Chcę To Zwrócić, Ale Sklep Ma Inne Plany - ebook

INTRO

Masz w domu pudełko. Na początku było zwykłym pudełkiem po rzeczy, którą zamierzałeś zwrócić. Potem minęły trzy dni i pudełko zostało przesunięte z przedpokoju do salonu, ponieważ w przedpokoju przeszkadzało. Po tygodniu położyłeś na nim jakąś torbę, dwa dokumenty i kabel, którego przeznaczenia nie zna już nawet producent. Po dwóch tygodniach pudełko oficjalnie weszło w skład wyposażenia mieszkania i gdyby ktoś je teraz zabrał, prawdopodobnie przez chwilę czułbyś, że „czegoś tu brakuje”. W środku nadal znajduje się przedmiot, którego nie chcesz, który nie działa tak, jak powinien, albo który miał wyglądać zupełnie inaczej niż wygląda, ale między tobą a rozwiązaniem problemu stoi potężna konstrukcja administracyjna składająca się z paragonu, regulaminu, formularza, maila, hasła do konta i niewygodnego pytania: „A co właściwie mam im napisać?”. W tej chwili zwrot przestaje być prostą czynnością logistyczną, a zaczyna przypominać projekt infrastrukturalny finansowany ze środków Unii Europejskiej. Wiesz, że trzeba coś zrobić. Tylko nie dzisiaj, bo dzisiaj już trochę późno, jutro masz dużo pracy, a poza tym wypadałoby najpierw znaleźć numer zamówienia.

Numer zamówienia oczywiście znajduje się w mailu, który również trzeba znaleźć. Otwierasz skrzynkę, wpisujesz nazwę sklepu i otrzymujesz trzydzieści siedem wiadomości: „Dziękujemy za zakup”, „Twoje zamówienie jest w drodze”, „Oceń kuriera”, „Tylko dziś minus 20%”, „Tęsknimy za Tobą”, choć rozstaliście się zaledwie w zeszły czwartek, oraz newsletter informujący o kolekcji produktów, których nie potrzebowałeś przed otwarciem maila, ale teraz zaczynasz się zastanawiać. Po siedmiu minutach orientujesz się, że miałeś dokonać zwrotu, a nie kupować lampkę. Zamykasz skrzynkę, bo temat zaczął robić się męczący. Tak powstaje jedna z najbardziej niezwykłych kategorii własności: rzeczy, których człowiek nie chce, ale mimo to przechowuje je miesiącami wyłącznie dlatego, że kontakt ze sprzedawcą wydaje się bardziej irytujący niż codzienne patrzenie na niechciany zakup. Ekonomicznie nie ma to większego sensu. Psychologicznie jest aż nazbyt logiczne. Problem nie polega zwykle na tym, że nie wiesz, czym jest zwrot albo reklamacja. Problem polega na tym, że każde z tych słów uruchamia w głowie mały dział administracji, który natychmiast prosi o przełożenie sprawy na później.

Sprawę komplikuje fakt, że „chcę to oddać” może oznaczać kilka zupełnie różnych sytuacji. Czasem po prostu zmieniasz zdanie. Czasem produkt jest wadliwy. Czasem dostałeś nie to, co zamawiałeś, czegoś brakuje albo opis produktu i rzeczywistość spotkały się ze sobą wyłącznie na zdjęciu reklamowym. Czasem kupiłeś coś w internecie, czasem w sklepie stacjonarnym, czasem od firmy, a czasem sytuacja ma inne szczegóły, które naprawdę mają znaczenie. I właśnie tutaj wiele osób wykonuje pierwszy ruch, który z pozoru wygląda rozsądnie: zaczyna czytać wszystko naraz. Regulamin. FAQ. Komentarze pod postem sprzed czterech lat. Forum, na którym użytkownik „Prawnik1987” napisał dziewięć akapitów wielkimi literami. Po trzydziestu minutach wiesz mniej niż na początku, za to masz silne przekonanie, że ktoś gdzieś próbuje cię oszukać. Ta książka nie będzie uczyć cię zdobywania doktoratu z regulaminów. Chodzi o coś znacznie bardziej użytecznego: nauczyć się szybko rozpoznawać, z jaką sprawą masz do czynienia, znaleźć informacje rzeczywiście potrzebne do działania i wykonać następny krok, zanim emocjonalna temperatura urośnie do poziomu, przy którym zaczynasz pisać wiadomość od słów „NIGDY WIĘCEJ”.

