MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
Aż zaciśnie się pętla. Opowieści o męskiej depresji - ebook
E-book:
EPUB,
MOBI
54,90 zł
Audiobook
54,90 zł
Aż zaciśnie się pętla. Opowieści o męskiej depresji - ebook
Murarz, urzędnik, ksiądz, dziennikarz, sprzedawca fotowoltaiki, były strażak, właściciel sklepu, przedsiębiorca, hydraulik, fotograf, pracownik korporacji – każdy z nich zetknął się z tą często niezrozumiałą dla otoczenia chorobą. Jak można mieć zdrowe ręce i nogi i nie dawać sobie rady w codzienności? Co wywołało tę paraliżującą przypadłość? Dlaczego przez wiele lat żyli nieświadomie, nosząc w sobie jej zalążki? Czy depresja – bo niej mowa – zaczyna się już w dzieciństwie?
Ta książka może być dla czytelnika przewodnikiem po męskiej stronie depresji, jak i wsparciem dla ich partnerek i partnerów, aby mogli lepiej zrozumieć jej istotę. Choćby to, że do leczenia nie można zmusić. Przelewanie swoich oczekiwań na cierpiącego mężczyznę przynosi tylko odwrotny skutek. Bo najważniejsza jest akceptująca obecność. To nie tylko brak wiedzy o depresji wpycha mężczyzn w objęcia pętli. To także brak empatii otoczenia, które pragnie narzucać swoje wzorce bez wsłuchania się w zdanie cierpiącego.
Aż zaciśnie się pętla. Opowieści o męskiej depresji to historie jedenastu osób, którzy przeszli własną drogą przez tę chorobę. Mężczyźni opisani w tej książce – w tym także autor – są dziś na różnym etapie leczenia. Mają mniejszą lub większość świadomość swojej depresji. Podobnie jak ich najbliżsi, którzy wspomagają ich w procesie terapeutycznym albo, niestety, tylko pogłębiają ich udrękę.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Literatura faktu |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| ISBN: | 978-83-977564-5-8 |
| Rozmiar pliku: | 1,8 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
PRZEDMOWA
Nadchodzi kolejny taki dzień... Dzień, w którym wszyscy dookoła oczekują od ciebie uśmiechu. Jak zwykle tego poranka telefon dzwoni za telefonem, a na WhatsAppie przychodzą dziesiątki wiadomości. Cały świat czegoś od ciebie chce, a ty nie masz nawet siły, by przewrócić się z boku na bok. Słuchasz ludzi, ale zupełnie ich nie rozumiesz, bo twój mózg kompletnie się „zamroził”, wyciszasz więc komórkę. I modlisz się, żeby cały świat o tobie zapomniał. Żeby wszyscy dali ci święty spokój już na zawsze. Żeby nastała cisza. Żeby czas się zatrzymał.
Albo nie, niech ten cholerny czas pędzi, jak oszalały, na złamanie karku. Niech to wszystko minie jak najszybciej. Ktoś usilnie powtarza ci, że musisz podnieść się z łóżka, wyjść na spacer, spotkać się ze znajomymi, ćwiczyć, wziąć się w garść, ale nikt nie raczy wyjaśnić, jak masz tego dokonać. Nikt nie rozumie, że żyjesz na „pół gwizdka”, że twoim jedynym pragnieniem jest zaczerpnięcie głębokiego oddechu, ale pomimo desperackich prób to się zwyczajnie nie udaje.
Czujesz, że się dusisz.
Czujesz, że toniesz.
A kiedy nadchodzi taki dzień, gdy zaczynasz bać się ludzi i przestajesz wychodzić z domu, gdy czujesz, że absolutnie wszystko cię przerasta, miażdży i przytłacza, jedyne, o czym marzysz, to poczuć ulgę. Tylko że presja świata, społeczeństwa, a może twoja własna nie pozwala na to. Męska depresja – niewidzialny ciężar.
Aktualne dane dotyczące depresji podkreślają, że kobiety częściej niż mężczyźni cierpią na tę chorobę. Niemniej wnikliwa analiza pokazuje, że choć mężczyźni diagnozowani są dwa razy rzadziej, to właśnie oni umierają w wyniku prób samobójczych trzy, a nawet cztery razy częściej niż kobiety¹. Dzięki precyzyjnym raportom wiemy, że około 30–70% zdarzeń samobójczych wynika z depresji. To właśnie ona jest jednym z wiodących czynników ryzyka samobójstw. Statystyki są bezlitosne. W 2024 roku w Polsce 4845 osób popełniło samobójstwo. Jednocześnie 56% prób samobójczych podjęli mężczyźni. Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) 4,6% męskiej populacji globu zmaga się z depresją. Przy założeniu, że świat liczy około 8,2 miliarda ludzi, z czego połowa to mężczyźni, mówimy o ponad 330 milionach osób².
„Nie bądź beksa”, „Nie mazgaj się jak baba” – to jedne z najbardziej stygmatyzujących zdań, jakie pamiętam z dzieciństwa. Zdania, które wciąż są mocno zakorzenione w kulturze. Od wieków mężczyzna postrzegany był przez pryzmat siły, waleczności i decyzyjności. Kult niezłomności i odpowiedzialności – za rodzinę, za utrzymanie, za rozwiązywanie problemów – obciąża do dziś. Wielu chłopców uczy się z gier, mediów, ze szkoły i od rodziny, by nie okazywać emocji łzami, bo „mężczyźni nie płaczą”³.
Zmieniający się świat również wpływa na sposób, w jaki mężczyźni przeżywają stres, porażki, lęk i depresję. Tylko czy są przygotowani, żeby tę konfrontację wygrać?
Społeczeństwo wciąż ma trudność z zaakceptowaniem, że mężczyźni chorują. Stąd potrzeba udowadniania własnej sprawczości, maskowania cierpienia i radzenia sobie z niezdiagnozowaną depresją. Poczucie wstydu, lęk przed stygmatyzacją i niezrozumieniem tworzą mechanizm obronny – ucieczkę, która przynosi tylko chwilową ulgę. W rzeczywistości prowadzi do ryzykownych zachowań: sięgania po używki, hazard, przypadkowy seks, alkohol, a także pracoholizm napędzający agresję, przemoc psychiczną czy zdrady.
Argymir Iwicki – dziennikarz, autor, ojciec, partner, ale przede wszystkim człowiek – zainspirowany osobistymi doświadczeniami i konfrontacją z chorobą postanowił przyjrzeć się sobie i dziewięciu innym bohaterom. To portret jedenastu mężczyzn, którzy wydostali się z otchłani. Przeżyli i dziś czują potrzebę oswojenia społeczeństwa z realnymi konsekwencjami choroby, która w 2030 roku może stać się najczęściej występującą na świecie.
Nie ignorujmy faktu, że mężczyźni wychowani w tradycyjnych wzorcach męskości są szczególnie narażeni na depresję, a jednocześnie najrzadziej szukają pomocy. Bo jak zrozumieć siebie, gdy przestajesz spotykać się z ludźmi, wychodzić z domu, gdy spotkanie znajomego wywołuje w tobie drgawki i panikę, a może nawet płacz? Czujesz gulę w gardle i nie potrafisz wydusić z siebie słowa. Bóle głowy, zawroty, nudności, ten cholerny płacz, który ukrywasz w środku. Snujesz się od ściany do ściany i wyjesz z desperacji, ale nikt tego nie widzi. Na zewnątrz wciąż jesteś tym samym uśmiechniętym facetem, liderem zespołu, idealnym mężem, kumplem, szefem. A w uszach wciąż brzmi: „Weź się w garść, stary! Przecież inni mają gorzej!”.
Właśnie to zdanie boli najbardziej.
Bo wydaje ci się, że nikt już cię nie rozumie. To nie grypa. To nie jest coś, co minie po trzech dniach. Nie ma na to antybiotyku, który postawi cię na nogi. To nie ząb, który zaplombuje dentysta, ani staw, który nastawi fizjoterapeuta. To dusza. To głowa. A ona rządzi się swoimi prawami. Sama wizyta u terapeuty nie wystarczy. Najpierw musisz się zdecydować, że tam pójdziesz. A kiedy ledwo możesz oddychać, nie masz siły się umyć, ubrać, podnieść, to jak masz szukać pomocy u psychologa, psychiatry czy terapeuty? Jak znaleźć kogoś zaufanego, kto pomoże złapać oddech?
Najgorzej jest po zmroku. Leżysz pod stołem, skulony, obejmujesz kolana, trzęsiesz się. Ocierasz łzy, które ukrywasz w pracy. Myśli łomoczą. Nie możesz oddychać. Nie potrafisz. Stoisz na moście. Pociągi pędzą. Nikt cię nie widzi. Próbujesz zaczerpnąć tchu, ale powietrze nie wchodzi. Płuca są puste. Mdlejesz.
Nie chcesz umierać.
Chcesz odpocząć.
Nie mów mi – nie mów sobie – że inni mają gorzej.
Mira Gosc Gosc,
psycholog, psychoterapeuta integracyjny, coachJEŚLI POTRZEBUJESZ Z KIMŚ POROZMAWIAĆ
Jeśli czyjeś życie znajduje się w nagłym niebezpieczeństwie – zadzwoń pod 112.
Jeśli ty lub ktoś w twoim otoczeniu potrzebujecie pomocy medycznej, bo dręczą was myśli, że nie chcecie już żyć: skontaktujcie się z najbliższym dyżurem dla pacjentów psychiatrycznych. Aktualny harmonogram znajdziesz na stronie NFZ (www.nfz.gov.pl).
Można też zgłosić się do Ośrodka Interwencji Kryzysowej (lista na stronie www.interwencjakryzsowa.pl).
Możesz też skorzystać z pomocy Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub 116 123 albo zadzwonić na Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka pod numer 800 12 12 12 (można także skorzystać z czatu na stronie internetowej https://czat.brpd.gov.pl) lub Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży: 116 111 (dla osób poniżej 18. roku życia).
Telefon dla rodziców i opiekunów dzieci w kryzysie, prowadzony przez Fundację Słonie na Balkonie: 800 800 602 (czynny od poniedziałku do piątku od 15.00 do 20.00).
Wsparcie dla osób będących w żałobie i po stracie bliskich znajdziesz pod numerem prowadzonym przez Fundację Nagle Sami 800 108 108 (czynnym od poniedziałku do piątku od 14.00 do 20.00).
Stowarzyszenie mali bracia ubogich prowadzi Telefon Zaufania dla Osób Starszych 22 635 09 54.
Fundacja DOZ oferuje telefon wsparcia dla seniora pod numerem 42 2000 60 50 (czynny od poniedziałku do soboty od 16.00 do 20.00).
Antydepresyjny Telefon Zaufania Fundacji ITAKA 22 484 88 01 (czynny od poniedziałku do środy od 15.00 do 20.00).
Telefon Zaufania Młodych 22 484 88 04 (czynny od poniedziałku do niedzieli w godzinach 13.00–20.00).”PRZYPISY
1 J.L. Oliffe, M.J. Phillips, _Men, depression and masculinities: A review and recommendations_, „Journal of Men’s Health” 2008, 5(3), s. 194–202; National Institute of Mental Health, _Major depression_, 2019; WHO, _Depressive disorder (depression)_, sierpień 2025. ↩
2 R.F. Lavant, P.A. Allen, M.C. Lien, _Alexithymia in men: How and when do emotional processing deficiencies occur?_, „Psychology of Men & Masculinity” 2014, 15(3), s. 324–334. ↩
3 Fundacja Nie Widać Po Mnie, _Męska depresja: dlaczego mężczyźni w depresji nie szukają pomocy specjalisty?_, https://niewidacpomnie.org/2025/06/10/meska-depresja-dlaczego-mezczyzni-w-depresji-nie-szukaja-pomocy-specjalisty/ (dostęp: 30.08.2025). ↩
Nadchodzi kolejny taki dzień... Dzień, w którym wszyscy dookoła oczekują od ciebie uśmiechu. Jak zwykle tego poranka telefon dzwoni za telefonem, a na WhatsAppie przychodzą dziesiątki wiadomości. Cały świat czegoś od ciebie chce, a ty nie masz nawet siły, by przewrócić się z boku na bok. Słuchasz ludzi, ale zupełnie ich nie rozumiesz, bo twój mózg kompletnie się „zamroził”, wyciszasz więc komórkę. I modlisz się, żeby cały świat o tobie zapomniał. Żeby wszyscy dali ci święty spokój już na zawsze. Żeby nastała cisza. Żeby czas się zatrzymał.
Albo nie, niech ten cholerny czas pędzi, jak oszalały, na złamanie karku. Niech to wszystko minie jak najszybciej. Ktoś usilnie powtarza ci, że musisz podnieść się z łóżka, wyjść na spacer, spotkać się ze znajomymi, ćwiczyć, wziąć się w garść, ale nikt nie raczy wyjaśnić, jak masz tego dokonać. Nikt nie rozumie, że żyjesz na „pół gwizdka”, że twoim jedynym pragnieniem jest zaczerpnięcie głębokiego oddechu, ale pomimo desperackich prób to się zwyczajnie nie udaje.
Czujesz, że się dusisz.
Czujesz, że toniesz.
A kiedy nadchodzi taki dzień, gdy zaczynasz bać się ludzi i przestajesz wychodzić z domu, gdy czujesz, że absolutnie wszystko cię przerasta, miażdży i przytłacza, jedyne, o czym marzysz, to poczuć ulgę. Tylko że presja świata, społeczeństwa, a może twoja własna nie pozwala na to. Męska depresja – niewidzialny ciężar.
Aktualne dane dotyczące depresji podkreślają, że kobiety częściej niż mężczyźni cierpią na tę chorobę. Niemniej wnikliwa analiza pokazuje, że choć mężczyźni diagnozowani są dwa razy rzadziej, to właśnie oni umierają w wyniku prób samobójczych trzy, a nawet cztery razy częściej niż kobiety¹. Dzięki precyzyjnym raportom wiemy, że około 30–70% zdarzeń samobójczych wynika z depresji. To właśnie ona jest jednym z wiodących czynników ryzyka samobójstw. Statystyki są bezlitosne. W 2024 roku w Polsce 4845 osób popełniło samobójstwo. Jednocześnie 56% prób samobójczych podjęli mężczyźni. Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) 4,6% męskiej populacji globu zmaga się z depresją. Przy założeniu, że świat liczy około 8,2 miliarda ludzi, z czego połowa to mężczyźni, mówimy o ponad 330 milionach osób².
„Nie bądź beksa”, „Nie mazgaj się jak baba” – to jedne z najbardziej stygmatyzujących zdań, jakie pamiętam z dzieciństwa. Zdania, które wciąż są mocno zakorzenione w kulturze. Od wieków mężczyzna postrzegany był przez pryzmat siły, waleczności i decyzyjności. Kult niezłomności i odpowiedzialności – za rodzinę, za utrzymanie, za rozwiązywanie problemów – obciąża do dziś. Wielu chłopców uczy się z gier, mediów, ze szkoły i od rodziny, by nie okazywać emocji łzami, bo „mężczyźni nie płaczą”³.
Zmieniający się świat również wpływa na sposób, w jaki mężczyźni przeżywają stres, porażki, lęk i depresję. Tylko czy są przygotowani, żeby tę konfrontację wygrać?
Społeczeństwo wciąż ma trudność z zaakceptowaniem, że mężczyźni chorują. Stąd potrzeba udowadniania własnej sprawczości, maskowania cierpienia i radzenia sobie z niezdiagnozowaną depresją. Poczucie wstydu, lęk przed stygmatyzacją i niezrozumieniem tworzą mechanizm obronny – ucieczkę, która przynosi tylko chwilową ulgę. W rzeczywistości prowadzi do ryzykownych zachowań: sięgania po używki, hazard, przypadkowy seks, alkohol, a także pracoholizm napędzający agresję, przemoc psychiczną czy zdrady.
Argymir Iwicki – dziennikarz, autor, ojciec, partner, ale przede wszystkim człowiek – zainspirowany osobistymi doświadczeniami i konfrontacją z chorobą postanowił przyjrzeć się sobie i dziewięciu innym bohaterom. To portret jedenastu mężczyzn, którzy wydostali się z otchłani. Przeżyli i dziś czują potrzebę oswojenia społeczeństwa z realnymi konsekwencjami choroby, która w 2030 roku może stać się najczęściej występującą na świecie.
Nie ignorujmy faktu, że mężczyźni wychowani w tradycyjnych wzorcach męskości są szczególnie narażeni na depresję, a jednocześnie najrzadziej szukają pomocy. Bo jak zrozumieć siebie, gdy przestajesz spotykać się z ludźmi, wychodzić z domu, gdy spotkanie znajomego wywołuje w tobie drgawki i panikę, a może nawet płacz? Czujesz gulę w gardle i nie potrafisz wydusić z siebie słowa. Bóle głowy, zawroty, nudności, ten cholerny płacz, który ukrywasz w środku. Snujesz się od ściany do ściany i wyjesz z desperacji, ale nikt tego nie widzi. Na zewnątrz wciąż jesteś tym samym uśmiechniętym facetem, liderem zespołu, idealnym mężem, kumplem, szefem. A w uszach wciąż brzmi: „Weź się w garść, stary! Przecież inni mają gorzej!”.
Właśnie to zdanie boli najbardziej.
