Diabeł, którego znasz - ebook

1

Droga Ce­line,

jak wiesz, za­zwy­czaj nie od­po­wia­dam na Twoją ko­re­spon­den­cję. Tym ra­zem mu­szę jed­nak zde­men­to­wać ostat­nie kłam­stwa, ja­koby to za moją zgodą wy­je­cha­łaś z Lærke, a póź­niej miał­bym do­nieść na Cie­bie służ­bom so­cjal­nym.

Ni­gdy nie wy­ra­ził­bym zgody na wy­jazd Lærke w trak­cie roku szkol­nego. Za­nim zde­cy­do­wa­łaś się na ten nie­roz­sądny krok, po­win­naś była prze­my­śleć kon­se­kwen­cje.

Dla do­bra Lærke pro­szę Cię, abyś po­szu­kała po­mocy. Nie je­steś zdrowa. Wi­dzę zmiany, które w To­bie za­szły, tak samo jak wi­dzi je Lærke.

Na­sze mał­żeń­stwo było udane. Pry­wat­nie też to przy­zna­wa­łaś. By­łaś ze mną szczę­śliwa. By­łaś szczę­śliwa, kiedy za­pew­ni­łem Ci po­moc psy­chia­tryczną w okre­sie ciąży. By­łaś szczę­śliwa aż do dnia, w któ­rym po­now­nie za­cho­ro­wa­łaś i za­czę­łaś oskar­żać mnie o prze­moc. A prze­cież było do­kład­nie na od­wrót. Na­dal mam pro­to­kół z izby przy­jęć po Two­jej na­pa­ści na mnie.

Ce­line, ni­gdy nie sto­so­wa­łem prze­mocy ani wo­bec Cie­bie, ani wo­bec ni­kogo in­nego. Me­rete, moja przy­szła żona, może to po­twier­dzić. Na­daję się na męża i je­stem tro­skli­wym oj­cem.

Oboje wiemy, że to ja pod­ją­łem de­cy­zję o roz­sta­niu. I że bar­dzo ciężko to znio­słaś. Naj­pierw było Ci przy­kro, póź­niej mia­łaś do mnie żal, a obec­nie dzia­łasz w spo­sób mściwy i wy­ra­cho­wany.

A wszystko to mimo że zo­sta­wi­łem Ci miesz­ka­nie w nad­zwy­czaj atrak­cyj­nym i zmo­der­ni­zo­wa­nym (przeze mnie) seg­men­cie w Tåstrup – w na­dziei, że po roz­wo­dzie doj­dziemy do po­ro­zu­mie­nia w spra­wie Lærke. Nie­stety ni­gdy się to nie udało.

Opie­kuję się na­szą córką od pra­wie trzech lat. Lærke czuje się ze mną do­brze. Jest ra­do­sną i by­strą dziew­czynką i tak po­winno po­zo­stać.

Dla­tego, droga Ce­line, pro­szę Cię: opa­mię­taj się. Na­ucz się od­dzie­lać wła­sne po­trzeby od po­trzeb Lærke. Krzyw­dzisz ją, nie do­strze­ga­jąc ni­kogo poza sobą.

Z wy­ra­zami sza­cunku

Hen­rik

Ju­lie od­dała te­le­fon Hen­ri­kowi.

– Nie od­pi­sała – po­wie­dział. – Ale mogę się za­ło­żyć, że już ob­my­śla ze­mstę.

Ju­lie miała ochotę wyjść do kuchni na pa­pie­rosa.

Za­pa­dła ci­sza.

Sie­dzieli obok sie­bie na so­fie. Ona ze skrzy­żo­wa­nymi no­gami, on z jedną nogą na ka­na­po­wej po­duszce, uło­żoną pod ta­kim ką­tem, że ko­lano lekko do­ty­kało uda Ju­lie. Za­wsze tak sie­dział, kiedy się spo­ty­kali – zwró­cony przo­dem do niej i od­po­wied­nio bli­sko.

Nie było w tym żad­nych ukry­tych za­mia­rów. Jak sam wy­ja­śnił, na­le­żał do osób lu­bią­cych bli­skość fi­zyczną – i Ju­lie z cza­sem do tego przy­wy­kła.

Wciąż mó­wił o swo­jej by­łej żo­nie.

Ju­lie zer­k­nęła w stronę uchy­lo­nych drzwi bal­ko­no­wych. Po­pra­wiła gumkę spi­na­jącą w ku­cyk jej ja­sno­blond włosy, wsłu­chana w dzie­cięce głosy do­bie­ga­jące z placu za­baw i uznała, że od­bie­rze Madsa za­raz po szkole. Nie było sensu, żeby zo­sta­wał w świe­tlicy, skoro mo­gli wy­brać się na plażę i po­pły­wać w mo­rzu. Po­czuła przy­pływ za­do­wo­le­nia na myśl o tym, jak za­chwy­cony bę­dzie jej syn.

– Mu­szę za­pa­lić – oznaj­miła, od­wra­ca­jąc się do Hen­rika.

Uśmiech­nął się i po­ło­żył miękko dłoń na ra­miączku jej ko­szulki. Jego palce de­li­kat­nie gła­dziły na­gie ra­mię.

– Wiem, że nie po­wi­nie­nem opo­wia­dać ci tego wszyst­kiego. Ale… nie daje mi to spo­koju.

– Nic się nie stało – od­parła i ze­rwała się z sofy, chwy­ta­jąc ku­bek ze stołu. – Może twoja była żona po pro­stu coś źle zro­zu­miała w związku z tym wy­jaz­dem?

– Pro­szę cię, Ju­lie. – W jego gło­sie za­brzmiał wy­rzut, cho­ciaż do­łeczki w po­licz­kach nieco go zła­go­dziły. Po­krę­cił głową, jakby po­wie­działa coś na­prawdę na­iw­nego.

– Po pro­stu cho­dzi mi o to, że… – Ju­lie po­woli upiła łyk kawy. Nie miała prawa za­da­wać py­tań, mie­szać się w pry­watne ży­cie Hen­rika. W rze­czy­wi­sto­ści czuła się nie­swojo, gdy pod­czas ich spo­tkań scho­dził na te­mat re­la­cji z eks­żoną. Ni­gdy nie wie­działa, jak po­winna za­re­ago­wać. Bo on tego od niej ocze­ki­wał. Że za­re­aguje. Że bę­dzie go słu­chać i uczest­ni­czyć w roz­mo­wie. Nie od­sta­wiła kubka, kiedy znów usia­dła na so­fie. – Może po prze­czy­ta­niu two­jego mejla Ce­line zro­zu­mie, że dla do­bra wa­szej córki po­win­ni­ście ze sobą współ­pra­co­wać?

– To wy­klu­czone. Ce­line ob­cho­dzi tylko ona sama. Po­trafi być na­prawdę wredna, je­śli coś nie idzie po jej my­śli. – Spoj­rze­nie Hen­rika po­smut­niało. – Po roz­wo­dzie moje ży­cie zmie­niło się w pie­kło. Było tak źle, że roz­wa­ża­łem ucieczkę za gra­nicę. Mia­łem za­ła­twione fał­szywe pasz­porty i przy­go­to­waną pod­ręczną torbę z go­tówką. Wiem, że wy­daje się to prze­sad­nie dra­ma­tyczne. I sza­lone. – Do­łeczki znów po­ja­wiły się w jego po­licz­kach, kiedy krę­cił głową. – Ale at­mos­fera była wów­czas tak na­pięta, że czu­łem się przy­tło­czony. Zor­ga­ni­zo­wa­łem na­wet kry­jówkę, gdzie wszystko cze­kało go­towe.

Ju­lie po­ki­wała głową i upiła duży łyk kawy.

– Wy­sła­łem go też jej ad­wo­ka­towi – do­dał Hen­rik, prze­cze­su­jąc pal­cami włosy.

Przez mo­ment miała wra­że­nie, że coś jej umknęło, że za­my­śliła się i stra­ciła wą­tek. Za­uwa­żył to.

