Assail. Imperium Malazańskie. Tom 6 - ebook

PODZIĘKOWANIA

Na wdzięcz­ność zasłu­gują moi czy­tel­nicy pierw­szej wer­sji – Sha­ron Sasaki i A.P. Cana­van. Wasze uwagi i komen­ta­rze pomo­gły mi bar­dziej, niż Wam się zdaje.

Prze­ka­zuję wyrazy miło­ści mojej żonie, Gerri Bri­gh­twell. Bez jej wspar­cia i zro­zu­mie­nia ta powieść nie mogłaby powstać, podob­nie jak wszyst­kie poprzed­nie.

Dedy­kuję ją rów­nież Wam, czy­tel­nicy Malazu. Szansa zapo­zna­nia Was z tymi opo­wie­ściami była dla mnie przy­wi­le­jem. Mam nadzieję, że spra­wiły Wam rów­nie wiele przy­jem­no­ści, co mnie.DRAMATIS PERSONAE

_Szczęście Pani_

KYLE: praw­dziwe imię Kylar­ral-ten, pocho­dzi z Baelu na połu­dnie od Assail

TULAN ORBED: kapi­tan _Szczę­ścia Pani_

REUTH: nawi­ga­tor statku, bra­ta­nek Tulana

STO­RVAL: pierw­szy ofi­cer

GREN: ster­nik

Na północy

ORMAN: syn Ormana Bre­gina

STARY NIEDŹ­WIEDŹ: legen­darny czło­wiek z gór

KETH I KAS­SON: bra­cia Red­di­no­wie

GER­RUN: znany też jako Krótka Goleń

KRÓL RONAL: znany też jako król Ronal Bękart

LOTJI BAIN: bra­ta­nek Jor­gana Baina

Z Włości Krwi Lodu

Mówiący

BURI: legen­darny sta­rzec z klanu

JAOCHIM: pan klanu

YRAIN: pani klanu

VALA: sio­stra Yrain

JASS: syn Vali

BER­NAL CIĘŻKA RĘKA: sługa klanu albo straż­nik ogni­ska domo­wego

Piętowie

CULL PIĘTA: znany też jako Cull Dobry

YUL­LVEIG: żona Culla, znana też jako Yul­lveig Wojow­ni­cza

ERTA: córka Culla i Yul­lveig

BARAN: syn Culla i Yul­lveig

Poszukiwacze złota nadciągający drogą lądową

MAR­SZA­ŁEK CYRA­NECZKA: lethe­ryj­ski ary­sto­krata

ENGUF SZE­ROKI: gena­bac­kań­ski pirat

MALLE Z GRIS: mala­zań­ska ary­sto­kratka

HOL­DEN Z CAWN: użyt­kow­nik magii wła­da­jący Serc

ALCA Z KOTA: użyt­kow­niczka magii wła­da­jąca Telas

Poszukiwacze złota nadciągający drogą morską

_Morski Atak_

BURL TAR­DIN: kapi­tan

WHEL­LEN: pierw­szy ofi­cer

GAFF: drugi ofi­cer

_Srebrny Świt_

JUTE HER­NAN: kapi­tan

IELEEN: nawi­ga­torka, żona Jute’a

LUR­JEN: ster­nik

BUEN: pierw­szy ofi­cer

LETITA: zbroj­mi­strzyni

DULAT: mary­narz

_Nieustępliwy_

TYVAR GEN­DA­RIAN: dowódca Nie­bie­skich Tarcz i Śmier­telny Miecz Togga

HAAGEN VAN­TALL: zarządca Nie­bie­skich Tarcz

_Utkany Szmatami_

CAR­THE­RON CRUST: kapi­tan

ORO­THOS: pierw­szy ofi­cer

_Błagalnik_

TIM­MEL ORO­SENN: znana też jako pro­to­plastka, wład­czyni wyspy Umryg

VEL­MAR: kapłan i sługa pani Oro­senn

T’lan Imassowie

Kerluhma

UT’EL ANAG

LANAS TOG: rzu­ca­jąca kości

Ifayle’a

TOLB BELL’AL: rzu­ca­jący kości

