Dadi. Mobilizacja - ebook

PROLOG

Li­sto­pad 2028 roku na wscho­dzie Pol­ski był mro­źny. Szcze­gól­nie w oko­li­cach Sła­wa­tycz, ma­łej wio­ski po­ło­żo­nej przy daw­nej gra­ni­cy z Bia­ło­ru­sią. Od kil­ku dni pa­dał śnieg, po­kry­wa­jąc przed­po­le oko­pu kil­ku­cen­ty­me­tro­wą war­stwą. Da­lej roz­ci­ąga­ły się za­sie­ki, pole mi­no­we, rze­ka Bug, a za nią ośnie­żo­ne bia­ło­ru­skie lasy.

Tak wi­dzia­łem to ko­lej­ne­go ran­ka, gdy wsta­wał nowy dzień. Było już ja­sno. Za ple­ca­mi sły­sza­łem na­ra­sta­jący ruch na dro­dze wo­je­wódz­kiej nu­mer 816 – głów­nie po­je­dyn­cze, brud­no­zie­lo­ne woj­sko­we SUV-y. Po le­wej mia­łem wio­skę Sła­wa­ty­cze, po pra­wej Han­nę. Mój plu­ton roz­ci­ągał się na ki­lo­me­tro­wym od­cin­ku, na wy­so­ko­ści Ku­zaw­ki-Ko­lo­nii. Wio­ski… kie­dyś. Przed woj­ną. Od roku były tyl­ko wy­pa­lo­ny­mi ru­ina­mi, po­go­rze­li­ska­mi i ster­ta­mi gru­zu po­ora­ny­mi le­ja­mi po po­ci­skach.

By­łem w pi­ątej dru­ży­nie czwar­te­go plu­to­nu, dru­giej kom­pa­nii, 348 Ba­ta­lio­nu Lek­kiej Pie­cho­ty. Nasz ba­ta­lion na­le­żał do nowo sfor­mo­wa­nej 29 Śląskiej Bry­ga­dy Obro­ny Te­ry­to­rial­nej. Ba­ta­lion OT ze Śląska, prze­zna­czo­ny do dzia­łań w tam­tym re­gio­nie, rzu­co­no na front lu­bel­ski. Do dziś nie wiem, dla­cze­go po­bo­ro­wy ze Śląska zna­la­zł się w Sła­wa­ty­czach. Nie po­win­no mnie tu być. By­łem za sta­ry, resz­ta od­dzia­łu za mło­da. Kto wpa­dł na po­my­sł, by nie­mal pi­ęćdzie­si­ęcio­lat­ka wrzu­cić do gru­py dwu­dzie­sto­lat­ków? Jaki to mia­ło sens?

Wes­tchnąłem ci­ężko. Za mną była nie­prze­spa­na, mro­źna noc. Nie mia­łem już siły zło­ścić się na de­cy­zje in­nych, na tych, któ­rzy wy­bra­li za mnie, gdzie mam być i co ro­bić. Byle prze­trwać war­tę, a za go­dzi­nę faj­rant. Ju­tro lu­zu­ją nasz plu­ton po pierw­szym ty­go­dniu na fron­cie – chy­ba wcho­dzi 350 Po­mor­ski Ba­ta­lion Lek­kiej Pie­cho­ty.

Nie po­win­no mnie tu być. Ca­łe­go ba­ta­lio­nu nie po­win­no tu być. Ale je­ste­śmy, bo ktoś na gó­rze uznał, że ba­ta­lio­ny z in­nych wo­je­wództw, zło­żo­ne nie­mal wy­łącz­nie z po­bo­ro­wych, ide­al­nie na­da­ją się do ob­sa­dza­nia spo­koj­nych od­cin­ków fron­tu. Po sze­ściu ty­go­dniach przy­spie­szo­ne­go szko­le­nia po­wsta­ły sze­re­gi no­wych ba­ta­lio­nów, któ­rych Pol­sce bra­ko­wa­ło. Mój ba­ta­lion umun­du­ro­wa­no i wy­po­sa­żo­no w sprzęt US Army. Dłu­go by tłu­ma­czyć dla­cze­go.

Moim za­da­niem było pil­no­wa­nie nie­ba. Sta­łem w zmro­żo­nym oko­pie, na wzmoc­nio­nym drew­nia­ny­mi ba­la­mi sta­no­wi­sku przy­kry­tym ga­łęzia­mi. Mia­łem strącać wro­gie dro­ny nad­la­tu­jące zza Buga. Część ze­strze­li­wa­li­śmy ze strzelb, część za po­mo­cą prze­no­śnych za­kłó­ca­czy fal ra­dio­wych. Te ste­ro­wa­ne świa­tło­wo­dem li­kwi­do­wa­ło się dzia­łkiem EMP Hun­ter mod. 2 albo la­se­rem, je­śli aku­rat prze­je­żdża­ła te­re­nów­ka z ta­kim sprzętem. Obok mnie sta­ła ope­ra­tor­ka ba­te­rii wy­kry­wa­czy dro­nów, co chwi­lę zer­ka­jąc na ekra­ny wa­liz­ko­we­go mo­du­łu mo­ni­to­ru­jące­go, od któ­re­go od­cho­dzi­ły ka­ble do an­ten.

Tego dnia wy­da­wa­ło się, że będzie spo­koj­nie. Na­wet na pó­łno­cy pa­no­wa­ła dziw­na ci­sza – ani jed­ne­go strza­łu. Jak­by woj­ny nie było.

Rok temu „Bor­ki” – jak na­zy­wa­li­śmy Bia­ło­ru­si­nów i Ro­sjan w bia­ło­ru­skich mun­du­rach – prze­kro­czy­ły gra­ni­cę na czo­łgach, pró­bu­jąc prze­bić się do War­sza­wy. Przez ostat­ni rok pół wo­je­wódz­twa lu­bel­skie­go i pod­la­skie­go zmie­ni­ło się w stre­fę woj­ny. Do­pó­ki nie na­de­szła szpi­ca NATO, stra­ci­li­śmy wie­le miej­sco­wo­ści.

Bia­ło­ru­si­nów zwa­no „Bul­ba­ka­mi”, od sło­wa ozna­cza­jące­go ziem­nia­ka. Ro­sjan – „Or­ka­mi”, jesz­cze z cza­sów woj­ny na Ukra­inie. Prze­ko­na­li­śmy się, że wśród ata­ku­jących wi­ęcej było Ro­sjan niż Bia­ło­ru­si­nów, choć no­si­li bia­ło­ru­skie mun­du­ry. Stąd „Bul­bor­ki” albo „Bor­ki” – jak fron­tow­cy zwy­kli na­zy­wać ich na­prze­mien­nie z „Ka­ca­pa­mi” lub „Ru­ski­mi”. Byli jak „zie­lo­ne lu­dzi­ki” na Kry­mie w 2014 roku czy bo­jow­ni­cy z Don­ba­su, któ­rzy „za­po­mi­na­li” po­zbyć się ro­syj­skich ksi­ąże­czek woj­sko­wych. Te­raz wy­gląda­ło to po­dob­nie.

NATO, zgod­nie z obiet­ni­ca­mi, ru­szy­ło swo­je od­dzia­ły. Od­bi­li­śmy część te­re­nów, ale spo­ro wci­ąż po­zo­sta­wa­ło w rękach Bor­ków. Pó­łto­ra roku od wy­bu­chu woj­ny – ofi­cjal­nie pol­sko-bia­ło­ru­skiej, nie­ofi­cjal­nie ro­syj­sko-bia­ło­ru­skiej prze­ciw NATO – sy­tu­acja wy­gląda­ła tak: Bia­łe­go­sto­ku i So­kó­łki bro­ni­li Ame­ry­ka­nie, Za­mbro­wa Bry­tyj­czy­cy, Mi­ędzy­rze­ca Pod­la­skie­go Niem­cy, a Sie­mia­tycz Fran­cu­zi. Bor­ki kon­tro­lo­wa­ły Gró­dek, Bielsk Pod­la­ski, Haj­nów­kę, Klesz­cze­le, Miel­nik, Bia­łą Pod­la­ską, Ku­ku­ry­ki i Te­re­spol.

– Dadi, masz jesz­cze ogrze­wa­cze? – usły­sza­łem Pest­kę, szczęka­jącą zęba­mi i pod­ska­ku­jącą, by się roz­grzać. – Pi­ździ jak cho­le­ra, a do ko­ńca zmia­ny go­dzi­na.

