Dearest Dandelion - ebook

Pro­log

Dani

Kiedy Tra­vis splata swoje palce z mo­imi, do­staję gę­siej skórki. Za­my­kam oczy i biorę się w garść.

– Je­steś pewna, że chcesz to zro­bić, Dani? – Jest zde­ner­wo­wany, cho­ciaż to on mnie na to na­mó­wił. – Bę­dzie bo­lało. Bar­dzo.

Brady wy­bu­cha śmie­chem.

– Prze­stań ją stra­szyć, go­ściu.

Brady jest sek­sowny, ma twarde mię­śnie i groźne ta­tu­aże. Wiem, że wła­śnie gapi się na moje ob­na­żone plecy. Jest poza moją ligą.

Oczy­wi­ście to je­dyny spo­sób, by fa­cet taki jak on mnie do­ty­kał.

Prze­ły­ka­jąc ślinę, po­ta­kuję i przy­trzy­muję ko­szulę przy piersi.

– Zróbmy to. Nie stchó­rzę.

Od­ro­bi­łam za­da­nie, spraw­dzi­łam, ja­kie jest naj­bar­dziej opty­malne miej­sce, na­czy­ta­łam się o bólu, me­to­dach i tak da­lej. Te­raz mu­szę już tylko zde­cy­do­wać się na ten ostatni ważny krok. To bę­dzie rok ro­bie­nia róż­nych rze­czy po raz pierw­szy.

– Co za dziew­czyna. Obie­cuję, że będę de­li­katny. – Brady od­suwa się ode mnie, roz­lega się brzę­cze­nie, ale za­raz cich­nie.

Tra­vis ści­ska mnie moc­niej.

– Gdyby twoja mama się do­wie­działa, że to ro­bisz, za­bi­łaby mnie – szep­cze, po­chy­la­jąc się nade mną.

Wy­su­wam rękę z dłoni mo­jego naj­lep­szego przy­ja­ciela, żeby go trzep­nąć.

– Co się z tobą dzieje? Nie pora na gadki o mo­jej ma­mie.

Dłoń w czar­nej rę­ka­wiczce prze­suwa się po moim ra­mie­niu, Brady od­chyla ra­miączko mo­jego czar­nego ko­ron­ko­wego sta­nika. Tak, do cho­lery, za­ło­ży­łam sek­sowną bie­li­znę.

– Po­czu­jesz zimno – mówi ci­cho.

Spi­nam mię­śnie, a on śmieje się pod no­sem.

– Skar­bie, roz­luź­nij się. To nie jest mój pierw­szy raz. – Głos Brady’ego brzmi tak uwo­dzi­ciel­sko, że aż czuję dresz­cze. Ta­tu­aży­sta po­woli na­ciera moją skórę, po­wie­trze wy­peł­nia woń al­ko­holu. – Do­brze się tobą zajmę. To, co so­bie wy­obra­żasz, jest gor­sze niż rze­czy­wi­stość. Za­ufaj mi. Z po­czątku bę­dzie bo­lało, ale przy­wyk­niesz do tego. Bę­dziesz czuła dys­kom­fort tylko przez kilka dni.

Ja pier­dzielę. Na­prawdę to ro­bię.

Zer­kam przez ra­mię i pa­trzę mu w oczy. Brady uśmie­cha się, czuję mo­tyle w brzu­chu. Uci­ska pal­cem mój mię­sień czwo­ro­boczny.

– Tu­taj? – pyta.

Po­ta­kuję, za­my­kam oczy i kładę brodę na opar­ciu krze­sła.

– Jest na­prawdę piękny. – Stuka w prze­zro­czy­stą kartkę z wzo­rem.

– To Gwiazda Po­larna. Że­bym umiała od­na­leźć swoją drogę – mó­wię bar­dziej do sie­bie niż do niego.

Brady przy­kłada pa­pier do mo­jej skóry i za­czyna po­cie­rać. Po­tem znowu sły­szę bzy­cze­nie i igła wnika w moją skórę.Roz­dział 1

Trzy ty­go­dnie póź­niej

Dani

Opusz­kiem palca do­ty­kam wy­ta­tu­owa­nej li­nii na ra­mie­niu. Pa­mięć mię­śni pro­wa­dzi moją rękę do osi prze­cię­cia pół­nocy i po­łu­dnia, gdzie mam na­dzieję od­na­leźć rów­no­wagę. Bez­pieczny port. Sta­bi­li­za­cję.

Czuję ją w ko­ściach. Na­dzieję. Gdy za­czy­nam po­wta­rzać so­bie swoją mo­ty­wa­cyjną gadkę, na mo­ich ustach po­ja­wia się uśmiech.

Staje się peł­niej­szy… aż na­gle moja nowa współ­pra­cow­nica kła­dzie przede mną stos pa­pie­rów.

Laura po­syła mi me­cha­niczny uśmiech.

– Mam już plany na week­end, więc zo­sta­wiam to to­bie. Jako stu­dentka mar­ke­tingu po­win­naś się w tym do­brze od­na­leźć.

Za­ję­cia na uczelni jesz­cze się nie roz­po­częły, a ona już się ze mną dro­czy. Przy­gry­zam po­li­czek i pró­buję uło­żyć do­ku­menty na biurku.

Laura i ja je­ste­śmy no­wymi asy­stent­kami pro­fe­sora Zin­zera. Tej je­sieni bę­dziemy ko­or­dy­no­wać prace wszyst­kich stu­den­tów w pra­cowni i przy­go­to­wy­wać ma­te­riały na jego za­ję­cia. Do pro­wa­dze­nia swo­jego biura za­wsze za­trud­nia jedną stu­dentkę sztuki i jedną stu­dentkę za­rzą­dza­nia. Dzięki temu, że mój naj­lep­szy przy­ja­ciel Tra­vis stu­dio­wał u Zin­zera w po­przed­nim se­me­strze, mia­łam prze­wagę nad in­nymi i po­ko­na­łam wielu kan­dy­da­tów ubie­ga­ją­cych się o tę ro­botę.

Wkła­dam stos do­ku­men­tów do torby. Już się nie uśmie­cham.

– Zin po­trze­buje ich na po­nie­dzia­łek – szcze­bio­cze Laura.

In­nymi słowy, po­trze­buje ich na po­nie­dzia­łek po dłu­gim week­en­dzie z oka­zji Święta Pracy.

Za­ci­skam zęby.

Lau­rze na­wet odro­binę nie jest głu­pio, że zrzu­ciła to na mnie. Za­rzuca włosy na ra­mię.

– Dzięki, Dani – mówi. Aż się wzdry­gam, sły­sząc nie­zbyt sub­telny kom­ple­ment. – Je­steś taka… miła.

Gdy­bym była po­sta­cią z ko­miksu, z uszu bu­cha­łaby mi para. Żad­nego słowa bar­dziej nie nie­na­wi­dzi­łam. Je­śli jesz­cze raz usły­szę od ko­goś, że je­stem miła, nie zdzierżę tego. „Miła” spra­wia, że czuję się od­rzu­cona. Po­py­chana. Igno­ro­wana.

Kiedy by­łam dziec­kiem, są­dzi­łam, że po pro­stu mam do­bre ma­niery. Co, do cho­lery, jest złego w tym, że ktoś jest uprzejmy? Ale te­raz wi­dzę, że taki opis czło­wieka nie pa­suje do Bo­stonu, gdzie wszy­scy są znacz­nie bar­dziej ner­wowi. Środ­kowy Za­chód jest bar­dziej przy­ja­zny. Gdy ktoś na cie­bie wpad­nie w Chi­cago, mówi „prze­pra­szam”. Tu­taj prze­klina i spy­cha cię z drogi. Przy­zwy­cza­iłam się do szyb­szego tempa ży­cia, ale to nie ozna­cza, że mogę być ta­kim po­py­cha­dłem.

Mama po­wie­dzia­łaby „pier­dol się miło”. Chi­cho­czę pod no­sem. Jest bar­dziej wul­garna od po­łowy chło­pa­ków w szkole.

Do­my­ślam się, że tak się dzieje, kiedy umiera się z po­wodu na­czy­nia­ko­mię­śniaka.

Śmiech za­miera na mo­ich ustach, mru­gam oczami, żeby po­zbyć się przy­tła­cza­ją­cych mnie emo­cji, które po­ja­wiają się, ile­kroć my­ślę o ma­mie. Wal­czyła z ca­łych sił, żeby żyć, na­wet gdy stra­ciła wszyst­kie włosy i obie piersi. I po­ko­nała go. Przy­naj­mniej na ra­zie.