Krona

PRAN CHOLE: rzu­ca­jący kości

Karmazynowa Gwardia

K’AZZ D’AVORE: dowódca

BLASK: prawa ręka dowódcy

BLUES: nowy kapi­tan Dru­giej Kom­pa­nii

KRATA: znany też jako Żela­zna Krata, daw­niej z Czwar­tej Kom­pa­nii

CZE­PIEC: wielki mag i mistrz skry­to­bójca

GWYNN: mag

PŁA­TEK: mag

CZARNY STAR­SZY

CZARNY MNIEJ­SZY

SEPT

COLE

AMATT

CHUDA

STĘPKA

TUR­GAL

Czwarta Kompania Karmazynowej Gwardii

CAL-BRINN: kapi­tan i mag

JUP ALAT: porucz­nik

WAW­RZYN

LEENA

Z _Pozdrowień Maela_

GHE­LATH KEER: kapi­tan

HAVVIN: pilot statku

LEVIN: uczeń pilota

Inni

SREBRNA LISICA: „Wzy­wa­jąca”, stwo­rzona, by poło­żyć kres woj­nom T’lan Imas­sów

LUTHAL CANAR: przed­sta­wi­ciel domu han­dlo­wego Canar z Letheru

LYAN: tar­czow­niczka z pół­noc­nej Gena­bac­kis

DOR­RIN: wygnany król Anklos, pod­opieczny Lyan

RYBAK KEL TATH: bard, który wiele podró­żo­wał

JETHISS: roz­bi­tek Tiste Andii

KILAVA: sta­ro­żytna żyjąca rzu­ca­jąca kości Imas­sów

MGŁA: cza­ro­dziejka

GNIEW I SZAŁ: syno­wie Mgły

SHAR­RO­WIE: rodzina magów

SHE­ERO­WIE: rodzina magów

GIANA JALAZ: była porucz­nik w armii mala­zań­skiejPROLOG

_Północne terytoria nowej krainy Ogarniętej jaghuckimi wojnami Siódme stulecie Dwunastej Kampanii Lamatathańskiej 33421 lat przed snem Pożogi_

Kobieta bie­gła mia­ro­wym, nie­śpiesz­nym kro­kiem. Oddy­chała powoli, wcią­ga­jąc powie­trze przez usta i wypusz­cza­jąc je przez sze­ro­kie noz­drza. Przód i tył jej koszuli z koź­lej skóry pociem­niały od potu, a moka­syny ude­rzały bez­gło­śnie o kamie­nie oraz poła­cie odsło­nię­tej, piasz­czy­stej gleby. Pra­wie cały dzień bie­gła w górę sze­ro­kiego ska­li­stego stoku, co świad­czyło o jej nad­zwy­czaj­nej sile i wytrzy­ma­ło­ści. Omi­jała wysmu­kłe młode sosny, świerki białe oraz brzozy. Prze­ska­ki­wała nad gła­zami i wdra­py­wała się z wysił­kiem na strome żwi­rowe osy­pi­ska. Wie­działa, że może być szyb­sza od ści­ga­ją­cych, ale ni­gdy się od nich nie uwolni. Mimo to bie­gła dalej.

Zda­wała też sobie sprawę, że dopadną ją, gdy już znużą się pości­giem. Dostrze­gała iro­nię w fak­cie, że to samo roz­pacz­liwe pra­gnie­nie prze­trwa­nia, które nią kie­ro­wało, rów­nież ich skła­niało do nie­ubła­ga­nego pościgu, mimo że już dawno wyrze­kli się życia.

Na­dal jed­nak pięła się w górę. Została jej jesz­cze jedna, roz­pacz­liwa nadzieja. Nie na prze­ży­cie. Wie­działa, że nie ma na nie szans od chwili, gdy ujrzała nie­sa­mo­wite, pra­dawne syl­wetki ści­ga­ją­cych. Pozo­stała jed­nak nie­wielka szansa na zemstę.

