MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
Autobiografia zwykłego Polaka, czyli ścieżka bólu i porażek. - ebook
Autobiografia zwykłego Polaka, czyli ścieżka bólu i porażek. - ebook
Autobiografia zwykłego Polaka, czyli ścieżka bólu i porażek to surowa opowieść o walce z przeciwnościami losu. Zwykły człowiek, bez nałogów, próbuje wszystkiego — od biznesu po szamańskie rytuały — by przetrwać. Długi, ból i porażki naznaczają jego drogę, lecz miłość do syna daje siłę. To testament uporu, zapisany w popiele, dla tych, co wstają mimo wszystko.
| Kategoria: | Biografie |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| ISBN: | 978-83-8414-544-9 |
| Rozmiar pliku: | 1,0 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
Wstęp — Nie miałem nic poza przeczuciem, że może być inaczej
Nie będzie tu coachingu. Nie będzie „udało mi się, więc Ty też możesz”. Nie będzie sukcesu w 10 krokach, bo sam nie doszedłem tam, gdzie chciałem. Mam tylko historię. Życie w wersji roboczej. I kilka sytuacji, które — choćbym nie wiem jak chciał — nie dają się wymazać.
Nie wiem, po co dokładnie to piszę. Może żeby samemu sobie poukładać. Może żeby ktoś, kto też się miota, przeczytał i pomyślał: „dobra, nie jestem jedyny, który nie ogarnia”. Bo szczerze? Większość ludzi udaje, że ogarnia. Nawet przed sobą.
Miałem dzieciństwo, które zostawia ślad. Miałem kilka zrywów, kilka nadziei, kilka prób, które miały zmienić wszystko. I tak jakoś — nie zmieniły. Coś się działo, potem coś się waliło, potem człowiek znowu wstawał, trochę mądrzejszy… a potem i tak popełniał ten sam błąd, tylko w innym opakowaniu.
Jeśli szukasz historii z happy endem — to nie tu. Nie będzie przemowy w stylu „i wtedy zrozumiałem…". Bo ja nic nie zrozumiałem. A jeśli coś zrozumiałem, to najwyżej na chwilę — zanim życie znowu wjebało mnie na ring bez kasku.
Nie miałem łatwo, ale miałem wybory. Nie zawsze dobre. Miałem szczęście i miałem momenty, kiedy myślałem, że to już koniec. Ale jakoś wciąż tu jestem.
Nie mam zamiaru nikogo do niczego przekonywać. Piszę po prostu, jak było. I to musi wystarczyć.Rozdział I — Zbyt dużo bólu: Dzieciństwo w cieniu biedy i przemocy
„Nie każdy, kto błąka się w mroku, jest zgubiony” — J.R.R. Tolkien
To nie jest historia o sukcesie. To opowieść o walce, bólu i o tym, jak dorastałem w miejscu, które odbierało nadzieję. Moje dzieciństwo to nie bajka — to survival.
Dom, w którym strach był meblem
Urodziłem się w zapomnianej wiosce, której nazwy nikt nie pamięta. To nie było miejsce na dzieciństwo — to był poligon przetrwania. Nasz dom? Obdrapana rudera, bez toalety, z zapachem wilgoci i rozpadu. Nie tylko ścian — także nas samych.
Ojciec pił. Wracał po północy, zataczając się, z krzykiem lub pięścią. W 1995 roku, gdy miałem siedem lat, rozbił talerz o ścianę, bo zupa była za zimna. Stałem w kącie, licząc sekundy, aż zaśnie. Strach był jak mebel w naszym domu — zawsze obecny, czasem cichy, czasem bijący w twarz. Według raportu Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę (2024), co trzecie dziecko w Polsce doświadcza przemocy domowej. Ja byłem jednym z nich.
Na przekór wszystkiemu ojciec, nawet zalany w trupa, wymagał pacierza co wieczór. Kościół w niedzielę był świętością. Wszystko na pokaz. Modliłem się, ale nie o przebaczenie.
Błagałem o zdrowie dla mamy, babci, rodzeństwa. Dla tych, którzy cierpieli. A oni i tak odchodzili, jeden po drugim.
Modliłem się o zdrowie mamy, ale Bóg miał inne plany. Nauczyłem się wtedy, że modlitwa to czasem tylko sposób, by nie zwariować.