Ode­rwa­łem wzrok od lor­net­ki i spoj­rza­łem na drob­ną dziew­czy­nę. Na noc­ne zmia­ny za­kła­da­ła kil­ka warstw ubrań pod mun­dur i ka­mi­zel­kę tak­tycz­ną. Pod he­łmem mia­ła dwie ko­mi­niar­ki owi­ni­ęte sza­lem snaj­per­skim. Mimo to ma­rzła. Pa­trzy­ła na mnie bła­gal­nie, roz­cie­ra­jąc dło­nie w gru­bych ręka­wi­cach. Mnie też nie było cie­pło. Zima przy­szła na po­wa­żnie, a pro­gno­zy za­po­wia­da­ły jesz­cze wi­ęk­sze mro­zy – na­wet po­ni­żej mi­nus dzie­si­ęciu. Noc­ne war­ty sta­wa­ły się co­raz trud­niej­sze.

Co noc bra­łem kil­ka ogrze­wa­czy che­micz­nych, bo ogni­ska, pod­grze­wa­cze, a na­wet pa­pie­ro­sy były su­ro­wo za­bro­nio­ne. Po­przed­ni od­dział opo­wie­dział nam, jak stra­cił dwóch lu­dzi przez głu­po­tę. Je­den z nich, znu­dzo­ny na war­cie, ba­wił się za­pal­nicz­ką. Po dru­giej stro­nie rze­ki za­uwa­żo­no roz­bły­ski. Wróg pod­sze­dł w krza­ki, roz­sta­wił mo­ździe­rze i po­słał kil­ka­na­ście gra­na­tów. Ten od za­pal­nicz­ki prze­żył, ale bez le­wej nogi. Jego ko­le­ga tra­fił do czar­ne­go wor­ka.

W od­dzia­le ra­dzo­no so­bie z mro­zem ró­żnie. Nie­któ­rzy bra­li che­micz­ne pod­grze­wa­cze z ra­cji żyw­no­ścio­wych, inni skądś wy­trza­snęli ter­mo­fo­ry, jesz­cze inni mor­so­wa­li. Nasz ma­jor po­da­ro­wał plu­to­no­wi po pu­de­łku ogrze­wa­czy przed ty­go­dnio­wą zmia­ną z bazy w Par­cze­wie. Nor­mal­nie star­czy­ło­by na pół roku. Po ty­go­dniu w oko­pach, z krót­ki­mi prze­rwa­mi na sen w zie­mian­kach, za­pa­sy się ko­ńczy­ły.

– Trzy­maj, mała. – Wy­ci­ągnąłem z kie­sze­ni pod ka­mi­zel­ką ostat­nią kost­kę w czer­wo­nym opa­ko­wa­niu. – To­bie bar­dziej się przy­da.

– Dzi­ęki, nie­za­wod­ny czło­wie­ku!

Zro­bi­ła kil­ka pod­sko­ków, chwy­ci­ła ogrze­wacz, roz­da­rła opa­ko­wa­nie i prze­ła­ma­ła kost­kę, by za­częła grzać. Nie­po­rad­nie pró­bo­wa­ła wsu­nąć ją za de­kolt, sza­mo­cząc się i klnąc pod no­sem.

– Weź po­móż… Pal­ce mi za­ma­rzły. Nie zdej­mę ręka­wic, bo mi dło­nie od­pad­ną.

Uśmiech­nąłem się mi­mo­wol­nie. Wzi­ąłem kost­kę, roz­chy­li­łem jej szal i ko­łnierz mun­du­ru, wsu­wa­jąc roz­grza­ny ogrze­wacz. Syk­nęła, za­drża­ła, po czym wes­tchnęła z ulgą, gdy cie­pło do­ta­rło do skó­ry.

– Le­piej, mała? – Wró­ci­łem na sta­no­wi­sko i znów lu­stro­wa­łem oko­li­cę przez lor­net­kę. – Prze­ży­jesz do ko­ńca war­ty bez ma­ru­dze­nia?

– O tak – usły­sza­łem jej za­do­wo­lo­ny głos, uda­jący eks­ta­zę. – Umiesz do­go­dzić ko­bie­cie, sta­rusz­ku.

Par­sk­nąłem śmie­chem, kręcąc gło­wą. Pest­ka była je­dy­ną dziew­czy­ną w od­dzia­le, któ­ra wrzu­ca­ła dwu­znacz­no­ści do ka­żdej roz­mo­wy. Przy­zwy­cza­iłem się, po­dob­nie jak resz­ta. Tyl­ko mnie po­zwa­la­ła na­zy­wać się „małą”. Zgło­si­ła się do OT na ochot­ni­ka. Wy­spor­to­wa­na dwu­dzie­stocz­te­ro­let­nia blon­dyn­ka o brązo­wych oczach, metr pi­ęćdzie­si­ąt sze­ść wzro­stu. Przo­do­wa­ła na uni­tar­ce. Ka­żde ćwi­cze­nie kwi­to­wa­ła: „To? To pest­ka”. Stąd ksyw­ka. Choć jej wzrost też miał na to wpływ.

Trzask ła­ma­nych ga­łęzi, mimo że ci­chy, był wy­ra­źny. Skie­ro­wa­łem lor­net­kę na kępę krza­ków za rze­ką. Po­czu­łem nie­po­kój. Ko­lej­ny trzask, w in­nym miej­scu. Ptak ze­rwał się ze skrze­kiem.

– Sły­sza­łeś, Dadi? – W gło­sie Pest­ki też za­brzmiał nie­po­kój.

– Tak, ale nic nie wi­dzę przez te chasz­cze – od­pa­rłem, sta­ra­jąc się brzmieć spo­koj­nie. – Ktoś tam jest. Masz coś na ekra­nach?

– Na ra­zie nic…

Chwy­ci­łem Hun­te­ra opar­te­go o ścia­nę oko­pu i uzbro­iłem go pra­wą ręką. W le­wej wci­ąż ści­ska­łem lor­net­kę. Na tym mro­zie aku­mu­la­to­ry dzia­ła­ły w nim na­praw­dę krót­ko, mimo to wo­la­łem za­re­ago­wać w kil­ka se­kund, gdy­by dro­ny za­częły wzno­sić się w nie­bo. „EMP gun” po­trze­bo­wał w tym zim­nie tro­chę cza­su, za­nim był go­to­wy do strza­łu. Po­ło­ży­łem na zmar­z­ni­ętej zie­mi za­ła­do­wa­ne­go Moss­ber­ga 590A1 w wer­sji dzie­wi­ęcio­na­bo­jo­wej. To była sku­tecz­na broń, ale na bli­ższe dy­stan­se.

Mie­li­śmy już ta­kie ak­cje. Bor­ki pod­cho­dzi­ły pod gra­ni­cę, pusz­cza­ły dro­na, ro­bi­ły nim rund­kę, a po­tem z lasu ostrze­li­wa­ły nas z mo­ździe­rzy i RPG. Od­po­wia­da­li­śmy ogniem z ka­ra­bin­ków, RPG, cza­sem z dzia­łka, je­śli prze­je­żdżał Hu­mvee, MRAP czy Ro­so­mak z 18 Bry­ga­dy Zmo­to­ry­zo­wa­nej. Nada­wa­li­śmy na­mia­ry do nie­miec­kiej ba­te­rii PzH 2000. Niem­cy kła­dli sal­wę, ale Bor­ków już tam nie było – tyl­ko po­ła­ma­ne drze­wa i roz­ora­na zie­mia. Ta­kie „ma­ca­nie fron­tu” urządza­no nam kil­ka razy dzien­nie, cza­sem w nocy. By­wa­ło, że przez ty­dzień nikt nas nie nie­po­ko­ił. Nud­ne war­ty. Wo­la­łem jed­nak nudę niż „roz­ryw­kę”. Mło­dzia­ki pre­fe­ro­wa­ły ak­cję.

Ko­lej­ne trza­ski, tym ra­zem gło­śniej­sze, roz­le­gły się na ca­łej li­nii lasu. Co­raz wi­ęcej pta­ków zry­wa­ło się do lotu.

– Tego daw­no nie było – mruk­nąłem, nie kry­jąc już nie­po­ko­ju.

Odło­ży­łem lor­net­kę i chwy­ci­łem opar­te­go o ścia­nę oko­pu mo­je­go do­bre­go AR-15, z ko­li­ma­to­rem i po­wi­ęk­szal­ni­kiem Aim­po­in­ta. Do­dat­ko­wo broń mia­ła osiem­na­sto­ca­lo­wą lufę za­ko­ńczo­ną tłu­mi­kiem. Z niej też po­tra­fi­łem ze­strze­li­wać dro­ny, o ile się nie ru­sza­ły. Broń za­wdzi­ęcza­łem na­sze­mu ma­jo­ro­wi, któ­ry po­tra­fił za­ła­twić w ba­zie nie­mal wszyst­ko. A jak wi­dział, że ktoś do­brze strze­la, to po­tra­fił za­ła­twić też do­bry sprzęt.

