MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
-
W empik go
Czarna krówka: legenda z naszych czasów - ebook
Czarna krówka: legenda z naszych czasów - ebook
Klasyka na e-czytnik to kolekcja lektur szkolnych, klasyki literatury polskiej, europejskiej i amerykańskiej w formatach ePub i Mobi. Również miłośnicy filozofii, historii i literatury staropolskiej znajdą w niej wiele ciekawych tytułów.
Seria zawiera utwory najbardziej znanych pisarzy literatury polskiej i światowej, począwszy od Horacego, Balzaca, Dostojewskiego i Kafki, po Kiplinga, Jeffersona czy Prousta. Nie zabraknie w niej też pozycji mniej znanych, pióra pisarzy średniowiecznych oraz twórców z epoki renesansu i baroku.
| Kategoria: | Klasyka |
| Zabezpieczenie: | brak |
| Rozmiar pliku: | 164 KB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
I. PROWINCYAŁ.
Stary Prowincyał zjechał do klasztoru.
I przyjął wodę święcona u progu;
I naprzód z bracia udał się do chóru,
I po zakonie oddał chwałę Bogu.
A potem wszystkich z kolei powitał,
Księgi obligów wziął z kapitularza,
Młodzież klasztorna o regułę pytał,
I na ostatku wszedł do refektarza.
– Pokój domowi! Pan niech bedzie z wami!
A duch, po Bogu zakonowi wierny,
Niechaj chleb łamie z ubóstwem przed drzwiami:
To i Bóg będzie dla was miłosierny! –
Braciszek podał krzesło i stoliczek,
Kubeczek miodu i wonny pierniczek,
A ksiądz Prowincyał dziękował w pokorze,
I przeżegnawszy pożył dary Boże.
A potem kazał podać pismo święte,
– Bo z czego światło w początku poczęte,
Tego na zawsze trzeba nam się radzić,
Gdy Bóg dozwala w łasce się gromadzić.
Otóż! gdzie księga sama się otworzy,
I co po prawej z góry napisano:
To Pan obmyślał dla swoich sług rano,
To przyjmiem, Bracia! jako wyrok Boży.
Zasiądźcie w koło! –
Bracia go obsiadła,
I wielka księga sama się rozpadła,
I każdy westchnął, i w cichości czeka,
Co Bóg w swej łasce objawił od wieka?
Po prawej ręce, a w wyroku wiecznym
Stało, co Pan Bóg (w swej łasce) objawi
Wybranym swoim w sądzie ostatecznym,
I rzekł Prowincyał: – A niech to Pan sprawi! –
Stary Prowincyał zjechał do klasztoru.
I przyjął wodę święcona u progu;
I naprzód z bracia udał się do chóru,
I po zakonie oddał chwałę Bogu.
A potem wszystkich z kolei powitał,
Księgi obligów wziął z kapitularza,
Młodzież klasztorna o regułę pytał,
I na ostatku wszedł do refektarza.
– Pokój domowi! Pan niech bedzie z wami!
A duch, po Bogu zakonowi wierny,
Niechaj chleb łamie z ubóstwem przed drzwiami:
To i Bóg będzie dla was miłosierny! –
Braciszek podał krzesło i stoliczek,
Kubeczek miodu i wonny pierniczek,
A ksiądz Prowincyał dziękował w pokorze,
I przeżegnawszy pożył dary Boże.
A potem kazał podać pismo święte,
– Bo z czego światło w początku poczęte,
Tego na zawsze trzeba nam się radzić,
Gdy Bóg dozwala w łasce się gromadzić.
Otóż! gdzie księga sama się otworzy,
I co po prawej z góry napisano:
To Pan obmyślał dla swoich sług rano,
To przyjmiem, Bracia! jako wyrok Boży.
Zasiądźcie w koło! –
Bracia go obsiadła,
I wielka księga sama się rozpadła,
I każdy westchnął, i w cichości czeka,
Co Bóg w swej łasce objawił od wieka?
Po prawej ręce, a w wyroku wiecznym
Stało, co Pan Bóg (w swej łasce) objawi
Wybranym swoim w sądzie ostatecznym,
I rzekł Prowincyał: – A niech to Pan sprawi! –
więcej..