Mama — światło, które zgasło
Mama była inna. Cicha, krucha, ale ciepła. Wieczorami, gdy miałem cztery, może pięć lat, chodziliśmy do obory oporządzać krowy. Opowiadała mi dowcipy — zawsze ten sam, o krowie, która weszła do sklepu. Śmiałem się, jakby to był pierwszy raz. Czasem śpiewała, cicho, żeby ojciec nie usłyszał. Te chwile to jedyne, co w moim dzieciństwie miało kolor.
Odeszła, gdy miałem dziewięć lat. Rak zjadał ją przez dwa lata. Nie krzyczała, nie narzekała — po prostu gasła, cicha i bezsilna. Pamiętam jej krzyk, gdy dowiedziała się o śmierci mojego brata. Miałem wtedy sześć lat. Stała w kuchni, w starych, podartych szmatach. I dosłownie padła na kolana. Nie ma nic gorszego niż widok matki, która właśnie dowiedziała się, że straciła dziecko. Jej płacz śni mi się do dziś.
„Strata matki to ból, który nie znika, tylko uczy cię żyć z raną.” — Cheryl Strayed
Płakałem po niej tylko raz. Potem sam siebie przekonałem, że tak będzie lepiej. Że już nie cierpi.
Praca, nie zabawa
Mieliśmy małe gospodarstwo. Woda ze studni, krowy, świnie, pole. Dzieciństwo spędziłem na robotach, nie na zabawie. Obowiązki to nie była kwestia wychowania, tylko przetrwania. Według GUS (2023), 20% dzieci na polskich wsiach wykonuje prace gospodarskie przed 15. rokiem życia, często kosztem edukacji czy zabawy. Ja nie miałem wyboru — widły, szpadel i siano były moim światem.
Ojciec, gdy prosiłem o cokolwiek, rzucał z ironią: „Czy ja mam bank?”. Ale na wódkę i papierosy pieniądze zawsze się znajdowały. U nas każdy grosz szedł na gorzałkę, nie na życie.
Samotność i bunt
Kolegów nie miałem. Dzieciaki omijały mnie szerokim łukiem. „Ten od pijaka” — słyszałem to w ich spojrzeniach. Samotność była moim bratem. W domu cichy, w szkole odwrotnie.
Rozrabiałem, pyskowałem, kombinowałem. Chciałem mieć kontrolę choć nad czymś. Choć przez chwilę.
Mimo wszystko nauka przychodziła mi łatwo. Głowa wiedziała, że to jedyny bilet stąd. Na świadectwach pojawiały się paski, a ja przez moment czułem się kimś. Ale wieczorami, gdy z dołu dobiegały wrzaski, leżałem w łóżku i płakałem. W ciszy, żeby nikt nie słyszał.
Już jako dzieciak miewałem myśli samobójcze. Gdy ojciec wysyłał mnie po piwo, brałem rower i jeździłem przez krajową siódemkę, nie patrząc na boki. Liczyłem, że ciężarówka rozwiąże wszystko. Nigdy nie rozwiązała.
Straty i pustka
Ojciec umarł, gdy byłem na studiach. Też po chorobie, też w bólu. Ale nie potrafiłem już współczuć. Za dużo w nim widziałem winy. Za dużo lat zniszczył. Za dużo razy milczał, gdy powinien chronić.
Zanim skończyłem trzydziestkę, nie miałem już nikogo. Mama, babcia, dziadkowie, rodzeństwo — wszyscy odeszli albo rozjechali się po świecie. Każdy leczył rany na swój sposób. Nikt nie miał siły trzymać resztek razem.
Zbyt dużo bólu — Peja
„To kawałek o cierpieniu, moi ludzie znają ból
Zamiast celebrować cud z swych narodzin, robią gnój
Pogubili się w tym życiu, które dało im popalić
Ja też należę do nich, bo zdarzyło się nawalić
Tu się nie ma czego chwalić, nie ma komu się żalić
Zbyt dużo bólu w czasach pierwszych nielegali
Jeszcze wcześniej, za dzieciaka, nie chcę już tego pamiętać
Każde spierdolone Święta, awantury, cały w nerwach
Jak pomóc sobie przetrwać w tak złych okolicznościach
Możesz po tym nas poznać, wychowani na przykrościach”
Ten utwór to nie tylko słowa. To protokół z mojego dzieciństwa. Awantury w Święta, modlitwa na klęczkach przy łóżku mamy, odruch chowania się przed krokami w korytarzu. Brzmi dramatycznie? Dla wielu to codzienność. Według CBOS (2023), 1 na 5 Polaków wychował się w domu z problemem alkoholowym. Ilu z nas wciąż nosi ten kamień w żołądku?
