MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
-
nowość
Człowiek z odznaką - ebook
Człowiek z odznaką - ebook
ak łatwo się stoczyć, kiedy nikt nie krzyczy, żeby się zatrzymać. Marek Rudzki był dobrym policjantem. Miał odznakę, ambicje i przekonanie, że wystarczy trzymać się procedur, żeby świat miał sens. Jedna decyzja — pozornie niewinna — zaczęła jednak ciąg zdarzeń, którego nie dało się już zatrzymać. Awans. Milczenie. Pierwszy kompromis. Potem następny. Gdy po latach dawna sprawa wraca w postaci kolejnych śmierci, Marek jest już poza systemem. Oficjalnie nie istnieje. Nieoficjalnie — jako jedyny widzi wzór, którego inni nie chcą zauważyć. Każdy krok w stronę prawdy kosztuje coraz więcej. Każda próba naprawy prowadzi do kolejnej straty.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Kryminał |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| ISBN: | 9788368732344 |
| Rozmiar pliku: | 9,2 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
PREFACE
PROLOG
Odznaka była cięższa, niż się spodziewał.
Marek obracał ją w palcach jeszcze zanim wszedł na salę. Metal był chłodny, gładki, idealnie wypolerowany. Nie nosił na nim żadnych śladów. Jeszcze nie.
W lustrze zobaczył twarz młodszą o kilka lat, z wyraźnym napięciem w szczęce. Wyglądał jak ktoś, kto wierzy, że właśnie przekracza próg czegoś trwałego. Nie wiedział jeszcze, że NAJTRWALSZE RZECZY W ŻYCIU NIE MAJĄ FORMY.
Ktoś położył mu dłoń na ramieniu.
— Gotowy? — zapytał instruktor.
Marek skinął głową.
Był gotowy.
Nie wiedział tylko, NA CO DOKŁADNIE.1
NOMINACJA
Sala gimnastyczna szkoły policyjnej została na jeden dzień przemianowana w coś, co miało przypominać świątynię porządku. Flagi ustawiono równo, jakby mierzone linijką. Godło wisiało na ścianie zbyt wysoko, by ktoś mógł dostrzec pęknięcie w tynku pod nim. Pachniało świeżym materiałem, pastą do butów i nerwowością.
Marek siedział w trzecim rzędzie, pomiędzy chłopakami, których znał od miesięcy, a których twarze nagle wydawały się inne. Poważniejsze. Uroczyste. Jakby każdy z nich dostał dziś nie tylko odznakę, ale też NOWĄ WERSJĘ SAMEGO SIEBIE.
— Stary, czujesz to? — szepnął Paweł, siedzący obok. Miał lekko rozpięty kołnierz i uśmiech, który nie do końca pasował do chwili.
— Co? — Marek nie oderwał wzroku od podium.
— Ten moment — ciągnął Paweł. — Jakbyśmy właśnie wchodzili do filmu. Tylko że bez dubli.
Marek uśmiechnął się pod nosem.
— Ty zawsze wszystko psujesz — powiedział cicho. — Nawet patos.
— Ktoś musi — odparł Paweł. — Bo inaczej uwierzysz, że to już koniec drogi.
Marek nie odpowiedział.
Nie dlatego, że nie miał riposty.
Dlatego, że CHCIAŁ UWIERZYĆ.
Komendant wszedł na podium punktualnie. Miał głos człowieka, który przez lata nauczył się mówić tak, żeby brzmieć jak autorytet, nawet gdy mówi rzeczy oczywiste.
— Dzisiejszy dzień — zaczął — jest początkiem waszej służby.
Marek słuchał uważnie. Każde słowo brzmiało jak obietnica. Nie myślał o niebezpieczeństwie. Nie myślał o polityce. Myślał o tym, że WRESZCIE BĘDZIE PO WŁAŚCIWEJ STRONIE.
— Posterunkowy Marek Rudzki — padło w końcu.
Serce zabiło mu szybciej, ale wstał spokojnie. Krok miał pewny. Taki, jaki ćwiczył setki razy.
Podszedł do podium.
Komendant przypiął mu odznakę powoli, niemal ceremonialnie.
— Gratuluję — powiedział cicho. — Proszę nie zapomnieć, po co tu jesteśmy.
— Nie zapomnę — odpowiedział Marek bez wahania.
I naprawdę w to wierzył.
Gdy wrócił na miejsce, Paweł klepnął go w ramię.
— Wyglądasz jak człowiek, który myśli, że świat jest logiczny — mruknął.
— A ty jak ktoś, kto się boi, że nie jest — odparł Marek.
— Boję się tylko jednego — powiedział Paweł. — Że kiedyś będziemy musieli wybrać między tym, co słuszne, a tym, co wygodne.
Marek prychnął.
— Wymyślasz.
Po ceremonii tłum rozlał się po korytarzach. Rodziny robiły zdjęcia. Ktoś śmiał się zbyt głośno. Ktoś inny płakał cicho.
