Co się stało Margot Clair? - ebook

PROLOG

Patrzyła w su­fit, a serce wa­liło jej w piersi. Jak mo­gła się w to wplą­tać? Nie do­wie­rzała, że ta zna­jo­mość do­pro­wa­dziła ją do ta­kiego punktu. Skar­ciła się w my­ślach za to, że po­zwo­liła emo­cjom prze­jąć kon­trolę. Te­raz stawką było jej ży­cie. Pró­bo­wała się uspo­koić, wy­dy­cha­jąc po­wie­trze przez usta, ale uścisk w gar­dle po­wo­do­wał, że le­dwo od­czu­wała prze­cho­dzące przez nie po­wie­trze.

Mrok spo­wi­jał sy­pial­nię, po­ściel otu­lała ciało, da­jąc złudne po­czu­cie bez­pie­czeń­stwa. Ci­sza zda­wała się nie­po­ko­jąca, w tle sły­szała je­dy­nie ty­ka­nie ze­gara, zu­peł­nie jakby od­li­czał czas do jej śmierci. Po­czuła kro­ple potu na karku, gdy coś na par­te­rze za­skrzy­piało. Wsparła się na łok­ciu i za­częła na­słu­chi­wać. Czy to sta­nie się wła­śnie w tej chwili? Już, tak po pro­stu?

Ktoś po ci­chu wspi­nał się po klatce scho­do­wej. Wbiła pa­znok­cie w miękki ma­te­rac, ocze­ku­jąc naj­gor­szego. Pró­bo­wała przy­wo­łać w my­ślach roz­kład domu, moż­liwe drogi ucieczki lub kry­jówki, ale tym ra­zem po­sta­wiła wszystko na jedną kartę.

Czuła, że po­stać jest tuż za drzwiami, na­pię­cie w po­miesz­cze­niu gęst­niało. Se­kundy za­mie­niły się w go­dziny. Może przy­były nie za­mie­rza się z nią wi­tać, tylko od razu po­śle ją w ra­miona pie­kła? I wtedy usły­szała de­li­katne klik­nię­cie zamka to­wa­rzy­szą­cego prze­su­wa­ją­cej się gałce w drzwiach. Wró­ciła do po­zy­cji le­żą­cej. Mimo że czuła strach, na jej twa­rzy nie drgnął ża­den mię­sień, jak gdyby wciąż była po­grą­żona we śnie. Kiedy drzwi się uchy­liły, stru­mień świa­tła mu­snął jej po­li­czek. Otwo­rzyła oczy z prze­ra­że­niem i unio­sła się do pionu.

– Cze­ka­łem na tę chwilę. Twoja śmierć bę­dzie po­wolna, a ja za­mie­rzam de­lek­to­wać się każdą se­kundą.1

Margot Clair

Mar­got po­pi­jała kawę, a w mię­dzy­cza­sie pa­ko­wała ka­napki do po­jem­nicz­ków z ko­lo­ro­wymi po­sta­ciami z ba­jek. Cho­ciaż miała po­moc do­mową, lu­biła tę czyn­ność. Chciała się upew­nić, że dzieci pod­czas po­bytu na do­dat­ko­wych za­ję­ciach będą mieć coś do je­dze­nia od wła­snej ro­dzi­cielki. Oskar, jej mąż, jak za­wsze w tym cza­sie krzą­tał się po ca­łym domu. Jak na uło­żo­nego czło­wieka, który pre­zen­to­wał się szer­szej pu­blicz­no­ści, w ży­ciu pry­wat­nym by­wał mało pre­cy­zyjny i ogar­nięty. Pew­nie szu­kał kra­wata, który odło­żyła do­kład­nie w to samo miej­sce, tuż przy ma­ry­narce w sza­fie.

Zbli­żały się ko­lejne wy­bory, a więc gar­de­roba jej męża była za­pla­no­wana na mie­siąc do przodu. Mar­got zda­wała so­bie sprawę z roli ko­lo­rów, które na­dają pre­zen­cji pew­nych cech: w jed­nej bar­wie je­steś sta­now­czy i wład­czy, w in­nej – ła­godny i do­stępny. Jed­nak szafa Oskara wzno­siła się na zu­peł­nie inny po­ziom, a ko­bieta nie za­mie­rzała wcie­lać się w rolę sty­li­sty. Jako do­bra żona dbała o to, by każda ko­szula i sta­ran­nie skro­jona ma­ry­narka były ide­al­nie wy­pra­so­wane, za­nim przy­szły kan­dy­dat na bur­mi­strza się­gnie po nie i je włoży, bu­du­jąc w ten spo­sób swój wi­ze­ru­nek.

– Baw­cie się do­brze. – Po­ca­ło­wała czoła bliź­nia­czek, po czym do­tknęła ich za­ru­mie­nio­nych po­licz­ków.