– Mejl – po­wie­dział. – Wy­sła­łem go ad­wo­ka­towi.

– Aha. – Do­piła resztkę kawy. – I co od­po­wie­dział?

– Je­steś taka słodka. – Po­słał jej krzywy uśmiech. Ten sam, który zwy­kle wy­da­wał się cza­ru­jący, ale który w tej chwili przede wszyst­kim ją zi­ry­to­wał.

Hen­rik znowu po­ło­żył dłoń na jej ra­mie­niu.

– Ad­wo­kat nie może od­po­wie­dzieć. Ale przy­naj­mniej wie już, że Ce­line jest krę­taczką. Do­stał całą ko­re­spon­den­cję mej­lową, więc za­po­znał się z jej wszyst­kimi psy­cho­pa­tycz­nymi oskar­że­niami. – Piesz­czo­tli­wie ści­snął ra­mię Ju­lie, za­nim z wes­tchnie­niem cof­nął dłoń. – Ce­line za­truwa mi ży­cie. Od po­czątku przy­pi­suje mi różne po­twor­no­ści. Po jed­nym z jej kłamstw mu­sia­łem na­wet wy­po­wie­dzieć pracę w Valby. To czy­sta prze­moc psy­chiczna – do­dał ści­szo­nym gło­sem.

Ju­lie po­ki­wała głową ze współ­czu­ciem.

Hen­rik nie spusz­czał z niej wzroku.

– Ale nie ma tego złego, co by na do­bre nie wy­szło. Bo te­raz je­stem tu­taj.

Od­su­nęła się od niego dys­kret­nie i ucie­kła wzro­kiem, ale za­raz znów spoj­rzała mu w oczy, które wciąż upo­rczy­wie ją śle­dziły.

– No co? – rzu­ciła z lek­kim gry­ma­sem.

Ro­ze­śmiał się.

– By­łaby z cie­bie nie­zła te­ra­peutka, Ju­lie. Spójrz tylko, jak szybko się przed tobą otwie­ram. Ale tak być nie może.

– Aha. Czemu nie? – Dała się zła­pać na jego żar­to­bliwy ton i od­sta­wiła ku­bek na stół. Głód ni­ko­ty­nowy wy­wo­ły­wał nie­po­kój w ca­łym ciele.

Jego spoj­rze­nie stało się szel­mow­skie, do­łeczki się po­głę­biły.

– Czy to taki trick, któ­rego uży­wasz, żeby nie mó­wić o so­bie?

Za­ma­sko­wała zmie­sza­nie sze­ro­kim uśmie­chem.

– Na­stęp­nym ra­zem nie może tak być. – Za­śmiał się i mru­gnął go niej po­ro­zu­mie­waw­czo. – To ja je­stem psy­cho­lo­giem.

Na­dal uśmiech­nięta po­krę­ciła głową, ogar­nięta na­głym po­czu­ciem winy. Ob­ser­wo­wała jego klatkę pier­siową, która uno­siła się mia­rowo i opa­dała pod ob­ci­słą ko­szulką. Czuła się nie­swojo, kiedy się z nią dro­czył, jakby ist­niał mię­dzy nimi ja­kiś po­ufały żart, któ­rego sensu jesz­cze nie zdo­łała roz­gryźć.

Ujął jej dłoń w swoją. Była się miękka i cie­pła.

– Wszystko w po­rządku?

Unio­sła wzrok.

– Oczy­wi­ście – od­parła, po czym wy­su­nęła dłoń, żeby znowu po­pra­wić ku­cyk.

Hen­rik cza­sami po­tra­fił czy­tać w jej my­ślach, co za­wsze bu­dziło w niej lekki nie­po­kój. I cho­ciaż rzadko my­ślała o nim źle, na­cho­dziły ją wy­rzuty su­mie­nia. Bo on tyle z sie­bie da­wał. Trosz­czył się o nią. Słu­chał. Nikt po­do­bny do niego tego nie ro­bił. Wszystko inne było tylko głu­pimi dro­bia­zgami. Znów spoj­rzała w stronę drzwi bal­ko­no­wych. Na po­dwórku pa­no­wała te­raz ci­sza. Słońce ba­wiło się ła­pa­czem snów. Mads przy­niósł go w ze­szłym ty­go­dniu, upie­ra­jąc się, że ma za­wi­snąć na bal­ko­nie i wy­ła­py­wać wszyst­kie kosz­mary, za­nim zdo­łają się za­kraść do środka.

Hen­rik od­chrząk­nął.

Znowu po­czuła na so­bie jego wzrok.

– Do­brze, za­tem o ile pa­mię­tam, roz­ma­wia­li­śmy o Mor­te­nie, za­nim ze­szli­śmy na ma­nowce – ode­zwał się znowu. – Chcesz prze­ćwi­czyć ze mną twoją roz­mowę z Mad­sem?

– Nie trzeba. Po­wie­dzia­łam mu o tym wczo­raj. – Od uśmie­chu czuła na­pię­cie w żu­chwie. Na­prawdę po­trze­bo­wała te­raz za­pa­lić.

Hen­rik po­ki­wał wolno głową.

– Na szczę­ście przy­jął to za­ska­ku­jąco do­brze – do­dała szybko, uśmie­cha­jąc się jesz­cze sze­rzej. – Wła­ści­wie to na­wet cie­szy się na te od­wie­dziny u ojca w wię­zie­niu. Mam wra­że­nie, że trak­tuje to tro­chę jak wy­cieczkę do Ti­voli.

– Prze­cież nie ma w tym nic za­baw­nego. – Jego zwy­kle cza­ru­jąca twarz spo­waż­niała, a spoj­rze­nie na­brało tej wład­czej nuty, któ­rej Ju­lie nie zno­siła.

– Ja­koś to bę­dzie. Mads do­brze to znosi. Wolę, żeby uwa­żał to za coś eks­cy­tu­ją­cego, niż żeby pła­kał.

Hen­rik ciężko wcią­gnął po­wie­trze.

– W by­ciu więź­niem nie ma nic eks­cy­tu­ją­cego, Ju­lie.

– Może i nie, ale to nie Mads sie­dzi za krat­kami, tylko jego oj­ciec.

– Wła­śnie dla­tego nie po­wi­nien trak­to­wać tego jak coś, do czego warto dą­żyć.

– Do cho­lery, on wcale tego nie robi! – Ze zło­ścią po­trzą­snęła głową.

Zmarszczki na czole Hen­rika po­woli się wy­gła­dziły.

– Głę­boki wdech, Ju­lie – po­wie­dział, po czym de­mon­stra­cyj­nie za­czerp­nął tchu i po­ło­żył dłoń na jej ra­mie­niu. – Złość to nic złego. Trzeba tylko uwa­żać, żeby nie prze­ro­dziła się w coś de­struk­cyj­nego. – Jego palce za­ta­czały de­li­katne kółka na jej na­gich ple­cach, na wy­so­ko­ści ło­pa­tek, wy­wo­łu­jąc ła­skotki.

Wie­działa, że nie ma sensu pro­te­sto­wać. Wzięła głę­boki od­dech. I jesz­cze je­den, bo Hen­rik nie spusz­czał z niej wzroku.

– O, wła­śnie tak – do­dał z za­do­wo­le­niem, po czym prze­niósł dłoń na jej udo i lekko je po­kle­pał. – Nie mu­sisz od razu się je­żyć.

Ju­lie upo­mniała się w du­chu, że spo­tka­nia z Hen­ri­kiem to naj­lep­sze, co kie­dy­kol­wiek za­pro­po­no­wał jej urząd gminy. Hen­rik wie­rzył w nią, gdy sama w sie­bie nie wie­rzyła. Upew­niał ją w tym, że jest dla Madsa do­brą matką. Był wspa­niały pod każ­dym wzglę­dem – pod wa­run­kiem, że nie do­pro­wa­dzał jej do szału. Albo nie za­czy­nał mó­wić o swo­jej szur­nię­tej eks.