Kiedy wcho­dzę do mo­jego po­koju w aka­de­miku, na­dal my­ślę o tym, co chcia­ła­bym po­wie­dzieć Lau­rze. Dla­czego ni­gdy nie umiem zna­leźć od­po­wied­nich słów we wła­ści­wej chwili? Pa­trząc na stos do­ku­men­tów uło­żo­nych na biurku, czuję się tak sfru­stro­wana, że aż boli mnie żo­łą­dek. Przez cały week­end będę uzie­miona i za­miast się roz­pa­ko­wy­wać, będę przy­go­to­wy­wać bro­szury dla pro­fe­sora.

Moje spoj­rze­nie pada na mur z kar­to­nów usta­wiony w ma­łym po­ko­iku, który dzielę z dziew­czyną po­znaną w ze­szłym se­me­strze. Jenna jest prze­za­bawna. Cho­dzi­ły­śmy ra­zem na za­ję­cia z so­cjo­lo­gii. Były tak nudne, że, żeby się ro­ze­rwać, pi­sa­ły­śmy do sie­bie pi­kantne ese­mesy i spraw­dza­ły­śmy, która pierw­sza wy­buch­nie śmie­chem. Za­wsze wy­gry­wała. No tak, wy­kła­dowca mnie znie­na­wi­dził. Ale gdy Jenna pi­sała: „Chcę udła­wić się Twoim gru­bym ku­ta­sem”, nie mo­głam się po­wstrzy­mać i re­cho­ta­łam.

Jej po­łu­dniowy za­śpiew i per­fek­cyjne blond włosy z po­czątku od­rzu­cają czło­wieka. Naj­pierw my­ślisz so­bie, że jest sztywną suką, ale ona po chwili cię obej­muje i za­cho­wuje się, jak­by­ście znały się od lat. Nie mam po­ję­cia, jak za­przy­jaź­niła się z na­szą współ­lo­ka­torką Clem. Wi­dzia­łam ją tylko raz, ale dziew­czyna spra­wia wra­że­nie zim­nej jak góra lo­dowa. He­loł, wy­wró­ciła oczami, kiedy za­py­ta­łam ją, czy po­do­bały jej się Pa­mięt­niki wam­pi­rów.

Mu­szę za­ła­twić kilka spraw. W dro­dze do drzwi wyj­ścio­wych za­trzy­muję się przed lu­strem, żeby przy­gła­dzić dłu­gie włosy. Przy­po­mi­nam z wy­glądu swoją mamę.

Każdy mi mówi, że wy­glą­dam tak samo jak ona, gdy była młoda. Mam zie­lone oczy, ja­sną cerę i ciem­no­brą­zowe włosy z ró­żo­wymi pa­sem­kami, które po­far­bo­wa­łam w ze­szłym mie­siącu, a dzięki Vic­to­ria’s Se­cret mam wy­pu­kło­ści w od­po­wied­nich miej­scach.

Po­sta­na­wiam nie ro­bić ma­ki­jażu, biorę kurtkę i wy­cho­dzę.

Po­dróż me­trem trwa krótko, a kiedy do­cie­ram na po­wierzch­nię, mu­szę osło­nić oczy przed po­po­łu­dnio­wym słoń­cem. Cze­ka­jąc na zie­lone świa­tło, bez­wied­nie ga­pię się na fa­ceta, który pró­buje wy­nieść dzie­sięć pu­de­łek pizzy przez drzwi re­stau­ra­cji kilka kro­ków ode mnie. Pod­cho­dzę do niego, na­ci­skam klamkę i otwie­ram przed nim drzwi. Ką­tem oka wi­dzę ja­sne włosy dziew­czyny prze­my­ka­ją­cej przez re­stau­ra­cję, a po se­kun­dzie sły­szę jej chi­chot.

– Mam na­dzieję, że dasz radę zjeść te wszyst­kie pizze z ko­le­gami – mówi na przy­de­chu. Nie wiem, czy pró­buje być sek­sowna, czy za­sa­pała się, bie­gnąc w jego stronę.

Wy­wra­cam oczami, ale wciąż stoję i przy­trzy­muję drzwi. Chło­pak przy­ci­ska ra­mię do szyby i wy­bu­cha śmie­chem.

– Je­stem pe­wien, że damy radę. Dzię­kuję, hm…

– Ta­mara.

– Ta­maro. Dzięki.

Przez szybę wi­dzę, jak dziew­czyna wy­ma­chuje ja­kąś kartką.

– Masz, za­dzwoń do mnie, je­śli bę­dziesz po­trze­bo­wał do­dat­ko­wych ust do tego… je­dze­nia. – Spo­sób, w jaki wy­ma­wia słowo „usta” su­ge­ruje, że nie mówi o pizzy. Ob­le­cha.

Jej syl­wetka znika za chło­pa­kiem, który trzyma ręce na sto­sie kar­to­nów, więc nie wi­dzę, czy bie­rze od niej kar­teczkę, ale po chwili pro­stuje się, jakby coś go za­sko­czyło.

Gdy dziew­czyna po­ja­wia się w za­sięgu mo­jego wzroku, ma pu­ste ręce. Okej, chyba wsu­nęła swój nu­mer te­le­fonu do kie­szeni jego spodni.

W po­rządku.

Chło­pak od­chrzą­kuje, za­nim od­zywa się do blon­dynki:

– Dzięki, la­leczko.

Kiedy po­now­nie wy­cho­dzi na chod­nik, mogę mu się po raz pierw­szy przyj­rzeć. Ma oku­lary prze­ciw­sło­neczne typu awia­tor, więc nie wi­dzę jego oczu, ale cała reszta jest cał­kiem sek­sowna. Jest wy­soki i szczu­pły. Cerę ma w od­cie­niu ja­snego kar­melu, jakby czę­sto prze­by­wał na słońcu. Jego ja­sno­brą­zowe włosy wy­glą­dają jak ucze­sane wia­trem. Pod ko­szulką prężą się twarde bi­cepsy, od któ­rych nie mogę ode­rwać oczu.

Za mną za­trzy­muje się SUV.

– Po­spiesz się, Jax. Nie mam za­miaru ro­bić jesz­cze jed­nego kółka – krzy­czy chło­pak z auta.

Jax śmieje się i od­wraca. W końcu mnie za­uważa i prze­chyla głowę. Znowu od­chrzą­kuje.

– Prze­pra­szam, że za­blo­ko­wa­łem wej­ście. Straszny ze mnie du­pek.

Mru­gam.

Uśmie­cha się do mnie, a mnie wy­daje się, że nie­biosa się roz­stą­piły, po­nie­waż jest tak za­je­bi­ście piękny. Pa­trze­nie na niego aż boli, ale za­nim je­stem w sta­nie ze­brać się na od­wagę, żeby coś po­wie­dzieć, jego kum­pel wci­ska klak­son. Jax pa­trzy na SUV-a, a po­tem na mnie, uśmie­cha się po­now­nie i od­cho­dzi.

O nie! By­łoby miło, gdy­bym zdo­łała coś po­wie­dzieć, gdy na­stęp­nym ra­zem za­gada do mnie za­bój­czo przy­stojny fa­cet.Roz­dział 2

Jax

Mu­zyka dudni ze sto­ją­cego za mną ste­reo, ale po po­po­łu­dnio­wym tre­ningu je­stem zbyt zmę­czony, żeby się od­wró­cić i ją ści­szyć. Par­skam śmie­chem.

– Go­ściu, twoja sio­stra się upiła.

Sammy sie­dzi roz­wa­lona na krze­śle ze swoją ma­giczną kulą nu­mer 8 i gapi się na nią, jakby za­bawka znała wszyst­kie od­po­wie­dzi. Mój współ­lo­ka­tor, a jej brat Nick, rzuca tylko na nią okiem, po czym wraca do swo­ich kart.

– Na­wet nie myśl o pie­prze­niu mo­jej sio­stry, Jax.

Ude­rzam go w ra­mię.

– Ty dupku. Wiesz, że są dwa ro­dzaje dziew­czyn, któ­rych ni­gdy nie ty­kam – młod­sze sio­stry i współ­lo­ka­torki.

Nick unosi jedną brew.

– Wi­dzia­łem współ­lo­ka­torki two­jej sio­stry. Żad­nej ni­gdy nie wzią­łeś w ob­roty?