Spraw­dzi­łem bez­piecz­nik i ko­mo­rę. Była za­ła­do­wa­na, ka­ra­bi­nek za­bez­pie­czo­ny. Prze­wie­si­łem go so­bie przez ra­mię. Po­pra­wi­łem mo­co­wa­nia kie­sze­ni na ma­ga­zyn­ki i spoj­rza­łem w lewo, w głąb tran­szei. NLAW-y, RPG i AT-4 sta­ły w rząd­ku, opar­te o drew­nia­ne ścia­ny, go­to­we do uży­cia.

– Echo li­der, tu Echo trzy. – Pest­ka chwy­ci­ła za ra­dio. – Też to sły­szy­cie?

– Tu Echo li­der. Echo trzy… mo­żesz ja­śniej? Dru­ży­na, mel­do­wać, co u was – usły­sze­li­śmy w słu­chaw­kach głos na­sze­go sie­rżan­ta.

– Tu Echo dwa. – Do­tknąłem przy­ci­sku PTT ze­sta­wu słu­chaw­ki i mi­kro­fo­nu za­kła­da­ne­go pod hełm, spi­ęte­go ka­blem z ma­łym ra­diem, któ­re po­zwa­la­ło nam się ko­mu­ni­ko­wać z całą dru­ży­ną pe­łni­ącą dziś war­tę w oko­pach. – Bor­ki ha­ła­su­ją w krza­kach na­praw­dę gło­śno. Bar­dziej niż kie­dy­kol­wiek do tej pory.

– Tu Echo pięć, zgła­szam to samo – ode­zwał się ko­le­ga z in­ne­go sta­no­wi­ska.

– Tu Echo sie­dem, my też – za­mel­do­wa­ła ko­lej­na sek­cja.

– Tu Echo dzie­si­ęć, krza­ki cho­dzą, sły­szy­my ci­ężkie die­sle! – wy­krzy­cza­ła inna sek­cja.

– Echo trzy, pu­ści­li coś w nie­bo? – Sie­rżant brzmiał spo­koj­nie. Nie sko­ńczył jesz­cze nada­wać, gdy do­kład­nie w tej sa­mej chwi­li usły­sza­łem cha­rak­te­ry­stycz­ne, wy­so­kie bzy­cze­nie, jak­by ktoś włączył kil­ka wen­ty­la­to­rów.

Dźwi­ęk za­czął się uno­sić. Ciar­ki prze­szły mi po ple­cach, po­czu­łem prze­szy­wa­jące zim­no, a ser­ce za­częło wa­lić w pier­siach. Na­gły wy­rzut ad­re­na­li­ny. Kon­tro­l­ki na sprzęcie Pest­ki za­pisz­cza­ły sze­re­giem alar­mów. Zro­zu­mia­łem, że w nie­bo wzbił się nie je­den, a kil­ka dro­nów.

Na­tych­miast chwy­ci­łem Hun­te­ra w dło­nie i za­cząłem roz­glądać się za wzla­tu­jącym dro­nem. W tym sa­mym mo­men­cie za­pisz­cza­ły kon­trol­ki alar­mo­we na urządze­niach Pest­ki.

– Echo li­der, tu Echo trzy! Je­den zwia­dow­ca! Na­miar zero osiem pięć, od­le­gło­ść czte­ry­sta dwa­dzie­ścia, wy­so­ko­ść sze­ść i ro­śnie! Dwa ko­lej­ne na­mia­ry z kie­run­ku je­den zero sie­dem, od­le­gło­ść ty­si­ąc sie­dem­set i ma­le­je, wy­so­ko­ść trzy­dzie­ści dwa! Są dość duże i szyb­kie!

Wy­ce­lo­wa­łem przy­go­to­wa­ne za­wcza­su dzia­łko EMP Hun­ter mod. 2. Tyl­ko nasz ba­ta­lion do­stał te eks­pe­ry­men­tal­ne za­baw­ki do prze­te­sto­wa­nia w wa­run­kach bo­jo­wych. Le­wym okiem prze­szu­ki­wa­łem nie­bo na wy­zna­czo­nym kie­run­ku, sku­pia­jąc się bar­dziej na szer­szym ob­ra­zie. Pra­we pa­trzy­ło przez ce­low­nik Hun­te­ra. Za­cząłem sły­szeć na­ra­sta­jące, cha­rak­te­ry­stycz­ne dud­nie­nie ci­ężkich sil­ni­ków die­sla i jęk gąsie­nic. Za­głu­szy­ły małe sil­nicz­ki dro­na, któ­ry zmie­rzał do­kład­nie w moim kie­run­ku.

– Dadi! Po­nad li­nią drzew! Zdej­mij to dzia­do­stwo! Po­tem prze­suń się lek­ko w lewo, zo­ba­czysz nad­la­tu­jącą dwój­kę. Lecą pro­sto na na­szą dziu­rę! – krzyk­nęła Pest­ka, nie kry­jąc już zde­ner­wo­wa­nia.

– Pra­cu­ję nad tym.

Da­lej pró­bo­wa­łem za­cho­wać spo­kój w gło­sie. Za­uwa­ży­łem ma­łe­go dro­na. Z tej od­le­gło­ści był wiel­ko­ści czar­nej krop­ki uno­szącej się kil­ka me­trów nad drze­wa­mi.

– Mam go. Na­mie­rzam cel.

Przy­mru­ży­łem lewe oko, gdy pra­wym, w ce­low­ni­ku, doj­rza­łem po­wi­ęk­szo­ny ob­raz dro­na. Zło­ży­łem się do strza­łu.

– Tu Echo trzy, Echo dwa na­mie­rzył zwia­dow­cę – rzu­ci­ła Pest­ka do ra­dia.

Umiej­sco­wi­łem go w ob­ra­mo­wa­niu ce­low­ni­ka, a wbu­do­wa­ny w ka­ra­bin kom­pu­ter na­tych­miast roz­po­znał cel, zmie­nia­jąc ko­lor ob­ra­mo­wa­nia na zie­lo­ny. Po­ci­ągnąłem za spust i przez dwie se­kun­dy trzy­ma­łem na nim pa­lec. Nie było żad­ne­go dźwi­ęku, od­rzu­tu, bły­sku ani pro­mie­nia la­se­ro­we­go ro­dem z fil­mów SF. Za to dron za­czął na­gle dy­mić, by po chwi­li sta­nąć w pło­mie­niach. Kto­kol­wiek nim ste­ro­wał, pró­bo­wał jesz­cze utrzy­mać go w po­wie­trzu. Dron ko­zio­łko­wał i po­ru­szał się w nie­kon­tro­lo­wa­ny spo­sób, by po chwi­li ostro za­pi­ko­wać w dół, mi­ędzy drze­wa… wci­ąż po bia­ło­ru­skiej stro­nie rze­ki.

– Tu Echo dwa. Zwia­dow­ca zdjęty – za­mel­do­wa­łem przez ra­dio do do­wód­cy plu­to­nu.

– Do­bra ro­bo­ta, Echo dwa.

– Tu Echo trzy, to Sha­he­dy! – usły­sza­łem prze­ra­żo­ny głos Pest­ki.

Zer­k­nąłem na nie­bo, w kie­run­ku cha­rak­te­ry­stycz­ne­go dźwi­ęku sil­ni­ka ma­łe­go mo­to­cy­kla, i po­now­nie zło­ży­łem się do strza­łu. Sha­he­dy były szyb­kie, ale le­cia­ły jak po sznur­ku, pro­sto do wy­zna­czo­ne­go celu. Nikt nimi zdal­nie nie ste­ro­wał. Pro­gra­mo­wa­ło się cel, od­pa­la­ło je i cze­ka­ło na wy­buch. Zdo­ła­łem doj­rzeć oba na po­ran­nym, za­chmu­rzo­nym nie­bie. Mia­łem jesz­cze szan­sę je zdjąć.

– Tu Echo dwa, pra­cu­ję nad Sha­he­dem – da­łem znać przez ra­dio.

– Echo dwa, spier­da­laj stam­tąd! Zo­staw je! Nie zdążysz roz­wa­lić obu! – W gło­sie sie­rżan­ta brzmiał nie­po­kój.

– Tu Echo pięć! Sły­szy­my die­sle! Są co­raz bli­żej! Ktoś wie, co to jest? – ko­mu­ni­ka­ty dru­ży­ny za­la­ły ra­dio.

– Tu Echo sie­dem! To pie­przo­ne BWP-y… ca­łkiem spo­ro BWP-ów!

