mięśnie go bolą. To coś w środku głowy.
HISTORIA: DOROTA, 38 LAT, SPRZEDAWCZYNI W SKLEPIE ODZIEŻOWYM
Dorota stoi za ladą i na sali osiem godzin dziennie. Klienci, przymierzalnie, kasa, reklamacje, koleżanka, która właśnie się rozchorowała, więc trzeba ją zastąpić. W tle radio, które puszcza tę samą playlistę w kółko. Telefon w kieszeni fartucha wibruje — grupa rodzinna, grupa z pracy, promocje.
Gdy w końcu siada na dziesięciominutowej przerwie, od razu wyciąga telefon. „Należy mi się chwila dla siebie” — myśli. Przewija, ogląda, porównuje swoje życie z cudzymi wakacjami. Wraca na salę bardziej rozdrażniona niż przed przerwą i sama nie wie dlaczego.
Wieczorem ledwo zamienia dwa zdania z partnerem. „Jestem po prostu zmęczona” — mówi. I to prawda. Ale to nie jest zmęczenie od stania.
HISTORIA: TOMEK, 41 LAT, KIEROWCA DOSTAWCZY
Tomek całymi dniami jeździ po mieście i okolicy. Nawigacja, telefon od dyspozytora, aplikacja do potwierdzania dostaw, klienci, którzy dzwonią, gdzie paczka. Między przystankami, na światłach, na chwilę postoju — odruchowo bierze telefon. Sprawdza, przewija, odkłada. I znowu.
Wieczorem czuje się tak, jakby przejechał tysiąc kilometrów, choć licznik pokazuje sto pięćdziesiąt. Głowa pulsuje. Sen przychodzi z trudem, a rano i tak wstaje niewyspany. Tomek myśli, że to wina wieku albo trasy. Nie podejrzewa, że to coś zupełnie innego.
Marek, Dorota i Tomek pracują w różnych miejscach, ale łączy ich jedno: WIECZORNE WYCZERPANIE, KTÓREGO NIE TŁUMACZY PRACA FIZYCZNA. Czują się wykończeni, choć ich ciała są w porządku. To zmęczenie nie bierze się z mięśni. Bierze się z głowy — a dokładniej z tego, że ich mózg przez cały dzień jest bombardowany bodźcami, do których nigdy nie został przystosowany.
Jeśli rozpoznajesz w nich choć kawałek siebie — czytaj dalej. Bo to, co czują, nie jest lenistwem ani słabością. To naturalny skutek życia w świecie, który zmienił się szybciej, niż nadążył nasz mózg. I dobra wiadomość jest taka: kiedy zrozumiesz, co się dzieje w środku Twojej głowy, przestaniesz się obwiniać — i zaczniesz odzyskiwać kontrolę.
TWÓJ MÓZG TO MODEL SPRZED 200 TYSIĘCY LAT
ZANIM ZACZNIEMY — KILKA SŁÓW O TYM, SKĄD SIĘ TO WSZYSTKO WZIĘŁO.
Był wtorek. A może środa — szczerze mówiąc, w tamtym okresie dni zlewały mi się w jedno. Pamiętam tylko, że stałem na zapleczu sklepu, opierając się o regał z kartonami, i nie mogłem sobie przypomnieć, czy zamknąłem już dostawę, którą przyjmowałem dwadzieścia minut wcześniej.
Skanowałem ten sam karton trzy razy. Czytnik piknął, a ja patrzyłem na ekran i nie wiedziałem, co właśnie zeskanowałem. W kieszeni wibrował telefon — trzecia wiadomość z grupy zmianowej w ciągu pół godziny. Na słuchawce w uchu kierownik pytał, czy ogarnę jeszcze paczki z chłodni. W tle leciało radio sklepowe, ta sama piosenka, którą słyszałem już dziewiąty raz tego dnia.
I wtedy poczułem coś, czego wcześniej nie umiałem nazwać. Nie ból. Nie zmęczenie w klasycznym sensie. Raczej SZUM — jakby ktoś włączył mi w głowie pięćdziesiąt zakładek naraz i każda coś krzyczała, migała, domagała się uwagi. Stałem nieruchomo, otoczony kartonami, i nie potrafiłem zrobić jednej prostej rzeczy: pomyśleć.
_Nie byłem leniwy. Nie byłem słaby. Byłem przeciążony — i nie miałem o tym zielonego pojęcia._
Wieczorem wróciłem do domu. Padłem na kanapę z telefonem w ręku, mówiąc sobie, że to mój zasłużony relaks po dwunastu godzinach na nogach. Scrollowałem. Filmik za filmikiem, post za postem. Dwie godziny zniknęły, jakby ktoś je ukradł. Wstałem od ekranu jeszcze bardziej zmęczony niż przedtem — i poszedłem spać z głową pełną wirujących myśli, których nie potrafiłem zatrzymać.
Rano budzik. Pierwsza rzecz, jaką zrobiłem? Sięgnąłem po telefon, zanim jeszcze otworzyłem oczy. I tak każdego dnia. Dom — praca — dom — telefon — łóżko. Dzień świstaka, tyle że na zmiany.
