MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
-
nowość
Co po mnie pozostanie - ebook
Co po mnie pozostanie - ebook
Czy można zamknąć całe życie na kilku ręcznie zapisanych kartkach? „Co po mnie pozostanie” to wyjątkowy zbiór wierszy Marii Teresy Pietrzak, będący intymnym dialogiem autorki z samą sobą, Bogiem i światem. Tomik gromadzi utwory powstałe na przestrzeni wielu lat, ukazując ewolucję spojrzenia autorki na świat: od buntu wobec trudów codzienności, przez przejmujące wspomnienia o rodzicach , aż po refleksje nad tragizmem historii i kondycją współczesnego człowieka. Autorka nie boi się trudnych pytań o cel istnienia i to, co po nas zostanie. Jej poezja to „dusza błękitna” , która potrafi dostrzec urodę przyrody nawet w cieniu nadchodzącego mroku. Idealna pozycja dla miłośników liryki osobistej i refleksyjnej. To literackie świadectwo życia zamknięte w strofach pełnych emocji i autentyzmu. Maria Teresa Pietrzak zaprasza czytelnika do świata, w którym radość przeplata się z głębokim smutkiem, a nadzieja walczy z lękiem przed przemijaniem.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Poezja |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| Rozmiar pliku: | 21 KB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
Co po mnie pozostanie
Czechowice – Dziedzice
2026
Zabrakło we mnie miłości,
Zgubiłam radość i szczęście.
I nagle, jednego dnia
Wszystko do mnie wróciło.
A dzień ten był przepiękny!
Dlaczego tak trudno
Ze szczęściem się oswoić?
Dlaczego uwierzyć nie mogę
W miłość?
Odarta z uczuć, złudzeń
I snów
Już dziś nie umiem
Do nich powrócić.
Miłości za mało
I szczęścia za mało,
Lecz słów jeszcze mniej,
Bym mogła wyrazić,
Co czuję w tej chwili.
Co było, minęło.
Jest szczęście,
Jest spokój.
A ja nie wierzę!
I boję się, boję,
Że nadejdzie dzień w którym
Runie świat cały
I domek mój, z kart się zawali,
Jak już raz kiedyś to się zdarzyło.
I to, co kochałam
Znowu utracę.
I znowu nadejdą dni burzy.
I strach.
I dni, w których serce tak boli,
Tak boli...
/1982/
Ja bez Ciebie żyć nie mogę!
Kto przygarnie mnie, niebogę?
Chodzę smutna, zapłakana...
W sercu mym otwarta rana.
Moje życie nic nie warte!
Chyba w układ wejdę z czartem:
Ja mu oddam moją duszę,
Za to Ciebie dostać muszę!
/1991/
Z księżycem za pan brat
Wędrować poprzez świat
I kochać, kochać tak,
Jak nie kochał nikt.
Pajęczą nitkę snuć
Mieć marzeń pełną głowę
I niechaj wątła nić
Przez życia wiedzie drogę.
Wzrok zapatrzony w gwiazdy
Uśmiech szczery na twarzy,
Dłoń trzymać w dłoni,
Za spełnieniem pragnień gonić.
/1994/
To zawsze będzie wracało,
We wspomnieniach,
Snach i marzeniach,
W ułudzie rzeczywistości,
W pragnieniu spełnienia...
/1996/
Ty i ja. Kiedyś, być może w przeszłych wiekach
Złączeni cienką nicią Ariadny,
Dzisiaj przeklęci przez los i przez Bogów
Trafić do siebie już nie umiemy.
Bo Ty kłębek swój upuściłeś, a ja
Nadaremno u wrót labiryntu stoję
I czekam Twojego powrotu.
Ty, w nieskończoność Błądzić będziesz
Po labiryncie życia i drogi, tej jedynej
Nigdy nie odnajdziesz.
Ja stać będę na straży i czekać
W nieskończoność, by rękę Ci podać
W chwili odpowiedniej.
Zabić Minotaura – problem niewielki.
Odnaleźć drogę właściwą – sprawa niełatwa!
/1998/
Napisz to własnymi słowami:
O tym, że wiosna,
O tym, że maj
I o tym, że jesteśmy sami.
Świat się ukrył,
Za drzewami schował;
Patrzy na nas ciekawskimi oczami...
A my cisi,
A my przytuleni,
Pójdziemy z tą wiosną -
Zakochani!
/1998/
Zlustruj mnie,
Tak bardzo tego pragnę!
Zlustruj mnie,
Dogłębnie i dokładnie!
Spotkajmy się u ciebie, a może lepiej u mnie,
Tam weźmiesz mnie pod lupę, zlustrować –
to brzmi dumnie!
Jak teczka pana Buzka przed tobą
się otworzę