– Tu Echo li­der, NLAW-y na sta­no­wi­ska! – krzyk­nął do­wód­ca. – Za­wia­do­mi­łem kom­pa­nię. Wspar­cie z Han­ny za osiem mi­nut. Dru­ży­ny Del­ta, Char­lie i Bra­vo też mają ak­cję. Niem­cy w Wisz­ni­cach ła­du­ją Pan­zer­hau­bi­ce.

– Tu Echo dzie­si­ęć, zza krza­ków wi­dać lu­dzi z pon­to­na­mi!

– Będą się prze­pra­wiać. – Sie­rżant od­zy­skał spo­kój. – Wa­lić po pon­to­nach, jak wy­le­zą. Strze­lać bez roz­ka­zu.

Wszyst­ko dzia­ło się w ułam­kach se­kund. Na­mie­rzy­łem Sha­he­da, ale utrzy­ma­nie go w ce­low­ni­ku było trud­ne. Gdy ob­ra­mo­wa­nie zro­bi­ło się zie­lo­ne, przy­trzy­ma­łem spust. Dron za­dy­mił, sil­nik za­ka­słał, plu­jąc ogniem.

Zza rze­ki za­ter­ko­ta­ła broń ma­ło­ka­li­bro­wa, ka­ra­bi­ny ma­szy­no­we, świ­snęły gra­na­ty z RPG, by po nie­ca­łej se­kun­dzie eks­plo­do­wać gdzieś po mo­jej pra­wej stro­nie, bar­dzo bli­sko na­sze­go oko­pu. Za­nim się po­chy­li­łem, zdąży­łem jesz­cze zo­ba­czyć, jak uszko­dzo­ny Sha­hed spa­da w cha­otycz­nym kor­ko­ci­ągu na las po dru­giej stro­nie Bugu.

– Tu Echo dwa, je­den Sha­hed zdjęty! – krzyk­nąłem szyb­ko do ra­dia, wi­dząc kątem oka, jak dru­gi z nad­la­tu­jących dro­nów zni­ża lot wprost na na­sze sta­no­wi­sko.

Zło­wiesz­czy dźwi­ęk sil­ni­ka zbli­żał się pio­ru­ńsko szyb­ko. Usły­sza­łem nie­zbyt od­le­gły wy­buch… to chy­ba był ten pierw­szy dron sa­mo­bój­ca.

– Pest­ka! Gle­ba! Gle­ba! Gle­ba! – wrza­snąłem, do­ska­ku­jąc do dziew­czy­ny, któ­ra pró­bo­wa­ła ner­wo­wo za­trza­snąć kla­pę urządze­nia mo­ni­to­ru­jące­go, jed­no­cze­śnie skła­da­jąc pod­ręcz­ny ra­dar.

Po­ci­ągnąłem ją za ka­mi­zel­kę i przy­trzy­ma­łem dło­nią hełm. Sły­sza­łem jesz­cze, jak klnie do­kład­nie w tym sa­mym mo­men­cie, gdy dron za­ha­czył o osło­nę z ga­łęzi nad na­szą dziu­rą, od­bił się od niej i za­pi­ko­wał w dół tuż za na­szym oko­pem.

Błysk eks­plo­zji, nie­mi­ło­sier­ny huk wy­ci­na­ny przez ochron­ni­ki słu­chu, mia­żdżące ci­śnie­nie wy­bu­chu i pa­rzące go­rąco rzu­ci­ły nami o drew­nia­ne bale ścia­ny, mo­men­tal­nie wy­ci­ska­jąc z płuc całe po­wie­trze. Za­bo­la­ły mnie oczy. Przy­sy­pa­ło nas zie­mią zmie­sza­ną ze śnie­giem. Do­sta­łem w hełm spo­rym ka­wa­łkiem drew­na, aż nie­mal ze­rwa­ło mi go z gło­wy.

Le­że­li­śmy tak jesz­cze parę se­kund, za­nim opa­no­wa­łem uczu­cie, jak­by ktoś przy­wa­lił mi w klat­kę pier­sio­wą mło­tem ko­wal­skim. Kręci­ło mi się w gło­wie. W uszach sły­sza­łem tyl­ko jed­no­staj­ny pisk, jak­by ktoś wy­łączył mi dźwi­ęk w gło­wie. Przed ocza­mi wi­dzia­łem świe­tli­ste koła. Ob­ma­ca­łem twarz, ra­mio­na, kro­cze i nogi. Po­ru­szy­łem pal­ca­mi w bu­tach. Ze­rwa­ło mi AR-15, a Hun­te­ra za­uwa­ży­łem parę me­trów da­lej, w dal­szej części tran­szei. Krztu­si­łem się od gry­zące­go dymu. Wi­dzia­łem, że tył na­sze­go sta­no­wi­ska ro­ze­rwa­ło na ka­wa­łki. Część drew­nia­nych bali wraz z zie­mią wbi­ła się w przód, gdzie wcze­śniej ce­lo­wa­łem z Hun­te­ra. Po­mi­mo go­rąca i pa­lących się wo­kół szcząt­ków po­czu­łem lo­do­wa­te zim­no, gdy uświa­do­mi­łem so­bie, że tyl­ko cu­dem prze­ży­łem. Gdy­bym ru­szył się o uła­mek se­kun­dy pó­źniej, by­łbym już tyl­ko mar­twą pla­mą na przed­niej ścia­nie sta­no­wi­ska.

Do­pie­ro wte­dy słuch za­czął po­wo­li wra­cać do nor­my. Stop­nio­wo roz­po­zna­wa­łem ner­wo­we ko­mu­ni­ka­ty, roz­ró­żnia­łem po­szcze­gól­ne gło­sy… Jed­nym z nich był głos do­wód­cy, któ­ry co chwi­la nas wy­wo­ły­wał. Ko­lej­ne eks­plo­zje tar­ga­ły na­szy­mi sta­no­wi­ska­mi jesz­cze moc­niej niż eks­plo­du­jący przed chwi­lą Sha­hed. Z cze­go oni do nas walą? Z ar­ty­le­rii? Cze­mu do nas? Prze­cież nie by­li­śmy na od­cin­ku, gdzie Bor­kom za­le­ża­ło­by na tak zwa­nym zwia­dzie bo­jem.

Kasz­la­łem jak przy na­pa­dzie ast­my. W ustach piach zgrzyt­nął mi mi­ędzy zęba­mi, a po­tem po­czu­łem me­ta­licz­ny po­smak krwi… Mu­sia­łem przy­gry­źć we­wnętrz­ną stro­nę po­licz­ka. Wy­plu­łem krew ze śli­ną i pia­chem, wci­ąż ostro kasz­ląc. Oczy prze­sta­wa­ły mnie bo­leć, za­wro­ty gło­wy za­częły mi­jać.

Spoj­rza­łem już nor­mal­nym wzro­kiem na uno­szące się kłęby gry­zące­go dymu i pło­nące szcząt­ki tego, co było tyl­ną ścia­ną sta­no­wi­ska. Te­raz przez tę wiel­ką wy­rwę mógł wje­chać na­wet Ro­so­mak.

– Tu Echo dwa, je­stem cały – wy­chry­pia­łem do ra­dia. – Spraw­dzam trój­kę.

– Dwój­ka, je­steś po­je­ba­nym far­cia­rzem – usły­sza­łem lek­kie nie­do­wie­rza­nie sie­rżan­ta. – Bierz trój­kę i leć na sta­no­wi­sko za­pa­so­we.

– Echo li­der, dzi­ęku­ję. Zgar­niam trój­kę i lecę na za­pa­so­wy, przy­jąłem i wy­ko­nu­ję! – od­po­wie­dzia­łem do­wód­cy plu­to­nu, uśmie­cha­jąc się ner­wo­wo. – Pest­ka?!

Szarp­nąłem le­żącą dziew­czy­nę, któ­ra za­częła ru­szać się mo­zol­nie jak zdzia­dzia­ły eme­ryt o po­ran­ku. Nie przy­po­mi­na­ła te­raz żwa­wej, gib­kiej i wy­spor­to­wa­nej mło­dej ko­bie­ty. Za­cząłem ją po­bie­żnie oglądać w po­szu­ki­wa­niu zła­mań i mo­żli­wych krwa­wień na mun­du­rze, ale wy­gląda­ła na całą.

– Pest­ka! Ży­jesz?! Je­steś cała?!

– Ja pier­do­lę – jęk­nęła, ob­ma­cu­jąc się. – Chy­ba cała… Po­móż mi wstać, Dadi! Tu Echo trzy, je­stem cała! – nada­ła, gdy sta­nęła na drżących no­gach.

Nad nami świ­snęły po­ci­ski z BWP. Gra­nat z RPG eks­plo­do­wał bli­sko.