Mo­gła tra­fić na­prawdę znacz­nie go­rzej.2

Ten mejl nie zo­stał na­pi­sany do niej. Zo­stał na­pi­sany do wszyst­kich in­nych osób, ale tylko ona to do­strze­gała. Ce­line ob­rzu­ciła ostat­nim spoj­rze­niem wy­druk ko­re­spon­den­cji, który po­dał jej ad­wo­kat nad swoim ki­lo­me­tro­wym biur­kiem, po czym zgnio­tła pa­pier i rzu­ciła go z po­wro­tem sie­dzą­cemu na­prze­ciwko męż­czyź­nie.

– Hen­rik łże jak z nut.

Ra­smus He­de­vang przy­glą­dał się jej w mil­cze­niu ze swo­jego skó­rza­nego fo­tela po dru­giej stro­nie sto­ją­cego mię­dzy nimi ko­losa.

Po­ru­szyła się nie­spo­koj­nie na skó­rza­nym fo­telu – zbyt ni­skim w sto­sunku do biurka i spra­wia­ją­cym, że pa­trząc na ad­wo­kata, mu­siała kie­ro­wać wzrok ku gó­rze.

– To dzięki mnie mo­gli­śmy za­miesz­kać w Tåstrup, żeby było ja­sne. Seg­ment przy Espens Vænge na­leży wy­łącz­nie do mnie, nie jest to ża­den pre­zent od niego. Ro­dzice za­pi­sali mnie do spół­dzielni miesz­ka­nio­wej KAB, kiedy jesz­cze by­łam dziec­kiem – wy­ja­śniła i unio­sła pod­bró­dek. Po­wstrzy­mała się od do­da­nia, że wszystko w tym prze­klę­tym domu tak bar­dzo przy­po­mi­nało jej o Hen­riku, że każ­dego dnia bo­lał ją od tego brzuch. Lærke była je­dy­nym po­wo­dem, dla któ­rego wciąż nie spa­liła tego wszyst­kiego do fun­da­mentu.

He­de­vang po­ki­wał wolno głową, naj­wy­raź­niej nie czu­jąc żad­nej po­trzeby, by pod­trzy­my­wać tę roz­mowę.

Ce­line skrzy­żo­wała ra­miona na piersi.

– Hen­rik chce prze­cią­gnąć pana na swoją stronę. Dla­tego wy­syła panu te mejle. Dąży do tego, żeby wszy­scy się ode mnie od­wró­cili.

Ad­wo­kat na­dal się nie od­zy­wał.

– Czy słusz­nie od­no­szę wra­że­nie, że wszystko, o czym tu­taj mó­wię, nic pana nie ob­cho­dzi?

Twarz męż­czy­zny na­resz­cie ożyła, gdy jedna brew unio­sła się wy­soko.

– Cóż, jak już wcze­śniej pani mó­wi­łem, mejle pani eks­mał­żonka za­sad­ni­czo mnie nie in­te­re­sują. Mar­twią mnie na­to­miast pani mejle do niego. – He­de­vang wy­gła­dził wy­druk w spo­sób, od któ­rego żo­łą­dek pod­szedł jej do gar­dła. – Czemu znowu grozi pani upro­wa­dze­niem wa­szej córki?

– Na­pi­sa­łam tylko, że gdy­bym na­prawdę chciała ją upro­wa­dzić, tak jak on twier­dzi, ni­gdy by nas nie od­na­lazł. – Ce­line roz­ło­żyła ręce. – Na li­tość bo­ską, po­je­cha­ły­śmy tylko do La­lan­dii. Hen­rik mnie oszu­kał, by­li­śmy wcze­śniej umó­wieni. – Przy­glą­dała się twa­rzy ad­wo­kata, in­stynk­tow­nie wie­dząc, że traci czas. Mimo to spró­bo­wała za­ape­lo­wać do jego zni­ko­mej em­pa­tii. – Hen­rik oszu­kuje wszyst­kich. Nikt nie ma po­ję­cia, do czego jest zdolny. Kie­dyś po­dał mi dużą dawkę sil­nego leku, przez co tra­fi­łam do szpi­tala.

Brew ad­wo­kata zna­la­zła się kilka cen­ty­me­trów od li­nii wło­sów.

– Ma pani na my­śli po­byt na od­dziale za­mknię­tym?

– Nie. Cho­dzi mi o sy­tu­ację, kiedy pod­kradł mi Oxy­con­tin i do­dał do czer­wo­nego wina – od­po­wie­działa bez­barw­nym gło­sem. – Poza tym nie prze­by­wa­łam na od­dziale za­mknię­tym. Mo­głam stam­tąd wyjść w każ­dej chwili.

– Hmm… – Brew He­de­vanga zje­chała z po­wro­tem w dół. – Czemu w ogóle za­ży­wała pani tak silny lek prze­ciw­bó­lowy jak Oxy­con­tin?

– Spa­dłam ze scho­dów z pierw­szego pię­tra i mia­łam ope­ro­wany krę­go­słup.

– I to, że za­żyła pani zbyt dużą dawkę, było winą pani męża?

Ce­line ener­gicz­nie po­ki­wała głową.

– Wsy­pał mi lek do wina. Po pro­stu to wiem. Obu­dzi­łam się w szpi­talu. Po­tem przez kilka mie­sięcy nie po­zwa­lał mi wi­dy­wać się z Lærke.

– Czyli twier­dzi pani, że były mąż pa­nią otruł, żeby mógł…

– Ow­szem, wła­śnie to mó­wię – prze­rwała mu. – Żeby mógł za­brać Lærke.

Ad­wo­kat prze­cią­gle wes­tchnął.

– I może pani udo­wod­nić, że wła­śnie tak było?

Na­pięła żu­chwę, za­ci­snęła szczęki, aż po­czuła ból.

He­de­vang od­po­wie­dział za nią.

– Nie, prawda? Być może zmy­śliła pani tę hi­sto­rię na po­cze­ka­niu. Cze­goś ta­kiego nie mo­żemy wy­ko­rzy­stać w są­dzie. Już pani o tym mó­wi­łem.

– Hen­rik na­prawdę to zro­bił. Nie mam wąt­pli­wo­ści, że to jego sprawka. Bar­dzo uwa­ża­łam z daw­ko­wa­niem tego leku.

– Ale sy­tu­acja wy­gląda obec­nie tak, że nie ma pani żad­nych do­wo­dów na po­twier­dze­nie swo­ich oskar­żeń. Ma je na­to­miast pani eks­mąż.

– Nie, je­śli cho­dzi o za­rzut po­rwa­nia. Mie­li­śmy umowę.

– Ustną umowę, o któ­rej nie sły­szał nikt oprócz pani. – He­de­vang uniósł dło­nie, ukła­da­jąc je jak szale wagi i prze­su­nął nimi asy­me­trycz­nie w górę i w dół. Po­tem po­chy­lił się w przód, oparł przed­ra­miona o blat biurka i splótł dło­nie. – Chyba pani ro­zu­mie, że je­ste­śmy w na­prawdę kiep­skim po­ło­że­niu. Ry­zy­kuje pani cał­ko­witą utratą prawa do opieki nad córką.

Ce­line wbiła wzrok w ad­wo­kata.

– Nie można do tego do­pu­ścić.

– Nie, i na szczę­ście może da się to po­wstrzy­mać, za­wie­ra­jąc ugodę.

– Ugodę?

– Praw­nie wią­żącą umowę mię­dzy nami i drugą stroną i to naj­le­piej jesz­cze przed sprawą są­dową, bo na­sze szanse są nie­wiel­kie. Ale to ozna­cza, że bę­dziemy mu­sieli ustą­pić w nie­któ­rych waż­nych punk­tach.

Ce­line zmarsz­czyła czoło.

– Nie zmusi mnie pan, że­bym przy­znała, że pró­bo­wa­łam upro­wa­dzić Lærke.

– Nie, ale mo­żemy za­pro­po­no­wać kon­takty nad­zo­ro­wane przez pe­wien czas, aż wszy­scy się prze­ko­nają, że nie za­mie­rza pani znowu po­rwać córki.