Pal­cem za­kre­śliła koło w po­wie­trzu, żeby dzieci zro­biły ob­rót, a kiedy wy­ko­nały jej po­le­ce­nie, mo­gła wło­żyć dru­gie śnia­da­nie do ich ma­łych tor­ni­strów. Gdy to ro­biła, unio­sła wzrok i po­słała mę­żowi po­godny uśmiech. Ten oparł ręce o za­głó­wek krze­sła, sto­jąc na­prze­ciwko ro­dziny. W nie­bie­skich oczach pra­wie czter­dzie­sto­let­niego męż­czy­zny można było do­strzec nie­opi­saną dumę z po­sia­da­nia dwóch trzy­let­nich có­rek. Więk­szość ge­nów od­po­wia­da­ją­cych za wy­gląd odzie­dzi­czyły jed­nak po matce – miały ta­kie same lekko za­darte no­ski, ciemne oczy, brą­zowe włosy i owalne twa­rze. Mocne i wy­ra­zi­ste rysy z domu Clair na tym eta­pie jesz­cze się nie uwi­docz­niły i ko­bieta po ci­chu li­czyła, że nikt z ro­dziny męża nie bę­dzie się ich do­szu­ki­wał.

Ko­szula Oskara wciąż nie była do­pięta na ostatni gu­zik, przez co stwier­dziła, że męż­czy­zna na­dal nie zna­lazł kra­wata. Na jego palcu ser­decz­nym po­bły­ski­wała ob­rączka, która nie tak dawno wró­ciła z czysz­cze­nia, a tuż obok niej sy­gnet ro­dziny Clair, prze­ka­zy­wany z po­ko­le­nia na po­ko­le­nie. Sym­bol przy­na­leż­no­ści oraz sta­tusu spo­łecz­nego. Oskar zmie­nił po­zy­cję – przy­kuc­nął i wy­cią­gnął ręce przed sie­bie. Za­zwy­czaj że­gnał swoje córki wła­śnie w ten spo­sób. „Po­pro­szę przy­tu­lasa na do­bry po­czą­tek dnia!”

– Po­pro­szę przy­tu­lasa na do­bry po­czą­tek dnia! – wy­po­wie­dział ra­do­śnie, po­wta­rza­jąc myśl Mar­got oraz ich co­dzienny sche­mat.

Brą­zowe loki dziew­czy­nek bu­jały się bez­tro­sko w dwóch ku­cy­kach, gdy w pod­sko­kach po­gnały do ojca i ści­snęły go z ca­łych sił.

– Ten wi­dok za­wsze chwyta mnie za serce.

Kinga ści­snęła moc­niej w dłoni klu­cze od sa­mo­chodu, pa­trząc na swo­jego szefa. Była pol­ską emi­grantką, która przy­je­chała do Sta­nów Zjed­no­czo­nych w po­szu­ki­wa­niu lep­szego ży­cia, i tym­cza­sowo do­ra­biała jako po­moc do­mowa w ich domu.

– Można się za­ko­chać w tej trójce, prawda? – Mar­got skrzy­żo­wała dło­nie na klatce pier­sio­wej i oparła się o ku­chenny blat.

– Mają pań­stwo wiele szczę­ścia, w dzi­siej­szych cza­sach na­prawdę trudno utrzy­mać tra­dy­cyjny mo­del ro­dziny i jesz­cze się przy tym tak ko­chać.

Pani domu ob­da­ro­wała dziew­czynę po­god­nym uśmie­chem i po­dzię­ko­wała za kom­ple­ment ski­nie­niem głowy.

– Dziew­czynki, za­pra­szam! Bo ina­czej bę­dziemy stały w korku. – Kinga me­lo­dyj­nym gło­sem za­chę­ciła dzieci, by wresz­cie pu­ściły swo­jego tatę.

Ko­bieta otwo­rzyła drzwi i wy­pro­wa­dziła po­cie­chy pań­stwa Cla­irów do sa­mo­chodu sto­ją­cego tuż na pod­jeź­dzie. Wraz z wyj­ściem dziew­czy­nek i za­mknię­ciem drzwi ro­dzinna sie­lanka wy­pa­ro­wała. Zu­peł­nie jakby te dwie małe istoty nie­świa­do­mie trzy­mały cie­pło tego domu. Oskar pod­niósł się i prze­chy­lił głowę tak, że coś aż za­trzesz­czało mu w karku. Zmie­rzył chłod­nym wzro­kiem żonę.

– Spraw­dza­łaś mój ka­len­darz?

Oczy­wi­ście, że tak, ro­bię to co­dzien­nie i pew­nie będę to ro­bić aż do usra­nej śmierci, po­my­ślała.

– Tak.

– W ra­tu­szu o pią­tej, to bar­dzo ważne, byś za­brała córki ze sobą.

– Nie po­doba mi się fakt, że na­sza ro­dzina jest to­wa­rem han­dlo­wym two­jej kam­pa­nii.

Męż­czy­zna od­su­nął krze­sło, usiadł przy stole i pod­parł ręką czoło. Głę­boko wes­tchnął. Nie miał ochoty wał­ko­wać w kółko te­matu, który – miał na­dzieję – mieli już za sobą.

– Ko­lejna rundka? Mało ci? – Tej wy­po­wie­dzi to­wa­rzy­szyło zre­zy­gno­wa­nie.

– Mam gdzieś ocie­pla­nie wi­ze­runku. Nie chcę, by na­sze dzieci brały udział w me­dial­nej szopce tylko dla­tego, że to po­prawi ci sta­ty­styki wy­bor­cze. Wolę, żeby do­ra­stały w twoim cie­niu. Mało jest po­rwań na tym świe­cie, po co ku­sić los?