– No to sta­no­wi­ska już nie ma – mruk­nąłem, wi­dząc ca­łkiem spo­re znisz­cze­nia w przed­niej ścia­nie. – Mamy iść na za­pa­so­we. Cho­dź, mała.

Ru­szy­łem po­chy­lo­ny w oko­pie w stro­nę le­żące­go AR-15. Na­gle po­tknąłem się i wy­ło­ży­łem jak dłu­gi. Upa­dłem na ko­la­na. Spoj­rza­łem mi­ędzy nogi. Za­ha­czy­łem o wbi­tą w zie­mię część wa­liz­ki z po­trza­ska­ny­mi ekra­na­mi. Dol­nej części wa­liz­ki ni­g­dzie nie wi­dzia­łem.

– Echo li­der, tu Echo trzy. Idzie­my na za­pa­so­wy. Stra­ci­li­śmy ra­dar. – Pest­ka sta­nęła nade mną i tym ra­zem to ona wy­ci­ągnęła do mnie ra­mię, uśmie­cha­jąc się szel­mow­sko.

– Je­bać ra­dar. Za­pier­da­lać na za­pa­so­wy i uwal­cie te pie­przo­ne be­wu­py, za­nim ru­szą na nas – usły­sze­li­śmy obo­je głos sie­rżan­ta.

– Co, Dadi? Dasz się po­pro­sić do ta­ńca? – ro­ze­śmia­ła się Mo­ni­ka, wi­dząc moją głu­pią minę, gdy pod­ci­ąga­ła mnie wy­ci­ągni­ętym ra­mie­niem.

Nie spra­wia­ła już wra­że­nia zdzia­dzia­łej eme­ryt­ki. Była zno­wu wy­spor­to­wa­ną, mło­dą i sil­ną Pest­ką, jaką zna­łem.

– Bor­ki dziw­ną mu­zy­kę nam gra­ją. Nie wiem, czy po­tra­fię do niej ta­ńczyć – ode­zwa­łem się z prze­kąsem, gdy schy­la­łem się po ka­ra­bi­nek.

Po­bie­żnie spraw­dzi­łem, czy nic mu się nie sta­ło, po czym ru­szy­li­śmy da­lej oko­pem, przy akom­pa­nia­men­cie wy­bu­chów, wstrząsów i opa­da­jącej zie­mi zmie­sza­nej z szyb­ko top­nie­jącym śnie­giem.

Spoj­rza­łem na przed­po­le. Na prze­ciw­le­głym brze­gu, mi­ędzy drze­wa­mi, po­ja­wi­ły się BWP-y, któ­re ostrze­li­wa­ły na­sze po­zy­cje z dzia­łek osa­dzo­nych w ni­skich wie­życz­kach. Po­mi­ędzy nimi wi­dać było żo­łnie­rzy tasz­czących dłu­gie, de­san­to­we pon­to­ny z za­mon­to­wa­ny­mi sil­ni­ka­mi. Za nimi, w wie­lu miej­scach, wi­dzia­łem roz­bły­ski dzia­łek wiel­ko­ka­li­bro­wych, któ­re wspie­ra­ły ogniem wy­je­żdża­jące z lasu bo­jo­we wozy pie­cho­ty.

Po­chy­li­łem gło­wę. Se­ria nie­cel­nych wy­bu­chów wzbi­ła w po­wie­trze zie­mię w po­bli­żu miej­sca, gdzie sta­łem. Strze­la­li do nas. I to dość gęsto. Tak, by­śmy nie mie­li cza­su wy­ściu­bić nosa po­nad tran­sze­ję.

– Tu Echo dzie­si­ęć, walą do nas jak do ka­czek! Nie mo­że­my wy­ce­lo­wać NLAW-a!

– Tu Echo sie­dem, tam jest, kur­wa, gru­bo po­nad pi­ęćdzie­si­ąt Bor­ków!

Ko­lej­na eks­plo­zja ro­ze­rwa­ła tran­sze­ję kil­ka me­trów za nami. Gdy­by była ko­pa­na w li­nii pro­stej i nie pro­wa­dzi­ła co chwi­lę pod in­nym kątem, pew­nie do­sta­li­by­śmy odłam­ka­mi. A tak siła eks­plo­zji tyl­ko prze­wró­ci­ła nas do przo­du. Ci­śnie­nie wy­tłu­mi­ło się na drew­nia­nych wzmoc­nie­niach ścian.

– To nie mia­ło tak wy­glądać. – Pod­nio­słem się i od­bez­pie­czy­łem ka­ra­bi­nek. – Mnie tu, kur­wa, nie po­win­no być… To ja­kiś pie­przo­ny cyrk… To się, kur­wa, nie dzie­je na­praw­dę! Na dzień przed zlu­zo­wa­niem… Pie­przo­ne dzia­dy ziem­nia­cza­ne.

Wy­chy­li­łem się lek­ko po­nad okop. Na­li­czy­łem szyb­ko dzie­wi­ęć BWP-ów z wie­życz­ka­mi. To chy­ba dzia­łka ka­li­bru trzy­dzie­ści mi­li­me­trów… Chy­ba. Ale sko­ro było dzie­wi­ęć wo­zów, to mia­ła za­miar prze­je­chać na na­szą stro­nę rze­ki cała kom­pa­nia zme­cha­ni­zo­wa­na.

– Tu Echo dwa, wy­gląda na kom­pa­nię zme­cha­ni­zo­wa­ną z pie­cho­tą – nada­łem przez ra­dio.

– Pew­nie mo­bi­ki, la­ta­ją jak oszo­ło­my – od­pa­rł sie­rżant. – Je­steś na za­pa­so­wym?

– Za­raz będzie­my przy sta­no­wi­sku Echo pięć – nada­łem w od­po­wie­dzi.

Za­cząłem strze­lać ogniem po­je­dyn­czym w stro­nę wro­ga, nie­spe­cjal­nie przy­kła­da­jąc się do ce­lo­wa­nia. Nie łu­dzi­łem się, że w ta­kim sta­nie mó­głbym ko­go­kol­wiek tra­fić. Na strzel­ni­cy nie mie­li­śmy ta­kich atrak­cji, któ­re mo­gły­by nas przy­go­to­wać na po­dob­ne ak­cje. Tar­cze i ru­cho­me ob­ry­sy na strzel­ni­cy nie od­po­wia­da­ją ogniem. A w ka­żdym ra­zie pasy tak­tycz­ne, na któ­rych nas szko­li­li, nie mia­ły ta­kich atrak­cji.

W porę doj­rza­łem BWP-a, któ­ry zwró­cił wie­życz­kę w moim kie­run­ku i plu­nął ogniem z dzia­łka w mo­men­cie, gdy zno­wu pa­da­łem na dno oko­pu. Po­ci­ski wy­rwa­ły de­skę ze ścia­ny, wznie­ca­jąc deszcz drzazg i ka­wa­łków drew­na. Część z nich za­bęb­ni­ła na moim he­łmie. Usły­sza­łem spo­ry ło­skot, jak­by coś so­lid­ne­go wy­le­cia­ło w po­wie­trze.

– Tu Echo dzie­wi­ęć! Je­den be­wup już pło­nie!

– Tu Echo sze­ść! Echo pięć lek­ko ran­ny! Od­pa­la­my NLAW-a i le­ci­my do sió­dem­ki!

Zdo­ła­łem na chwi­lę unie­ść gło­wę po­nad ob­rys oko­pu. Na pra­wej flan­ce pło­nął po­jazd. Miał wy­rwa­ną wie­życz­kę. Le­ża­ła wbi­ta lufą w piach na brze­gu. Wrak ogar­nia­ły co­raz wy­żej strze­la­jące w nie­bo pło­mie­nie i smo­li­sty dym. Żo­łnie­rze w jego po­bli­żu, któ­rych nie tra­fi­ły odłam­ki z eks­plo­zji, po­rzu­ci­li pon­to­ny i ucie­kli w las. Po­zo­sta­li cof­nęli się za inne BWP-y.

– Wszy­scy pad­nij! Gra­dy! – usły­sza­łem krzyk sie­rżan­ta w ra­diu, gdy prze­bie­ga­li­śmy przez opusz­czo­ne i strza­ska­ne sta­no­wi­sko, gdzie jesz­cze parę se­kund wcze­śniej byli Echo pięć i Echo sze­ść.