– Żar­tu­jesz so­bie? Clem urwa­łaby mi jaja i we­pchnęła je do gar­dła, gdy­bym do któ­rejś się zbli­żył. Ota­cza je opieką. – Co by o niej nie mó­wić, moja sio­stra bliź­niaczka jest na­rwana.

Nie wspo­mi­nam o nie­szczę­snym pierw­szym roku stu­diów.

Sammy hi­ste­rycz­nie się śmieje i po­trząsa swoją kulą.

– Czy jest ja­kiś fa­cet, który po­ko­cha mnie na za­wsze? – Zerka w czarny trój­kąt na dole kuli. Pro­mie­nieje, czy­ta­jąc od­po­wiedź. – Z całą pew­no­ścią.

Wy­wra­ca­jąc oczami, biorę duży łyk piwa i prze­glą­dam wia­do­mo­ści w te­le­fo­nie. Kelly, Ja­mie, Emma. Go­rące la­ski. Ka­tie. La­nie. Jesz­cze go­ręt­sze.

My­ślami wra­cam do dziew­czyny sto­ją­cej przed piz­ze­rią, tej, która po po­łu­dniu przy­trzy­mała mi drzwi. Nie wiem, dla­czego o niej my­ślę. Była piękna, ale bez ma­ki­jażu wy­glą­dała na bar­dzo młodą. Nie­winną i wiel­ko­oką.

Nie mój typ.

Za­sta­na­wiam się nad waż­niej­szymi ży­cio­wymi pro­ble­mami, ta­kimi jak roz­miar piersi, ale woda plu­ska­jąca w tej głu­piej kuli działa na mnie roz­pra­sza­jąco i od­rywa mnie od pla­no­wa­nia week­endu. Prze­chy­lam bu­telkę w stronę Sammy.

– Sam, z przy­kro­ścią mu­szę ci po­wie­dzieć, że to gówno zna­czy. Mam na­dzieję, że o tym wiesz, po­nie­waż za bar­dzo cię lu­bię, by po­zwo­lić ci my­śleć, że jest tu ja­kiś per­fek­cyjny fa­cet. – Młod­sza sio­stra Nicka cho­dzi do li­ceum i jest dość ładna, ale musi zmą­drzeć, bo ja­kiś ku­tas, taki jak ja, zła­mie jej serce. Ale to nie będę ja.

Pusz­cza moje słowa mimo uszu i wstrząsa kulą.

– Czy jest ja­kaś ide­alna dziew­czyna dla Jaxa Avery’ego, która sprawi, że prze­sta­nie się kur­wić? – Mruży oczy i od­czy­tuje od­po­wiedź, która po­ja­wia się na po­wierzchni. – Z pew­no­ścią tak.

Nick par­ska śmie­chem.

– Ile wy­pi­łaś? Oj­ciec sko­pie mi dupę, jak ju­tro wró­cisz do domu z ka­cem. – Wraca do swo­ich kart i do­daje pod no­sem: – Bo mu­sisz być pi­jana, skoro uwa­żasz, że to jest pi­sane Ja­xowi.

Sammy ma czkawkę, ję­czy, jakby coś ją bo­lało. Od­wraca się w moją stronę.

– Czy od­czu­wasz pustkę? Chciał­byś zna­leźć ja­kiś sens?

Ta dziew­czyna po­winna prze­stać oglą­dać tyle bab­skich fil­mów.

Biorę ko­lejną bu­telkę.

– To ma sens. Ozna­cza, że mogę po­dy­mać bez zo­bo­wią­zań. To piękna rzecz.

Robi taką minę, jak­bym na­srał jej na ta­lerz. Nie mam siły wy­ja­śniać, dla­czego związki są złym po­my­słem, ale gdyby tylko mo­gła przez dwie mi­nuty po­pa­trzeć na mo­ich ro­dzi­ców, sta­nę­łaby po mo­jej stro­nie.

Się­gam po ka­wa­łek pizzy, igno­ru­jąc ból w piersi.

– O któ­rej mamy ju­tro spo­tka­nie dru­żyny? Nick ze­zuje w moją stronę.

– O trze­ciej, ale ty po­wi­nie­neś być wcze­śniej. Sły­sza­łem, że tre­ner Pat­ter­son to twar­dziel.

– Dam radę. – Na­dal prze­glą­dam wia­do­mo­ści w te­le­fo­nie, roz­my­śla­jąc o tym, jak spę­dzić ko­lejne dwa­dzie­ścia cztery go­dziny, za­nim piłka cał­ko­wi­cie zdo­mi­nuje moje ży­cie. Za­sta­na­wiam się nad Ka­tie na dzi­siej­szy wie­czór i może La­nie na ju­tro po po­łu­dniu.

Mam już za­dzwo­nić do Ka­tie, kiedy nad­cho­dzi ja­kaś wia­do­mość. Na­ta­sha. Jesz­cze le­piej. Je­ste­śmy przy­ja­ciółmi z bo­nu­sem. Ale bez przy­jaźni.

Co ro­bisz wie­czo­rem?

Od­pi­suję, nie kry­jąc uśmie­chu: Będę cię pie­przył, aż za­czniesz wy­krzy­ki­wać moje imię.

Nie mija mi­nuta, gdy przy­cho­dzi od­po­wiedź:

Do­sko­nale. Będę za dwa­dzie­ścia mi­nut.

Sammy wzdy­cha, pa­trząc na mnie po­nad sto­łem, jakby wie­działa, co pla­nuję.

– Pew­nego dnia ja­kaś dziew­czyna sko­pie ci ty­łek, Jax. Mam na­dzieję, że to zo­ba­czę.

Dla­czego na­sto­latka po­ucza mnie na te­mat seksu?

– Nie ma szans, dzie­ciaku. Nie zwiążę się z żadną.

Już dawno się tego na­uczy­łem. Dziew­czyny są jak piwo. Mają uświet­nić sobą waż­niej­sze rze­czy.

***

Wci­skam gu­zik te­le­fonu i ekran się roz­świe­tla. Zo­stało tylko czter­dzie­ści pięć mi­nut do tre­ningu. Cho­lera. Przy­po­mi­nam so­bie ostrze­że­nie Nicka, że po­wi­nie­nem być wcze­śniej. Dla­czego tre­ning od­bywa się w środku dnia? Naj­le­piej ćwi­czy mi się z sa­mego rana.

Od wczo­raj­szego wie­czoru mam zły hu­mor. Na­ta­sha i ja nie mo­gli­śmy wpaść w nasz zwy­kły rytm. Tak, oboje do­szli­śmy, ale mu­sia­łem się na­pra­co­wać.

Na­ta­sha to ro­syj­ska mo­delka, która ma pra­wie metr osiem­dzie­siąt wzro­stu i za­zwy­czaj wie, co lu­bię. Znamy się od roku. Nasz układ się spraw­dza. Spo­ty­kamy się, pi­jemy drinka lub dwa, tro­chę się po­śmie­jemy, pie­przymy się i idziemy każde w swoją stronę. Nie jest wy­lewna i jest bo­gata, więc mam pew­ność, że nie leci na mój fun­dusz po­wier­ni­czy. Nie mam po­ję­cia, dla­czego je­stem te­raz taki skwa­szony.

Mój na­strój jesz­cze się po­gar­sza, gdy na­sila się od­głos sior­ba­nia. Spo­glą­dam w dół i sta­ram się po­skro­mić gniew.

– La­leczko? Mu­simy koń­czyć. – Nie mam pa­mięci do imion.

„La­leczka” wiele uprasz­cza. Pa­suje do każ­dej. Tara, Tammy czy może Ta­mara pod­nosi wzrok i pró­buje się uśmiech­nąć z ustami peł­nymi mnie.

Boże, je­stem dup­kiem.

Wyj­muję ku­tasa z jej ust, uwa­ża­jąc na rząd błysz­czą­cych zę­bów, i cho­wam go w dżin­sach.

– Prze­pra­szam, Jax. – Ucieka oczami w bok. Kładę ręce na jej ra­mio­nach i po­ma­gam jej wstać. Nie każda dziew­czyna po­trafi ro­bić la­skę, choć jest to coś, czego po­winni uczyć w szko­łach obok sma­że­nia na­le­śni­ków. Dwie bar­dzo ważne umie­jęt­no­ści.

– Nie przej­muj się. Nie wie­dzia­łem, że jest tak późno. Może uda­łoby nam się spo­tkać in­nym ra­zem. – A może nie.

Aż za­świe­ciły jej się oczy. Zmu­szam się, żeby się uśmiech­nąć i ją przy­tu­lić, po czym biorę klu­czyki ze sto­lika.