– Dbasz o los na­szych dzieci czy o swój? Wy­daje mi się, że to cie­bie krę­pują ka­mery. Dziew­czynki za­wsze przy ta­kich oka­zjach za­cho­wują się na­tu­ral­nie, czują się wtedy nie­mal jak ryby w wo­dzie.

Nie mo­gła nie przy­znać mu ra­cji, dla­tego zde­cy­do­wała się mil­czeć. To oby­cie z me­diami pew­nie miały po te­ściu. Wzdryg­nęła się na samo wspo­mnie­nie „wiel­kiego” Ar­tona Cla­ira. Nie po­tra­fiła się z nim do­ga­dać, bo zde­cy­do­wa­nie pa­trzyli na świat zu­peł­nie ina­czej.

– Gdzie jest mój kra­wat? – zmie­nił te­mat i wstał od stołu.

– Tam, gdzie za­wsze, co­dzien­nie, każ­dego dnia – od­po­wie­działa, nie szczę­dząc so­bie sar­ka­zmu.

Pod­szedł do niej tym pew­nym, wy­uczo­nym kro­kiem, który miał su­ge­ro­wać pew­nego ro­dzaju wyż­szość i do­mi­na­cję. Może w in­nych wa­run­kach by się go nieco wy­stra­szyła, ale wie­działa, że to gra, a on po­słusz­nie od­rywa pierw­szą rolę i wy­ko­rzy­stuje żonę do ćwi­czeń, by za­pre­zen­to­wać się z god­no­ścią w kam­pa­nii. Sta­nął na­prze­ciw niej z po­są­go­wym wy­ra­zem twa­rzy, nie­zdra­dza­ją­cym żad­nej my­śli. Je­śli był wy­pro­wa­dzony z rów­no­wagi lub miał ochotę po­słać ją do pie­kła, świet­nie się z tym krył. Oczy sta­no­wiły jed­nak jego słaby punkt – może dla­tego, że znała go le­piej niż inni, wi­działa w nich po­trzebę po­kla­sku i przy­na­leż­no­ści do cze­goś więk­szego niż ro­dzina, a przede wszyst­kim pra­gnie­nie uzna­nia ze strony ojca.

– Gdyby było ci tak źle, już dawno byś nas zo­sta­wiła. Do­brze wiemy, że po­doba ci się to ży­cie. Mo­żesz w wol­nej chwili ma­lo­wać te nie­zro­zu­miałe bo­ho­mazy, które przy odro­bi­nie szczę­ścia kupi ktoś rów­nie nie­zrów­no­wa­żony, jak ty. Plot­ko­wać na ka­wie z przy­ja­ciółką, uda­wać per­fek­cyjną żonę i matkę. Przy­wy­kłaś do wy­gody. – To nie­sa­mo­wite, jaki chłód bił ze słów męż­czy­zny.

Mar­got mo­głaby przy­siąc, że czuła ciarki na karku, kiedy to mó­wił. Jego sztab zro­bił ge­nialną ro­botę, przy­go­to­wu­jąc go do przy­szłej roli, te­raz to od­czuła. Skró­cił dy­stans mię­dzy nimi, po­ku­sił się na­wet, by po­ło­żyć dło­nie na bla­cie, dzięki czemu za­mknął ją w pu­łapce. Ko­lejna ze sztu­czek ma­ni­pu­la­cyj­nych. Ich twa­rze od­dzie­lały od sie­bie w tym mo­men­cie cale. Unio­sła pod­bró­dek, by wie­dział, że nie da się za­pę­dzić w kozi róg. Na jej od­ruch ką­cik ust de­li­kat­nie uniósł mu się ku gó­rze.

– Chyba nie mu­szę mó­wić na głos tego, co oboje do­brze wiemy – stwier­dził, ale za­raz i tak wy­po­wie­dział to zda­nie: – Nie stać cię na to, by odejść.

Mru­gnęła, po­sta­no­wiła zo­sta­wić wszel­kie my­śli dla sie­bie, cho­ciaż za­ci­snęła moc­niej ręce wciąż skrzy­żo­wane na klatce pier­sio­wej. Prze­łknęła ślinę, co nie uszło uwa­dze męż­czy­zny.

– Tak my­śla­łem. – Po­ca­ło­wał ją w czoło. – Nie za­po­mnij, o pią­tej w ra­tu­szu.

– Nie śmia­ła­bym.

Ode­rwał się od niej i po­kie­ro­wał w stronę wyj­ścia. Po dro­dze zgar­nął ele­gancki skó­rzany ne­se­ser, a kra­wa­tem już nie za­przą­tał so­bie głowy.

– Włóż coś ład­nego, tylko nie­zbyt pod­kre­śla­ją­cego fi­gurę, nie chcemy tra­cić wy­bor­ców przez za­zdro­sne za­lot­nice.

Za­ci­snęła usta w cienką li­nię, a gdy usły­szała cha­rak­te­ry­styczne prze­ska­ki­wa­nie me­cha­ni­zmu w drzwiach, ode­tchnęła z ulgą. Roz­pro­sto­wała ręce, jej palce drżały… To wszystko kosz­to­wało ją wię­cej od­wagi, niż my­ślała. Naj­gor­sze było to, że nie mo­gła za­prze­czyć żad­nemu z jego słów. Nie było ją stać na odej­ście, pod­pi­sała in­ter­cyzę, a je­dyny – choć na­dal ni­kły – za­ro­bek miała z wła­snych ob­ra­zów. Poza tym nie wy­obra­żała so­bie zro­bić ta­kiej krzywdy, jaką jest roz­wód, wła­snym dzie­ciom. Wie­działa, że to mał­żeń­stwo to pakt z dia­błem, zgo­dziła się na ten ślub zu­peł­nie świa­do­mie. Nie są­dziła jed­nak, że ży­cie z tym wy­bo­rem bę­dzie ta­kie trudne.