Anna stała przy ścianie, oparta o filar. Marek zobaczył ją od razu. Miała na sobie prostą sukienkę, jakby nie chciała konkurować z mundurem. Kiedy do niej podszedł, uśmiechnęła się, ale w jej oczach było coś, co go na moment zaniepokoiło.
— I jak? — zapytała.
— Jakbym wreszcie wiedział, kim jestem — odpowiedział.
Anna przyjrzała mu się uważnie.
— A jeśli to dopiero początek dowiadywania się? — zapytała cicho.
— Nie komplikuj — uśmiechnął się. — Dziś nie.
— Dobrze — skinęła głową. — Dziś nie.
Kiedy rozmawiali, podszedł do nich dyżurny. Starszy mężczyzna, z twarzą człowieka, który widział więcej nocy niż dni. Ojciec Leny — choć Marek wtedy znał go tylko jako „Nowaka z dyżurki”.
— Rudzki — powiedział, podając mu rękę. — Dobra robota.
— Dziękuję, panie aspirancie — Marek wyprostował się odruchowo.
Nowak uśmiechnął się krótko.
— Już nie w szkole — powiedział. — Możesz mówić normalnie.
Marek zawahał się.
— Dziękuję.
Nowak spojrzał na odznakę.
— Najtrudniejsze w tej robocie — powiedział powoli — nie jest łapanie złych ludzi.
— A co? — zapytał Marek.
Nowak popatrzył na salę pełną świeżych policjantów, na błysk metalu, na dumne twarze.
— ZDECYDOWAĆ, KIEDY PRZESTAĆ BYĆ DUMNYM.
Anna spuściła wzrok.
Marek uśmiechnął się szeroko.
— Dam radę — powiedział.
Nowak skinął głową, ale nie odpowiedział.
Kiedy Marek wychodził z budynku, słońce raziło w oczy. Ścisnął odznakę przez materiał munduru, jakby chciał się upewnić, że naprawdę tam jest.
Był dumny.
Był pewny.
Był gotowy.
I nie wiedział jeszcze, że KAŻDA Z TYCH RZECZY MA SWOJĄ CENĘ.2
PIERWSZA SŁUŻBA
Pierwsza noc zawsze jest za długa.
Marek wiedział to jeszcze zanim wsiadł do radiowozu. Światła miasta wyglądały inaczej niż za dnia — ostrzej, bardziej obojętnie. Jakby wszystko było już zdecydowane, a on miał tylko towarzyszyć konsekwencjom.
— Nie spinaj się tak — powiedział sierżant Kaczmarek, jego partner na pierwszą służbę. Starszy, cięższy, z twarzą człowieka, który nauczył się nie reagować szybciej niż trzeba. — Noc sama cię nauczy.
— Nie spinam się — odpowiedział Marek.
— Wszyscy tak mówią — Kaczmarek odpalił silnik. — A potem próbują być bohaterami przy pierwszej interwencji.
Radiowóz ruszył powoli. Miasto przesuwało się za szybą jak obca przestrzeń, do której Marek właśnie dostał przepustkę.
— Masz dziewczynę? — zapytał Kaczmarek, zerkając na niego.
— Annę.
— Ta z ceremonii?
— Tak.
PROLOG
Odznaka była cięższa, niż się spodziewał.
Marek obracał ją w palcach jeszcze zanim wszedł na salę. Metal był chłodny, gładki, idealnie wypolerowany. Nie nosił na nim żadnych śladów. Jeszcze nie.
W lustrze zobaczył twarz młodszą o kilka lat, z wyraźnym napięciem w szczęce. Wyglądał jak ktoś, kto wierzy, że właśnie przekracza próg czegoś trwałego. Nie wiedział jeszcze, że NAJTRWALSZE RZECZY W ŻYCIU NIE MAJĄ FORMY.
Ktoś położył mu dłoń na ramieniu.
— Gotowy? — zapytał instruktor.
Marek skinął głową.
Był gotowy.
Nie wiedział tylko, NA CO DOKŁADNIE.1
NOMINACJA
Sala gimnastyczna szkoły policyjnej została na jeden dzień przemianowana w coś, co miało przypominać świątynię porządku. Flagi ustawiono równo, jakby mierzone linijką. Godło wisiało na ścianie zbyt wysoko, by ktoś mógł dostrzec pęknięcie w tynku pod nim. Pachniało świeżym materiałem, pastą do butów i nerwowością.
Marek siedział w trzecim rzędzie, pomiędzy chłopakami, których znał od miesięcy, a których twarze nagle wydawały się inne. Poważniejsze. Uroczyste. Jakby każdy z nich dostał dziś nie tylko odznakę, ale też NOWĄ WERSJĘ SAMEGO SIEBIE.
— Stary, czujesz to? — szepnął Paweł, siedzący obok. Miał lekko rozpięty kołnierz i uśmiech, który nie do końca pasował do chwili.
— Co? — Marek nie oderwał wzroku od podium.
— Ten moment — ciągnął Paweł. — Jakbyśmy właśnie wchodzili do filmu. Tylko że bez dubli.
Marek uśmiechnął się pod nosem.
— Ty zawsze wszystko psujesz — powiedział cicho. — Nawet patos.