Zdąży­łem jesz­cze chwy­cić Pest­kę za rękę, po­ci­ągnąć ją za ko­lej­ny za­łom oko­pu i, przy­trzy­mu­jąc ją za hełm, rzu­cić się twa­rzą w bło­to. W tym sa­mym mo­men­cie usły­sze­li­śmy se­rię co­raz gło­śniej­szych świ­stów. Prze­szły w prze­ci­ągły wizg, by na ko­niec za­trząść zie­mią w ogłu­sza­jących, roz­ry­wa­jących wszyst­ko ogni­stych eks­plo­zjach. Po­czu­łem zna­jo­my już skok ci­śnie­nia, za­le­wa­jącą twarz falę go­rąca, drza­zgi wbi­ja­jące się w po­li­czek i ści­ska­jący ból w oczach. Mia­łem otwar­te usta, po­zwa­la­jąc fali ude­rze­nio­wej prze­ta­czać się nad nami. Ob­jąłem moc­no Pest­kę, a ona wtu­li­ła się we mnie. Ko­lej­ne eks­plo­zje szar­pa­ły nami na wszyst­kie stro­ny. Przy­sy­pa­ła nas zie­mia, śnieg, bło­to i de­ski ze ścian oko­pu. My da­lej nie ru­sza­li­śmy się z miej­sca.

Mia­łem wra­że­nie, że chy­ba nad­sze­dł nasz ko­niec. W my­ślach za­częły mi się po­ja­wiać ob­ra­zy… jak zdjęcia. Zo­ba­czy­łem mamę, tatę, młod­sze sio­stry… Dom ro­dzin­ny… Lu­dzi ze stu­diów, z ko­lej­nych miejsc pra­cy… Wła­sny dom… Żonę, cór­kę, psa… Na­wet skrze­kli­we pa­pu­żki fa­li­ste i pi­skli­wą świn­kę mor­ską…

Ko­lej­ne wy­bu­chy, ko­lej­ne „ude­rze­nia mło­ta w klat­kę”, dym, ha­łas wy­ci­na­ny przez ak­tyw­ne ochron­ni­ki słu­chu. Czas jak­by zwol­nił. Co ja ro­bię w tym miej­scu? Mam nie­mal pi­ęćdzie­si­ąt lat… Ci wszy­scy lu­dzie w od­dzia­le to jesz­cze dzie­cia­ki, le­d­wo po dwu­dzie­st­ce… No, może poza ka­pra­lem. Ka­pral w przy­szłym roku ko­ńczy trzy­dzie­ści osiem lat. Zna­łem Ma­ćka jesz­cze sprzed woj­ny, miesz­ka­li­śmy na tym sa­mym osie­dlu…

Eks­plo­zje tar­ga­ły nami. Bel­ka i de­ski przy­wa­li­ły mnie w ple­cy. Jęk­nąłem, Pest­ka za­wy­ła, pła­cząc. Ktoś w WCR się po­my­lił. Nie po­win­ni mnie brać do woj­ska, a już na pew­no nie prze­rzu­cać ba­ta­lio­nu OT ze Śląska. Jak to się sta­ło? Mam tu zgi­nąć? Za­sy­pa­ny pod zmro­żo­ną zie­mią, ro­ze­rwa­ny przez ra­kie­ty?

Nie po­win­no mnie tu być. Ro­dzi­na mnie po­trze­bu­je. Za sta­ry je­stem. Ten świat jest po­rąba­ny. Tym ra­zem nie było do­kąd ucie­kać. ■ROZDZIAŁ 2

Nie­mal dwie go­dzi­ny pó­źniej, do­kład­nie jak prze­wi­dzia­ła Mo­ni­ka, wszyst­kie krze­sła za­pe­łni­ły się re­kru­ta­mi. Żo­łnie­rze ewi­den­cjo­nu­jący i ba­da­jący opu­ści­li salę z pod­ręcz­nym sprzętem. W ich miej­sce we­szło pi­ęciu no­wych. Sta­nęli w po­sta­wie za­sad­ni­czej, po czym je­den wy­su­nął się przed sze­reg i przed­sta­wił jako pod­cho­rąży Ma­ciej Ko­lej­nic­ki – nasz nowy prze­ło­żo­ny w kom­pa­nii. Mie­li­śmy go za­pa­mi­ętać.

Czte­ry sek­to­ry krze­seł od­po­wia­da­ły czte­rem plu­to­nom, ka­żdy po pięć dru­żyn. Do ka­żde­go plu­to­nu przy­dzie­lo­no sie­rżan­ta, któ­re­go rów­nież mie­li­śmy za­pa­mi­ętać.

Do­wód­cą pierw­sze­go plu­to­nu był sie­rżant Ma­te­usz Ko­lem­bik, dru­gie­go – sie­rżant Prze­my­sław Gó­rej­ko. Trze­cim do­wo­dził Po­lak ame­ry­ka­ńskie­go po­cho­dze­nia, sie­rżant An­drew Grif­fon. Wszy­scy trzej wy­gląda­li mło­do, z mo­jej per­spek­ty­wy – na nie wi­ęcej niż trzy­dzie­ści lat.

Przed na­szą gru­pą sta­nął śred­niej bu­do­wy, ogo­lo­ny na łyso mężczy­zna z krót­ko przy­strzy­żo­ną bro­dą. Sie­rżant Grze­gorz Ma­czu­gac­ki spra­wiał wra­że­nie we­te­ra­na – może Ira­ku, może Afga­ni­sta­nu? Jego prze­ni­kli­we błękit­ne oczy i lek­ko prze­krzy­wio­ne usta su­ge­ro­wa­ły uraz twa­rzy lub nie­chęć do opie­ki nad nami. Wkrót­ce mia­ło się oka­zać, co jest praw­dą.

Jak za cza­sów pod­sta­wów­ki, po­ma­sze­ro­wa­li­śmy pa­ra­mi z sali do ma­ga­zy­nu.

– Bez trzy­ma­nia się za rącz­ki, pa­niu­sie! – rzu­cił sie­rżant przed opusz­cze­niem sali.

Po­zo­sta­li sie­rżan­ci często pod­no­si­li głos, od pierw­szych chwil wpa­ja­jąc pod­wład­nym, jak sta­wiać nogi, by ma­sze­ro­wać rów­no, mia­ro­wo i w tem­pie. Kil­ku­dzie­si­ęciu lu­dzi bez prze­szko­le­nia nie po­tra­fi­ło ma­sze­ro­wać skład­nie. Sie­rżan­ci ko­ry­go­wa­li tu­pi­ącą gro­ma­dę do­noś­nymi okrzy­ka­mi, do­cin­ka­mi i epi­te­ta­mi.

Za­nie­po­ko­iło mnie, że nasz sie­rżant nie krzy­czał. Tłu­ma­czył spo­koj­nym, wy­ra­źnym gło­sem, cza­sem prze­szy­wa­jąc nas chło­dem błękit­nych oczu. Przed ma­ga­zy­nem usta­wił nas przed we­jściem i za­czął prze­mo­wę.

– Żeby nie było nie­ja­sno­ści, pa­niu­sie. Je­stem tu sam, a was sze­śćdzie­si­ęciu. Ma­cie mnie słu­chać bar­dziej niż wła­snej mat­ki. Kto się nie do­sto­su­je, będzie ese­me­so­wał po jed­no­st­ce. Do­wie­cie się, że w woj­sku SMS to szyb­ki mały sze­re­go­wy – mó­wił, spo­gląda­jąc na ka­żde­go w plu­to­nie. – Je­śli ktoś da­lej będzie się sta­wiał, po­zna kar­ną tak­ty­kę: czysz­cze­nie la­tryn albo dzień sło­ni­ka, czy­li ca­ło­dnio­we ćwi­cze­nia w ma­sce prze­ciw­ga­zo­wej. Nie mam za­mia­ru tra­cić ner­wów na uże­ra­nie się z tymi, co nie chcą wspó­łpra­co­wać. Jak środ­ki mo­ty­wa­cyj­ne nie po­mo­gą, ko­le­dzy z żan­dar­me­rii we­zmą spra­wy w swo­je ręce, a oni ostat­nio nie ba­wią się w dy­plo­ma­cję.

Sie­rżant prze­sze­dł w pra­wo, po­tem w lewo, bacz­nie nas ob­ser­wu­jąc, jak­by oce­niał, kto może być „nie­zdol­ny do wspó­łpra­cy” i wy­ma­gać in­ter­wen­cji żan­dar­mów.

– Ochot­ni­cza słu­żba sko­ńczy­ła się w maju ze­szłe­go roku. Do­brze wie­cie, że Ka­ca­py chcia­ły wje­chać do War­sza­wy na czo­łgach – nie tyl­ko z Grod­na i Brze­ścia, ale i z Kró­lew­ca. Je­śli ktoś bar­dzo nie chce tu być, po­wiem wprost: woj­sko nie pusz­cza do domu, zwłasz­cza je­śli ma­cie wszyst­kie ko­ńczy­ny spraw­ne i w jed­nym ka­wa­łku. Od daw­na ka­żdy oby­wa­tel ma obo­wi­ązek prze­jść pe­łne szko­le­nie żo­łnier­skie. W sze­ść ty­go­dni na­uczy­cie się co naj­wy­żej ma­sze­ro­wać rów­no, od­ró­żniać wy­lot lufy od kol­by i nie zgu­bić się, idąc z Za­brza na gli­wic­ki ry­nek.