Od­wró­ciła się, wsparła się o blat, wolną, lecz wciąż roz­dy­go­taną ręką się­gnęła po kawę, za­pewne już zimną. Ku­bek wy­le­ciał jej z dłoni, roz­padł się na ka­wałki i po­bru­dził ku­chenne ka­felki. Przy­kuc­nęła i za­częła zbie­rać odłamki, a sa­motna łza spły­nęła po po­liczku ko­biety, cho­ciaż mocno wal­czyła, by nie oka­zać sła­bo­ści przed samą sobą. Wie­działa, że wy­brała dla sie­bie ży­cie w pew­nego ro­dzaju wię­zie­niu, jed­nak to wciąż była lep­sza opcja niż praw­dziwe mury prze­są­czone kry­mi­na­li­stami.

Kinga po­ma­gała Mar­got ubrać trzy­let­nie bliź­niaczki w te same su­kienki. Nie był to wy­bór, któ­rego do­ko­nała Clair, tylko oczy­wi­ście pro­po­zy­cja nie do od­rzu­ce­nia sztabu wy­bor­czego jej męża. Pa­trząc na wła­sne córki, mu­siała przy­znać, że do­brze pre­zen­to­wały się w po­ma­rań­czo­wym od­cie­niu. Cho­ciaż krój ubra­nia spra­wiał, że wy­glą­dały jak dy­nie, zwłasz­cza z zie­lo­nymi ko­kar­dami we wło­sach. Ko­bieta przy­ło­żyła pięść do ust, ob­ser­wu­jąc, jak jej córy kręcą się po po­miesz­cze­niu, prze­sta­wia­jąc rze­czy w sy­pialni.

– Czy ty też my­ślisz, że wy­glą­dają jak hal­lo­we­enowe ozdoby?

Młod­sza ko­bieta pod­nio­sła się z pod­łogi, gdyż wła­śnie skoń­czyła sprzą­tać po przy­ci­na­niu zie­lo­nych wstęg do wło­sów. Od­wró­ciła się do swo­jej roz­mów­czyni, ale na se­kundę za­nie­mó­wiła, pa­trząc na sze­fową.

– Wy­glą­dasz osza­ła­mia­jąco – stwier­dziła Kinga, któ­rej Mar­got już ja­kiś czas temu za­bro­niła mó­wić do niej na „pani”. Chyba że aku­rat prze­by­wały w miej­scach pu­blicz­nych, pod okiem ka­mer, pod­czas wszyst­kich wyjść zwią­za­nych z pracą jej męża.

Nie za­mie­rzała wkła­dać gar­ni­tu­ro­wego ko­stiumu, w któ­rym jej po­śladki nie miały po­ję­cia o wła­snym ist­nie­niu, ani zbyt cia­snej ko­szuli za­pi­na­nej nie­mal pod sam nos. Zda­wała so­bie sprawę, że ten „grzech” nie przej­dzie nie­zau­wa­żony przez Oskara oraz jego lu­dzi, ale swoim zda­niem wciąż za­cho­wy­wała wy­ma­ganą klasę. Wło­żyła czarną, do­pa­so­waną su­kienkę, z de­li­kat­nym de­kol­tem, i złote do­datki. Uwa­żała, że kla­syka za­wsze się obroni, zwłasz­cza je­śli ma się od­po­wied­nią fi­gurę, a tak się skła­dało, że ona odzie­dzi­czyła ją po swo­jej matce. Je­dyne, do czego mógłby się przy­cze­pić ktoś z za­rządu gar­de­ro­bia­nego, jak sama okre­ślała sztab lu­dzi, to czer­wona szminka.

– Dzię­kuję. – Uśmiech­nęła się nie­znacz­nie, po czym znów prze­nio­sła wzrok na swój naj­więk­szy skarb: dzieci.

– Gdy to po­wie­dzia­łaś… te­raz to wi­dzę, wy­glą­dają jak dy­nie.

Obie par­sk­nęły śmie­chem.

– Cóż, nie można się sprze­ci­wiać wy­roczni mody, w końcu mamy je­sień – stwier­dziła, choć na­dal nie do­wie­rzała, że po­zwoli tak wyjść cór­kom do miej­sca pu­blicz­nego. – Dziew­czynki, pro­szę do mnie. Nie mo­żemy się spóź­nić, tata musi zo­ba­czyć wa­sze ko­stiumy.

Na­chy­liła się w stronę dzieci.

– Ja­kie ko­stiumy? – za­py­tała Sa­rah, star­sza o pięt­na­ście mi­nut od sio­stry.

W od­po­wie­dzi matka tylko po­krę­ciła głową z uśmie­chem.