Bo drugi problem pojawia się wtedy, gdy jednak postanawiasz działać. Człowiek, który przez dwanaście dni odkładał wysłanie jednego maila, potrafi trzynastego dnia usiąść do niego z energią prawnika prowadzącego proces stulecia. „Szanowni Państwo, jestem GŁĘBOKO ROZCZAROWANY...” - i już po pierwszym zdaniu wiadomo, że wieczór będzie długi. Zaczynasz od historii zakupu, następnie opisujesz oczekiwania, swoje rozczarowanie, stan współczesnego handlu i być może ogólną kondycję moralną ludzkości. Sprzedawca potrzebował numeru zamówienia i dwóch zdań o problemie, ale dostał autobiografię klienta w trzech aktach. To zrozumiałe: im dłużej coś odkładamy, tym większy ciężar emocjonalny przypisujemy zadaniu. Prosty kontakt zaczyna symbolizować wszystkie wcześniejsze frustracje, więc zamiast załatwić sprawę, próbujemy jednocześnie wygrać debatę, odzyskać pieniądze, wychować firmę i doprowadzić do reformy całego systemu obsługi klienta. Ambitnie. Niekoniecznie skutecznie.

Na drugim krańcu znajduje się strategia „będę maksymalnie miły i może samo się uda”. Piszesz: „Dzień dobry, przepraszam, że przeszkadzam, mam takie malutkie pytanko, pewnie to moja wina, ale chyba urządzenie nie działa, chociaż oczywiście mogę się mylić”. Po chwili prawie proponujesz, że sam naprawisz produkt, żeby pracownik sklepu nie miał dodatkowych obowiązków. Uprzejmość jest świetna. Rezygnowanie z jasności, żeby przypadkiem nikogo nie zdenerwować, już mniej. Dobra wiadomość do sprzedawcy nie musi być ani agresywna, ani uniżona. Powinna być przede wszystkim czytelna: co kupiłeś, co się stało, czego oczekujesz i jakie informacje dołączasz. Kilka konkretnych zdań bardzo często robi większą robotę niż pół strony emocjonalnych ornamentów. Nie dlatego, że masz pisać jak automat. Dlatego, że po drugiej stronie również siedzi człowiek, który próbuje zrozumieć, co właściwie ma zrobić z twoją sprawą.

Jest też problem bardziej przyziemny: bałagan dowodowy. Potwierdzenie zakupu gdzieś było. Zdjęcie wady masz, ale zrobione przy takim świetle, że wygląda jak fotografia niezidentyfikowanego obiektu latającego. Opakowanie zostało. Instrukcja być może również. Etykieta kurierska leży w szufladzie z rzeczami, które „mogą się kiedyś przydać”, czyli w miejscu, gdzie trafiają stare baterie, trzy śrubki i klucz do czegoś, czego już nie posiadasz. Kiedy każda informacja znajduje się gdzie indziej, rozpoczęcie sprawy wymaga serii małych decyzji, a mózg bardzo chętnie interpretuje serię małych decyzji jako doskonały powód, żeby zrobić herbatę. Dlatego jednym z najważniejszych celów tej książki będzie zamiana rozproszonego chaosu w prosty proces. Nie będziemy budować centrum dowodzenia z segregatorami oznaczonymi „ZWROTY Q3”. Będziemy szukać minimalnego zestawu informacji, który pozwala ruszyć z miejsca i nie wracać pięć razy po kolejny numer, zdjęcie albo dokument.

Najbardziej zdradliwe jest jednak przekonanie, że sprawą warto zająć się dopiero wtedy, gdy będziesz mieć odpowiednio dużo czasu i energii. To piękny plan, ponieważ zakłada istnienie tajemniczego dnia, w którym człowiek budzi się wypoczęty, skrzynka mailowa jest pusta, nikt niczego od niego nie chce, a on z radością oznajmia: „Wspaniale, dzisiejsze popołudnie poświęcę procedurze reklamacyjnej”. Jeżeli taki dzień istnieje, prawdopodobnie obchodzony jest raz na sto lat. W praktyce większość tych spraw trzeba załatwiać pomiędzy normalnym życiem: pracą, zakupami, obiadem, telefonem od rodziny i przypomnieniem, że pranie od wczoraj czeka w pralce na rozwój sytuacji. Dlatego potrzebujesz nie idealnych warunków, tylko sposobu działania przy warunkach przeciętnych. Czasem będzie to pełne przygotowanie sprawy od początku do końca. Czasem tylko znalezienie potwierdzenia zakupu i wrzucenie go do jednego folderu. Czasem wysłanie krótkiej wiadomości zamiast dalszego układania jej w głowie. Małe ruchy nie są spektakularne, ale mają jedną istotną przewagę nad perfekcyjnym planem: istnieją poza wyobraźnią.