A jednak, w tym syfie, między pracą przy świniach a milczącymi obiadami z ojcem, rodziła się we mnie iskra. Nie wiedziałem jeszcze, do czego mnie zaprowadzi, ale wiedziałem, że muszę stąd uciec. Nie rowerem przez ruchliwą ulicę, ale głową, rękami, życiem.
Nie będzie tu coachingu. Nie będzie „udało mi się, więc Ty też możesz”. Nie będzie sukcesu w 10 krokach, bo sam nie doszedłem tam, gdzie chciałem. Mam tylko historię. Życie w wersji roboczej. I kilka sytuacji, które — choćbym nie wiem jak chciał — nie dają się wymazać.
Nie wiem, po co dokładnie to piszę. Może żeby samemu sobie poukładać. Może żeby ktoś, kto też się miota, przeczytał i pomyślał: „dobra, nie jestem jedyny, który nie ogarnia”. Bo szczerze? Większość ludzi udaje, że ogarnia. Nawet przed sobą.
Miałem dzieciństwo, które zostawia ślad. Miałem kilka zrywów, kilka nadziei, kilka prób, które miały zmienić wszystko. I tak jakoś — nie zmieniły. Coś się działo, potem coś się waliło, potem człowiek znowu wstawał, trochę mądrzejszy… a potem i tak popełniał ten sam błąd, tylko w innym opakowaniu.
Jeśli szukasz historii z happy endem — to nie tu. Nie będzie przemowy w stylu „i wtedy zrozumiałem…". Bo ja nic nie zrozumiałem. A jeśli coś zrozumiałem, to najwyżej na chwilę — zanim życie znowu wjebało mnie na ring bez kasku.
Nie miałem łatwo, ale miałem wybory. Nie zawsze dobre. Miałem szczęście i miałem momenty, kiedy myślałem, że to już koniec. Ale jakoś wciąż tu jestem.
Nie mam zamiaru nikogo do niczego przekonywać. Piszę po prostu, jak było. I to musi wystarczyć.Rozdział I — Zbyt dużo bólu: Dzieciństwo w cieniu biedy i przemocy
„Nie każdy, kto błąka się w mroku, jest zgubiony” — J.R.R. Tolkien
To nie jest historia o sukcesie. To opowieść o walce, bólu i o tym, jak dorastałem w miejscu, które odbierało nadzieję. Moje dzieciństwo to nie bajka — to survival.
Dom, w którym strach był meblem
Urodziłem się w zapomnianej wiosce, której nazwy nikt nie pamięta. To nie było miejsce na dzieciństwo — to był poligon przetrwania. Nasz dom? Obdrapana rudera, bez toalety, z zapachem wilgoci i rozpadu. Nie tylko ścian — także nas samych.
Ojciec pił. Wracał po północy, zataczając się, z krzykiem lub pięścią. W 1995 roku, gdy miałem siedem lat, rozbił talerz o ścianę, bo zupa była za zimna. Stałem w kącie, licząc sekundy, aż zaśnie. Strach był jak mebel w naszym domu — zawsze obecny, czasem cichy, czasem bijący w twarz. Według raportu Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę (2024), co trzecie dziecko w Polsce doświadcza przemocy domowej. Ja byłem jednym z nich.
Na przekór wszystkiemu ojciec, nawet zalany w trupa, wymagał pacierza co wieczór. Kościół w niedzielę był świętością. Wszystko na pokaz. Modliłem się, ale nie o przebaczenie.
Błagałem o zdrowie dla mamy, babci, rodzeństwa. Dla tych, którzy cierpieli. A oni i tak odchodzili, jeden po drugim.
Modliłem się o zdrowie mamy, ale Bóg miał inne plany. Nauczyłem się wtedy, że modlitwa to czasem tylko sposób, by nie zwariować.
Mama — światło, które zgasło
Mama była inna. Cicha, krucha, ale ciepła. Wieczorami, gdy miałem cztery, może pięć lat, chodziliśmy do obory oporządzać krowy. Opowiadała mi dowcipy — zawsze ten sam, o krowie, która weszła do sklepu. Śmiałem się, jakby to był pierwszy raz. Czasem śpiewała, cicho, żeby ojciec nie usłyszał. Te chwile to jedyne, co w moim dzieciństwie miało kolor.