Wnę­trze ra­tu­sza w Brick­stone Har­bor im­po­no­wało, bez wąt­pie­nia można było po­rów­ny­wać je do wło­skich ka­plic czy ko­ścio­łów. Czte­ro­pię­trowy bu­dy­nek z bia­łego mar­muru, stali i gra­ni­to­wych ma­te­ria­łów miał już swoją hi­sto­rię. W prze­ci­wień­stwie do Oskara Cla­ira, który wła­śnie po ci­chu kan­dy­do­wał i nie­ofi­cjal­nie za­czy­nał dzia­ła­nia ma­jące za­pew­nić mu urząd bur­mi­strza. Ob­casy stu­kały po po­sadzce, gdy Mar­got prze­mie­rzała wnę­trze bu­dowli, trzy­ma­jąc po­cie­chy za ręce, na szczy­cie scho­dów spo­tkała się z mę­żem. Przy­wi­tał ją de­li­kat­nym po­ca­łun­kiem w po­li­czek i przez chwilę przy­trzy­mał w uści­sku.

– Po­dąż za moją asy­stentką, ma dla cie­bie od­po­wiedni strój – wy­szep­tał chłodno. – Też cię do­brze znam.

Prze­wi­dział, że nie włoży tego, co po­winna. Ode­rwał się od niej i uśmiech­nął czule, po czym przy­wi­tał z dziećmi.

– Chodź­cie z ta­tu­siem, mama musi coś za­ła­twić. – Po­now­nie po­słał jej wy­mowne i pełne dez­apro­baty spoj­rze­nie.

– Pani Clair, za­pra­szam – zwró­ciła się do niej ja­kaś ko­bieta, która nie wia­domo kiedy zna­la­zła się obok nich.

Mar­got wy­pro­sto­wała się z za­ci­śniętą szczęką. Tak wiele chcia­łaby w tej chwili po­wie­dzieć, ale dla wła­snego do­bra ­le­piej trzy­mać ję­zyk za zę­bami.

– Je­śli dla mnie rów­nież ma pani po­ma­rań­czowy strój in­sy­nu­ujący owoc, uprze­dzę, że ni­g­dzie nie idę – za­żar­to­wała.

– Pro­szę się nie mar­twić, mąż wy­brał coś, co na pewno przy­pad­nie pani do gu­stu – po­wie­działa i za­chę­ciła ge­stem dłoni, by Mar­got po­dą­żyła za nią.

Nie­spełna kwa­drans póź­niej sie­działa na wi­downi w pierw­szym rzę­dzie, w bor­do­wej mary­narce i czar­nych, sze­ro­kich ele­ganc­kich spodniach. Oczy­wi­ście w to­wa­rzy­stwie swo­ich dzieci w prze­bra­niu dyń. Głowę miała nieco po­chy­loną i z ma­śla­nymi oczami do­słow­nie wy­pa­lała dziury w klatce pier­sio­wej męża. Ta „na­tu­ralna” poza zo­stała jej przed­sta­wiona, kiedy się prze­bie­rała. Cho­ciaż jej oczy dla tłumu pew­nie su­ge­ro­wały mi­łość i po­dziw do part­nera, prawda była taka, że aż się go­to­wała w środku. Nie­kon­tro­lo­wa­nie wbi­jała so­bie pa­znok­cie w skórę, gdy flesz z apa­ratu do­słow­nie ją ośle­piał.

– Każdy czło­wiek za­słu­guje na cie­pły dom, a to mia­sto za­słu­guję na na­dzieję! Wy­bu­du­jemy wspól­nie przy­szłość, gdzie bez­dom­ność sta­nie się prze­szło­ścią Brick­stone Har­bor. – Męż­czy­zna dla po­wagi swo­ich słów ude­rzył pię­ścią w mów­nicę.

Czy wła­śnie prze­spa­łam całe spo­tka­nie z otwar­tymi oczami? Bar­dzo moż­liwe. Chwi­lowy za­chwyt nad do­pra­co­wa­nym tek­stem, a ra­czej jego koń­cówką, która bez wąt­pie­nia mo­gła po­ru­szyć, prze­ro­dził się w gniew na fo­to­grafa. Ro­zu­miała, że mu­siała być na szczę­śli­wym ob­razku wraz z mę­żem, ale nie ży­czyła so­bie żad­nych osob­nych fo­to­gra­fii. W tym zdjęć swo­ich dzieci – nic nie roz­ju­szało ją tak, jak fakt, że od­bitki z po­do­bi­zną dziew­czy­nek są ogól­no­do­stępne. Dzi­siej­sza tech­no­lo­gia po­zwa­lała na wiele, jej zda­niem na zbyt wiele. Bar­dzo ła­two zro­bić nie­ko­rzystne zdję­cie trzy­latce, która póź­niej bę­dzie obiek­tem wes­tchnień na fo­rach in­ter­ne­to­wych od­kle­jo­nych lu­dzi. To jedna z tych rze­czy, któ­rej nie prze­my­ślała, wcho­dząc w układ z mę­żem – że nie za­wsze bę­dzie mo­gła w stu pro­cen­tach za­gwa­ran­to­wać bez­pie­czeń­stwo wła­snym dzie­ciom. Gdy była w ciąży, na­prawdę my­ślała, że Oskar nie po­su­nie się do tego, by han­dlo­wać wi­ze­run­kiem swo­ich po­ciech. Jaki oj­ciec tak robi?