Pod­cho­dzę do drzwi i do­strze­gam to w jej oczach. Chce, że­bym ją po­ca­ło­wał. Nie ma mowy. To nie ma nic wspól­nego z tym, jak ro­biła mi la­skę, i ma wiele wspól­nego z tym, jak śli­niła się na wi­dok mo­jego bmw M-5 Hur­ri­cane. Nie­mal wi­dzę sym­bole do­lara w jej oczach. Nie po­trze­buję ta­kich kom­pli­ka­cji. Co prawda do­piero za­czy­nam stu­dia praw­ni­cze, ale mogę się dok­to­ry­zo­wać z uni­ka­nia dziuń na­pa­lo­nych na kasę. Po­chy­lam się, żeby mu­snąć ustami jej po­li­czek, i dzię­kuję moim pier­do­lo­nym szczę­śli­wym gwiaz­dom, że je­ste­śmy u niej w miesz­ka­niu, po czym sal­wuję się ucieczką.

Gdy tylko do­cie­ram do mo­jej oazy sa­mot­no­ści, włą­czam mu­zykę i ru­szam z pi­skiem opon. Sil­nik mru­czy, a ja roz­ko­szuję się tym dźwię­kiem. Trzy­sta ty­sięcy, które za niego da­łem, to była oka­zja. Matka miała od­mienne zda­nie, ale kogo to ob­cho­dzi? Ma u mnie dług, któ­rego ni­gdy nie zdoła spła­cić.

Moje cacko w oka­mgnie­niu roz­pę­dza się do trzy­stu pięć­dzie­się­ciu ki­lo­me­trów na go­dzinę. Ja­dąc po Chest­nut Hill, nie je­stem w sta­nie roz­wi­nąć jego moż­li­wo­ści, ale i tak do­cie­ram na te­ren kam­pusu w re­kor­do­wym cza­sie. Bo­ston Col­lege znaj­duje się za­le­d­wie trzy ki­lo­me­try od mo­jego domu, ale leży w sa­mym środku pod­miej­skiego pie­kła. Spo­kojne uliczki. Wy­ma­ni­kiu­ro­wane traw­niki. Za­dbane ma­muśki. Spa­ce­ro­wi­cze i inne gówno. Dla­czego uczel­nia nie może stać w po­bliżu Fen­way, jak uni­we­rek mo­jej sio­stry? Ża­łuję, że nie wzią­łem prysz­nica na bo­isku pił­kar­skim. W tym upale nie­do­brze mi się robi od za­pa­chu dam­skich per­fum na mo­jej skó­rze.

Tre­ner Pat­ter­son stoi przed try­bu­nami, na któ­rych za­siada reszta mo­jej dru­żyny, trzyma ręce skrzy­żo­wane na piersi, jakby był na­szym wła­ści­cie­lem. I chyba nim jest, przy­naj­mniej przez kilka ko­lej­nych mie­sięcy. Do tej pory dru­żynę pro­wa­dził stary asy­stent tre­nera, ten tu­taj pod­pi­sał umowę w ze­szłym ty­go­dniu.

– Jax Avery, miło wi­dzieć, że wresz­cie do nas do­łą­czy­łeś. Je­stem na czas, więc, do cho­lery, nie wiem, w czym pro­blem.

– Masz być dzie­sięć mi­nut przed roz­po­czę­ciem tre­ningu, w prze­ciw­nym ra­zie je­steś spóź­niony – war­czy, jakby czy­tał w mo­ich my­ślach.

Sta­ram się nie wy­wra­cać oczami i sia­dam obok Nicka, który szy­der­czo się uśmie­cha.

– Mó­wi­łem ci, że­byś był wcze­śniej – szep­cze.

– Mu­sia­łem jesz­cze za­li­czyć ob­cią­ganko. To źró­dło mo­jej nad­ludz­kiej siły. – Pod­no­szę rękę i na­pi­nam mię­śnie, kiedy roz­lega się gwiz­dek tre­nera.

– Słu­chaj­cie. Nie jest ta­jem­nicą, dla­czego zo­sta­łem za­trud­niony przez tę szkołę. W ze­szłym roku by­li­ście o włos od zwy­cię­stwa w mi­strzo­stwach. I co się stało? Po­łowa z was schlała się na wie­czór przed me­czem.

Ja nie. Nie pi­łem. Nie je­stem idiotą.

– A druga po­łowa zo­stała przy­ła­pana z la­skami w ich aka­de­miku o dru­giej w nocy. Więk­szość z tych mi­łych pań zo­stała za­wie­szona.

Okej, przy­znaję się do winy. Kto mógł wie­dzieć, że w aka­de­miku dziew­czyn obo­wią­zują tak re­stryk­cyjne re­guły?

– Pro­po­nuję, że­by­ście prze­stali my­śleć tym, co ma­cie po­mię­dzy no­gami, i li­czyli się z ludźmi, na któ­rych ma­cie wpływ. Na­leży zro­bić krok do przodu i się­gnąć po pierw­szą lo­katę. Kiedy w maju przy­szłego roku ukoń­czy­cie stu­dia, mam na­dzieję, że uj­rzę w was męż­czyzn, a nie ma­łych chłop­ców, któ­rzy za bar­dzo sku­piają się na so­bie, żeby my­śleć lo­gicz­nie. – Wzdy­cha i do­daje: – Je­stem prze­ko­nany, że wszy­scy wie­dzą, iż ten se­zon jest dłuż­szy. Me­cze roz­strzy­ga­jące od­będą się po Świę­cie Dzięk­czy­nie­nia, co ozna­cza, że pod­czas prze­rwy świą­tecz­nej mu­si­cie się przy­czaić. Ma­cie się za­ko­pać pod zie­mię, bo je­śli do­wiem się, że zde­mo­lo­wa­li­ście ja­kiś po­kój ho­te­lowy w ośrodku wy­po­czyn­ko­wym, to wy­la­tu­je­cie. Bez mru­gnię­cia okiem.

Wszy­scy mil­czą, ale wiem, że chło­paki tylko cze­kają, aż tre­ner odej­dzie, żeby dać upust emo­cjom. Na­tych­miast uznają, że to był ja­kiś pie­przony żart.

Pat­ter­son prze­cha­dza się przez ja­kąś mi­nutę, po czym za­trzy­muje się przede mną i czeka na kon­takt wzro­kowy z mo­jej strony.

– Ko­niec z ole­wa­niem. Czas wy­ho­do­wać jaja i stać się od­po­wie­dzial­nym. Je­śli są­dzisz, że nie wy­le­cisz, bo je­stem tu nowy, to bar­dzo się my­lisz. Weź się w garść albo won. – Śmieje się, ale wiem, że nie jest mu do śmie­chu. – Nie będę trzy­mał was za rączki, cze­kał, aż wam się od­bije, i pod­cie­rał tył­ków. Tym niech zaj­mują się wa­sze mamy.

Ha, ha. Nie zna mo­jej matki.

Pat­ter­son ude­rza ręką w pod­kładkę na do­ku­menty.

– Wiem, że więk­szość z was chce grać pro­fe­sjo­nal­nie. Ma­cie ku temu nie­złe za­datki, więc w tym roku po­win­ni­śmy zdo­być mi­strzo­stwo, pod wa­run­kiem że bę­dzie­cie sku­piać się na tym, co naj­waż­niej­sze.

Oto jest py­ta­nie, co nie? Co jest naj­waż­niej­sze? Chciał­bym wie­dzieć.Roz­dział 3

Dani

Po po­łu­dniu pró­buję się ro­ze­rwać i spo­ty­kam się z Tra­vi­sem, ale prawda jest taka, że do po­nie­działku będę miała urwa­nie dupy.

Mam ochotę na­ko­pać Lau­rze. Oczy­wi­ście tego nie zro­bię, ale mu­szę na­uczyć się aser­tyw­no­ści, w prze­ciw­nym wy­padku bę­dzie mnie wy­ko­rzy­sty­wała przez cały rok. Teo­re­tycz­nie wiem, jak to zro­bić. W prak­tyce nie je­stem pewna, czy zdo­będę się na od­wagę.

Na przy­kład wczo­raj nie po­tra­fi­łam wy­krztu­sić słowa do tego przy­stoj­niaka! Uśmie­cha się do mnie, a ja stoję jak słup soli. Stu­diuję na świet­nej uczelni i mam wy­soką śred­nią ocen. Można by przy­pusz­czać, że po­sia­dam ja­kieś umie­jęt­no­ści ję­zy­kowe.