Ostre jak noże kra­wę­dzie spę­ka­nych skał kale­czyły jej palce, gdy szu­kała uchwytu, i prze­ci­nały moka­syny. Na ota­cza­ją­cym ją stro­mym osy­pi­sku zima skoń­czyła się nie­dawno. Resztki lodu na­dal utrzy­my­wały się mię­dzy żwi­rem i kamie­niami oraz w cie­niu wyso­kich gła­zów. Widziała też zaspy brud­nego śniegu, nie­mal nie­odróż­nial­nego od żwiru. Chłód wyso­kich gór doda­wał jej wigoru. Wie­działa, że jest cał­ko­wi­cie natu­ralny i nie ma nic wspól­nego z przy­wo­ła­nymi przez magię lodow­cami. Skryła się w sosno­wym gaju i odwa­żyła spoj­rzeć za sie­bie. Na stoku poni­żej nie poru­szało się nic poza małym sta­dem wapiti, kie­ru­ją­cych się ze stu­ko­tem kopyt w dół. Z pew­no­ścią to ona je spło­szyła.

Wie­działa jed­nak, że nie jest tu sama. Ści­ga­jący nie musieli się poka­zy­wać, by ją dogo­nić. Miała jed­nak nadzieję, że pozwolą jej przy­naj­mniej na ten mały gest.

Zza moreny wyło­niła się samotna postać, jakby to ucie­ki­nierka przy­wo­łała ją aktem wła­snej woli. Na nie­wia­ry­god­nie chu­dej syl­wetce łopo­tały wystrzę­pione resztki skó­rza­nego stroju. Ciemne, wysu­szone obli­cze skie­ro­wało się ku niej. Skóra bia­łego niedź­wie­dzia, którą miał na gło­wie i na ramio­nach, była tak samo wysu­szona od wia­tru i upływu lat, jak jej wła­ści­ciel. Oboje patrzyli sobie w oczy przez dzie­lące ich kilka mil, a także przez znacz­nie szer­szą prze­paść mię­dzy nimi.

Tak daleko za mną? – zadała sobie pyta­nie. Potem zro­zu­miała i natych­miast padła na zie­mię.

Coś ude­rzyło z trza­skiem o skały tuż obok. Krze­mienne odpry­ski, cień­sze niż ostrza noży, prze­biły koźlą skórę i wnik­nęły w ciało pod spodem.

Zerwała się na nogi i znowu popę­dziła w górę. Dotarła do grani odcho­dzą­cej od stoku znacz­nie wyż­szej, wyszczer­bio­nej turni, pię­trzą­cej się ku niebu. Tam zatrzy­mała się zmę­czona. Jej płuca pra­co­wały ciężko, wcią­ga­jąc lodo­wate powie­trze.

Krzyk­nęła, gdy włócz­nia prze­biła nagle jej udo, przy­szpi­la­jąc ją do nagiej kamien­nej powierzchni. Osu­nęła się na skałę i zła­pała za ciemne, gła­dzone drzewce, by je wycią­gnąć. Szkie­le­towa dłoń odtrą­ciła jej rękę.

Zawi­sła nad nią ta sama zmu­mi­fi­ko­wana twarz, która przed­tem przy­cią­gnęła jej wzrok. Spod gni­ją­cego łba bia­łego tun­dro­wego niedź­wie­dzia kie­ro­wały na nią spoj­rze­nie puste, ciemne oczo­doły. Na szyi postaci wisiały naszyj­niki z pożół­kłych pazu­rów – zapewne pocho­dzą­cych od tego samego zwie­rzę­cia, co futro, a podra­pana skóra zdarta z przed­nich koń­czyn bestii zakry­wała ramiona syl­wetki aż po łapy przy­tro­czone do dłoni wła­ści­ciela. Spod wyschnię­tej skóry tuło­wia ster­czały pociem­niałe od wieku żebra stwo­rze­nia. Pod niedź­wie­dzim futrem były widoczne kawałki koź­lej skóry, powią­zane ze sobą licz­nymi rze­mie­niami. U pasa istoty zwi­sał długi, kre­mo­wo­brą­zowy nóż z łupa­nego krze­mie­nia, o ostrzu owi­nię­tym w skórę.

– Dla­czego wybra­łaś to miej­sce, Jaghutko? – zapy­tał Imass.

– Ucie­kam przed znisz­cze­niem – odpo­wie­działa gło­sem wysi­lo­nym z tłu­mio­nego bólu.

Po grani zbli­żała się reszta Imas­sów. Kości ich stóp stu­kały o skałę niczym kamie­nie.