– Prze­pra­szam – za­cze­piła chło­paka upa­mięt­nia­ją­cego ten mo­ment i szturch­nęła go pa­znok­ciem w plecy.

Fo­to­graf ob­ró­cił się i na­chy­lił do ko­biety, która zmie­rzyła go nie­za­do­wo­lo­nym spoj­rze­niem.

– Pro­szę usu­nąć ostat­nie zdję­cie, wy­star­czy, że ma pan fo­to­gra­fię na­szej ro­dziny.

– Ten ob­ra­zek wy­raża wię­cej niż ty­siąc słów, pro­szę pani. – Pod­su­nął jej apa­rat pod nos.

Twarz Mar­got na zdję­ciu wy­ra­żała po­dziw swo­jego part­nera, dziew­czynki też pa­trzyły na tatę z nieco uchy­lo­nymi ustami. Pew­nie były znu­dzone, ale to, jak na­leży się za­cho­wy­wać, wpa­jano im nie­mal od uro­dze­nia.

– Nic nie szko­dzi, pro­szę usu­nąć. – Pod­trzy­my­wała sta­now­czy ton.

Od­su­nął obiek­tyw i coś po­kli­kał na urzą­dze­niu, po czym cierpko się do niej uśmiech­nął. Bez­gło­śnie mu po­dzię­ko­wała. Męż­czy­zna tylko po­tak­nął i wró­cił do pracy. Spoj­rzała na swoją córkę sie­dzącą po pra­wej stro­nie – Sa­rah prze­su­wała rącz­kami po ma­te­riale su­kienki, na­to­miast Rosa wła­śnie za­mie­rzała we­tknąć so­bie pa­lec do nosa. Mar­got chwy­ciła jej dłoń w lo­cie, a dziew­czynka od­wró­ciła wzrok i zmarsz­czyła lekko brwi w nie­zro­zu­mie­niu.

– Ko­cha­nie, tak nie wolno.

Zre­zy­gno­wana Rosa za­częła ma­chać nóż­kami. Mar­got po­now­nie uświa­do­miła so­bie, że dzieci to jej naj­więk­sze osią­gnię­cie, i zrobi wszystko, by za­pew­nić im ochronę. Choćby miała zo­stać żywą tar­czą. Wcze­sne ży­cie Mar­got było da­le­kie od ide­al­nego, ale bliź­niaczki po­ka­zały jej, że bez­gra­niczna mi­łość ist­nieje – uczu­cie, dla któ­rego bez­wa­run­kowo je­steś w sta­nie po­świę­cić sie­bie. Kiedy tuż po po­ro­dzie trzy­mała swoje córki, za­warła pakt z samą sobą – bę­dzie naj­lep­szą matką, jaką tylko może, zu­peł­nie jakby to sta­no­wiło jej ży­ciowe po­wo­ła­nie.

Gdy wró­cili do domu, było tak późno, że dziew­czynki za­snęły w fo­te­li­kach. Nie za­mie­rzała ich już roz­bu­dzać, Oskar za­niósł je do po­koju, a ona de­li­kat­nie po­zbyła się ozdób z ich wło­sów i ubra­nek, by mo­gły wy­po­cząć. Rosa nie­mal na­tych­miast wsa­dziła jedną rączkę pod po­duszkę i uło­żyła się na boku, Sa­rah na­to­miast ko­chała spać na ple­cach. Ro­dzice sta­nęli nad brze­giem ich łó­żek i pa­trzyli na dziew­czynki przez dłuż­szą chwilę.

– Kie­li­szek wina? – za­pro­po­no­wał szep­tem mąż.

Zdzi­wiła ją ta pro­po­zy­cja, wła­ści­wie miała ochotę do­koń­czyć ko­lejny ob­raz. Nic tak nie od­blo­ko­wuje weny jak ko­lejne nudne spo­tka­nia, na któ­rych nie czuje się sobą. Za­wsze póź­niej tę po­skro­mioną złość prze­rzuca na płótno.

– Wła­ści­wie to czemu nie. – Wzru­szyła ra­mio­nami. – Tylko się prze­biorę i zejdę do sa­lonu.

– Ja­sne.

We­szła do sy­pialni i skie­ro­wała się do gar­de­roby, która rów­nież znaj­do­wała się w tym po­miesz­cze­niu. Po­kój po­zo­rów – tak lu­biła okre­ślać to miej­sce w domu. Łóżko za­wsze ide­al­nie za­ście­lone, stos uro­czych, ozdob­nych po­du­szek pię­trzą­cych się tak wy­soko, że do­słow­nie miało się ochotę rzu­cić na to kró­lew­skie łoże i za­wi­nąć w pu­chaty koc. W tym po­koju jed­nak sy­piał te­raz jej mąż. Ona dzie­liła z nim ma­te­rac je­dy­nie przy wy­jąt­ko­wych oka­zjach. Swoją sy­pial­nię urzą­dziła na­prze­ciwko po­koju dziew­czy­nek i z sa­mego rana – nim kto­kol­wiek prze­kro­czył próg ich domu – prze­miesz­czała się do po­koju po­zo­rów, by za­ło­żyć ma­skę cu­dow­nej pani domu i ode­grać po­wie­rzoną jej rolę. Nikt nie miał wstępu do tej sy­pialni ani pra­cowni na par­te­rze, tak samo jak nikt nie miał prawa wejść do ga­bi­netu Oskara. Oboje sza­no­wali ten układ i do­sto­so­wali się do za­sad, które sami stwo­rzyli.