* * *
MYŚLAŁEM, ŻE TO ZE MNĄ JEST COŚ NIE TAK
Przez długi czas byłem przekonany, że problem leży we mnie. Że jestem za mało zorganizowany, za mało odporny, że inni jakoś dają radę, a ja nie. Patrzyłem na ludzi w internecie — pozakładali firmy, jeżdżą na Bali, mają idealne mieszkania i poukładane życie — i czułem, że zostaję w tyle. Że gdzieś po drodze coś przegapiłem.
Brałem suplementy. Magnez, bo ktoś powiedział, że pomaga. Potem ashwagandę, bo przeczytałem gdzieś, że na stres. Kawa przestała działać, więc dokładałem energetyki. Każdy z tych środków dawał kopa na godzinę, dwie — a potem spadek był jeszcze gorszy. Goniłem własny ogon i nie wiedziałem nawet, że biegnę w kółko.
Najgorsze było to, co się działo w domu. Wracałem tak wykończony, że na cokolwiek poza leżeniem przed ekranem zwyczajnie nie miałem siły. Bliska mi osoba próbowała ze mną rozmawiać, a ja odpowiadałem półsłówkami, jednym okiem zerkając na telefon. Drobiazgi wyprowadzały mnie z równowagi — potrafiłem wybuchnąć o nic. A potem czułem się winny, co tylko dokładało kolejny ciężar do plecaka, który i tak był już za ciężki.
MOŻE TO BRZMI ZNAJOMO?
Budzisz się zmęczony, mimo że spałeś całą noc.
Pierwszy i ostatni gest dnia to sięgnięcie po telefon.
Wieczorem nie masz siły na rozmowę — tylko na ekran.
Drobiazgi cię irytują, a potem masz wyrzuty sumienia.
Masz wrażenie, że dni uciekają ci między palcami.
Jeśli choć przy jednym z tych zdań pokiwałeś/aś głową — jesteś we właściwym miejscu. I nie, nie jest z Tobą nic nie tak.
* * *
PUNKT ZWROTNY
Przełom nie przyszedł od wielkiej decyzji. Nie rzuciłem pracy, nie wyjechałem w góry, nie wykasowałem wszystkich aplikacji w przypływie desperacji. Tego typu rewolucje — przekonałem się później — i tak się nie utrzymują, bo dla zmęczonego mózgu są kolejnym wielkim stresem.
Punktem zwrotnym był drobiazg. Pewnego wieczoru zapomniałem telefonu w kurtce, która została w przedpokoju. Byłem zbyt zmęczony, żeby po niego wstać. Leżałem więc na kanapie — bez ekranu, bez bodźców, po prostu gapiąc się w sufit. Pierwsze dziesięć minut było nieznośne. Czułem niepokój, jakby czegoś mi brakowało, jakbym coś tracił. Ręka sama szukała telefonu.
A potem — coś dziwnego. Po kilkunastu minutach ten szum w głowie zaczął cichnąć. Pierwszy raz od miesięcy usłyszałem własne myśli, a nie cudze opinie, newsy i powiadomienia. I pomyślałem: „SKORO CZUJĘ SIĘ LEPIEJ PO DWUDZIESTU MINUTACH BEZ TELEFONU, TO CO BY BYŁO, GDYBYM ROBIŁ TO CELOWO?”
Tak się zaczęło. Nie od wielkiej rewolucji, ale od jednego małego eksperymentu. Potem od drugiego. Krok po kroku zacząłem budować coś, co dziś nazywam ARCHITEKTURĄ CISZY — system małych, konkretnych rozwiązań, które pomogły mi odzyskać kontrolę nad własną głową, mimo że dalej pracuję, dalej mam telefon i dalej żyję w tym samym hałaśliwym świecie co wszyscy.
* * *
DLACZEGO NAPISAŁEM TĘ KSIĄŻKĘ
Kiedy zacząłem wychodzić z tego stanu, zauważyłem, że większość poradników o „cyfrowym detoksie” jest pisana tak, jakby ich czytelnik pracował na home office, miał elastyczne godziny i ogród za oknem. Rady typu „wyłącz telefon na cały weekend” albo „medytuj godzinę dziennie o świcie” brzmią pięknie — dopóki nie zaczynasz zmiany o szóstej rano, nie stoisz osiem godzin za ladą albo nie rozwozisz paczek w deszczu.
A przecież to MY — ludzie pracujący w handlu, magazynach, usługach, na produkcji, za kierownicą, w punktach obsługi — stanowimy największą część tego społeczeństwa. I to my często jesteśmy najbardziej przebodźcowani: hałas, pośpiech, ciągła dyspozycyjność, telefon jako jedyna ucieczka w przerwie. Tylko że o nas mało kto pisze.
_Ta książka jest dla zmęczonych. Dla tych, którzy nie mają czasu na dwustronicowe medytacje, ale bardzo potrzebują kilku minut ciszy w głowie._
Wszystko, co tu znajdziesz, jest sprawdzone — albo na mnie samym, albo oparte na badaniach i pracy specjalistów, których będę uczciwie wymieniał po nazwisku. Nie obiecuję cudów ani przemiany w tydzień. Obiecuję konkretne, darmowe i wykonalne narzędzia, które zmieszczą się w Twoim prawdziwym dniu — nawet jeśli ten dzień jest długi i ciężki.
Jeśli znasz moją poprzednią książkę z tej serii, „Wracam do siebie”, to wiesz już, jak pracuję: bez ściemy, bez wyższości, po ludzku. Jeśli trafiasz tu po raz pierwszy — nic nie szkodzi. Tę książkę można czytać samodzielnie, od początku do końca.
Zaczynamy razem. Powoli. Bo cisza, jak się okazuje, nie bierze się z robienia większej liczby rzeczy. Bierze się z MĄDREGO ODEJMOWANIA.
_— Autor_ROZDZIAŁ 1
ŻYCIE W ERZE CYFROWEJ
_Kiedy świat pędzi szybciej, niż Twój mózg może nadążyć_
Zacznijmy od trzech zwykłych dni trzech zwykłych ludzi. Może w którymś z nich zobaczysz kawałek siebie.
HISTORIA: MAREK, 34 LATA, MAGAZYNIER
Marek pracuje w centrum logistycznym pod dużym miastem. Zmiana zaczyna się o szóstej rano. Już w szatni, zanim założy kamizelkę odblaskową, sprawdza telefon — grupa zmianowa, wiadomości, dwa powiadomienia z banku, filmik, który podesłał kolega. Potem skaner do ręki i osiem godzin w rytmie: zeskanuj, przenieś, potwierdź, następny.
W przerwie znowu telefon. Nie dlatego, że ktoś dzwoni — po prostu ręka sama sięga. Wieczorem Marek wraca do domu wykończony, choć przecież nie biegł maratonu. Pada na kanapę, włącza serial, a w dłoni i tak trzyma telefon. Dwa ekrany naraz. Zasypia po północy z gonitwą myśli, a rano budzik znów wyrywa go o piątej.
Marek nie rozumie jednego: skąd to zmęczenie, skoro fizycznie jest w niezłej formie? Dźwiga paczki bez problemu. To nie mięśnie go bolą. To coś w środku głowy.
HISTORIA: DOROTA, 38 LAT, SPRZEDAWCZYNI W SKLEPIE ODZIEŻOWYM
Dorota stoi za ladą i na sali osiem godzin dziennie. Klienci, przymierzalnie, kasa, reklamacje, koleżanka, która właśnie się rozchorowała, więc trzeba ją zastąpić. W tle radio, które puszcza tę samą playlistę w kółko. Telefon w kieszeni fartucha wibruje — grupa rodzinna, grupa z pracy, promocje.
Gdy w końcu siada na dziesięciominutowej przerwie, od razu wyciąga telefon. „Należy mi się chwila dla siebie” — myśli. Przewija, ogląda, porównuje swoje życie z cudzymi wakacjami. Wraca na salę bardziej rozdrażniona niż przed przerwą i sama nie wie dlaczego.
Wieczorem ledwo zamienia dwa zdania z partnerem. „Jestem po prostu zmęczona” — mówi. I to prawda. Ale to nie jest zmęczenie od stania.
HISTORIA: TOMEK, 41 LAT, KIEROWCA DOSTAWCZY
Tomek całymi dniami jeździ po mieście i okolicy. Nawigacja, telefon od dyspozytora, aplikacja do potwierdzania dostaw, klienci, którzy dzwonią, gdzie paczka. Między przystankami, na światłach, na chwilę postoju — odruchowo bierze telefon. Sprawdza, przewija, odkłada. I znowu.
Wieczorem czuje się tak, jakby przejechał tysiąc kilometrów, choć licznik pokazuje sto pięćdziesiąt. Głowa pulsuje. Sen przychodzi z trudem, a rano i tak wstaje niewyspany. Tomek myśli, że to wina wieku albo trasy. Nie podejrzewa, że to coś zupełnie innego.
Marek, Dorota i Tomek pracują w różnych miejscach, ale łączy ich jedno: WIECZORNE WYCZERPANIE, KTÓREGO NIE TŁUMACZY PRACA FIZYCZNA. Czują się wykończeni, choć ich ciała są w porządku. To zmęczenie nie bierze się z mięśni. Bierze się z głowy — a dokładniej z tego, że ich mózg przez cały dzień jest bombardowany bodźcami, do których nigdy nie został przystosowany.
Jeśli rozpoznajesz w nich choć kawałek siebie — czytaj dalej. Bo to, co czują, nie jest lenistwem ani słabością. To naturalny skutek życia w świecie, który zmienił się szybciej, niż nadążył nasz mózg. I dobra wiadomość jest taka: kiedy zrozumiesz, co się dzieje w środku Twojej głowy, przestaniesz się obwiniać — i zaczniesz odzyskiwać kontrolę.
TWÓJ MÓZG TO MODEL SPRZED 200 TYSIĘCY LAT
więcej..