– Ja jej wcale nie po­rwa­łam! – Ce­line ude­rzyła całą dło­nią o biurko. – Czy pan w ogóle słu­cha tego, co mó­wię?

Ad­wo­kat naj­pierw wle­pił wzrok w jej dłoń, póź­niej go uniósł i po­chwy­cił jej spoj­rze­nie.

– Po­winna pani rów­nież po­wścią­gnąć tego ro­dzaju wy­bu­chy agre­sji.

– Nie je­stem agre­sywna. Je­stem sfru­stro­wana.

– Moż­liwe. – He­de­vang po­ki­wał głową. –Ale wcze­śniej wy­ka­zy­wała pani za­cho­wa­nia prze­mo­cowe.

Prych­nęła.

– Hen­rik miał po­wierz­chowne ska­le­cze­nie na brwi po tym, jak tra­fił go pi­lot do te­le­wi­zora. Na izbie przy­jęć przy­kle­jono mu pla­ster i do­stał pa­pier, który te­raz wy­ko­rzy­stuje prze­ciwko mnie.

– A do­nie­sie­nie na po­li­cję z po­wodu stal­kingu? – He­de­vang ciężko wcią­gnął po­wie­trze.

– To on za­czął! – krzyk­nęła pi­skli­wie i wes­tchnęła, po czym do­dała już bar­dziej opa­no­wa­nym to­nem, bo sama sły­szała, że jej głos za­brzmiał jak u przed­szko­laka. – Po tym, jak skon­fron­to­wa­łam go z lo­ka­li­za­to­rem GPS, który od­kry­łam pod swoim sa­mo­cho­dem, za­czął twier­dzić, że to ja za­mon­to­wa­łam urzą­dze­nie pod jego au­tem. – Jej głos znowu pod­niósł się o oktawę. – Chry­ste, po­szedł z tym od razu na po­li­cję. Z mo­imi od­ci­skami pal­ców.

Spoj­rze­nie He­de­vanga wy­ra­żało te­raz re­zy­gna­cję.

– Czyli to były mąż pa­nią śle­dził, a nie na od­wrót. To wła­śnie pani twier­dzi?

– Tak.

– A pani ni­gdy go nie śle­dziła?

Ce­line po­krę­ciła głową.

– Ale go pani nęka.

– Nie­prawda.

– Pro­szę pani. – W gło­sie ad­wo­kata sły­chać było zmę­cze­nie. – Chyba pani nie za­prze­czy, że cią­gle do niego dzwoni i wy­syła wia­do­mo­ści?

– Mógłby mi po­zwo­lić po­roz­ma­wiać z Lærke. To wszystko, o co pro­szę.

– De­cy­zję o za­wie­sze­niu kon­tak­tów wy­dał or­gan ad­mi­ni­stra­cji pań­stwo­wej i musi to pani za­ak­cep­to­wać. – He­de­vang wes­tchnął. – Pro­szę po­słu­chać. Na­prawdę bar­dzo ciężko pra­cuję nad tym, by od­zy­skała pani prawo do spo­tkań z córką, ale żeby się to po­wio­dło, trzeba prze­strze­gać prze­pi­sów.

– Ja­kich prze­pi­sów?

– Na przy­kład, że prze­sta­nie pani wy­dzwa­niać do by­łego męża. I do córki.

Ce­line przy­gry­zła po­li­czek, po­wstrzy­mu­jąc się przed po­wie­dze­niem cze­goś nie­mi­łego. Nie prze­pa­dała za Ra­smu­sem He­de­van­giem i ża­ło­wała, że nie zmie­niła ad­wo­kata, kiedy był na to czas. Dzięki temu nie mu­sia­łaby sie­dzieć w jego ma­ho­nio­wym biu­rze i być trak­to­wana jak idiotka. Wle­piła wzrok w ścianę za jego ple­cami ude­ko­ro­waną pre­ten­sjo­nal­nymi dy­plo­mami i świa­dec­twami opra­wio­nymi w szkło i ramki. Ten męż­czy­zna był rów­nie za­do­wo­lony z sie­bie co Hen­rik.

– Czyli mówi pan, że to on ma de­cy­do­wać o tym, do kogo mogę dzwo­nić? – Ce­line prych­nęła. – Kiedy by­li­śmy mał­żeń­stwem, Hen­rik żą­dał do­stępu do mo­jego te­le­fonu i ka­so­wał wszyst­kie kon­takty, które mu się nie po­do­bały.

– Co pani eks­mąż ro­bił w cza­sie, gdy by­li­ście mał­żeń­stwem, nie jest istotne dla sprawy. – He­de­vang roz­plótł dło­nie i roz­ło­żył ręce. – Pro­szę pa­nią, by nie dzwo­niła pani do by­łego męża i córki do dnia roz­prawy. Umowa stoi?

Ce­line za­mknęła oczy i po­tarła dło­nią czoło. Może rze­czy­wi­ście bę­dzie naj­le­piej, je­śli za­czeka z wy­ja­śnie­niem Lærke, jak się sprawy mają, do mo­mentu, aż córka do niej wróci. Otwo­rzyła oczy, spoj­rzała na ad­wo­kata.

– Kiedy więc od­bę­dzie się roz­prawa?

He­de­vang od­chy­lił się na opar­cie fo­tela, sku­pił wzrok na jej twa­rzy.

– Zo­stała prze­wi­dziana na dwu­dzie­stego czwar­tego paź­dzier­nika.

Za­pa­dła ci­sza na kilka se­kund, w trak­cie któ­rej Ce­line upew­niła się, że się nie prze­sły­szała.

– Za dwa mie­siące? – Unio­sła się lekko z sie­dzi­ska i ude­rzyła dło­nią o biurko, tym ra­zem nie­zbyt mocno, dała tylko wy­raz swo­jej fru­stra­cji. – Nie mam za­miaru cze­kać tak długo. Po pro­stu nie mogę…

Ad­wo­kat uniósł głos.

– Bę­dzie pani mu­siała. Nie je­ste­ście je­dy­nymi oso­bami, które po­trze­bują sądu do roz­wią­za­nia swo­ich kon­flik­tów – po­wie­dział i za­ci­snął wę­zeł kra­wata. – Ra­dzę pani przy­jąć pro­po­zy­cję ugody. Wtedy szybko się upo­ramy z całą sprawą.

Ce­line ro­biła wszystko, żeby za­cho­wać spo­kój. Na­prawdę sta­rała się być lep­szym czło­wie­kiem i pod­po­rząd­ko­wy­wać się żą­da­niom Hen­rika. Prze­stała na­wet sta­wiać mu opór po tym, co się stało w Valby. Nie po­winna była do­pro­wa­dzać do jego zwol­nie­nia. Za­trud­nie­nie de­tek­tywa było bez­na­dziej­nie głu­pim po­my­słem. W osta­tecz­nym roz­ra­chunku tylko po­gor­szyło jej sy­tu­ację. Spoj­rzała w dół na swoje za­ci­śnięte dło­nie. Przy­gry­zła po­li­czek tak mocno, że aż po­czuła krew, po czym znowu unio­sła głowę.

– Jak pani są­dzi, czy po­win­ni­śmy za­pro­po­no­wać im tę ugodę? – Spoj­rze­nie He­de­vanga stało się fi­lu­terne, jak u po­śred­nika nie­ru­cho­mo­ści za­chwa­la­ją­cego ru­inę do ka­pi­tal­nego re­montu.

– Nie – od­parła. – Nie będę wię­cej zgi­nać karku.

– W ta­kim ra­zie mam na­dzieję, że go pani nie skręci – od­parł ad­wo­kat. Wy­glą­dał, jakby po­trze­bo­wał ta­bletki na ból głowy. Ce­line mo­gła to zro­zu­mieć. Cza­sami miała wra­że­nie, że jest bli­ska utraty zmy­słów. Czuła się tak, jakby krzy­czała z głębi ja­kiejś czar­nej dziury, pod­czas gdy wszy­scy inni lu­dzie cho­dzili nie­wzru­sze­nie w świe­tle dnia, głusi z wy­boru.

He­de­vang za­czął zbie­rać roz­rzu­cone na biurku pa­piery, nie pa­trząc w jej stronę. Do­piero gdy wstała z fo­tela, ob­rzu­cił ją prze­lot­nym spoj­rze­niem, wy­cią­gnął ku niej rękę i po­że­gnał ją po­je­dyn­czym, zde­cy­do­wa­nym uści­skiem dłoni.

Bra­ko­wało jej po­wie­trza. Chciała wcią­gać je do płuc, ale za­trzy­my­wało się w po­ło­wie drogi, jak gdyby coś stało na prze­szko­dzie, by mo­gła je na­peł­nić do końca.

Czuła się za­gu­biona i za­czy­nała przy­zwy­cza­jać się do tego stanu.3

Nie­do­sta­teczna hi­giena jamy ust­nej. Ju­lie odło­żyła na blat ku­chenny kartkę od szkol­nego sto­ma­to­loga. Kurwa mać, szo­ro­wała mu zęby co wie­czór. Tylko ran­kiem mo­gła o tym za­po­mnieć. Chwy­ciła pu­dełko z dru­gim śnia­da­niem, po­de­szła do stołu i pa­trzyła, jak syn na­py­cha pulchne po­liczki płat­kami cze­ko­la­do­wymi.

– Kończ już, Mads – po­wie­działa, po czym wzięła pi­lota, wy­ce­lo­wała go w go­ścia te­le­wi­zji śnia­da­nio­wej, po­zwa­la­jąc, by po­kój wy­peł­niły od­głosy mla­ska­nia. Była na sie­bie zła, że zgo­dziła się na spo­tka­nie w urzę­dzie gminy o tak wcze­snej po­rze. Za­miast tego mia­łaby ochotę się wy­ką­pać i może prze­spać się kilka go­dzin. Zmę­cze­nie już zdą­żyło wy­wo­łać pierw­sze oznaki mi­greny. Ze­szłą noc znowu spę­dziła w pracy, a wąt­piła, żeby w ciągu dnia udało jej się za­mknąć oczy na dłu­żej niż krótką chwilę.

– Mads, do cho­lery. Mu­simy już iść.

Chło­piec uniósł mi­skę do ust i wy­sior­bał ja­sno­brą­zowe mleko wraz z ostat­nimi płat­kami.

Ju­lie wrzu­ciła pu­dełko z dru­gim śnia­da­niem do tor­ni­stra i wy­cią­gnęła go przed sie­bie, tak że syn mu­siał tylko wsu­nąć ra­miona pod szelki.

– Mamo, kto zbu­do­wał świat?

– No chodź już, Mads – po­wie­działa. Wy­pchnęła chłopca na klatkę scho­dową i za­mknęła drzwi za nimi oboj­giem.

– Czy zbu­do­wali go urzęd­nicy z gminy?

– Ko­cha­nie, są na to za głupi.

Chwy­ciła syna za rękę i zer­k­nęła ku są­sied­nim drzwiom, cho­ciaż Kenni, jej są­siad, ni­gdy nie wsta­wał tak wcze­śnie. Ten bie­da­czyna, który miesz­kał ze swoją starą matką i jeź­dził For­dem Mu­stan­giem trzy­ma­nym w jed­nym z nie­licz­nych, lecz roz­chwy­ty­wa­nych pod­ziem­nych ga­raży przy osie­dlu Ola­fgår­den, miał zwy­czaj ob­ser­wo­wać klatkę scho­dową przez ju­da­sza, go­towy ob­rzu­cić Ju­lie ste­kiem wy­zwisk, jak tylko się po­jawi. Poza sta­rym sa­mo­cho­dem była to za­pewne je­dyna roz­rywka w jego ża­ło­snym ży­ciu. Za­czął tak ro­bić, od­kąd pew­nego wie­czoru zja­wił się w jej klu­bie wraz z grupą lu­dzi z Eu­ropy Wschod­niej i za­mó­wił szam­pana oraz ko­biety, które miały im go po­dać. Za­cho­wy­wał się jak ja­kaś szy­cha, cho­ciaż wi­dać było z da­leka, że jest ni­kim i tylko wy­na­jęto go w cha­rak­te­rze opie­kuna. Kiedy przy­szli, Ju­lie skoń­czyła już wy­stęp i po­ma­gała Ta­nyi w ba­rze. Kenni pró­bo­wał przy­wo­łać ją ski­nie­niem dłoni do sto­lika, ale ona nie była dziew­czyną od ser­wo­wa­nia szam­pana. Ustą­piła do­piero, gdy ochro­niarz po­ło­żył jej dłoń na ra­mie­niu. Na­stęp­nego dnia Kenni za­pro­sił ją na kawę. Od­mó­wiła przy­ja­znym to­nem. Na sa­mym po­czątku. Póź­niej ka­zała mu spie­przać, i typ się wściekł. Jego fiut nie był wi­dać dość duży, by znieść od­mowę.

Po­spiesz­nie opu­ściła klatkę scho­dową. Po­wie­trze było zimne i przez chwilę za­sta­na­wiała się, czy nie po­winna wró­cić po kurtkę dla syna, ale zro­biło się zbyt późno, więc po­cią­gnęła Madsa za sobą ku Sir­græsvej. Szkolne po­dwórko po­ko­nała truch­tem, żeby zdą­żyć na czas.

Ni­co­line po­wi­tała ich przed klasą spoj­rze­niem, które za­trzy­mało się zbyt długo na ze­garku. Ju­lie oce­niła, że ona i na­uczy­cielka są mniej wię­cej w tym sa­mym wieku, cho­ciaż wy­cho­waw­czyni Madsa ubie­rała się tak, jakby utknęła w la­tach pięć­dzie­sią­tych. „Roc­ka­billy”, oznaj­miła uro­czy­ście na pierw­szym ze­bra­niu z ro­dzi­cami, jak gdyby jej styl był czymś ab­so­lut­nie wy­jąt­ko­wym.

– Zmy­kaj do klasy, Mads. Mu­szę po­roz­ma­wiać z twoją mamą – po­wie­działa na­uczy­cielka, wy­krzy­wia­jąc de­li­kat­nie czer­wone usta, po czym prze­nio­sła spoj­rze­nie z chłopca na Ju­lie.

Mads oto­czył ra­mio­nami bio­dra matki i mocno się jej ucze­pił.

– Ko­cham cię, mamo.

Ju­lie po­chy­liła się i uca­ło­wała go we włosy, za­nim chło­piec ob­ró­cił się i ru­szył w stronę sali.

Ni­co­line za­gro­dziła mu drogę z uśmie­chem tak fał­szy­wym jak na­szyj­nik z pe­reł, który miała na szyi.

– Pa­mię­ta­łeś, żeby za­brać piór­nik?

Mads po­ki­wał głową, ale mimo to na­uczy­cielka ka­zała mu zaj­rzeć do tor­ni­stra, za­nim po­zwo­liła mu przejść. Na­stęp­nie od­wró­ciła się ku Ju­lie, wciąż z tym swoim fał­szy­wym uśmie­chem, i ode­zwała się pro­tek­cjo­nal­nym to­nem, jakby prze­ma­wiała do jed­nego ze swo­ich uczniów.

– Mu­simy po­roz­ma­wiać o go­dzi­nach, w któ­rych Mads cho­dzi spać. Pod­czas lek­cji trudno mu usie­dzieć na swoim miej­scu. I cią­gle ziewa.

– Czyli mówi pani, że Mads prze­szka­dza in­nym, ale rów­no­cze­śnie pra­wie za­sy­pia?

Ni­co­line od­chrząk­nęła.

– Są­dzę, że po­mo­głoby, gdyby wcze­śniej kładł się do łóżka.

Ju­lie przy­glą­dała się uważ­nie jej pro­tek­cjo­nal­nej twa­rzy.

– Może się nu­dzi? Są­dzę, że po­mo­głoby, gdyby miał wię­cej wy­zwań pod­czas lek­cji. – Po­słała na­uczy­cielce naj­pro­mien­niej­szy ze swo­ich uśmie­chów i ob­ró­ciła się na pię­cie. Szyb­kim kro­kiem po­ma­sze­ro­wała do wyj­ścia. Kurwa. Te­raz bę­dzie żyła w lęku przed ko­lej­nym za­wia­do­mie­niem do gminy, tym ra­zem zwie­ra­ją­cym kłam­stwo o tym, że Mads się nie wy­sy­pia, a ją, jego matkę, nic to nie ob­cho­dzi. Nie mo­gła do tego do­pu­ścić. Była śmier­tel­nie zmę­czona tym wiecz­nym wę­sze­niem gmin­nych urzęd­ni­ków w jej ży­ciu pry­wat­nym. Za­pa­liła pa­pie­rosa, cho­ciaż na­dal znaj­do­wała się na po­dwórku dla naj­młod­szych dzieci, i szybko się stam­tąd od­da­liła, za­nim ktoś ją zo­ba­czył. Za­sta­na­wiała się, co po­winna po­wie­dzieć pod­czas spo­tka­nia. Je­śli w ogóle miała im coś do po­wie­dze­nia. Si­gne za­wsze uda­wała, że wszystko usta­lają wspól­nie, cho­ciaż każda z nich wie­działa, jak jest na­prawdę. Ale Ju­lie nie miała nic prze­ciwko temu te­atrzy­kowi, do­póki nie przy­no­sił szkody Mad­sowi.

Wzdry­gnęła się na zim­nym wie­trze. A prze­cież po­go­dynka te­le­wi­zji śnia­da­nio­wej za­po­wia­dała cu­dow­nie go­rący, póź­no­letni dzień. Po­winna była jed­nak wró­cić po tę kurtkę. Jesz­cze tego by bra­ko­wało, gdyby do gminy po­szło za­wia­do­mie­nie, że jej syn cho­dzi za cienko ubrany.

Kiedy wzy­wano ją do Wy­działu Po­mocy Ro­dzi­nie, Ju­lie czuła się tak, jakby pod­cho­dziła do eg­za­minu. Strach przed ob­la­niem jako matka był wszech­obecny, ale krył się zwłasz­cza pod ta­kimi sło­wami jak „współ­praca”, „opieka”, „tro­ska” i „in­ter­wen­cja”.

Jako sa­motna matka no­to­wana w re­je­strze kar­nym i z gów­nianą pracą Ju­lie była no­to­rycz­nie na prze­gra­nej po­zy­cji. Za­cią­gnęła się po raz ostatni, wy­rzu­ciła pa­pie­rosa i prze­bie­gła mię­dzy au­tami przez Ama­ger Lan­de­vej.

Wzno­sił się przed nią główny bu­dy­nek urzędu zbu­do­wany w stylu mo­der­ni­zmu kla­sycz­nego. Kie­dyś ma­rzyła o zo­sta­niu ar­chi­tektką. Ale ma­rze­nia to jedno, a rze­czy­wi­stość – dru­gie. Lu­dzie jej po­kroju rzadko zo­sta­wali ar­chi­tek­tami. Mimo to na­dal po­cią­gały ją mi­ni­ma­li­styczne bu­dynki ta­kie jak sie­dziba Urzędu Gminy Tårnby z in­spi­ro­waną ar­chi­tek­turą ja­poń­ską kon­struk­cją da­chową, która nie­mal uno­siła się w po­wie­trzu nad bu­dyn­kiem. Ju­lie brzy­dziła się jed­nak tym, co znaj­do­wało się w środku. No, może z wy­jąt­kiem Hen­rika.4

Ce­line sie­działa na łóżku Lærke i słu­chała sy­gnału dzwo­nie­nia, do­póki nie włą­czyła się poczta gło­sowa. Nie mogę ode­brać te­le­fonu, więc po­wiedz coś albo wy­ślij ese­mesa, mó­wiła we­soło córka. Ce­line prze­rwała po­łą­cze­nie. Wzięła do rąk po­duszkę i przy­ci­snęła twarz do koń­skiego mo­tywu na po­szewce. Wciąż czuła za­pach dziew­czynki. Ma­te­riał na­siąkł łzami i Ce­line odło­żyła po­duszkę na miej­sce z na­głej obawy, że za­pach wy­wie­trzeje z po­wodu wil­goci. Spoj­rzała ku oknu. Słońce świe­ciło bez­li­to­śnie, pa­dało na po­ma­lo­wany słoik na pa­ra­pe­cie, spra­wia­jąc, że cały się ja­rzył. Ra­smus He­de­vang nic nie ro­zu­miał. Lærke była jej córką i po­trze­bo­wały sie­bie na­wza­jem. Sę­dzia też mu­siał to zro­zu­mieć. Każdy inny sce­na­riusz byłby zbyt okrutny. Do­tknęła szorst­kiej po­wierzchni nad wez­gło­wiem. Lærke sama wy­brała ten ko­lor. Ja­sny fio­let. Po­ma­lo­wa­nie po­koju trwało dwie go­dziny. Na szczę­ście Hen­rik nie to­wa­rzy­szył im pod­czas za­ku­pów w mar­ke­cie bu­dow­la­nym. Ce­line znowu się roz­pła­kała. Były mąż nie­na­wi­dził jej łez, te­raz mo­gła ry­czeć tyle, ile chciała, i kiedy chciała. Po­pła­kała nad tym tro­chę dłu­żej. Po­tem się ze­zło­ściła i wy­brała jego nu­mer.

– Chcę się z nią zo­ba­czyć – po­wie­działa, za­nim zdą­żył się ode­zwać.

– Zda­jesz so­bie sprawę, że ocie­rasz się o po­li­cyjny za­kaz zbli­ża­nia? – Ton z po­czątku był twardy, ale póź­niej za­brzmiała w nim nuta li­to­ści. – Prze­stań do nas dzwo­nić. I prze­stań, na Boga, pi­sać te wia­do­mo­ści. Tylko so­bie szko­dzisz tym głu­pim za­cho­wa­niem.

– Oszu­ka­łeś mnie, okła­ma­łeś. – Za­częła pa­nicz­nie ła­pać od­dech, wargi drżały. Pró­bo­wała spo­koj­nie od­dy­chać, na­peł­nić płuca po­wie­trzem, ale było to nie­moż­liwe. Znowu się roz­pła­kała. – Jak mo­żesz ro­bić to Lærke? Krzyw­dzisz ją tak samo jak mnie.

– Ce­line, weź się w garść. Po­wie­dzia­łem w swoim mejlu wszystko, co mia­łem ci do po­wie­dze­nia.

– Je­steś obrzy­dli­wym skur­wy­sy­nem! – krzyk­nęła do mi­kro­fonu.

– Dłu­żej tego nie zniosę. – Wes­tchnął. – Prze­stań nas nę­kać.

– Hen­rik, po­zwól mi z nią po­roz­ma­wiać tylko przez dwie mi­nuty. Chcę ją prze­pro­sić.

Wcią­gnął ciężko po­wie­trze.

– Pro­szę cię – na­le­gała.

– Twoja córka nie chce z tobą roz­ma­wiać. Tym po­rwa­niem pod­ko­pa­łaś ostat­nią resztkę jej za­ufa­nia. Po­roz­ma­wiaj ze swoim ad­wo­ka­tem. My już z tobą skoń­czy­li­śmy.

– Nie! – wrza­snęła do te­le­fonu. – Wcale nie skoń­czy­li­śmy.

– Je­steś chora, Ce­line.

– A co po­wiesz o so­bie? Sy­piasz ze swo­imi klient­kami.

– Znowu do tego wra­camy? Ce­line, na li­tość bo­ską. Jak to moż­liwe, że do­pro­wa­dzi­łaś się do ta­kiego stanu? Idź do psy­chia­try.

Po­łą­cze­nie zo­stało prze­rwane.

Otwo­rzyła usta i wrza­snęła, wy­krzy­czała z sie­bie wszystko, całe nie­szczę­ście, całą wście­kłość i roz­pacz. Dra­pało ją w gar­dle. Krzy­czała, aż ochry­pła, nie zwa­ża­jąc na to, czy sły­szą ją są­sie­dzi. Była o krok od hi­ste­rii, a Hen­rik tylko cze­kał, by ze­pchnąć ją za kra­wędź prze­pa­ści. Nie za­mie­rzała po­zwo­lić mu zwy­cię­żyć.

Po­ha­mo­wała się i otarła łzy z po­licz­ków. Zwró­ciła uwagę na dawną szmatkę przy­tu­lankę Lærke za­wią­zaną wo­kół szyi jed­nego z jej mi­siów. Córka nie ba­wiła się nimi już od dawna, ale upie­rała się, by wciąż sie­działy na koł­drze, cho­ciaż mo­głyby wy­wo­łać ra­dość w in­nym czu­łym dzie­cię­cym sercu. Ce­line od­wią­zała szmatkę i przy­po­mniała so­bie, jak Hen­rik po­tra­fił ode­brać jej Lærke, kiedy jesz­cze kar­miła ją pier­sią. Cza­sem od­jeż­dżał z roz­pła­ka­nym dziec­kiem, in­nym ra­zem Ce­line mu­siała go bła­gać z krzy­kiem, by ją od­dał. Wtedy wolno jej było pła­kać, i szybko się na­uczyła, że to lep­sze, niż za­ogniać sy­tu­ację.

Mó­wił, że córka nie może od­dy­chać, kiedy Ce­line przy­ci­ska jej główkę do piersi. Mó­wił, że kar­mie­nie pier­sią jest zbyt nie­bez­pieczne. Nie ufał jej. Dla­tego prze­szli na kar­mie­nie bu­telką. Mleko i tak le­dwo wy­pły­wało z jej piersi.

Ce­line po­dą­żyła do kuchni zde­cy­do­wa­nym kro­kiem i wy­rzu­ciła szmatkę przy­tu­lankę do śmieci.

Ci­che pik­nię­cie te­le­fonu po­wia­do­miło ją o no­wym ese­me­sie.

Droga Ce­line, mar­twię się o Cie­bie. Ale mu­szę chro­nić na­szą córkę. Więc je­śli znowu bę­dziesz nam gro­zić, będę mu­siał skon­tak­to­wać się z po­li­cją. Nie zo­sta­wiasz mi in­nego wy­boru. Ser­decz­no­ści, Hen­rik

Rzu­ciła ko­mórką, tak że urzą­dze­nie prze­je­chało po bla­cie ku­chen­nym. Po­tem po­szła do ła­zienki i od­krę­ciła zimną wodę. Ochla­pała nią twarz, wzięła ręcz­nik, unio­sła głowę i do­strze­gła w lu­strze swoje ża­ło­sne od­bi­cie. Wy­pro­sto­wała się i wolną ręką zmierz­wiła włosy, jak gdyby miało to przy­dać wi­tal­no­ści wy­nisz­czo­nej Ce­line w lu­strze. Cią­głe po­zo­sta­wa­nie w po­zy­cji obron­nej wy­koń­czyło ją psy­chicz­nie i fi­zycz­nie, cią­głe prze­wi­dy­wa­nie nie­szczęść, które mo­gły się zda­rzyć, kiedy naj­mniej się tego spo­dzie­wała. Usu­nęła pal­cami resztki tu­szu spod oczu i wró­ciła do kuchni. Dziś był ich wspólny pią­tek. O tej po­rze po­winna ode­brać Lærke ze szkoły. W dro­dze do domu roz­ma­wia­łyby o wszyst­kim, co mu­szą zdą­żyć zro­bić do nie­dzieli. Ce­line nie miała siły spę­dzać sa­mot­nie ko­lej­nego week­endu. Chwy­ciła ko­mórkę i wy­słała ese­mesa do matki, po czym po­ko­nała schody na pię­tro i spa­ko­wała torbę.

Któ­re­goś razu po­je­chała do ośrodka in­ter­wen­cji kry­zy­so­wej. Lærke miała wtedy cztery lata. Stały na dwo­rze przez pół go­dziny, ale ni­gdy nie za­pu­kały do drzwi. Na ko­niec Ce­line za­dzwo­niła do ojca, który po nie przy­je­chał.

To było wio­sną 2005 roku. Ro­dzice wzięli kre­dyt pod za­staw swo­jego domu, żeby opła­cić ad­wo­kata spe­cja­li­zu­ją­cego się w spra­wach roz­wo­do­wych.

Prze­krę­ciła klucz w zamku, na­ci­snęła klamkę, żeby się upew­nić, że drzwi są za­mknięte i po­śpie­szyła do swo­jego Forda Tau­nusa z ni­kłą na­dzieją, że aku­mu­la­tor nie za­wie­dzie. Za­cze­piła pas bez­pie­czeń­stwa o mały me­ta­lowy ha­czyk, który za­mon­to­wała awa­ryj­nie obok zdez­o­lo­wa­nej klamry. Po kilku na­ci­śnię­ciach na pe­dał i dwóch pró­bach uru­cho­mie­nia sil­nika auto w końcu ożyło. Było to ra­czej za­sługą braku desz­czu niż jej zręcz­no­ści. Ce­line ob­rzu­ciła wzro­kiem ciemne niebo.

Ru­szyła przed sie­bie i wje­chała na au­to­stradę E21. Z nogą na pe­dale gazu od­da­lała się co­raz bar­dziej od Ve­ste­gnen, od wszyst­kiego, co przy­po­mi­nało jej o Hen­riku.

Kiedy zjeż­dżała z au­to­strady na Øre­stad, deszcz spadł cięż­kimi kro­plami na przed­nią szybę, utrud­nia­jąc wi­docz­ność. Ce­line wle­kła się tem­pem śli­maka, aż skrę­ciła w lewo w Ry­um­gård­svej, gdzie deszcz ustał tak rap­tow­nie, jak się za­czął. Za­par­ko­wała przed na­le­żącą do jej ro­dzi­ców willą z czer­wo­nej ce­gły i przez ja­kiś czas sie­działa za kie­row­nicą. Czuła po­trzebę, by zna­leźć się wśród lu­dzi, któ­rzy jed­no­znacz­nie trzy­mali jej stronę i na­zy­wali Hen­rika czło­wie­kiem bez­war­to­ścio­wym i sa­mo­lub­nym. Lu­dzi, któ­rzy nie­na­wi­dzili go tak za­żar­cie jak ona. Tylko przez week­end. Mimo to już te­raz od­czu­wała nie­po­kój i była go­towa się wy­co­fać. Bo to ni­czego nie zmie­niało. Rze­czy­wi­stość po­zo­sta­nie tak samo okrutna, jak była.

Bły­snęło. Po­tem roz­legł się grzmot.

Chwy­ciła torbę i wy­szła z sa­mo­chodu. Deszcz znowu za­czął pa­dać. Szyb­kim kro­kiem prze­szła przez furtkę, mi­nęła wy­pie­lę­gno­wane malwy i otwo­rzyła drzwi. W jed­nym po­koi matka za­śmiała się z cze­goś na cały głos. Na bla­cie w kuchni pa­rzyła się her­bata i le­żały słod­kie wy­pieki z pie­karni.

Cie­pły za­pach spo­koju spra­wił, że Ce­line się roz­luź­niła. Cho­ciaż na­wet w tym miej­scu nie mo­gła czuć się spo­kojna. Nie było tu tak bez­piecz­nie jak kie­dyś, po tym jak Hen­rik do­stał pracę w urzę­dzie gminy w Tårnby.

Na ze­wnątrz za­dud­nił ko­lejny grzmot.5

– Nie pij już wię­cej coli. – Ju­lie za­brała sy­nowi bu­telkę i po­sta­wiła ją na stole, za­nim po­now­nie prze­bie­gła wzro­kiem po re­mi­zie stra­żac­kiej po dru­giej stro­nie wię­zien­nego ogro­dze­nia.