Nie będziemy też zakładać, że każdy sprzedawca natychmiast odpowie: „Oczywiście, proszę się nie martwić, już wszystko rozwiązujemy, a w ramach przeprosin wysyłamy kosz owoców”. Czasem odpowiedź będzie niejasna. Czasem otrzymasz gotowy szablon, który z twoim pytaniem łączy głównie fakt użycia tego samego alfabetu. Czasem zostaniesz poproszony o dodatkowe informacje, czasem trzeba będzie przypomnieć się ponownie, a czasem sprawa okaże się bardziej skomplikowana i będzie wymagała sprawdzenia właściwych zasad albo skorzystania z profesjonalnej pomocy. Umiejętność załatwiania takich sytuacji nie polega na tym, żeby zawsze postawić na swoim. Polega na tym, żeby wiedzieć, czego chcesz, mieć uporządkowane fakty, odróżniać kolejne etapy sprawy i nie tracić całego wieczoru na pisanie odpowiedzi, która zaczyna się spokojnie, a kończy propozycją przesłuchania zarządu przed komisją śledczą. Można być stanowczym bez teatralności. To bardzo wygodna umiejętność również poza zakupami.

Ta książka ma więc jeden praktyczny cel: sprawić, żeby zwrot, reklamacja albo kontakt ze sprzedawcą przestały być projektem wiszącym nad tobą przez kilka tygodni. Nauczysz się rozbijać sprawę na małe decyzje, odróżniać sytuacje wymagające różnych działań, przygotowywać potrzebne informacje, pisać krótkie i konkretne wiadomości, pilnować odpowiedzi oraz reagować wtedy, gdy pierwsza próba nie przynosi rozwiązania. Będziemy również upraszczać sytuacje, w których nie masz czasu, dokumenty są rozrzucone, nie pamiętasz szczegółów albo zwyczajnie nie masz ochoty prowadzić korespondencji z człowiekiem podpisującym się „Zespół Obsługi Klienta”. Nie chodzi o to, żebyś polubił reklamacje. Są granice optymizmu. Chodzi o to, żeby problem zajmujący dziś miejsce w mieszkaniu i jeszcze większe miejsce w głowie stał się zwykłym zadaniem: otwierasz, sprawdzasz, działasz, zapisujesz, kończysz. A pudełko? Pudełko może wreszcie przestać udawać stolik.ROZDZIAŁ 1 - ZWROT, REKLAMACJA CZY ZUPEŁNIE INNA HISTORIA?

Stoisz przy ladzie z urządzeniem, które po dwóch dniach zaczęło wydawać dźwięk przypominający pracę kosiarki wrzuconej do betoniarki. Pracownik pyta: „Zwrot czy reklamacja?”, a ty przez krótką chwilę czujesz się jak uczestnik teleturnieju, w którym właśnie wykorzystałeś wszystkie koła ratunkowe. „No... chcę oddać”. To brzmi rozsądnie, tylko że z punktu widzenia dalszego postępowania nie wyjaśnia prawie niczego. Możesz chcieć oddać produkt, bo przestał ci się podobać, bo dostałeś dwa takie same, bo jest wadliwy, bo nie odpowiada opisowi albo dlatego, że po postawieniu go w salonie odkryłeś, iż jego „subtelny odcień piaskowy” w świetle dziennym jest właściwie kolorem starego plastra. Każda z tych sytuacji może prowadzić do innej ścieżki działania. Pierwszą umiejętnością, która oszczędza absurdalnie dużo czasu, nie jest więc znajomość wszystkich paragrafów, lecz poprawne nazwanie problemu. Zanim zaczniesz pisać, dzwonić, drukować formularze i patrzeć na regulamin jak archeolog próbujący rozszyfrować glinianą tabliczkę, odpowiedz sobie na prostsze pytanie: dlaczego właściwie chcę się tego pozbyć?