Po chwi­li, da­jąc nam czas na prze­tra­wie­nie in­for­ma­cji, do­dał:

– Te­raz, pa­niu­sie, wcho­dzi­my do ma­ga­zy­nu. Opa­ski na nad­garst­kach przy­kła­da­cie do ska­ne­ra na la­dzie. Szef ma­ga­zy­nu z eki­pą od­czy­ta na ekra­nie wszyst­ko, co trze­ba. Je­śli cze­goś bra­ku­je, coś jest za małe albo buty nie mają sznu­ró­wek, naj­pierw py­taj­cie w od­dzia­le. Może ko­le­ga ma do­dat­ko­wą sznu­rów­kę, blu­zę czy pa­su­jący roz­miar. Jak pro­blem zo­sta­nie, zo­ba­czy­my. Pa­ko­wać się do środ­ka, pa­niu­sie.

We­szli­śmy do bu­dyn­ku. Opa­ski na nad­garst­kach oka­za­ły się przy­dat­ne. W ma­ga­zy­nie przy­kła­da­li­śmy je do czyt­ni­ka, a żo­łnierz za ladą wi­dział na mo­ni­to­rze wszyst­kie wy­mia­ry z ko­mi­sji. Sys­tem wska­zy­wał, któ­ry pa­ku­nek z ja­kiej pó­łki wy­dać. W nie­co po­nad go­dzi­nę plu­ton miał skom­ple­to­wa­ne wy­po­sa­że­nie, z rów­no za­pe­łnio­ny­mi wor­ka­mi woj­sko­wy­mi.

Sie­rżant Ma­czu­gac­ki za­pro­wa­dził nas do „cy­wil­kow­ni” przy ma­ga­zy­nie – po­miesz­cze­nia pe­łne­go za­plom­bo­wa­nych me­ta­lo­wych sza­fek. Za­sko­czył mnie spo­sób za­bez­pie­cze­nia: na drzwicz­ki i obu­do­wę przy­kle­jo­no klip­sy okien­ne, ta­kie jak w dzie­ci­ęcych po­ko­jach – naj­prost­sze i naj­ta­ńsze, z mar­ke­tów me­blo­wych. Ma­ciek mruk­nął, że to kiep­ski spo­sób na ochro­nę cu­dze­go mie­nia. W po­rów­na­niu z tym szaf­ki na ba­se­nach wy­da­wa­ły się ban­ko­wy­mi skryt­ka­mi.

– Tu ma­cie de­po­zyt na cy­wil­ne szpar­ga­ły. – Sie­rżant wska­zał rzędy sza­fek za­my­ka­nych na klip­sy. – Jed­nost­ka jest prze­pe­łnio­na, więc wszyst­ko pa­ku­je­cie do wa­li­zek pod­ró­żnych, któ­re do­sta­li­ście. To będzie wa­sza woj­sko­wa szaf­ka na przy­bo­ry żo­łnier­skie… Co jest, sze­re­go­wa?

Mło­da ko­bie­ta z czar­ny­mi wło­sa­mi unio­sła rękę, chcąc coś po­wie­dzieć.

– Bio­rę ta­blet­ki… Le­karz ka­zał je wy­rzu­cić, bo do­sta­li­śmy ja­kąś szcze­pion­kę… Ale nie chcę, do­pie­ro za­częłam nowe opa­ko­wa­nie – za­częła nie­śmia­ło, czer­wie­ni­ąc się pod spoj­rze­nia­mi od­dzia­łu.

– Ja­kie ta­blet­ki? Na­zwi­sko?

– Da­ria Só­wec­ka, pa­nie sie­rżan­cie. – Pró­bo­wa­ła sta­nąć na bacz­no­ść, upusz­cza­jąc pęka­ty wo­rek woj­sko­wy. – An­ty­kon­cep­cyj­ne…

Kil­ka­na­ście osób par­sk­nęło śmie­chem, stro­jąc głu­pie miny i rzu­ca­jąc nie­wy­bred­ne ko­men­ta­rze.

– Nie śmiać się, ban­do pa­ja­ców ze sto­do­ły! – ryk­nął sie­rżant, po raz pierw­szy pod­no­sząc głos. – Nie otwie­ra­my ja­da­czek, je­śli was nie pro­szę! Mor­dy w ku­beł, pa­niu­sie! To nie pod­sta­wów­ka na lek­cji ana­to­mii!

Jego krzyk za­sko­czył wszyst­kich. Śmie­chy uci­chły, wi­ęk­szo­ść wstrzy­ma­ła od­dech i wy­pro­sto­wa­ła się jak sma­gni­ęta ba­tem. Na­wet ja, choć się nie śmia­łem, po­czu­łem ku­beł zim­nej wody i sta­nąłem pro­sto. Kątem oka wi­dzia­łem Ma­ćka, wy­pro­sto­wa­ne­go jak stru­na.

– Le­karz prze­pi­sał je ze względów zdro­wot­nych czy in­nych? – za­py­tał sie­rżant spo­koj­niej.

Wi­dząc wa­ha­nie Da­rii i jej co­raz czer­wie­ńszą twarz, spoj­rzał na po­zo­sta­łych.

– Słu­chaj­cie, mó­wię do wszyst­kich ko­biet. Do­sta­ły­ście na we­jściu szcze­pion­kę, o któ­rej le­karz wspo­mniał, że trze­ba ją od­no­wić za pół roku, zga­dza się, pa­nie sze­re­go­we?

Kil­ka­na­ście ko­biet od­po­wie­dzia­ło nie­skład­nym „tak”. Sie­rżant kiw­nął gło­wą, za­do­wo­lo­ny, i spo­koj­nie do­ko­ńczył:

– To szcze­pion­ki hor­mo­nal­ne, pre­zent od US Army. Przez pierw­szy mie­si­ąc uży­wa­cie tyl­ko tam­po­nów i pod­pa­sek, bo szcze­pion­ka na po­cząt­ku może wy­wo­łać nad­mier­ne krwa­wie­nie. Jed­nost­ka ma taki asor­ty­ment – zgła­szaj­cie się do ofi­ce­ra dy­żur­ne­go, do mnie lub do­wód­cy kom­pa­nii…

Usły­sza­łem frag­ment spro­śne­go żar­tu i stłu­mio­ny chi­chot. Sie­rżant w ułam­ku se­kun­dy ro­ze­pchnął mło­dych re­kru­tów i chwy­cił za blu­zę mężczy­znę opo­wia­da­jące­go ka­wał. Był wy­ższy o gło­wę, do­brze zbu­do­wa­ny, ale sie­rżant bez tru­du unió­sł go i ci­snął o ścia­nę za­sta­wio­ną szaf­ka­mi. Za­sko­czo­ny dry­blas z ło­sko­tem od­bił się od nich, stra­cił rów­no­wa­gę i ru­nął na podło­gę.

– Będą się śmiać z nor­mal­nej ludz­kiej rze­czy jak dzie­ciar­nia, cha­my ural­skie?! – Wska­zał pal­cem dru­gie­go, któ­ry chi­cho­tał.

Ten pa­trzył w osłu­pie­niu na gra­mo­lące­go się, po­obi­ja­ne­go ko­le­gę.

– Ty! Gle­ba! Na­pier­da­laj pomp­ki, kur­wa! Już, już! Tem­po! Li­czysz do trzy­dzie­stu! Wy­ko­nać!

Wi­dzia­łem wa­ha­nie na twa­rzy dry­bla­sa, jak­by chciał rzu­cić się na sie­rżan­ta, gdy już wstał. Ten do­sko­czył do nie­go, gdy dru­gi re­krut ener­gicz­nie za­czął pomp­ki. Sły­chać było mia­ro­we:

– Raz… dwa… trzy… czte­ry…

– Jak wa­sze na­zwi­sko, sze­re­go­wy? – sie­rżant wy­ce­dził, mie­rząc dry­bla­sa wście­kłym wzro­kiem.

Sta­li­śmy jak wry­ci. Nikt się nie ru­szył, nikt nie mru­gnął. Ci­szę prze­ry­wa­ło sa­pa­nie i li­cze­nie.

– Dzie­si­ęć… je­de­na­ście… dwa­na­ście…

– Do­la­tał… – od­pa­rł za­py­ta­ny nie­pew­nie, pa­trząc na sie­rżan­ta z ros­nącą ule­gło­ścią i za­że­no­wa­niem, gdy po­wió­dł wzro­kiem po nas.