— Ktoś musi — odparł Paweł. — Bo inaczej uwierzysz, że to już koniec drogi.
Marek nie odpowiedział.
Nie dlatego, że nie miał riposty.
Dlatego, że CHCIAŁ UWIERZYĆ.
Komendant wszedł na podium punktualnie. Miał głos człowieka, który przez lata nauczył się mówić tak, żeby brzmieć jak autorytet, nawet gdy mówi rzeczy oczywiste.
— Dzisiejszy dzień — zaczął — jest początkiem waszej służby.
Marek słuchał uważnie. Każde słowo brzmiało jak obietnica. Nie myślał o niebezpieczeństwie. Nie myślał o polityce. Myślał o tym, że WRESZCIE BĘDZIE PO WŁAŚCIWEJ STRONIE.
— Posterunkowy Marek Rudzki — padło w końcu.
Serce zabiło mu szybciej, ale wstał spokojnie. Krok miał pewny. Taki, jaki ćwiczył setki razy.
Podszedł do podium.
Komendant przypiął mu odznakę powoli, niemal ceremonialnie.
— Gratuluję — powiedział cicho. — Proszę nie zapomnieć, po co tu jesteśmy.
— Nie zapomnę — odpowiedział Marek bez wahania.
I naprawdę w to wierzył.
Gdy wrócił na miejsce, Paweł klepnął go w ramię.
— Wyglądasz jak człowiek, który myśli, że świat jest logiczny — mruknął.
— A ty jak ktoś, kto się boi, że nie jest — odparł Marek.
— Boję się tylko jednego — powiedział Paweł. — Że kiedyś będziemy musieli wybrać między tym, co słuszne, a tym, co wygodne.
Marek prychnął.
— Wymyślasz.
Po ceremonii tłum rozlał się po korytarzach. Rodziny robiły zdjęcia. Ktoś śmiał się zbyt głośno. Ktoś inny płakał cicho.
Anna stała przy ścianie, oparta o filar. Marek zobaczył ją od razu. Miała na sobie prostą sukienkę, jakby nie chciała konkurować z mundurem. Kiedy do niej podszedł, uśmiechnęła się, ale w jej oczach było coś, co go na moment zaniepokoiło.
— I jak? — zapytała.
— Jakbym wreszcie wiedział, kim jestem — odpowiedział.
Anna przyjrzała mu się uważnie.
— A jeśli to dopiero początek dowiadywania się? — zapytała cicho.
— Nie komplikuj — uśmiechnął się. — Dziś nie.
— Dobrze — skinęła głową. — Dziś nie.
Kiedy rozmawiali, podszedł do nich dyżurny. Starszy mężczyzna, z twarzą człowieka, który widział więcej nocy niż dni. Ojciec Leny — choć Marek wtedy znał go tylko jako „Nowaka z dyżurki”.
— Rudzki — powiedział, podając mu rękę. — Dobra robota.
— Dziękuję, panie aspirancie — Marek wyprostował się odruchowo.
Nowak uśmiechnął się krótko.
— Już nie w szkole — powiedział. — Możesz mówić normalnie.
Marek zawahał się.
— Dziękuję.
Nowak spojrzał na odznakę.
— Najtrudniejsze w tej robocie — powiedział powoli — nie jest łapanie złych ludzi.
— A co? — zapytał Marek.
Nowak popatrzył na salę pełną świeżych policjantów, na błysk metalu, na dumne twarze.
— ZDECYDOWAĆ, KIEDY PRZESTAĆ BYĆ DUMNYM.
Anna spuściła wzrok.
Marek uśmiechnął się szeroko.
— Dam radę — powiedział.
Nowak skinął głową, ale nie odpowiedział.
Kiedy Marek wychodził z budynku, słońce raziło w oczy. Ścisnął odznakę przez materiał munduru, jakby chciał się upewnić, że naprawdę tam jest.
Był dumny.
Był pewny.
Był gotowy.
I nie wiedział jeszcze, że KAŻDA Z TYCH RZECZY MA SWOJĄ CENĘ.2
PIERWSZA SŁUŻBA
Pierwsza noc zawsze jest za długa.
Marek wiedział to jeszcze zanim wsiadł do radiowozu. Światła miasta wyglądały inaczej niż za dnia — ostrzej, bardziej obojętnie. Jakby wszystko było już zdecydowane, a on miał tylko towarzyszyć konsekwencjom.
— Nie spinaj się tak — powiedział sierżant Kaczmarek, jego partner na pierwszą służbę. Starszy, cięższy, z twarzą człowieka, który nauczył się nie reagować szybciej niż trzeba. — Noc sama cię nauczy.
— Nie spinam się — odpowiedział Marek.
— Wszyscy tak mówią — Kaczmarek odpalił silnik. — A potem próbują być bohaterami przy pierwszej interwencji.
Radiowóz ruszył powoli. Miasto przesuwało się za szybą jak obca przestrzeń, do której Marek właśnie dostał przepustkę.
— Masz dziewczynę? — zapytał Kaczmarek, zerkając na niego.
— Annę.
— Ta z ceremonii?
— Tak.
więcej..