Zrzu­ciła z sie­bie ubra­nie i nie­zgrab­nie odło­żyła je na krze­sło w gar­de­ro­bie – nie miała siły, by się tym zaj­mo­wać. Kinga na pewno wszystko po­sprząta. Wło­żyła spodnie dre­sowe i pod­ko­szu­lek na ra­miącz­kach. Od razu po­czuła się błogo, mo­gąc przez krótką chwilę znów być w stu pro­cen­tach sobą. Te­raz była do­słow­nie w swo­jej skó­rze, bo po­włoka tej ide­al­nej, kon­tro­lo­wa­nej wer­sji zo­stała na krze­śle. Wy­pu­ściła po­wie­trze i po­krę­ciła głową, by roz­luź­nić spięty od do­sko­na­łej po­stawy kark. Dla­tego tak ko­chała noce i odro­binę sa­mot­no­ści. Tylko wtedy mo­gła prze­stać uda­wać przed świa­tem ko­goś, kim nie była.

Ze­szła po scho­dach do sa­lonu. Jej mąż po­lu­zo­wał kra­wat (miał go pew­nie w ja­kimś ze­sta­wie awa­ryj­nym w swoim biu­rze) i roz­piął ko­szulę, ma­ry­narkę zo­sta­wił na krze­śle w kuchni, a sam wy­god­nie roz­ło­żył się na ka­na­pie. Ro­zu­miała jego wy­bor­czy­nie – mimo że miał już pra­wie czter­dziestkę, wciąż był atrak­cyj­nym ką­skiem, a spe­cy­ficzny od­cień błę­kitu jego oczu bez wąt­pie­nia do­da­wał mu uroku. Przed nim stała bu­telka dro­giego pół­wy­traw­nego wina i dwa kie­liszki z mu­su­ją­cym na­po­jem. Jedną z cie­ka­wo­stek na te­mat jej męża był fakt, że lu­bo­wał się w pi­ciu wi­no­gro­no­wych trun­ków. Nie­raz za­ska­ki­wał ją swoją zna­jo­mo­ścią tego te­matu.

Usia­dła obok i pod­ku­liła nogi pod brodę. Świa­tło w po­miesz­cze­niu było przy­ga­szone, co da­wało in­tymną at­mos­ferę, po­dobną do tej na spo­wie­dzi. Męż­czy­zna na­chy­lił się i za­brał kie­liszki w dłoń, po czym prze­ka­zał je­den żo­nie. Stuk­nęli się i pierw­szy łyk skosz­to­wali w mil­cze­niu. W końcu Oskar zwró­cił ku niej twarz, wy­pusz­cza­jąc po­wie­trze. Każde z nich żyło wła­snym ży­ciem i poza wy­zna­czo­nym sce­na­riu­szem mało ze sobą roz­ma­wiali. Dla­tego chwile ta­kie jak te były dla nich krę­pu­jące, mimo że w swo­ich ro­lach tkwili nie­zmien­nie od kilku lat.

– Mu­sisz się przy­go­to­wać, to już nie prze­lewki – za­czął. – Gdy kam­pa­nia ru­szy pełną parą, za­czną się schody. To nie jest ten sam po­ziom, Mar­got. Kiedy moja kan­dy­da­tura zo­sta­nie ofi­cjal­nie ogło­szona, roz­pocz­nie się zbie­ra­nie i pu­bliczne pra­nie bru­dów. Każdy twój ruch bę­dzie śle­dzony, nie mo­żesz za­cze­piać fo­to­gra­fów i pro­sić ich o usu­wa­nie zdjęć, to było… – ścią­gnął brwi – …nie na miej­scu.

Za­ko­ły­sała kie­lisz­kiem, by po­pa­trzeć, jak płyn w nim się ob­raca, a po­tem prze­su­nęła pal­cem ob­rączkę. Ukry­wa­nie się na wi­doku wy­da­wało się ge­nial­nym po­my­słem. Wy­da­wało się…

My­ślami jed­nak wró­ciła do pstry­ka­ją­cego zdję­cia chło­paka. Za­sta­na­wiała się, kto do­niósł jej mę­żowi, bo na pewno on sam tego nie za­uwa­żył. Pew­nie ktoś ze sztabu bacz­nie ją ob­ser­wo­wał, przez co ju­tro do­sta­nie li­stę swo­ich za­cho­wań, które musi sko­ry­go­wać przed ko­lej­nym pu­blicz­nym wy­da­rze­niem.

– Nie my­śla­łeś, by to skoń­czyć? Mamy dwu­dzie­sty pierw­szy wiek, lu­dzie zro­zu­mieją.

– Mar­got. – W jego ustach to imię brzmiało tak jak wtedy, gdy ro­dzic ma za­miar cię uka­rać. – Nie za­mie­rzam po raz ko­lejny się po­wta­rzać. To po­li­tyka, nią rzą­dzą inne za­sady niż te w świe­cie, w któ­rym ty funk­cjo­nu­jesz. Je­śli po ta­kim cza­sie tego nie ro­zu­miesz, to ni­gdy nie uda ci się tego w pełni po­jąć.

Ura­ziły ją jego słowa, bo su­ge­ro­wały, że nie jest zbyt by­stra.