Tra­vis jest nie­za­do­wo­lony, od­kąd wy­szli­śmy ze stu­dia ta­tu­ażu.

Chce mi się z tego śmiać. Kiedy kilka ty­go­dni temu zro­bi­łam so­bie ta­tuaż, Tra­vis rów­nież za­pra­gnął dziary. Ale dzi­siaj stchó­rzył, więc ja da­łam so­bie zro­bić pier­cing. Sztur­cham go bio­drem i strą­cam z chod­nika.

– Na­dal po­żą­dasz Brady’ego, prawda?

Od­wraca się w moją stronę, czarne włosy opa­dają mu na twarz.

– Co mnie zdra­dziło?

– To tylko prze­czu­cie. Szkoda, że Brady nie gra w two­jej dru­ży­nie.

– Ci do­brzy ni­gdy nie grają.

– Wy­da­wało mi się, że buja się w to­bie. – Tra­vis po­syła mi swój cha­rak­te­ry­styczny krzywy uśmiech, a ja kręcę głową. Wy­daje mu się, że po­do­bam się każ­demu fa­ce­towi.

– Brady jest już męż­czy­zną. Ma chyba dwa­dzie­ścia pięć czy sześć lat. Co naj­mniej. A ja do­piero skoń­czy­łam dwa­dzie­ścia. Poza tym on jest cały umię­śniony i sek­sowny. Nie ma szans, żeby się mną in­te­re­so­wał.

Ko­lej Tra­visa na krę­ce­nie głową i pa­trze­nie na mnie, jak­bym była sza­lona.

Ale to nie wszystko. Cho­ciaż Brady jest przy­stojny, nie mogę prze­stać my­śleć o chło­paku z re­stau­ra­cji. Jax. Cho­lera. Na­wet jego imię jest sek­sowne. Je­den jego uśmiech, a ja już zdej­muję majtki przez głowę. To wła­śnie kara za to, że pa­trzy­łam z góry na dziew­czynę, która dała mu swój nu­mer.

Tra­vis sztur­cha mnie łok­ciem.

– By­łaś pod­nie­cona, gdy Brady po­ło­żył na to­bie dło­nie?

– Tak, do­póki mnie nie dźgnął igłą. Dwa razy. – Po­pra­wiam ra­miączko sta­nika. – Jak my­ślisz, czy one… są ładne? – Nie umiem mó­wić o pier­cingu i się przy tym nie ru­mie­nić.

Tra­vis wy­mija star­szą pa­nią idącą w prze­ciw­nym kie­runku, spo­gląda na mnie i prze­lot­nie omiata wzro­kiem moje piersi.

– Są sza­łowe i cu­downe.

– Nie wy­glą­dam z nimi jak me­nelka? – py­tam bez za­sta­no­wie­nia, ale przy­naj­mniej py­ta­nie jest szczere.

– Pew­nie, że nie.

Po­doba mi się, że od­po­wiedź pada bez na­my­słu.

– Czyli chcia­ła­byś jesz­cze wię­cej mo­dy­fi­ka­cji ciała? Świet­nie z tym wy­glą­dasz.

Uśmie­cham się. Tra­vis za­wsze spra­wia, że czuję się piękna. Na pierw­szym roku miesz­ka­li­śmy na tym sa­mym pię­trze i od razu się ze sobą skum­plo­wa­li­śmy. Przez ostat­nie dwa lata by­li­śmy nie­mal nie­roz­łączni. Jest śliczny, ma czarne włosy i oczy ko­loru cze­ko­lady. Mój naj­lep­szy przy­ja­ciel jest wy­soki i smu­kły. To taki typ my­śli­ciela. Wszy­scy chłopcy go uwiel­biają. Ja też. Wy­pła­ki­wa­łam się na jego ra­mie­niu, gdy wio­sną ze­rwa­łam z Re­idem.

– Poza tym je­śli ktoś tu jest me­ne­lem, to ra­czej ja. Pa­mię­tasz? – Po­now­nie mnie sztur­cha. – Je­steś zbyt nie­winna, żeby zo­stać me­nelką.

Może na tym po­lega mój pro­blem. Fa­ceci po­strze­gają mnie jako grzeczną i miłą dziew­czynkę.

Głę­boko wzdy­cham.

– My­ślisz, że to dla­tego Reid prze­stał się mną in­te­re­so­wać?

– Reid prze­stał się tobą in­te­re­so­wać, bo jest de­bi­lem. To, że prze­spał się z twoją współ­lo­ka­torką parę go­dzin po roz­sta­niu z tobą, po­twier­dza tę tezę. A ty prze­cież nie by­łaś dzie­wicą. Po pro­stu nie wska­ku­jesz do łóżka każ­demu fa­ce­towi na świe­cie.

Wiem, że nie je­stem brzydka, nie je­stem też osobą, która ocze­kuje kom­ple­men­tów, ale fa­ceci wi­dzą we mnie dziew­czynę z są­siedz­twa, więc ra­czej nie przy­cią­gam ta­kich, któ­rych chcia­ła­bym za­trzy­mać na dłu­żej w łóżku. Ra­czej tych, któ­rzy wolą szybki nu­me­rek. Reid nie był wy­jąt­kiem. To dla­tego by­łam tak zszo­ko­wana ze­szłej wio­sny, gdy zo­ba­czy­łam, że wy­myka się z po­koju Ash­ley go­dzinę po tym, jak usły­sza­łam od­głosy porno do­cho­dzące zza drzwi. Przy­znaję, że ze­rwa­li­śmy ze sobą kilka dni wcze­śniej, ale mimo wszystko. Mdli mnie na myśl o tym, co krzy­czała. Moc­niej! O, Boże, tak, pieprz mnie moc­niej!

Są­dzi­łam, że po­de­rwała któ­re­goś z chło­pa­ków, na któ­rych miała oko. Co za na­iw­ność, jesz­cze jej ki­bi­co­wa­łam, cie­sząc się, że zna­la­zła ja­kie­goś na­pa­lo­nego go­ścia. Ale gdy drzwi się otwo­rzyły, uj­rza­łam w nich mo­jego by­łego chło­paka z go­łym tor­sem, roz­pię­tymi dżin­sami le­d­wie trzy­ma­ją­cymi się na jego bio­drach i jesz­cze na wpół na­brzmia­łym pe­ni­sem wy­brzu­sza­ją­cym się pod spodniami. Bra­ko­wało mu na­wet przy­zwo­ito­ści, by oka­zać za­że­no­wa­nie. Za­miast tego spoj­rzał na mnie w taki spo­sób, jakby chciał mi za­ko­mu­ni­ko­wać, że to ja je­stem pro­ble­mem, a nie on. Ja!

Boże, mam na­dzieję, że uda­wała.

Kiedy oglą­dam ta­kie sceny w fil­mach, po­rzu­cona ko­chanka za­wsze mówi coś bły­sko­tli­wego, żeby zra­nić fa­ceta i po­ka­zać mu, co stra­cił. Ale nie ja. Mnie ode­brało mowę. Nie wy­krztu­si­łam ani słowa. Na­dal mam ochotę strze­lić so­bie w łeb za to, że nic nie po­wie­dzia­łam.

W za­sa­dzie pra­wie w ogóle nie od­zy­wa­łam się do szczę­śli­wej pary, ile­kroć ich ra­zem wi­dzia­łam. Na­tu­ral­nie roz­pra­szał mnie wi­dok Re­ida pró­bu­ją­cego po­ma­so­wać ję­zy­kiem jej dziurki w no­sie. Trzeba przy­znać, że Ash­ley jest wy­soka i olśnie­wa­jąca. Ja przy niej je­stem pig­me­jem, więc ab­so­lut­nie nie wi­nię jej, że zwró­cił na nią uwagę. Ale czy na­prawdę mu­szą ro­bić ta­kie rze­czy na mo­ich oczach? W końcu cho­dzi­łam z nim przez pra­wie rok.

#Co­Za­Strata

Kiedy na­tknę­łam się na nich w ze­szłym ty­go­dniu, są­dzi­łam, że to już prze­szłość. Ale wtedy ona oskar­żyła mnie, że gdy wy­pro­wa­dza­łam się w po­przed­nim se­me­strze, ukra­dłam jej na­szyj­nik. Udało mi się za­le­d­wie wy­krztu­sić kilka słów, za­zgrzy­tać zę­bami i po­fan­ta­zjo­wać o tym, że wy­mie­rzam jej cios pro­sto w nerkę.

Tra­vis i ja zbli­żamy się do pie­karni, więc po­sta­na­wiam za­trzy­mać się, żeby coś zjeść. Za­pach chleba na za­kwa­sie spra­wia, że bur­czy mi w brzu­chu i w jed­nej chwili prze­staję my­śleć o tym dupku, moim by­łym.

Sia­damy w bok­sie i skła­damy za­mó­wie­nie, po czym otwie­ram mój dzien­nik.

– Sprawy nu­mer je­den i dwa: zro­bione! – Wyj­muję z torby neo­no­wo­ró­żowy pi­sak i od­ha­czam dwa punkty.

– Masz li­stę? – Wy­czu­wam w gło­sie Tra­visa szy­der­stwo, które pod­kre­ślają jego unie­sione brwi.

Po­sy­łam mu zna­czący uśmiech.

– Ma mi przy­po­mi­nać, co mam zro­bić, że­bym się nie po­gu­biła.

– Mogę ją zo­ba­czyć?

– Już wiesz, co na niej jest, a gdy zo­ba­czysz ją na wła­sne oczy, bę­dziesz się na mnie wy­ży­wał.

Mimo to sięga po no­tes i cią­gnie go do sie­bie jak bul­dog, aż nie pusz­czam. Przy­glą­dam mu się, kiedy spoj­rze­niem omiata stronę.

– Zro­bić so­bie ta­tuaż, prze­bić so­bie coś, pójść z kimś na jedną noc. – Tra­vis pod­nosi oczy znad kartki. – Po­win­naś za­cząć od trze­ciego punktu. Wię­cej za­bawy. A poza tym nie wiąże się z bó­lem. No chyba, że lu­bisz.

Jego brwi uno­szą się jesz­cze wy­żej, a ja wy­bu­cham śmie­chem.

– Chyba ra­czej cho­dzi o sa­mo­po­zna­nie, a ja jak dziecko do­piero sta­wiam pierw­sze kroki. A przy­naj­mniej taki mia­łam za­miar.

Tra­vis czeka, aż kel­nerka po­stawi na­sze sa­łatki, a gdy ko­bieta od­cho­dzi, po­chyla się w moją stronę.

– Punk­tów je­den i dwa nie na­zwał­bym dzie­cię­cymi kro­kami – mówi ci­cho, sięga po mój pi­sak i coś za­pi­suje na kartce.

– Hej, nie po­zwo­li­łam ci tam pi­sać. – Nikt, na­prawdę nikt, nie ma prawa pi­sać w moim dzien­niku. To w po­ło­wie pa­mięt­nik, w po­ło­wie szki­cow­nik. Nie ma tam ni­czego, o czym Tra­vis by nie wie­dział.

– Za późno – oznaj­mia śpiew­nym i uro­czy­stym to­nem, który pa­suje do jego za­do­wo­lo­nej miny.

Czy­tam na głos punkt czwarty.

– Za­tań­czyć na ba­rze. – Kręcę głową. – Tra­vis, to ta­kie ku­rew­skie.

Pry­cha.

– To ty chcesz przy­god­nego seksu.

Roz­glą­dam się po re­stau­ra­cji i rzu­cam w niego grzanką.

– Mo­żesz mó­wić ci­szej? To nie do końca tak, że chcę dać się prze­le­cieć. Po pro­stu…

– Wiem. Twój były cię wkur­wił i chcesz wy­czy­ścić konto. Ja­kiś go­rący ogier na pewno po­może – mówi, chwy­ta­jąc moją dłoń.

– Ro­zu­miem, że Reid jest dup­kiem, ale czy na­prawdę musi cho­dzić z Ash­ley? – Na samą myśl o tym, jak roz­grze­wali do czer­wo­no­ści jej łóżko, na­dal mam ochotę wy­dłu­bać im oczy tę­pym ołów­kiem.

– Żyj i się ucz, kotku. Wi­dzisz, nie mu­sisz już mar­twić się su­kami, po­nie­waż te­raz wiesz, czego się spo­dzie­wać. Po­win­naś uwa­żać na te, które wy­dają się przy­ja­zne.

– Głę­bo­kie prze­my­śle­nia.

– Wciąż nie mogę uwie­rzyć, że nie da­łaś im po­pa­lić.

– A co mia­łam po­wie­dzieć? „Ash­ley, by­łaś świetną współ­lo­ka­torką, do­póki nie za­czę­łaś sy­piać z fa­ce­tem, z któ­rym cho­dzi­łam przez dzie­sięć mie­sięcy?” – Zgnia­tam ser­wetkę i znowu kręcę głową. – Wiesz, że nie spraw­dzam się pod­czas kon­fron­ta­cji.

Tra­vis lekko wy­pina pierś.

– Z przy­jem­no­ścią sko­pał­bym jego prze­bie­głą dupę. I tak je­steś dla niego zbyt do­bra. Za­słu­guje na tę durną blon­dynę. Reid miał być pew­nia­kiem, kimś sta­łym na pięć lat oraz przy­szłość z pla­nem eme­ry­tal­nym. W sfe­rze seksu co prawda nie było trzę­sie­nia ziemi, ale wy­da­wało mi się, że wza­jem­nie się sza­nu­jemy i przy­jaź­nimy. By­łam idiotką, są­dząc, że to się li­czy.

– Na zdzi­ro­wate la­ski za­wsze go­towe na ob­cią­ganko.

Na do­miar złego Ash­ley wy­pro­wa­dziła się ra­zem z na­szą współ­lo­ka­torką, przez co w ostat­niej chwili mu­sia­łam zor­ga­ni­zo­wać so­bie kąt do spa­nia na trzeci rok stu­diów. Gdyby Jenna nie spy­tała mnie, czy chcia­ła­bym za­miesz­kać z nią i jej przy­ja­ciół­kami, nie wiem, co bym zro­biła.

Sprawa z Ash­ley do­pro­wa­dziła do tego, że stre­suję się na myśl, że mam za­miesz­kać z kimś no­wym.

Jenna jest za­bawna, ale w za­sa­dzie nie za do­brze się znamy. Kilka razy wy­głu­pia­ły­śmy się w kla­sie i parę razy ra­zem się uczy­ły­śmy.

Je­śli mam być szczera, tro­chę oba­wiam się Clem. Har­per wy­daje się miła, ale roz­ma­wia­łam z nią przez dwie mi­nuty. Po­nadto cała ich trójka jest na ostat­nim roku i przy­jaź­nią się od po­czątku stu­diów. Ja je­stem nowa.

– Dla­czego nie mogę po pro­stu za­miesz­kać z tobą? Czemu mu­szę miesz­kać z ob­cymi? – py­tam po­mię­dzy kę­sami je­dze­nia.

– Po­nie­waż ży­jemy w pu­ry­tań­skim spo­łe­czeń­stwie, które oba­wia się, że mój pe­nis cię zde­pra­wuje, a ich wa­giny nie – wzdy­cha Tra­vis.

Par­skam śmie­chem i za­nim zdążę za­sło­nić usta, pluję ka­wał­kami sa­łaty.

Tra­vis chwyta moją drugą rękę.

– Za­wsze mo­żesz przyjść i zo­stać u mnie na parę dni, je­śli coś nie bę­dzie po two­jej my­śli. Wiem, że Za­chodni Kam­pus nie jest tak od­jaz­dowy, jak sze­re­gowce przy Bay State Road, ale ile­kroć zmę­czysz się nad­mia­rem es­tro­genu, bę­dziesz mo­gła od­sap­nąć w Casa de Tra­vis.

On i ja mamy czę­ściowe sty­pen­dia na za­kwa­te­ro­wa­nie i wy­ży­wie­nie, ale tylko wtedy, gdy miesz­kamy w kam­pu­sie. Są­dzę, że świet­nie by nam się ra­zem miesz­kało, ale nie ma szans na to, by było nas stać na czynsz w tej oko­licy.

– Dzięki. Je­steś naj­lep­szy. Je­stem pewna, że bę­dzie do­brze. – Mam na­dzieję. Po­now­nie rzu­cam w niego grzanką. – Za­re­zer­wuj dla mnie so­botni wie­czór, do­brze?

– Pew­nie. A co?

– Jenna robi im­prezę, a skoro nie znam żad­nej z jej przy­ja­ció­łek, po­trze­buję wspar­cia. Chcą iść na Lans­downe Street, a prze­cież tam są twoje te­reny ło­wiec­kie.

Ca­ges, klub na­le­żący do jego wujka, jest jed­nym z naj­mod­niej­szych lo­kali w oko­li­cach parku Fen­way, który cią­gnie się wzdłuż wschod­niej czę­ści kam­pusu. Od­kąd za­czę­li­śmy stu­dia, jest to na­sze ulu­bione miej­sce spo­tkań. Do­dat­kową ko­rzy­ścią jest to, że jego wu­jek po­zwala nam wcho­dzić za darmo.

– Chęt­nie. – Tra­vis unosi wi­de­lec do ust, ale za­trzy­muje się w pół drogi. – Może przy oka­zji od­ha­czymy ko­lejny punkt na two­jej li­ście. – Mruga do mnie, a ja wy­wra­cam oczami.

O, Boże. Mam na­dzieję, że mówi o tańcu na ba­rze.Roz­dział 4

Jax

Za­sta­na­wiam się nad tym przez cały czas, gdy bie­gam po bo­isku. Dla­czego, do cho­lery, nie do­sze­dłem po po­łu­dniu? Kogo ob­cho­dzi, że jej tech­nika wy­maga więk­szej wprawy? Uwaga dziew­czyny sku­piona na moim ku­ta­sie po­winna wy­star­czyć do peł­nej sa­tys­fak­cji. A jed­nak wczo­raj w nocy z Na­ta­shą rów­nież nie wszystko po­szło po mo­jej my­śli.

Pró­buję ode­pchnąć od sie­bie obawę, że coś ze mną jest nie w po­rządku. Może przy­szedł czas, że­by­śmy z Na­ta­shą zna­leźli so­bie no­wych part­ne­rów do seksu. Pie­prze­nie to pie­prze­nie. Pro­sta sprawa. Bio­lo­giczna. Nie po­trzeba do tego żad­nej fi­lo­zo­fii.

Pot spływa mi po twa­rzy, pie­cze w oczy. Tre­ner Pat­ter­son daje nam po­pa­lić. Wszy­scy je­ste­śmy w do­brej kon­dy­cji po przed­se­zo­no­wych tre­nin­gach, ale dzi­siej­szy za­pier­dol ma na celu uświa­do­mie­nie nam, kto tu rzą­dzi.

Gdy do­cie­ram do domu, ma­rzę je­dy­nie o wej­ściu pod prysz­nic, a po­tem wy­pi­ciu piwa przed te­le­wi­zo­rem. Kiedy na te­le­fon przy­cho­dzi wia­do­mość, nie­zbyt chęt­nie spo­glą­dam na ekran. Kilka mi­nut póź­niej ko­mórka za­czyna dzwo­nić i nie chce prze­stać.

– Tak trudno to ogar­nąć? To, że nie od­po­wia­dam, ozna­cza, że masz spier­da­lać – mam­ro­czę do te­le­fonu.

– Nie pier­dol, Avery – mówi ze śmie­chem mój naj­lep­szy kum­pel Da­ren. Przy­jaź­nimy się od uro­dze­nia. Jest jak brat. Kiedy do­ra­sta­li­śmy, by­li­śmy są­sia­dami i prak­tycz­nie miesz­ka­li­śmy w swo­ich do­mach, ale jego ro­dzice, w prze­ci­wień­stwie do mo­ich, nie mieli go w du­pie. Po­dej­rze­wam, że to z tego po­wodu te­raz uzna­wany jest za szla­chet­nego oby­wa­tela, pod­czas gdy ja po­ja­wiam się je­dy­nie w kro­nice to­wa­rzy­skiej na szó­stej stro­nie ma­ga­zynu „Post”.

No tak, w tym mie­ście Da­ren czyni cuda. By­łoby to strasz­nie wkur­wia­jące, gdyby on sam nie był tak fajny.

Tylko raz coś sta­nęło po­mię­dzy nami – to, że wy­dy­mał moją sio­strę, a ja pra­wie zła­ma­łem mu za to szczękę. Za­pewne bym to zro­bił, gdyby dwóch go­ści nie od­cią­gnęło mnie od niego. Ta sprawa pra­wie znisz­czyła na­szą przy­jaźń, ale obaj tra­fi­li­śmy do Bo­ston Col­lege, on na peł­nym sty­pen­dium za osią­gnię­cia w fut­bolu, ja w piłce noż­nej, i ja­koś się po­go­dzi­li­śmy. No, pra­wie.

– Wy­cho­dzisz gdzieś wie­czo­rem? – pyta.

– Je­stem zbyt zmę­czony. Po­sie­dzę w domu.

– To ku­pię coś do je­dze­nia. Wpadnę i po­gramy w Call of Duty. – To ty­powe dla Da­rena Slo­ana, że nie pyta, co o tym są­dzę.

Go­dzinę póź­niej przy­bie­ramy toż­sa­mość gra­czy i ja wy­pru­wam mu flaki moim ka­ra­bi­nem sztur­mo­wym AK-12.

– Kurwa! – krzy­czy w stronę mo­ni­tora.

Cie­sząc się wy­graną, roz­sia­dam się wy­god­nie na sfa­ty­go­wa­nej skó­rza­nej ka­na­pie i szcze­rzę zęby w uśmie­chu. Nie je­stem idiotą. Wiem, że dawno już mi­nęły czasy, kiedy da­wa­łem so­bie radę z Da­re­nem, więc cie­szę się chwilą i roz­ko­szuję tym, że wir­tu­al­nie mu do­ko­pa­łem. Kie­dyś by­li­śmy so­bie równi, ale od­kąd za­czę­li­śmy stu­dia, on zro­bił się na­pa­ko­wany, gra­jąc w fut­bol ame­ry­kań­ski, pod­czas gdy ja schu­dłem od bie­ga­nia za piłką.

– Pipa. – Po pro­stu mu­szę się z nim po­dro­czyć.

– Pipa roz­po­zna inną pipę.

– Je­śli o tym mowa, to gdzie po­działa się twoja przy­czepa dziś wie­czo­rem?

Da­ren gło­śno wzdy­cha, ale za­miast sta­nąć w obro­nie tej suki, tylko wzru­sza ra­mio­nami. Cho­dzi z Ve­ro­nicą, od­kąd ze­rwał z moją sio­strą. Cały czas się łu­dzę, że pew­nego dnia do­trze do niego, że Ve­ro­nica kręci z nim tylko dla­tego, że jest bo­gaty, nie mó­wiąc o tym, że jest naj­lep­szym roz­gry­wa­ją­cym w BC. Jed­nak ich ostatni po­ważny kry­zys miał miej­sce dwa lata temu, więc za­czy­nam się mar­twić, że może na­wet po­ślu­bić tę cipę. Nie wiem dla­czego. Trak­tuje go jak gówno. Je­śli to ma być praw­dziwa mi­łość, to trzy­maj­cie mnie od niej z da­leka.

– Co pla­nu­jesz na uro­dziny? – pyta, jedną ręką re­se­tu­jąc grę, a drugą się­ga­jąc po piwo.

– Idę na im­prezę na Uni­wer­sy­tet Bo­stoń­ski, a po­tem do Ca­ges przy Lans­downe. Po­wi­nie­neś do­łą­czyć. – Nie mó­wię, kto tam bę­dzie. Je­stem pe­wien, że on wie.

Wy­gląda, jakby przez chwilę roz­wa­żał tę pro­po­zy­cję, po czym wzru­sza ra­mio­nami.

– Nie mogę się szla­jać przed koń­cem se­zonu. Tre­ner urwałby mi jaja, gdy­bym za­ba­lo­wał. – Da­ren jest po­waż­nym kan­dy­da­tem do Tro­feum He­ismana. Za­pie­prza jak sza­lony. Na samą myśl o tym czuję się zmę­czony. – Ale wio­sną je­dziemy na Maui. Ja sta­wiam. Spóź­niony pre­zent uro­dzi­nowy. Co ty na to?

– Su­per. Za­bierz mnie z Bo­stonu. Osza­leję, je­śli w tym roku bę­dzie tyle śniegu, co w ze­szłym.

Pau­zuję grę, żeby na­ło­żyć so­bie do­kładkę je­dze­nia na ta­lerz, i wła­śnie w tej chwili sły­szę krzyk.

– Cho­lera. To znowu oni – ję­czę. Po­wód sto pierw­szy, żeby ni­gdy się nie że­nić: Han­nah i Greg. Wska­zuję na ścianę. Od dwóch lat, czyli od­kąd wpro­wa­dzi­łem się tu­taj z Nic­kiem na dru­gim roku stu­diów, są mo­imi są­sia­dami. – Roz­wo­dzą się.

Kiedy kilka mi­nut póź­niej ktoś puka do drzwi, za­sko­czony Da­ren unosi brwi.

– No go­ściu, mam na­dzieję, że nie masz nic wspól­nego z ich pro­ble­mami.

– Pieprz się. Nie ty­kam mę­ża­tek. – Przy­po­mina mi się roz­mowa, którą od­by­łem wczo­raj wie­czo­rem z moim współ­lo­ka­to­rem. Okej, za­tem są trzy ro­dzaje la­sek, któ­rych nie ty­kam. Może je­stem dup­kiem, ale nie je­stem to­tal­nym de­bi­lem.

Otwie­ram drzwi i wi­dzę Han­nah z za­pła­kaną czte­ro­let­nią córką Chloe.

– Wszystko w po­rządku? – Nie mó­wię, że sły­sza­łem wrza­ski, cho­ciaż ona za­pewne o tym wie.

Han­nah po­twier­dza ski­nie­niem i ociera bu­zię ma­łej rę­ka­wem swe­tra.

– Mogę cię o coś pro­sić, Jax? Czy ze­chciał­byś po­pil­no­wać Chloe? Przez ja­kąś go­dzinę?

– Nie ma pro­blemu. – Biorę dziew­czynkę na ręce. – Cześć, Chloe, wiesz co? Na­gra­łem ten pro­gram, który tak ci się po­doba. Ten o księż­niczce, która roz­ma­wia ze zwie­rzę­tami.

W jed­nej chwili za­dziera główkę.

– Jej wy­so­tość Zo­sia? – Nie wy­ma­wia K, przez co jest jesz­cze roz­kosz­niej­sza.

– Chyba tak. Chodź, po­pro­simy mo­jego ko­legę, żeby ją dla cie­bie włą­czył.

Na jej buźce po­ja­wia się uśmiech, gdy sta­wiam ją na pod­ło­dze. Od razu za­czyna wspi­nać się na ka­napę.

– Dzięki, Jax. – Han­nah wy­gląda, jakby ka­mień spadł jej z serca. Kilka razy pil­no­wa­łem jej córki, kiedy mu­siała coś za­ła­twić na mie­ście. – Źle się czuję z tym, że słu­cha na­szych kłótni – mówi ci­szej. – Bar­dzo ci dzię­kuję, że chcesz się nią za­jąć. Przy­rze­kam, że upiekę ci górę cia­stek.

Uśmie­cham się.

– Ni­gdy nie od­ma­wiam, gdy ktoś pro­po­nuje je­dze­nie, ale na­prawdę nie mu­sisz. To grzeczna dziew­czynka. Przyjdź po nią, jak bę­dziesz mo­gła. Bez po­śpie­chu.

Han­nah po­woli za­myka oczy.

– Je­stem twoją dłuż­niczką. – Od­wraca się i wcho­dzi do swo­jego miesz­ka­nia.

Kiedy sia­dam na ka­na­pie, oka­zuje się, że Da­ren już zna­lazł bajkę Chloe, lecz dziew­czynka sie­dzi sku­lona w naj­dal­szym ką­cie ka­napy.

– Chloe, je­steś głodna? Chcesz coś zjeść?

– Tat, pro­szę – mówi.

Kładę na ta­lerz ka­napkę, do szklanki na­le­wam soku i sta­wiam przed nią. Sięga po je­dze­nie z uśmie­chem. Skła­mał­bym, mó­wiąc, że nie mam sła­bo­ści do tego dziecka. Jest za­bawna, słodka i szczera, czyli taka jak więk­szość dziew­czy­nek, za­nim do­ro­sną i staną się nie do znie­sie­nia.

– Chloe, to mój przy­ja­ciel Da­ren.

Od­gryza kęs ka­napki i ma­cha do niego.

– Jats, mo­żemy znowu zro­bić fort? Jat stoń­czy się Zo­sia?

– Pew­nie. Mo­żemy na­wet po­ba­wić się w księż­niczkę i ry­ce­rza. Oczy­wi­ście ty bę­dziesz księż­niczką. A ja ry­ce­rzem. Dzi­siaj na­wet bę­dziesz mo­gła jeź­dzić konno.

Śmieję się, gdy do Da­rena do­ciera, że moja czte­ro­let­nia są­siadka za­raz owi­nie go so­bie wo­kół palca.

Go­dzinę póź­niej sły­szę, że ktoś otwiera drzwi wej­ściowe.

– Co tu się, do cho­lery, wy­pra­wia, Jax? – Nic­kowi nie jest do śmie­chu.

– Nie prze­kli­naj – wo­łam. – Przy­szła do nas Chloe.

W chwili, w któ­rej wy­glą­dam zza po­duszki, Chloe i Da­ren za­czy­nają szarżę zza ka­napy.

– Za­bić smoka! – krzy­czy Da­ren, wio­ząc Chloe na ple­cach.Dziecko pisz­czy, jej śmiech spra­wia mi ogromną przy­jem­ność.

Chloe dźga mo­jego współ­lo­ka­tora mie­czem z fo­lii alu­mi­nio­wej, a on po­syła mi mor­der­cze spoj­rze­nie.

– To jest ten na­gły wy­pa­dek? – wy­bu­cha.

– No a jak? Mu­sie­li­śmy mieć smoka. Ja je­stem ry­ce­rzem. Da­ren ko­niem. To ja­sne, że po­trzeba nam było jesz­cze jed­nej osoby.

Nick po­chyla się i głasz­cze Chloe po ja­snych wło­sach.

– Cześć, słodka. Ba­wisz się z wuj­kiem Ja­xem?

– Aha. – Uśmie­cha się. – Już zdo­by­li­śmy za­met.

– Do­bra ro­bota. – Po­syła jej uśmiech, po czym roz­gląda się po po­koju, żeby oce­nić roz­miar strat. Na dłu­żej za­trzy­muje się na swoim kocu i po­dusz­kach, któ­rych po­trze­bo­wa­łem do zbu­do­wa­nia fortu.

– Wy­bacz. – Wzru­szam ra­mio­nami. – Tak jak mó­wi­łem, na­gły wy­pa­dek.

Do­my­ślam się, że na końcu ję­zyka ma ja­kieś prze­kleń­stwo, ale w tej chwili Chloe chwyta go za mały pa­lec i po­syła mu ten swój uśmiech, więc mam pew­ność, iż już jest ku­piony.

Nick wzdy­cha i przy­kuca.

– A gdzie jest nora smoka, Chloe?

Dziew­czynka wska­zuje kuch­nię i za­czyna kla­skać, cie­sząc się, że Nick chce włą­czyć się do za­bawy.

– Znowu mam za­ło­żyć rę­ka­wice ku­chenne? Ostat­nim ra­zem świet­nie uda­wały pa­zury smoka.

– Tat! Za­łóż rę­ta­wice!

Kiedy Chloe kryje się w swo­jej for­tecy, od­cią­gam Nicka na stronę.

– Prze­pra­szam. Była bar­dzo zde­ner­wo­wana, bo Han­nah i Greg darli się na sie­bie. Chcia­łem ją roz­we­se­lić.

– Ro­zu­miem. – Za­uważa, że mam na so­bie pe­le­rynę Bat­mana i wy­bu­cha śmie­chem. – Na­prawdę da­jesz z sie­bie wszystko.

– Idź na ca­łość – żar­tuję.

– To je­dyna dziew­czyna, któ­rej udało się zdo­być twoje serce, a ma do­piero cztery lata. – Kle­pie mnie w plecy.

– Ale jak tu się nie za­ko­chać? Poza tym nie za­słu­guje na to wszystko, co dzieje się wo­kół niej. Więc je­śli po­tra­fię ją roz­we­se­lić, to czemu nie? W końcu mogę się na coś przy­dać.

Nick od­wraca się, żeby spoj­rzeć mi pro­sto w oczy.

– Je­steś do­brym czło­wie­kiem, Jax.

– Pieprz się.

Śmieje się, a ja ude­rzam go w ra­mię, po czym lecę po­móc Chloe ufor­ty­fi­ko­wać jej za­mek.

– Chloe – krzy­czę – tylko ty mo­żesz za­bić smoka. Wsia­daj na ko­nia, prze­jedź przez fosę, a ja po­mogę ci wy­gnać be­stię z ja­skini.

Chciał­bym, żeby wszyst­kie ko­biety można było tak ła­two zro­zu­mieć. Jed­nak ich mo­ty­wa­cje ni­gdy nie są tak pro­ste.