Najłatwiej zacząć od sytuacji, w której z produktem zasadniczo wszystko jest w porządku. Działa, jest kompletny, odpowiada opisowi, nikt nie przysłał ci modelu przeznaczonego dla astronautów zamiast zamówionego czajnika. Po prostu go nie chcesz. Przy zakupach konsumenckich zawieranych przez internet lub w inny sposób na odległość w Polsce co do zasady istnieje ustawowe prawo odstąpienia od umowy bez podawania przyczyny, zwykle w terminie 14 dni; są jednak wyjątki dotyczące zarówno terminów, jak i rodzajów umów czy produktów, dlatego w konkretnym przypadku warto sprawdzić aktualne zasady. Przy typowym zakupie w zwykłym sklepie stacjonarnym nie ma natomiast ogólnego ustawowego prawa do oddania pełnowartościowego produktu tylko dlatego, że zmieniłeś zdanie - możliwość takiego zwrotu może wynikać z dobrowolnej polityki danego sprzedawcy. (źródło: UOKiK – Prawa konsumenta) To rozróżnienie brzmi nudno mniej więcej przez dziewięć sekund, po czym potrafi zaoszczędzić czterdzieści minut rozmowy o tym, że „przecież wszędzie można oddać”. Nie wszędzie. Nie zawsze. I nie na tych samych zasadach.

Właśnie dlatego zdanie „kupiłem, więc mam czternaście dni na zwrot” jest jednym z tych zdań, które dobrze brzmią przy kawie, ale bywają kiepskim planem operacyjnym. Ważne jest, jak zawarto umowę, co kupiono, od kogo, kiedy oraz czy nie zachodzi któryś z wyjątków. Czasem sklep daje klientom więcej niż wymagane minimum i umożliwia dobrowolne zwroty przez trzydzieści, sześćdziesiąt albo jeszcze więcej dni, ale wtedy korzystasz z warunków programu sprzedawcy, a nie z magicznego ogólnopolskiego prawa „bo mam paragon”. Regulamin takiego programu może określać stan produktu, wymagane elementy zestawu, sposób dokonania zwrotu czy inne warunki. Nie oznacza to, że masz rozpoczynać każdy zakup od wieczoru z regulaminem i zakreślaczem fluorescencyjnym. Oznacza tylko, że gdy pojawia się problem, najpierw ustalasz, z jakiego uprawnienia próbujesz skorzystać. To różnica między wejściem właściwymi drzwiami a bardzo energicznym szarpaniem klamki do magazynu.

Druga sytuacja jest zupełnie inna: rzecz nie jest taka, jaka zgodnie z umową powinna być. Może nie działać, może brakować elementu, może mieć inne właściwości niż deklarowane albo problem może dotyczyć jej jakości, funkcjonalności czy zgodności z opisem. Wtedy nie mówimy już po prostu o „oddaniu, bo mi nie pasuje”, lecz o reklamacji związanej z niezgodnością towaru z umową. W polskim systemie konsumenckim jest to ustawowa podstawa odpowiedzialności sprzedawcy; obok niej może istnieć także gwarancja, jeśli została udzielona. (źródło: UOKiK – Prawa konsumenta) I tutaj zaczyna się klasyczna komedia administracyjna: klient mówi „gwarancja”, choć chce skorzystać z odpowiedzialności sprzedawcy; sklep odpowiada o serwisie producenta; producent odsyła do sprzedawcy; po tygodniu wszyscy znają się już z maili, tylko urządzenie nadal nie działa. Najlepszym lekarstwem nie jest większa złość. Jest nim precyzja.

Reklamacja i gwarancja nie są bowiem dwoma określeniami tej samej rzeczy. Gwarancja jest oparta na warunkach określonych przez gwaranta, którym może być na przykład producent, importer albo sprzedawca, i to te warunki wyznaczają jej zakres. Reklamacja z tytułu niezgodności towaru z umową kierowana jest natomiast do sprzedawcy i wynika z przepisów. (źródło: UOKiK – Prawa konsumenta) W praktyce oznacza to, że pytanie „czy mam gwarancję?” nie powinno automatycznie kończyć twojego rozumowania. Możesz mieć więcej niż jedną możliwą drogę i warto świadomie wybrać tę, która odpowiada sytuacji, zamiast naciskać pierwszy przycisk znaleziony na stronie sklepu. Człowiek jest tu trochę jak turysta na rondzie w obcym mieście: najgorszy moment na decyzję to chwila, gdy już jesteś na środkowym pasie, ktoś trąbi, a nawigacja spokojnie mówi „wybierz drugi zjazd”. Najpierw ustal kierunek. Potem jedź.