– Jaski­nie na górze, Ut’el – ode­zwał się jeden z nich, uno­sząc krze­mienny szty­let.

Imass znowu spoj­rzał na nią.

– Chcia­łaś nas zwa­bić w pułapkę – oznaj­mił.

– Skoro tak mówisz.

– Jestem roz­cza­ro­wany. Ścią­gnę­łaś zgubę rów­nież na swych pobra­tym­ców. – Spoj­rzał na jed­nego z człon­ków grupy. – Wyślij zwia­dow­ców. Czy jaski­nie są zamiesz­kane?

Imass pochy­lił czaszkę, z któ­rej odpa­dły już spore kawałki ciała i wło­sów.

– Tak, rzu­ca­jący kości.

Rzu­ca­jący kości! – zdu­miała się kobieta. Mag albo sza­man ich rasy! Dopro­wa­dze­nie go do zguby z pew­no­ścią byłoby warte wysiłku.

Ut’el ponow­nie spoj­rzał na nią. Wyczu­wała w nim roz­cza­ro­wa­nie.

– Myśla­łem, że oka­żesz się cen­niej­szym łupem – wyszep­tał z nie­za­do­wo­le­niem.

– Podob­nie jak my liczy­li­śmy na war­to­ściow­szych następ­ców.

– Jedyną miarą war­to­ści jest zwy­cię­stwo, Jaghutko.

– Jak zawsze zapew­niają sie­bie zwy­cięzcy.

Mar­twiak wzru­szył wymow­nie ramio­nami.

– Cho­dzi o to, kto będzie ist­niał. My albo wy.

Osu­nęła się na skałę, jakby czuła się cał­ko­wi­cie poko­nana.

– Masz na myśli eli­mi­na­cję wszyst­kich, któ­rzy nie są wami. To wła­śnie naj­gor­sza wada waszej rasy. Może­cie pozwo­lić żyć wyłącz­nie waszej rodzi­nie, a w naj­lep­szym razie ple­mie­niu.

– To samo można powie­dzieć o wszyst­kich.

– Nie­prawda. Po pro­stu nie jeste­ście w sta­nie tego dostrzec.

– Posłu­chaj, Jaghutko. Surowe prawa natury uczą nas…

Szept Ut’ela umilkł nagle. Imass uniósł twarz, spo­glą­da­jąc w górę stoku.

– Jak się mają twoi zwia­dowcy, rzu­ca­jący kości? – zapy­tała, nie potra­fiąc ukryć trium­fal­nego uśmie­chu.

– Znik­nęli – odparł i znowu spoj­rzał na nią. – Tam są inni. – Potrzą­snął szkie­le­tową głową z podzi­wem, a wyda­wało się jej, że nawet z prze­ra­że­niem. – Wybacz, Jaghutko – rzekł. – Ni­gdy nie przy­szłoby mi na myśl, że jakie­kol­wiek jeste­stwo odwa­ży­łoby się… – Wycią­gnął krze­mienny nóż. – Despe­ra­cja ode­brała ci rozum. Dopro­wa­dzi­łaś do zguby nas wszyst­kich, a nawet wię­cej.

– Tylko odpła­cam wam pięk­nym za nadobne.

Zebrani wojow­nicy Imas­sów wzdry­gnęli się jak uką­szeni i wycią­gnęli cien­kie niczym brzy­twy mie­cze z krze­mie­nia.

– Kup­cie nam tyle czasu, ile tylko zdo­ła­cie – rzekł im bez ogró­dek Ut’el, nie odwra­ca­jąc od niej pociem­nia­łej od taniny twa­rzy.

Wojow­nicy pochy­lili głowy.

– Żegnaj – odpo­wie­dział jeden z nich. Potem wszy­scy znik­nęli w obło­kach pyłu.

Z wylo­tów jaskiń na górze wypa­dały szare jak kamień syl­wetki, poru­sza­jące się na nogach wypo­sa­żo­nych w stawy w dziw­nych miej­scach, a cza­sami nawet na czte­rech koń­czy­nach.

– Kusi mnie, żeby zosta­wić cię na ich pastwę, ale Imas­so­wie nie są okrutni – oznaj­mił Ut’el.

– Tak wła­śnie tłu­ma­czy­cie się już od stu­leci. Szczę­śli­wie się składa, że Jaghuci nie są skłonni do osą­dów.

Szarp­nęła się do tyłu, jed­nym ruchem wyszarp­nęła grot i spa­dła ze skal­nej półki z włócz­nią w dłoni.

Ude­rzył mie­czem, ale chy­bił. Zle­ciała z wąskiej półki i runęła w głę­boką na tysiąc stóp prze­paść.

– Zosta­wiam cię… – zawo­łała jesz­cze, nim znik­nęła mu z oczu.

– Na ich pastwę, Ut’elu Anag, rzu­ca­jący kości T’lan Imas­sów Ker­luhma – dokoń­czył za nią, po czym odwró­cił się ku wyso­kiemu sto­kowi.

Szara fala istot pochło­nęła już jego wojow­ni­ków i teraz zmie­rzała ku niemu.

W tej wła­śnie chwili, którą uwa­żał za swą ostat­nią, uniósł miecz ku twa­rzy. Przy­glą­dał się chmu­rom, odbi­ja­ją­cym się w faset­kach łupa­nego krze­mie­nia niczym zmarszczki na gład­kiej tafli jeziora.

Nie. To jesz­cze nie koniec. Przy­się­gam.

Wkro­czył do kró­le­stwa Tel­lann w tej samej chwili, w któ­rej pierw­sze chciwe dło­nie zaci­snęły się w miej­scu, gdzie nie­dawno się znaj­do­wał.

_Hel’eth Jal Im (Pogrom Białego Rogacza) Pięćdziesiąta Pierwsza Wojna Jaghucka 6031 lat przed snem Pożogi_

Stoki opa­da­jące ku brze­gowi morza pokry­wał wiecz­nie zie­lony las. Przy­brzeżne ptaki polo­wały na kraby i chrząsz­cze w base­nach pły­wo­wych i na pokry­tych czar­nym pia­skiem pla­żach. Więk­sze ptaki dra­pieżne sie­działy na gałę­ziach i na skal­nych wypię­trze­niach, obser­wu­jąc uważ­nie swych mniej­szych pobra­tym­ców, a także małe rybki pły­wa­jące na pły­ci­znach.

Nad zatoką wisiała poranna mgła. Powie­trze było nie­ru­chome i dźwięki nio­sły się mię­dzy brze­gami po obu stro­nach. Postać, która wyło­niła się spomię­dzy pokry­tych wodo­ro­stami gła­zów, paso­wała do tej sce­ne­rii. Z wyschnię­tych, zmu­mi­fi­ko­wa­nych bar­ków i bio­der opa­dały strzępy skó­rza­nego stroju. Ciem­no­brą­zowy krze­mienny miecz zwi­sał ze sple­cio­nego nie­zgrab­nie z krę­co­nych wło­sów pasa ota­cza­ją­cego pozba­wioną ciała talię. Na gło­wie, na któ­rej odsło­nięta, zbrą­zo­wiała powierzch­nia czaszki mie­szała się z kępami strą­ko­wa­tych wło­sów, tkwiła czapka z sza­rej, gar­bo­wa­nej skóry stwo­rze­nia pasu­ją­cego raczej do ską­pa­nej w bla­sku słońca sawanny niż do pół­noc­nego lasu o umiar­ko­wa­nym kli­ma­cie.

Przy brzegu poja­wiały się jedna po dru­giej podobne posta­cie. Zebrały się wokół pierw­szego przy­by­sza. Choć zmu­mi­fi­ko­wane ciała, wła­ści­wie same kości pokryte cienką jak papier powłoką wyschnię­tych tka­nek, utrud­niały okre­śle­nie płci, ta pierw­sza istota była kobietą. Nazy­wała się Shalt Li’gar z T’lan Imas­sów Ifayle’a.

– Co to za kra­ina? – zapy­tał jeden z człon­ków grupy, J’arl. W odpo­wie­dzi unio­sła głowę, jakby chciała poczuć zapach ziemi przez odsło­nięte dziury noz­drzy.

– Nie mam poję­cia – przy­znała. – Nie podzie­lono się ze mną żadną rela­cją z tego miej­sca. Ani z tymi, z któ­rymi ja wymie­nia­łam infor­ma­cje.

– Z pew­no­ścią inni zna­leźli ją przed nami – stwier­dził kolejny jej towa­rzysz, Guth.

– I co się z nimi stało? – zapy­tała w odpo­wie­dzi Shalt, przy­glą­da­jąc się z namy­słem dru­giemu brze­gowi osło­nię­tej zatoki.

Pozo­stałe zmu­mi­fi­ko­wane twa­rze rów­nież zwró­ciły się w tam­tym kie­runku. Wszy­scy umil­kli i zapa­dli w bez­ruch tak głę­boki, że w pew­nej chwili orzeł prze­le­ciał nad ich gło­wami i opadł na wodę, muska­jąc powierzch­nię szpo­nami. Gdy wzbił się w górę, trzy­mał w nich sza­mo­czącą się rybę. Usiadł na gałęzi pobli­skiej, na wpół uschnię­tej jodły i zaczął roz­szar­py­wać posi­łek.

Imas­so­wie obra­cali głowy, śle­dząc trasę lotu ptaka.

– Dobra wróżba czy zła? – zapy­tał J’arl, prze­ry­wa­jąc prze­cią­ga­jącą się ciszę.

– Jeste­śmy pta­kiem czy rybą? – dodał ktoś inny.

Shalt wska­zała uschniętą ręką na zatokę.

– Nie tylko ptaki łowią – oznaj­miła.

Naj­pierw z mgły wyło­niły się dzioby skó­rza­nych czó­łen, wycią­gnię­tych na pas czar­nej żwi­ro­wej plaży, szybko prze­cho­dzą­cej w strome, ska­li­ste zbo­cze pokryte lasem. Spo­mię­dzy drzew wzno­siły się smugi dymu. Shalt obrzu­ciła spoj­rze­niem solidną, zbu­do­waną z kłód budowlę wysoko na stoku. Pro­wa­dzącą w dół ścieżką zbie­gały jakieś posta­cie, uzbro­jone we włócz­nie o kamien­nych gro­tach oraz kamienne maczugi przy­wią­zane do drew­nia­nych uchwy­tów. Miały na sobie brudne, wyszy­wane pacior­kami stroje oraz płasz­cze z nie­wy­pra­wio­nych skór.

– Ludzie – zauwa­żył z roz­cza­ro­wa­niem Guth. – Musimy wyru­szyć na poszu­ki­wa­nia w głąb lądu.

– Szkoda, że nie chcą roz­ma­wiać – zauwa­żył Shalt. – Poszu­kamy z dala od brzegu.

J’arl wycią­gnął uschniętą rękę, zło­żoną tylko ze ścię­gien i kości.

– Zacze­kajmy chwilę. Jest tu coś…

Spoj­rzała na niego, prze­chy­la­jąc nad­gry­zioną zębem czasu głowę.

– Obec­ność?

– Coś – powtó­rzył ostroż­nie, jakby nie chciał powie­dzieć wię­cej.

Tubylcy usta­wili się w sze­reg, zagra­dza­jąc im drogę w głąb lądu. Krzy­czeli i potrzą­sali bro­nią. Shalt przyj­rzała się im. Byli znacz­nie żywsi niż ona i jej Imas­so­wie. Mieli wydatne żuchwy i wiel­kie zęby. Wszy­scy wyglą­dali podob­nie, być może wywo­dzili się z niewiel­kiej popu­la­cji wyj­ścio­wej. W daw­nych cza­sach to czę­sto zda­rzało się wśród jej pobra­tym­ców.

Człon­ko­wie jej grupy zaczęli zni­kać jeden po dru­gim, gdy nagle któ­ryś z tubyl­ców wydał okrzyk, który zro­zu­miała.

– Odejdź­cie stąd, demony z dale­kich stron!

Wszy­scy Imas­so­wie, któ­rzy jesz­cze zostali na miej­scu, odru­chowo wycią­gnęli mie­cze. Tuby­lec krzy­czał w języku Jaghu­tów. Shalt pode­szła bli­żej.

– Skąd zna­cie ten język? – zapy­tała w tej samej mowie.

– Jest nam znany od dawna, demo­nie – odpo­wie­dział z szy­der­czym uśmie­chem stary męż­czy­zna.

Znany? – pomy­ślała ze zdzi­wie­niem. Jak to moż­liwe?