Unio­słem brwi, przez chwi­lę nie re­je­stru­jąc, że po­dał na­zwi­sko.

– Pi­ęt­na­ście… szes­na­ście…

– Do­la­tał CO? – Sie­rżant dźgnął go pal­cem.

Re­krut za­chwiał się, cof­nął o krok, ale sie­rżant znów był tuż przed nim. Jego ru­chy zdra­dza­ły wy­ćwi­czo­ne­go, wy­szko­lo­ne­go żo­łnie­rza.

– Osiem­na­ście… dzie­wi­ęt­na­ście…

– Do­la­tał Se­ba­stian – od­pa­rł skon­ster­no­wa­ny, z ro­snącym nie­po­ko­jem. – O co panu cho­dzi?

Drzwi się otwo­rzy­ły. W we­jściu stał żo­łnierz w czer­wo­nym be­re­cie, z bia­łym pa­sem i opa­ską MP. Sie­rżant zer­k­nął na nie­go, a ten tyl­ko się uśmiech­nął.

– Dwa­dzie­ścia dwa… dwa­dzie­ścia trzy… – Głos re­kru­ta na podło­dze rwał się, prze­cho­dząc w sa­pa­nie.

– Po­móc w czy­mś? – za­py­tał żan­darm.

Za jego ple­ca­mi za­uwa­ży­łem dru­gie­go, w iden­tycz­nym umun­du­ro­wa­niu.

– Oho… żan­dar­mi – szep­nął Ma­ciek za mną. – Cie­ka­we, komu przy­szli z po­mo­cą.

– Ra­tun­ku! On na­ru­sza moją nie­ty­kal­no­ść! – krzyk­nął Se­ba­stian w stro­nę żan­dar­ma.

– Dwa­dzie­ścia… pięć… – Pom­pu­jący zbli­żał się do gra­ni­cy wy­trzy­ma­ło­ści.

By­łem pod wra­że­niem – sam wy­sia­da­łem przy pi­ęciu pomp­kach.

Sie­rżant wy­mie­nił spoj­rze­nie z żan­dar­mem. Obaj się uśmiech­nęli.

– Na­praw­dę? Pan sie­rżant Ma­czu­gac­ki tak zro­bił? – Żan­darm wsze­dł do sali, za­kła­da­jąc ręce za ple­cy. Przy­glądał się re­kru­tom.

Dru­gi żan­darm sta­nął w drzwiach, rów­nież ob­ser­wu­jąc.

– Dwa­dzie­ścia… sie­dem… dwa­dzie­ścia… osiem…

– Tak, ci­snął mną o ścia­nę! To nie­nor­mal­ne, tak się nie trak­tu­je lu­dzi! – Se­ba­stian wska­zy­wał na sie­rżan­ta. – Trze­ba go za­mknąć w pierd­lu albo szpi­ta­lu! To jaw­ny mob­bing! Chcę zło­żyć skar­gę!

Żan­darm, wci­ąż uśmiech­ni­ęty, ki­wał gło­wą, jak­by ro­zu­miał. Spoj­rzał na sie­rżan­ta.

– Dwa­dzie­ścia… dzie-więć… trzy… dzie… ści…

– Tak było? Ci­snęli­ście re­kru­tem o ścia­nę, pa­nie sie­rżan­cie?

– Mówi praw­dę – stęk­nął spo­co­ny re­krut, gra­mo­ląc się z podło­gi. – A mnie ka­zał ro­bić pomp­ki tyl­ko za to, że Se­ba­stian za­żar­to­wał dla roz­lu­źnie­nia at­mos­fe­ry!

– O, pomp­ki ka­zał ro­bić? – Żan­darm zer­k­nął na dru­gie­go. – Skar­gę chce­cie zło­żyć… Jak się na­zy­wa­cie?

– Se­ba­stian Do­la­tał – od­pa­rł dry­blas.

– Wi­told Ra­ba­nek, pro­szę pana – po­wie­dział dru­gi, ci­ężko dy­sząc.

Żan­darm wy­jął no­tes i dłu­go­pis. Za­pi­sał na­zwi­ska, po czym po­ka­zał no­tes re­kru­tom.

– Do­brze za­pi­sa­łem?

– Tak, ale… co to za do­pi­ski za na­szy­mi na­zwi­ska­mi? – za­py­tał nie­pew­nie Wi­told. – Ra­ban? Dola?

– To dla sie­bie, żeby was ko­ja­rzyć, jak pan sie­rżant Ma­czu­gac­ki sko­ńczy oma­wiać spra­wy na cy­wil­kow­ni.

– Nie­czyn­nej cy­wil­kow­ni – wtrącił sie­rżant.

– Do­kład­nie, nie­czyn­nej cy­wil­kow­ni. – Żan­darm kiw­nął gło­wą ener­gicz­nie, cho­wa­jąc no­tes i za­kła­da­jąc ręce za ple­cy. – Żo­łnie­rzy przy­by­wa, a jed­nost­ka nie ro­śnie.

– Pro­szę go aresz­to­wać! – krzyk­nął Se­ba­stian, po­trząsa­jąc pal­cem przed twa­rzą sie­rżan­ta. – Nie będę słu­żył w woj­sku, gdzie nie sza­nu­je się lu­dzi!

– Pana sie­rżan­ta bar­dzo sza­nu­ję. To do­bry żo­łnierz, któ­ry sza­nu­je tych, co sza­nu­ją jego. – Żan­darm zła­pał Se­ba­stia­na za dłoń i wy­kręcił ją.

Tam­ten krzyk­nął, jęk­nął i klęk­nął.

– Je­śli krzy­czał, miał po­wód. Po dru­gie, nie pod­no­si się ręki, dło­ni ani pal­ca na prze­ło­żo­ne­go. To nie­tak­tow­ne i nie­zdro­we. Jak to ująłeś, sze­re­go­wy Do­la­tał, jaw­ny brak sza­cun­ku.

– Za­brać go na do­łek, pa­nie sie­rżan­cie? – za­py­tał dru­gi żan­darm. – Ochło­nie, zgłod­nie­je, nie wy­śpi się, prze­my­śli po­stępo­wa­nie… Wró­ci ju­tro chęt­ny do wspó­łpra­cy.

– My­ślę, że nie będzie po­trze­by, co, sze­re­go­wy Nie­do­la? – Sie­rżant po­chy­lił się nad Se­ba­stia­nem, wci­ąż z wy­kręco­ną ręką. – Do­ga­da­my się?

– Tak…

– Tak CO?

– Tak, do­ga­da­my się. – Po po­licz­ku Se­ba­stia­na spły­nęła łza.

– Oj, sze­re­go­wy, bo ci łapa od­pad­nie… Jesz­cze raz. – Sie­rżant po­kręcił gło­wą, za­wie­dzio­ny. – Tak, do­ga­da­my się CO?

– Tak, do­ga­da­my się, pa­nie sie­rżan­cie! – wy­krzyk­nął ła­mi­ącym się gło­sem. – Będę grzecz­ny, pa­nie sie­rżan­cie!

Żan­dar­mi za­chi­cho­ta­li. Pierw­szy pu­ścił Se­ba­stia­na, któ­ry roz­ma­so­wy­wał obo­la­łe ra­mię. Sie­rżant wy­pro­sto­wał się i spoj­rzał na na­szą osłu­pia­łą gru­pę.

– No, czwar­ty plu­ton, lek­cja nu­mer je­den – ode­zwał się spo­koj­nym, neu­tral­nym to­nem. – Do prze­ło­żo­nych zwra­ca­cie się per „pan” lub „pani”, do­da­jąc sto­pień wi­docz­ny na be­re­cie, pa­go­nach lub pat­kach mun­du­ru. Zro­zu­mia­no?

Unió­sł ręce, za­chęca­jąc do od­po­wie­dzi.

– Zro­zu­mia­no, pa­nie sie­rżan­cie! – wy­krzy­cze­li­śmy nie­rów­no i nie­skład­nie.

– Jest ta­kie trud­ne dla was sło­wo, pa­niu­sie. – Po­trząsnął gło­wą z nie­za­do­wo­le­niem, ru­sza­jąc ku wy­jściu. – Brzmi: u-ni-so-no. Uni­so­no. Od­po­wia­da­cie jed­no­gło­śnie na py­ta­nie moje lub star­sze­go stop­niem. Ja­sne?

– Tak jest, pa­nie sie­rżan­cie! – od­krzyk­nęli­śmy tym ra­zem nie­mal jed­no­gło­śnie.

Wci­ąż jed­nak nie dość do­brze, bo sie­rżant…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej