MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
-
nowość
Bliskość bez lęku - ebook
Bliskość bez lęku - ebook
To książka dla osób, które w relacjach zbyt często uruchamiają lęk, napięcie, nadmierne staranie albo wycofanie. Pokazuje, dlaczego bliskość może jednocześnie przyciągać i przerażać, zwłaszcza wtedy, gdy wcześniejsze doświadczenia nauczyły nas chronić się przed odrzuceniem. Autor prostym, psychoterapeutycznym językiem wyjaśnia mechanizmy lęku przed bliskością, nadmiernej kontroli, zależności emocjonalnej i trudności z zaufaniem. Książka pomaga lepiej rozumieć siebie w relacjach, rozpoznawać stare schematy i budować kontakt oparty na większym spokoju, granicach oraz wzajemności. To ciepłe i konkretne zaproszenie do dojrzalszej, bezpieczniejszej więzi. Bliskość bez lęku warto przeczytać, jeśli chcesz przestać walczyć o miłość, a zacząć tworzyć relacje, w których możesz być sobą bez ciągłego napięcia.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Psychologia |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| Rozmiar pliku: | 11 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
NOTA DLA CZYTELNIKA
TA KSIĄŻKA MA CHARAKTER PSYCHOEDUKACYJNY. Nie zastępuje diagnozy, psychoterapii ani konsultacji lekarskiej. Opisane przykłady kliniczne są fikcyjne i złożone z wielu typowych doświadczeń, tak aby nie można było rozpoznać konkretnych osób.
WIEDZA NAUKOWA I HIPOTEZY KLINICZNE. W książce celowo rozróżniam ustalenia wynikające z badań nad przywiązaniem, regulacją emocji i relacjami od interpretacji klinicznych, które mogą być użyteczne, lecz nie stanowią pewnego wyjaśnienia zachowania konkretnej osoby.
JĘZYK. Słowa „lękowy” i „unikowy” opisują dominujące strategie w określonych sytuacjach. Nie są etykietami człowieka i nie przesądzają o jego zdolności do tworzenia bliskiej relacji.WPROWADZENIE
Ta książka została napisana dla osób, które pragną bliskości, lecz w ważnych relacjach szybko zaczynają zabiegać, kontrolować, nadmiernie analizować albo się wycofywać. Nie proponuje prostego podziału na ludzi „dobrych” i „toksycznych”. Pokazuje natomiast powtarzalne strategie ochronne, ich źródła, koszty oraz możliwe drogi zmiany. Najważniejsze pytanie nie brzmi: „Co jest ze mną nie tak?”, lecz: „Przed czym chroni mnie ten wzorzec i jak mogę dziś zadbać o siebie oraz o relację skuteczniej?”.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
JAK KORZYSTAĆ Z KSIĄŻKI
Nie czytaj ćwiczeń jak kolejnych zadań do perfekcyjnego wykonania. Wybieraj te, które dotyczą aktualnego problemu. Przy silnych objawach, przemocy, depresji, traumie lub kryzysie korzystaj z profesjonalnej pomocy. Książka może wspierać terapię, ale jej nie zastępuje.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
CZĘŚĆ 1SKĄD BIERZE SIĘ LĘK PRZED BLISKOŚCIĄ
Ta część porządkuje temat: skąd bierze się lęk przed bliskością. Zaczynamy od rozpoznania mechanizmu, a następnie przechodzimy do tego, co można zrobić w codziennym kontakcie. W kolejnych rozdziałach pojawią się między innymi zagadnienia takie jak bliskość uruchamia więcej niż miłość, styl przywiązania - sposób ochrony, a nie diagnoza, jak dzieciństwo zapisuje się w dorosłych związkach. Czytaj w swoim tempie. Przy silnym pobudzeniu warto najpierw wrócić do ciała i dopiero później analizować relację.
1. Bliskość uruchamia więcej niż miłość
Ten rozdział dotyczy tego, że ważna relacja uruchamia jednocześnie pragnienie więzi i pamięć wcześniejszych zranień. Nie chodzi o obwinianie siebie ani partnera, lecz o rozpoznanie sekwencji, która dotąd działała automatycznie.
Pod powierzchnią działa schemat: pojawia się sygnał bliskości, rośnie nadzieja, a wraz z nią podatność na lęk przed stratą; drobne zdarzenie zaczyna mieć znaczenie większe niż samo zdarzenie. Zmiana zaczyna się wtedy, gdy schemat staje się obserwowalny, a nie dopiero wtedy, gdy całkowicie znika.
Co mówi wiedza
Badania nad przywiązaniem pokazują, że oczekiwania dotyczące dostępności innych osób wpływają na uwagę, interpretację sygnałów i sposoby regulowania emocji. Nie jest to jednak niezmienny „typ osobowości”. Strategie mogą słabnąć w bezpiecznej relacji, w psychoterapii oraz wraz z uczeniem się samoregulacji i komunikowania potrzeb.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
UWAGA METODOLOGICZNA
To opis prawdopodobnego mechanizmu, nie diagnoza. Podobne zachowania mogą wynikać także z depresji, przeciążenia, doświadczeń przemocy, choroby lub zwykłej niezgodności potrzeb.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Przykład kliniczny
ANNA. Po kilku dobrych spotkaniach zaczęła sprawdzać, czy partner nadal jest równie zaangażowany. Jedno krótsze „dobranoc” odczytała jako zapowiedź końca relacji. Dopiero podczas rozmowy zobaczyła, że nie reagowała na wiadomość, lecz na własną historię nagłych rozstań.
Co ten wzorzec daje — i co odbiera
W krótkiej perspektywie ta strategia może dawać chwilową redukcję napięcia i poczucie większej przewidywalności. Nie jest więc przypadkowa ani „głupia”. Najczęściej powstała dlatego, że kiedyś skutecznie zmniejszała napięcie albo chroniła ważną więź. Długoterminowo może jednak przynosić usztywnienie reakcji oraz mniejszą możliwość sprawdzenia, czy obecna sytuacja rzeczywiście jest niebezpieczna. To właśnie różnica między krótką ulgą a długim kosztem pozwala zrozumieć, dlaczego człowiek powtarza zachowanie, które jednocześnie go męczy.
Otoczenie odpowiada na widoczne zachowanie, nie na ukrytą potrzebę. Bez nazwania potrzeby łatwo powstaje wzajemne niezrozumienie. Nie oznacza to, że cała odpowiedzialność spoczywa na jednej stronie. Każda osoba odpowiada za własne zachowanie, a wspólny cykl można zmieniać tylko wtedy, gdy zostanie nazwany bez zawstydzania.
Pytania do autorefleksji
Co można zrobić
Pierwszym krokiem jest oddzielenie wydarzenia od uruchomionego znaczenia. Można jednocześnie uznać lęk i nie traktować go jak dowodu. Pomaga zdanie: „To, co czuję, jest prawdziwe; moja interpretacja nadal wymaga sprawdzenia”.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ĆWICZENIE
Opisz ostatnią sytuację, w której bliskość wywołała napięcie. Zapisz osobno: fakt, automatyczną interpretację, emocję, potrzebę i możliwą prośbę.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Z perspektywy Analizy Transakcyjnej
Warto sprawdzić, z którego stanu Ja pochodzi reakcja. Przestraszone Dziecko może domagać się natychmiastowego uspokojenia, a Krytyczny Rodzic — oceniać partnera lub siebie. Pozycja Dorosłego nie usuwa emocji, lecz pomaga nazwać fakty, potrzebę i możliwy następny krok.
Najważniejsze
2. Styl przywiązania – sposób ochrony, a nie diagnoza
Ten rozdział dotyczy stylów przywiązania rozumianych jako strategie regulowania dystansu, a nie trwałe etykiety. Nie chodzi o obwinianie siebie ani partnera, lecz o rozpoznanie sekwencji, która dotąd działała automatycznie.
Typowa sekwencja wygląda następująco: w sytuacji zagrożenia jedna osoba nasila poszukiwanie kontaktu, druga ogranicza kontakt, a jeszcze inna naprzemiennie zbliża się i ucieka. Każdy krok ma własną logikę, lecz całość może wzmacniać dokładnie to, przed czym człowiek próbuje się ochronić.
Co mówi wiedza
Badania nad przywiązaniem pokazują, że oczekiwania dotyczące dostępności innych osób wpływają na uwagę, interpretację sygnałów i sposoby regulowania emocji. Nie jest to jednak niezmienny „typ osobowości”. Strategie mogą słabnąć w bezpiecznej relacji, w psychoterapii oraz wraz z uczeniem się samoregulacji i komunikowania potrzeb.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
UWAGA METODOLOGICZNA
Nie każda silna potrzeba kontaktu oznacza lękowy styl przywiązania i nie każda potrzeba samotności oznacza unikanie. O znaczeniu decydują kontekst, elastyczność i koszt ponoszony przez obie strony.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Przykład kliniczny
MAREK. Przez lata uważał się za „unikowego”. W relacji z krytyczną partnerką rzeczywiście milczał i uciekał w pracę, ale przy spokojnej osobie potrafił rozmawiać o uczuciach. Etykieta zasłaniała wpływ konkretnej relacji.
Co ten wzorzec daje — i co odbiera
W krótkiej perspektywie ta strategia może dawać chwilową redukcję napięcia i poczucie większej przewidywalności. Nie jest więc przypadkowa ani „głupia”. Najczęściej powstała dlatego, że kiedyś skutecznie zmniejszała napięcie albo chroniła ważną więź. Długoterminowo może jednak przynosić usztywnienie reakcji oraz mniejszą możliwość sprawdzenia, czy obecna sytuacja rzeczywiście jest niebezpieczna. To właśnie różnica między krótką ulgą a długim kosztem pozwala zrozumieć, dlaczego człowiek powtarza zachowanie, które jednocześnie go męczy.
Otoczenie odpowiada na widoczne zachowanie, nie na ukrytą potrzebę. Bez nazwania potrzeby łatwo powstaje wzajemne niezrozumienie. Nie oznacza to, że cała odpowiedzialność spoczywa na jednej stronie. Każda osoba odpowiada za własne zachowanie, a wspólny cykl można zmieniać tylko wtedy, gdy zostanie nazwany bez zawstydzania.
--
--
--
--
--
--
--
--
--
--
TA KSIĄŻKA MA CHARAKTER PSYCHOEDUKACYJNY. Nie zastępuje diagnozy, psychoterapii ani konsultacji lekarskiej. Opisane przykłady kliniczne są fikcyjne i złożone z wielu typowych doświadczeń, tak aby nie można było rozpoznać konkretnych osób.
WIEDZA NAUKOWA I HIPOTEZY KLINICZNE. W książce celowo rozróżniam ustalenia wynikające z badań nad przywiązaniem, regulacją emocji i relacjami od interpretacji klinicznych, które mogą być użyteczne, lecz nie stanowią pewnego wyjaśnienia zachowania konkretnej osoby.
JĘZYK. Słowa „lękowy” i „unikowy” opisują dominujące strategie w określonych sytuacjach. Nie są etykietami człowieka i nie przesądzają o jego zdolności do tworzenia bliskiej relacji.WPROWADZENIE
Ta książka została napisana dla osób, które pragną bliskości, lecz w ważnych relacjach szybko zaczynają zabiegać, kontrolować, nadmiernie analizować albo się wycofywać. Nie proponuje prostego podziału na ludzi „dobrych” i „toksycznych”. Pokazuje natomiast powtarzalne strategie ochronne, ich źródła, koszty oraz możliwe drogi zmiany. Najważniejsze pytanie nie brzmi: „Co jest ze mną nie tak?”, lecz: „Przed czym chroni mnie ten wzorzec i jak mogę dziś zadbać o siebie oraz o relację skuteczniej?”.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
JAK KORZYSTAĆ Z KSIĄŻKI
Nie czytaj ćwiczeń jak kolejnych zadań do perfekcyjnego wykonania. Wybieraj te, które dotyczą aktualnego problemu. Przy silnych objawach, przemocy, depresji, traumie lub kryzysie korzystaj z profesjonalnej pomocy. Książka może wspierać terapię, ale jej nie zastępuje.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
CZĘŚĆ 1SKĄD BIERZE SIĘ LĘK PRZED BLISKOŚCIĄ
Ta część porządkuje temat: skąd bierze się lęk przed bliskością. Zaczynamy od rozpoznania mechanizmu, a następnie przechodzimy do tego, co można zrobić w codziennym kontakcie. W kolejnych rozdziałach pojawią się między innymi zagadnienia takie jak bliskość uruchamia więcej niż miłość, styl przywiązania - sposób ochrony, a nie diagnoza, jak dzieciństwo zapisuje się w dorosłych związkach. Czytaj w swoim tempie. Przy silnym pobudzeniu warto najpierw wrócić do ciała i dopiero później analizować relację.
1. Bliskość uruchamia więcej niż miłość
Ten rozdział dotyczy tego, że ważna relacja uruchamia jednocześnie pragnienie więzi i pamięć wcześniejszych zranień. Nie chodzi o obwinianie siebie ani partnera, lecz o rozpoznanie sekwencji, która dotąd działała automatycznie.
Pod powierzchnią działa schemat: pojawia się sygnał bliskości, rośnie nadzieja, a wraz z nią podatność na lęk przed stratą; drobne zdarzenie zaczyna mieć znaczenie większe niż samo zdarzenie. Zmiana zaczyna się wtedy, gdy schemat staje się obserwowalny, a nie dopiero wtedy, gdy całkowicie znika.
Co mówi wiedza
Badania nad przywiązaniem pokazują, że oczekiwania dotyczące dostępności innych osób wpływają na uwagę, interpretację sygnałów i sposoby regulowania emocji. Nie jest to jednak niezmienny „typ osobowości”. Strategie mogą słabnąć w bezpiecznej relacji, w psychoterapii oraz wraz z uczeniem się samoregulacji i komunikowania potrzeb.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
UWAGA METODOLOGICZNA
To opis prawdopodobnego mechanizmu, nie diagnoza. Podobne zachowania mogą wynikać także z depresji, przeciążenia, doświadczeń przemocy, choroby lub zwykłej niezgodności potrzeb.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Przykład kliniczny
ANNA. Po kilku dobrych spotkaniach zaczęła sprawdzać, czy partner nadal jest równie zaangażowany. Jedno krótsze „dobranoc” odczytała jako zapowiedź końca relacji. Dopiero podczas rozmowy zobaczyła, że nie reagowała na wiadomość, lecz na własną historię nagłych rozstań.
Co ten wzorzec daje — i co odbiera
W krótkiej perspektywie ta strategia może dawać chwilową redukcję napięcia i poczucie większej przewidywalności. Nie jest więc przypadkowa ani „głupia”. Najczęściej powstała dlatego, że kiedyś skutecznie zmniejszała napięcie albo chroniła ważną więź. Długoterminowo może jednak przynosić usztywnienie reakcji oraz mniejszą możliwość sprawdzenia, czy obecna sytuacja rzeczywiście jest niebezpieczna. To właśnie różnica między krótką ulgą a długim kosztem pozwala zrozumieć, dlaczego człowiek powtarza zachowanie, które jednocześnie go męczy.
Otoczenie odpowiada na widoczne zachowanie, nie na ukrytą potrzebę. Bez nazwania potrzeby łatwo powstaje wzajemne niezrozumienie. Nie oznacza to, że cała odpowiedzialność spoczywa na jednej stronie. Każda osoba odpowiada za własne zachowanie, a wspólny cykl można zmieniać tylko wtedy, gdy zostanie nazwany bez zawstydzania.
Pytania do autorefleksji
Co można zrobić
Pierwszym krokiem jest oddzielenie wydarzenia od uruchomionego znaczenia. Można jednocześnie uznać lęk i nie traktować go jak dowodu. Pomaga zdanie: „To, co czuję, jest prawdziwe; moja interpretacja nadal wymaga sprawdzenia”.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ĆWICZENIE
Opisz ostatnią sytuację, w której bliskość wywołała napięcie. Zapisz osobno: fakt, automatyczną interpretację, emocję, potrzebę i możliwą prośbę.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Z perspektywy Analizy Transakcyjnej
Warto sprawdzić, z którego stanu Ja pochodzi reakcja. Przestraszone Dziecko może domagać się natychmiastowego uspokojenia, a Krytyczny Rodzic — oceniać partnera lub siebie. Pozycja Dorosłego nie usuwa emocji, lecz pomaga nazwać fakty, potrzebę i możliwy następny krok.
Najważniejsze
2. Styl przywiązania – sposób ochrony, a nie diagnoza
Ten rozdział dotyczy stylów przywiązania rozumianych jako strategie regulowania dystansu, a nie trwałe etykiety. Nie chodzi o obwinianie siebie ani partnera, lecz o rozpoznanie sekwencji, która dotąd działała automatycznie.
Typowa sekwencja wygląda następująco: w sytuacji zagrożenia jedna osoba nasila poszukiwanie kontaktu, druga ogranicza kontakt, a jeszcze inna naprzemiennie zbliża się i ucieka. Każdy krok ma własną logikę, lecz całość może wzmacniać dokładnie to, przed czym człowiek próbuje się ochronić.
Co mówi wiedza
Badania nad przywiązaniem pokazują, że oczekiwania dotyczące dostępności innych osób wpływają na uwagę, interpretację sygnałów i sposoby regulowania emocji. Nie jest to jednak niezmienny „typ osobowości”. Strategie mogą słabnąć w bezpiecznej relacji, w psychoterapii oraz wraz z uczeniem się samoregulacji i komunikowania potrzeb.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
UWAGA METODOLOGICZNA
Nie każda silna potrzeba kontaktu oznacza lękowy styl przywiązania i nie każda potrzeba samotności oznacza unikanie. O znaczeniu decydują kontekst, elastyczność i koszt ponoszony przez obie strony.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Przykład kliniczny
MAREK. Przez lata uważał się za „unikowego”. W relacji z krytyczną partnerką rzeczywiście milczał i uciekał w pracę, ale przy spokojnej osobie potrafił rozmawiać o uczuciach. Etykieta zasłaniała wpływ konkretnej relacji.
Co ten wzorzec daje — i co odbiera
W krótkiej perspektywie ta strategia może dawać chwilową redukcję napięcia i poczucie większej przewidywalności. Nie jest więc przypadkowa ani „głupia”. Najczęściej powstała dlatego, że kiedyś skutecznie zmniejszała napięcie albo chroniła ważną więź. Długoterminowo może jednak przynosić usztywnienie reakcji oraz mniejszą możliwość sprawdzenia, czy obecna sytuacja rzeczywiście jest niebezpieczna. To właśnie różnica między krótką ulgą a długim kosztem pozwala zrozumieć, dlaczego człowiek powtarza zachowanie, które jednocześnie go męczy.
Otoczenie odpowiada na widoczne zachowanie, nie na ukrytą potrzebę. Bez nazwania potrzeby łatwo powstaje wzajemne niezrozumienie. Nie oznacza to, że cała odpowiedzialność spoczywa na jednej stronie. Każda osoba odpowiada za własne zachowanie, a wspólny cykl można zmieniać tylko wtedy, gdy zostanie nazwany bez zawstydzania.
--
--
--
--
--
--
--
--
--
--
więcej..