– Ostrze­gano nas przed takimi jak wy – kon­ty­nu­ował. – Zabie­raj­cie się stąd. Nie jeste­ście tu mile widziani.

Shalt unio­sła pod­bró­dek. Z jed­nej strony jej żuchwy ciało dawno już odpa­dło. Znowu powę­szyła. Zachwiała się, czu­jąc uno­szącą się w powie­trzu woń. Gdyby nie była z Imas­sów, mogłaby zemdleć, wstrzą­śnięta wyzwa­niem, jakie rzu­cono samemu sednu jej jaźni.

– Plu­ga­stwo… – wydy­szał J’arl, wypusz­cza­jąc zimny podmuch.

Nie! – zawo­łała w myślach Shalt. To ludzie! Nie możemy wkro­czyć na tę ścieżkę! Ona powie­dzie nas ku zagła­dzie!

J’arl ruszył naprzód i Shalt zadzia­łała bez namy­słu. Jej miecz prze­szył krę­go­słup w miej­scu, gdzie szyja łączy się z bar­kami. J’arl osu­nął się na zie­mię, choć wie­działa, że nie skoń­czyła z nim cał­ko­wi­cie.

Wśród zebra­nych na plaży Imas­sów zapa­no­wał chaos. Wszy­scy wal­czyli ze sobą. Krze­mienne mie­czy ude­rzały o sie­bie z gło­śnym trza­skiem. Prze­ra­żone ptaki zerwały się do lotu. Część grupy zgro­ma­dziła się wokół Shalt. Usta­wiła ich w sze­reg, naka­zu­jąc im bro­nić kłę­bią­cych się bez­ład­nie tubyl­ców.

– Ucie­kaj­cie z plaży! – zawo­łała do nich, paru­jąc jed­no­cze­śnie ude­rze­nie Gutha. – Ucie­kaj­cie!

– Nie zdo­łają się ukryć – zapew­nił Guth, nie prze­sta­jąc jej ata­ko­wać. – Jeśli my ich nie znaj­dziemy, zro­bią to inni.

Jego rów­nież powa­liła. Łkała, ale nie zaprze­stała walki. Towa­rzy­szył jej od wielu lat.

Przyj­rzała się uważ­niej walce i ogar­nęła ją roz­pacz. Napast­nicy znacz­nie prze­wyż­szali liczeb­no­ścią obroń­ców. Nie bez powodu jed­nak uczy­niono ją pierw­szą grupy i wal­czyła dalej, nawet gdy wszy­scy sojusz­nicy padali wokół niej. Wkrótce została sama. Cofała się zasy­py­wana cio­sami, odci­na­ją­cymi kawałki wyschnię­tego ciała z jej koń­czyn i prze­ci­na­ją­cymi zbu­twiałą, nie­wy­pra­wioną skórę okry­wa­jącą ramiona. Znacz­nie prze­ra­stała umie­jęt­no­ściami prze­ciw­ni­ków, pada­ją­cych jeden po dru­gim pod cio­sami jej dwu­ręcz­nego mie­cza o klin­dze tak cien­kiej, że była pół­prze­zro­czy­sta. Obra­cała się i robiła uniki. Zgrab­nie jak zie­lona gałązka.

Wresz­cie otrzy­mała cios w głowę. Ostrze prze­biło poty­licę po pra­wej stro­nie. Choć jej czaszka została roz­trza­skana, Shalt zdo­łała powa­lić ostat­niego z ata­ku­ją­cych, zawo­dząc gło­śno z roz­pa­czy, albo­wiem był to Bruj’el, silny jak byk wojow­nik i kuzyn jej part­nera, któ­rego stra­ciła przed wielu stu­le­ciami.

Zwró­ciła się w stronę ludzi. Czuła, że oży­wia­jący ją duch opusz­cza uszko­dzoną powłokę cie­le­sną. Tra­ciła daną przez Tel­lann zdol­ność widze­nia i stop­niowo ota­czała ją ciem­ność. Wypu­ściła miecz, by wes­przeć się na jed­nej ręce, i wydy­szała swe ostat­nie słowa do przy­glą­da­ją­cych się jej z bojaź­nią ludzi.

– Ukryj­cie się…