Bo wydaje ci się, że nikt już cię nie rozumie. To nie grypa. To nie jest coś, co minie po trzech dniach. Nie ma na to antybiotyku, który postawi cię na nogi. To nie ząb, który zaplombuje dentysta, ani staw, który nastawi fizjoterapeuta. To dusza. To głowa. A ona rządzi się swoimi prawami. Sama wizyta u terapeuty nie wystarczy. Najpierw musisz się zdecydować, że tam pójdziesz. A kiedy ledwo możesz oddychać, nie masz siły się umyć, ubrać, podnieść, to jak masz szukać pomocy u psychologa, psychiatry czy terapeuty? Jak znaleźć kogoś zaufanego, kto pomoże złapać oddech?
Najgorzej jest po zmroku. Leżysz pod stołem, skulony, obejmujesz kolana, trzęsiesz się. Ocierasz łzy, które ukrywasz w pracy. Myśli łomoczą. Nie możesz oddychać. Nie potrafisz. Stoisz na moście. Pociągi pędzą. Nikt cię nie widzi. Próbujesz zaczerpnąć tchu, ale powietrze nie wchodzi. Płuca są puste. Mdlejesz.
Nie chcesz umierać.
Chcesz odpocząć.
Nie mów mi – nie mów sobie – że inni mają gorzej.
Mira Gosc Gosc,
psycholog, psychoterapeuta integracyjny, coachJEŚLI POTRZEBUJESZ Z KIMŚ POROZMAWIAĆ
Jeśli czyjeś życie znajduje się w nagłym niebezpieczeństwie – zadzwoń pod 112.
Jeśli ty lub ktoś w twoim otoczeniu potrzebujecie pomocy medycznej, bo dręczą was myśli, że nie chcecie już żyć: skontaktujcie się z najbliższym dyżurem dla pacjentów psychiatrycznych. Aktualny harmonogram znajdziesz na stronie NFZ (www.nfz.gov.pl).
Można też zgłosić się do Ośrodka Interwencji Kryzysowej (lista na stronie www.interwencjakryzsowa.pl).
Możesz też skorzystać z pomocy Centrum Wsparcia dla Osób Dorosłych w Kryzysie Psychicznym pod numerem 800 70 2222 lub 116 123 albo zadzwonić na Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka pod numer 800 12 12 12 (można także skorzystać z czatu na stronie internetowej https://czat.brpd.gov.pl) lub Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży: 116 111 (dla osób poniżej 18. roku życia).
Telefon dla rodziców i opiekunów dzieci w kryzysie, prowadzony przez Fundację Słonie na Balkonie: 800 800 602 (czynny od poniedziałku do piątku od 15.00 do 20.00).
Wsparcie dla osób będących w żałobie i po stracie bliskich znajdziesz pod numerem prowadzonym przez Fundację Nagle Sami 800 108 108 (czynnym od poniedziałku do piątku od 14.00 do 20.00).
Stowarzyszenie mali bracia ubogich prowadzi Telefon Zaufania dla Osób Starszych 22 635 09 54.
Fundacja DOZ oferuje telefon wsparcia dla seniora pod numerem 42 2000 60 50 (czynny od poniedziałku do soboty od 16.00 do 20.00).
Antydepresyjny Telefon Zaufania Fundacji ITAKA 22 484 88 01 (czynny od poniedziałku do środy od 15.00 do 20.00).
Telefon Zaufania Młodych 22 484 88 04 (czynny od poniedziałku do niedzieli w godzinach 13.00–20.00).”PRZYPISY
1 J.L. Oliffe, M.J. Phillips, _Men, depression and masculinities: A review and recommendations_, „Journal of Men’s Health” 2008, 5(3), s. 194–202; National Institute of Mental Health, _Major depression_, 2019; WHO, _Depressive disorder (depression)_, sierpień 2025. ↩
2 R.F. Lavant, P.A. Allen, M.C. Lien, _Alexithymia in men: How and when do emotional processing deficiencies occur?_, „Psychology of Men & Masculinity” 2014, 15(3), s. 324–334. ↩
3 Fundacja Nie Widać Po Mnie, _Męska depresja: dlaczego mężczyźni w depresji nie szukają pomocy specjalisty?_, https://niewidacpomnie.org/2025/06/10/meska-depresja-dlaczego-mezczyzni-w-depresji-nie-szukaja-pomocy-specjalisty/ (dostęp: 30.08.2025). ↩
więcej..