Odeszła, gdy miałem dziewięć lat. Rak zjadał ją przez dwa lata. Nie krzyczała, nie narzekała — po prostu gasła, cicha i bezsilna. Pamiętam jej krzyk, gdy dowiedziała się o śmierci mojego brata. Miałem wtedy sześć lat. Stała w kuchni, w starych, podartych szmatach. I dosłownie padła na kolana. Nie ma nic gorszego niż widok matki, która właśnie dowiedziała się, że straciła dziecko. Jej płacz śni mi się do dziś.
„Strata matki to ból, który nie znika, tylko uczy cię żyć z raną.” — Cheryl Strayed
Płakałem po niej tylko raz. Potem sam siebie przekonałem, że tak będzie lepiej. Że już nie cierpi.
Praca, nie zabawa
Mieliśmy małe gospodarstwo. Woda ze studni, krowy, świnie, pole. Dzieciństwo spędziłem na robotach, nie na zabawie. Obowiązki to nie była kwestia wychowania, tylko przetrwania. Według GUS (2023), 20% dzieci na polskich wsiach wykonuje prace gospodarskie przed 15. rokiem życia, często kosztem edukacji czy zabawy. Ja nie miałem wyboru — widły, szpadel i siano były moim światem.
Ojciec, gdy prosiłem o cokolwiek, rzucał z ironią: „Czy ja mam bank?”. Ale na wódkę i papierosy pieniądze zawsze się znajdowały. U nas każdy grosz szedł na gorzałkę, nie na życie.
Samotność i bunt
Kolegów nie miałem. Dzieciaki omijały mnie szerokim łukiem. „Ten od pijaka” — słyszałem to w ich spojrzeniach. Samotność była moim bratem. W domu cichy, w szkole odwrotnie.
Rozrabiałem, pyskowałem, kombinowałem. Chciałem mieć kontrolę choć nad czymś. Choć przez chwilę.
Mimo wszystko nauka przychodziła mi łatwo. Głowa wiedziała, że to jedyny bilet stąd. Na świadectwach pojawiały się paski, a ja przez moment czułem się kimś. Ale wieczorami, gdy z dołu dobiegały wrzaski, leżałem w łóżku i płakałem. W ciszy, żeby nikt nie słyszał.
Już jako dzieciak miewałem myśli samobójcze. Gdy ojciec wysyłał mnie po piwo, brałem rower i jeździłem przez krajową siódemkę, nie patrząc na boki. Liczyłem, że ciężarówka rozwiąże wszystko. Nigdy nie rozwiązała.
Straty i pustka
Ojciec umarł, gdy byłem na studiach. Też po chorobie, też w bólu. Ale nie potrafiłem już współczuć. Za dużo w nim widziałem winy. Za dużo lat zniszczył. Za dużo razy milczał, gdy powinien chronić.
Zanim skończyłem trzydziestkę, nie miałem już nikogo. Mama, babcia, dziadkowie, rodzeństwo — wszyscy odeszli albo rozjechali się po świecie. Każdy leczył rany na swój sposób. Nikt nie miał siły trzymać resztek razem.
Zbyt dużo bólu — Peja
„To kawałek o cierpieniu, moi ludzie znają ból
Zamiast celebrować cud z swych narodzin, robią gnój
Pogubili się w tym życiu, które dało im popalić
Ja też należę do nich, bo zdarzyło się nawalić
Tu się nie ma czego chwalić, nie ma komu się żalić
Zbyt dużo bólu w czasach pierwszych nielegali
Jeszcze wcześniej, za dzieciaka, nie chcę już tego pamiętać
Każde spierdolone Święta, awantury, cały w nerwach
Jak pomóc sobie przetrwać w tak złych okolicznościach
Możesz po tym nas poznać, wychowani na przykrościach”
Ten utwór to nie tylko słowa. To protokół z mojego dzieciństwa. Awantury w Święta, modlitwa na klęczkach przy łóżku mamy, odruch chowania się przed krokami w korytarzu. Brzmi dramatycznie? Dla wielu to codzienność. Według CBOS (2023), 1 na 5 Polaków wychował się w domu z problemem alkoholowym. Ilu z nas wciąż nosi ten kamień w żołądku?
A jednak, w tym syfie, między pracą przy świniach a milczącymi obiadami z ojcem, rodziła się we mnie iskra. Nie wiedziałem jeszcze, do czego mnie zaprowadzi, ale wiedziałem, że muszę stąd uciec. Nie rowerem przez ruchliwą ulicę, ale głową, rękami, życiem.
więcej..