Trzecia kategoria zaczyna się tam, gdzie problemem nie jest wada w klasycznym sensie, lecz rozbieżność między tym, co zamówiłeś, a tym, co otrzymałeś. Zamawiasz zestaw zawierający sześć elementów, dostajesz pięć. Wybierasz konkretny wariant, przyjeżdża inny. Na stronie widniała określona cecha, a produkt jej nie ma. Tutaj naturalny odruch często brzmi: „Może coś źle przeczytałem”, po czym zaczyna się ponowne studiowanie oferty z intensywnością komisji badającej katastrofę lotniczą. Oczywiście warto sprawdzić zamówienie i opis, ale nie po to, żeby przez pół godziny prowadzić proces przeciwko samemu sobie. Chodzi o zebranie faktów: co było zaoferowane, co zostało zamówione i co faktycznie otrzymałeś. Jeżeli te trzy rzeczy nie tworzą szczęśliwej rodziny, masz przynajmniej jasny punkt wyjścia do rozmowy ze sprzedawcą.

Czwarta sytuacja jest mniej widowiskowa, lecz równie ważna: problem nie dotyczy samego produktu, ale realizacji zamówienia. Paczka mogła nie dotrzeć, przesyłka może utknąć, zamówienie może mieć niewłaściwy status, zwrot pieniędzy może się opóźniać albo sklep może informować o czymś zupełnie innym niż przewoźnik. Wtedy próba załatwienia wszystkiego słowem „reklamacja” potrafi tylko zwiększyć chaos. Najpierw nazwij zdarzenie możliwie technicznie: „zamówienie nie zostało dostarczone”, „otrzymałem niepełną przesyłkę”, „odesłałem towar, nie widzę zwrotu płatności”, „status przewoźnika wskazuje doręczenie, ale paczki nie otrzymałem”. To może brzmieć mniej efektownie niż „Państwa firma po raz kolejny rażąco narusza standardy”, ale pracownik obsługi ma znacznie większą szansę wiedzieć, co z tym zrobić. W korespondencji ze sklepem precyzja jest trochę jak właściwy numer mieszkania dla kuriera: nie gwarantuje szczęścia, ale bez niej robi się niepotrzebnie przygodowo.

Żeby nie zamieniać każdej sprawy w analizę prawną, możesz stosować bardzo prosty test czterech pytań. Po pierwsze: gdzie i w jaki sposób kupiłem? Po drugie: czy produkt jest zasadniczo prawidłowy, a ja tylko zmieniłem zdanie, czy występuje konkretny problem? Po trzecie: kto sprzedał mi produkt - przedsiębiorca czy na przykład osoba prywatna na platformie? Po czwarte: czego dokładnie chcę teraz od drugiej strony? Te cztery odpowiedzi bardzo często wystarczą, żeby przestać używać zamiennie słów „zwrot”, „reklamacja”, „gwarancja”, „oddanie”, „serwis” i „proszę mi po prostu zabrać to z domu”. Nie musisz jeszcze znać całej procedury. Masz jedynie znaleźć właściwą szufladę, zanim zaczniesz do niej wrzucać dokumenty.

To ostatnie pytanie - czego chcę - jest szczególnie ważne, ponieważ ludzie zaskakująco często rozpoczynają kontakt ze sklepem, nie mając jasnej odpowiedzi. „Chciałbym zgłosić problem”. Dobrze. Problem został zgłoszony. Stoimy teraz wszyscy wokół niego i patrzymy. „Produkt nie działa”. Rozumiem. Dziękujemy za aktualizację z frontu. Dopiero gdy potrafisz powiedzieć, czy chodzi ci o naprawę, wymianę, skorzystanie z prawa odstąpienia, uzupełnienie brakującego elementu, wyjaśnienie statusu, obniżenie ceny albo inne konkretne rozwiązanie, rozmowa zaczyna zmierzać w stronę finału. Nie każde żądanie będzie w każdej sytuacji dostępne lub zasadne, dlatego warto sprawdzić właściwe reguły, ale samo określenie pożądanego efektu ogromnie poprawia jakość kontaktu.

Wyobraź sobie dwie wiadomości dotyczące tej samej sytuacji. Pierwsza brzmi mniej więcej tak: „Dzień dobry, kupiłem u Państwa słuchawki i niestety mam z nimi problem, ponieważ nie działają prawidłowo i chciałbym dowiedzieć się, co możemy z tym zrobić, ponieważ używałem ich normalnie i jestem trochę rozczarowany”. Niby wszystko jest, ale pracownik musi teraz wydobywać informacje jak archeolog z zasypanej świątyni. Druga wersja: „Dzień dobry, zamówienie nr 12345. Od wczoraj lewa słuchawka nie odtwarza dźwięku mimo ponownego sparowania i sprawdzenia na dwóch urządzeniach. Chcę złożyć reklamację z tytułu niezgodności towaru z umową i proszę o informację dotyczącą dalszej procedury”. Nadal jesteś człowiekiem. Nadal możesz być zirytowany. Po prostu nie zmuszasz adresata do rozegrania gry „Zgadnij, o co klientowi chodzi”.

Nie oznacza to jednak, że za każdym razem musisz samodzielnie rozstrzygnąć każdy niuans prawny. W sprawach nietypowych, o większej wartości albo takich, w których strony wyraźnie różnią się co do swoich praw i obowiązków, rozsądne jest sprawdzenie aktualnych informacji w wiarygodnym źródle lub skorzystanie z pomocy konsumenckiej czy profesjonalnej porady. Ta książka daje praktyczne ramy organizacji i komunikacji, a nie zastępuje indywidualnej analizy prawnej. To ważne również dlatego, że szczegóły potrafią zmieniać znaczenie sytuacji: rodzaj umowy, status stron, rodzaj produktu, moment zakupu czy sposób sprzedaży nie są dekoracją. Próba znalezienia jednej zasady pasującej do wszystkich zakupów jest kusząca, podobnie jak posiadanie jednego klucza do wszystkich zamków. Niestety drugi pomysł kończy się ślusarzem, a pierwszy zwykle irytującą rozmową.

Wersja minimum na dziś jest więc bardzo prosta. Nie rozwiązuj całej sprawy. Otwórz zamówienie albo dokument zakupu i zapisz cztery krótkie informacje: sposób zakupu, sprzedawcę, konkretny problem i oczekiwany rezultat. Jeżeli potrafisz dopisać do tego datę zakupu lub odbioru, tym lepiej. Masz teraz kartę sprawy, nawet jeśli mieści się ona w pięciu linijkach notatnika. Plan B dla sytuacji, w której kompletnie nie wiesz, z jakiej procedury korzystać, brzmi: nie zgaduj. Napisz do sprzedawcy rzeczowo, co się wydarzyło, dołącz podstawowe dane transakcji i poproś o wskazanie sposobu zgłoszenia, jednocześnie zachowując kopię wiadomości. To znacznie lepsze niż trzy dni analizowania, czy właściwym słowem jest „odstąpienie”, „reklamacja” czy „dramat”.

Najważniejszy wniosek z tego rozdziału jest mało widowiskowy, ale bardzo użyteczny: zanim zaczniesz walczyć z procedurą, upewnij się, że wybrałeś właściwą procedurę. „Chcę to oddać” opisuje emocję i cel końcowy, lecz nie mówi jeszcze, co należy zrobić. Nazwanie sytuacji porządkuje dalsze kroki, ogranicza liczbę niepotrzebnych rozmów i pozwala pisać do właściwej osoby we właściwej sprawie. Nie potrzebujesz przy tym togowego stroju, kodeksu pod pachą ani tonu człowieka, który właśnie przygotowuje pozew zbiorowy przeciwko całemu sektorowi handlowemu. Potrzebujesz czterech faktów i jednego konkretnego celu. Reszta staje się znacznie prostsza, gdy przestajesz rozpoczynać podróż od przypadkowego peronu.ROZDZIAŁ 2 - NAJDROŻSZE SŁOWO: PÓŹNIEJ

W sobotę zauważasz, że kurtka kupiona przez internet jednak ci nie odpowiada. „Oddam ją jutro” - myślisz, składając ją na krześle. W niedzielę krzesło chwilowo służy do trzymania rzeczy, które nie są wystarczająco brudne do prania ani wystarczająco czyste, żeby wrócić do szafy, więc kurtka znika pod swetrem. W poniedziałek pracujesz długo. We wtorek przypominasz sobie o zwrocie podczas mycia zębów, czyli w idealnym momencie do podjęcia działania wymagającego komputera, numeru zamówienia i być może drukarki. W środę masz już lekkie poczucie winy, które działa na człowieka mniej więcej tak motywująco jak kontrolka silnika świecąca od sześciu miesięcy: najpierw niepokoi, później staje się częścią deski rozdzielczej. W piątek przesuwasz kurtkę razem z całym krzesłem podczas odkurzania. Tak wygląda niezwykle skuteczny proces zmiany problemu handlowego w element architektury wnętrza.

Odkładanie takich spraw rzadko bierze się z przekonania, że świetnym pomysłem jest stracić pieniądze albo zachować rzecz, której nie potrzebujesz. Problemem jest tarcie. Zadanie wygląda na małe, ale składa się z kilku nieznanych kroków: trzeba znaleźć potwierdzenie, sprawdzić termin, ustalić procedurę, może zrobić zdjęcia, może znaleźć karton, może wydrukować etykietę, może coś napisać. Żaden element nie jest szczególnie straszny, lecz mózg widzi grupę niedookreślonych obowiązków i tłumaczy ją jako „projekt”. Projekt wymaga czasu. Czasu teraz nie mamy. Zajmiemy się nim później. Gratulacje, właśnie odbyło się posiedzenie zarządu, na którym jednoosobowo zatwierdziłeś strategię nicnierobienia na kolejny tydzień.

„Później” jest zdradliwe również dlatego, że nie ma konkretnej daty. „W czwartek o 18:30 sprawdzę zasady zwrotu” jest planem. „Muszę to kiedyś ogarnąć” jest myślą dekoracyjną, czymś między marzeniem o nauce hiszpańskiego a przekonaniem, że kiedyś uporządkujesz folder „Pobrane”. Zadania bez momentu startu nie tyle czekają w kolejce, ile dryfują po życiu. Od czasu do czasu wpływają w pole widzenia, wywołują pięciosekundowe ukłucie dyskomfortu i ponownie odpływają. Szczególnie łatwo dzieje się tak ze sprawami, które nie krzyczą. Zepsuta lodówka wymusza działanie dość skutecznie. Koszula do zwrotu leżąca w torbie jest bardzo cierpliwa. Nie dzwoni, nie wysyła przypomnień i nie grozi, że o drugiej w nocy zaleje sąsiada z dołu. Właśnie dlatego potrafi wygrać konkurs na najdłużej odkładane zadanie miesiąca.

W sprawach konsumenckich ta zwłoka może być kosztowna, ponieważ część uprawnień ma określone terminy. Przy typowej umowie zawartej na odległość konsument ma w Polsce co do zasady 14 dni na odstąpienie od umowy, liczone w przypadku sprzedaży towaru zgodnie z zasadami zależnymi m.in. od momentu objęcia go w posiadanie; w niektórych szczególnych przypadkach przewidziano 30 dni, istnieją też ustawowe wyjątki od prawa odstąpienia. Po skutecznym odstąpieniu towar co do zasady powinien zostać zwrócony przedsiębiorcy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu kolejnych 14 dni, chyba że zachodzi odpowiedni wyjątek, na przykład przedsiębiorca sam odbiera rzecz. (źródło: UOKiK – Prawa konsumenta) Nie chodzi o zapamiętanie wszystkich terminów jak tabliczki mnożenia. Chodzi o wyrobienie odruchu: jeżeli pojawia się myśl „chyba będę to zwracać”, pierwszą rzeczą nie jest odkładanie produktu w bezpieczne miejsce. Pierwszą rzeczą jest sprawdzenie daty.

Data zmienia charakter zadania. Gdy widzisz „mam czas mniej więcej do końca przyszłego tygodnia”, abstrakcyjna sprawa dostaje ramy. Jeszcze lepiej, gdy nie traktujesz ostatniego możliwego dnia jako planowanego dnia wykonania, bo człowiek, który dobrowolnie planuje formalność na ostatnie trzy godziny terminu, najwyraźniej uznał, że jego życie potrzebuje więcej napięcia dramatycznego. Strona może nie działać. Mail może nie dojść. Punkt nadania może być zamknięty. Możesz dostać gorączki, pilne spotkanie albo informację od drukarki, że czarny tusz skończył się dokładnie podczas drukowania czarno-białej etykiety. Świat dysponuje imponującą kreatywnością w generowaniu drobnych przeszkód. Dlatego termin prawny czy regulaminowy traktuj jako granicę, a własny termin jako coś wcześniejszego.