– To, co ro­bię, prze­czy gło­szo­nym przeze mnie po­glą­dom, więc pil­nuję, by moje se­krety zo­stały w sza­fie. Po­uczam cię, by twoje rów­nież nie uj­rzały świa­tła dzien­nego. Wiemy, że mogą wy­rzą­dzić nie­od­wra­calne szkody – kon­ty­nu­ował.

Obec­nie dla Mar­got jego se­kret wy­da­wał się ni­czym w po­rów­na­niu z jej prze­szło­ścią. W każ­dym ra­zie je­żeli Oskar wo­lał tkwić w te­atrzyku i sce­ne­rii, którą ra­zem uknuli, mo­gła spo­koj­nie ode­tchnąć. Jej to wcie­le­nie się po­do­bało, cho­ciaż jak każda praca miało swoje mi­nusy. Jed­nak czas spę­dzony z cór­kami i we­wnętrzny spo­kój zde­cy­do­wa­nie był wart tego, by cza­sem ugryźć się w ję­zyk i ubrać jak urzęd­niczka.

– Po to mnie tu dziś za­cią­gną­łeś? Prze­cież spi­suję się w swo­jej roli. – Zer­k­nęła na niego zna­cząco, po czym upiła łyk wina, jakby to miało w ja­kiś spo­sób uga­sić na­ra­sta­jącą od lat we­wnętrzną fru­stra­cję.

– Wresz­cie mam szansę osią­gnąć w ży­ciu to, do czego zo­sta­łem stwo­rzony.

Pa­trzyła na męża. Każde słowo z jego ust pa­dało z prze­ko­na­niem, że tak wła­śnie musi być i że tak wła­śnie bę­dzie. To nie było już po pro­stu ma­rze­nie, to cel, o który za­mie­rzał wal­czyć jak lew. Je­śli ktoś sta­nie mu na dro­dze, on roz­je­dzie go jak wa­lec. Po­nie­kąd za­zdro­ściła mu tego dzi­kiego uporu, wi­działa i wie­działa co każ­dego dnia po­święca, by zbli­żyć się do wła­snych pra­gnień. Była to naj­waż­niej­sza rzecz w ży­ciu każ­dego czło­wieka – on sam.

– Wiem, ile to dla cie­bie zna­czy, nie zro­bię nic, co za­grozi two­jej kan­dy­da­tu­rze. Mamy prze­cież umowę, która wiąże się z ry­zy­kiem dla nas obojga.

W moim mnie­ma­niu mam wię­cej do stra­ce­nia niż ty. Ty stra­cisz tylko re­pu­ta­cję, ja wszystko. Wy­mie­nili spoj­rze­nia. Mimo że pa­trzyła w te oczy co­dzien­nie z więk­szą lub mniej­szą uwagą, dziś wi­działa w nich to samo co w noc, kiedy za­warli ze sobą ten chory układ. Nie­ustę­pli­wość, za­wzię­tość i bez­kom­pro­mi­so­wość. Idzie po swoje i nie za­mie­rza się za­trzy­mać. Unio­sła ką­ciki ust w de­li­kat­nym uśmie­chu, chcąc do­dać mu otu­chy. Ow­szem, Oskar mógł wiele stra­cić, ale w jej przy­padku cho­dziło o wła­sne ży­cie. Na­chy­liła się w jego stronę i po­ło­żyła mu dłoń na ko­la­nie, na co męż­czy­zna drgnął. Nie przy­wyk­nął do do­tyku żony, cho­ciaż miesz­kali ra­zem już dość długo. To skraj­nie po­pa­prane…

Się­gnęła po bu­telkę wina i uzu­peł­niła kie­li­szek męż­czy­zny, który był już pra­wie pu­sty. Spraw­nie go osu­szył.

Mo­gła się oba­wiać, że jej prze­szłość kie­dyś po­krzy­żuje mu plany. Ta myśl co ja­kiś czas wy­pły­wała na po­wierzch­nię. Za każ­dym ra­zem jed­nak sta­rała się zdu­sić ją w za­rodku. Tak długo po­zo­sta­wała nie­uchwytna, że cza­sem po­wąt­pie­wała, czy ra­miona spra­wie­dli­wo­ści jesz­cze ją do­się­gną. W tym mo­men­cie nie była jed­nak świa­doma, jak bar­dzo się my­liła. Wo­lała wie­rzyć, że stwo­rzyła wy­star­cza­jąco bez­pieczną za­porę, by nikt nie był w sta­nie się przez nią prze­bić.

– Pójdę po­pra­co­wać nad ob­ra­zem, już pra­wie go koń­czę.

Ski­nął głową. Tak na­prawdę wie­działa, że nie ob­cho­dziło go, co ko­bieta robi w wol­nym cza­sie. Nie miał na to miej­sca w swoim zbyt po­ukła­da­nym i za­pla­no­wa­nym na rok do przodu ka­len­da­rzyku. Grunt, by trzy­mała się ich usta­leń.

– Dzię­kuję – po­wie­dział le­dwo sły­szal­nie, gdy zna­la­zła się już w pew­nej od­le­gło­ści od niego.

Za­trzy­mała się w pół kroku, po czym od­wró­ciła przez ra­mię.

– Nie ma sprawy. Umowa to umowa.