Był to po­nury wi­dok, który nie stał się lep­szy, kiedy się roz­pa­dało. Wnę­trza sali wi­dzeń też nie na­zwa­łaby we­so­łym. Cho­ciaż służby wię­zienne do­kła­dały sta­rań, by uczy­nić po­miesz­cze­nia do ro­dzin­nych spo­tkań przy­tul­nymi, go­ście nie za­wsze ob­cho­dzili się w wy­po­sa­że­niem de­li­kat­nie. Stół, przy któ­rym sie­dzieli Ju­lie i Mads, po­kry­wały ry­sunki, z krze­seł za­czy­nała odła­zić czer­wona farba. W rogu stała kuch­nia do za­bawy z Ikei, ale tylko z jed­nym garn­kiem i pla­sti­kową pod­stawką. Reszty mu­siała do­ko­nać wy­ob­raź­nia. Je­dy­nie ła­zienka wy­da­wała się za­dbana i nie­zde­wa­sto­wana. Głów­nie dla­tego, że jej sta­lowe wy­po­sa­że­nie zo­stało przy­krę­cone do bia­łych wy­ka­fel­ko­wa­nych po­wierzchni.

Ju­lie nie mo­gła się do­cze­kać, kiedy za go­dzinę opu­ści to miej­sce. Ob­ser­wo­wała syna, który ry­so­wał coś na kartce kred­kami świe­co­wymi zna­le­zio­nymi na stole. Jego krót­kie nóżki dyn­dały w po­wie­trzu pod krze­słem. Si­gne znów chciała od­być z nim roz­mowę sam na sam. Ju­lie nie ro­zu­miała, czemu miało to słu­żyć, skoro już spo­ty­kała się z Hen­ri­kiem. Ale Si­gne na­le­gała. Więc na tym sta­nęło. W na­stępną środę do­rad­czyni so­cjalna miała zja­wić się w szkole i za­brać go jak na prze­słu­cha­nie na oczach jego wszyst­kich ko­le­gów. „To czy­sta for­mal­ność”, po­wie­działa Si­gne, żeby móc za­pi­sać to w ak­tach. Ju­lie pro­po­no­wała, że sama przy­pro­wa­dzi Madsa do urzędu. Ogar­niało ją zde­ner­wo­wa­nie na samą myśl o tym, że Ni­ko­line sko­rzy­sta z oka­zji, by po­skar­żyć się Si­gne, jak tylko ją zo­ba­czy. Ale roz­mowa mu­siała od­być się w szkole, więc osta­tecz­nie umó­wiły się, że bę­dzie tak, jak chce Si­gne.

Ju­lie gło­śno wes­tchnęła. Syn spoj­rzał na nią z unie­sioną brwią. Po­gła­skała go po gło­wie, krę­cąc wolno głową.

– Wszystko w po­rządku, ko­cha­nie – po­wie­działa. – Je­stem tylko zmę­czona.

Chło­piec wró­cił do ry­so­wa­nia.

Coś długo nie przy­pro­wa­dzali Mor­tena. Ju­lie ziew­nęła. Bra­ko­wało jej tlenu. W po­miesz­cze­niu było go­rąco i duszno, a czas dłu­żył się w nie­skoń­czo­ność.

Po dru­giej stro­nie szyby po­ja­wił się błysk. Kilka se­kund póź­niej roz­legł się grzmot, który wpra­wił wszystko w lek­kie drże­nie. Puls Ju­lie gwał­tow­nie pod­sko­czył. Nie­na­wi­dziła bu­rzy.

W zamku za­zgrzy­tały klu­cze.

Mads ze­rwał się z krze­sła.

– Tata! – Po­biegł w tamtą stronę.

Straż­nik za­mknął drzwi za Mor­te­nem, który po­chy­lił się i oplótł Madsa wy­ta­tu­owa­nymi ra­mio­nami.

– Co tam, szkra­bie? – po­wie­dział, po czym pod­niósł chłopca i pod­szedł do Ju­lie z uwagą wciąż sku­pioną na synu, który szep­tał mu coś do ucha. – Ja też za tobą tę­sk­ni­łem. – Po­ca­ło­wał go w czoło, po czym de­li­kat­nie po­gła­dził włosy Ju­lie swoją szorstką dło­nią. – My­ślisz, że mama też za mną tę­sk­niła?

Mads z za­pa­łem po­ki­wał głową.

– Czyli nie zna­la­zła so­bie no­wego chło­paka?

Chło­piec wzru­szył ra­mio­nami.

– Co ty, kurwa, wy­ga­du­jesz? – Ju­lie prze­wró­ciła oczami. – Weź się ogar­nij.

– Daj spo­kój – od­parł Mor­ten ze zna­czą­cym uśmiesz­kiem. Po­sta­wił Madsa na pod­ło­dze, po czym klap­nął ciężko na krze­sło. – Po­wie­dzia­łem to tylko dla żartu. – Od­su­nął tro­chę krze­sło, żeby zro­bić miej­sce dla swo­ich sze­ro­kich ud. – Co cię dzi­siaj ugry­zło?

– Nie chcę, że­byś mu ga­dał ta­kie bred­nie.

Uniósł ręce na znak, że się pod­daje.

– Po pro­stu się cie­szę, że wi­dzę swoją ro­dzinę, okej?

– Nie je­stem twoją ro­dziną, Mor­ten. Mads tak, ale ja nie je­stem czę­ścią tego ra­chunku.

Wes­tchnął ciężko.

– Ju­lie, co się dzieje?

– Nic. – Zmu­siła się do uśmie­chu, cho­ciaż czuła, że za­raz się udusi. – Je­stem zmę­czona, nie wy­spa­łam się po pracy.

– Ko­cha­nie, ha­ru­jesz jak wół. Czy ta bab­cia z góry na­dal opie­kuje się Mad­sem?

Ju­lie przy­tak­nęła ski­nie­niem głowy.

– Nie bo­isz się, że na­gle kop­nie w ka­len­darz?

– Chry­ste. Nie prze­sa­dzaj.

– No co, sta­rzy lu­dzie umie­rają, czy tego chcemy, czy nie. Mó­wi­łem ci, że moja matka chęt­nie się nim zaj­mie.

– Mads nie bę­dzie cho­dził do tej wiedźmy. Ona non stop karmi go bzdu­rami na mój te­mat.

– Na pewno nie jest aż tak źle.

– A wła­śnie, że kurwa jest.

Sie­dzieli przez chwilę w mil­cze­niu, ob­ser­wu­jąc chłopca, który znowu za­jął się ry­so­wa­niem.

– Tato – ode­zwał się Mads, nie od­ry­wa­jąc wzroku od kartki, na któ­rej wła­śnie ko­lo­ro­wał słońce. – Hen­rik mówi, że nie­długo będę ry­so­wał tak do­brze jak mama.

– Kim jest Hen­rik?

Mor­ten spoj­rzał na nią spode łba.

– Kon­sul­tant ro­dzinny. O nim ci też, kurwa, mó­wi­łam. – Prze­wró­ciła oczami, a póź­niej po­krę­ciła głową.

– I jak długo bę­dziesz go mieć na karku?

Wzru­szyła ra­mio­nami.

– Wła­śnie się do­wie­dzia­łam, że mu­szę się z nim spo­ty­kać przez ko­lejne trzy mie­siące.

– A ty nie masz nic prze­ciwko temu?

Znowu wzru­szyła ra­mio­nami.

– Ro­bię, co mi każą.

– Do­brze wy­gląda? Nie­złe z niego cia­cho? – Mor­ten wy­su­nął agre­syw­nie pod­bró­dek.

– Nie – skła­mała.

Grzmot bu­rzy na se­kundę wpra­wił szybę w drże­nie. Ju­lie się wzdry­gnęła.

Mads ob­rzu­cił ją krót­kim, ale czuj­nym spoj­rze­niem, po czym prze­niósł wzrok na Mor­tena.

– Mama nie lubi bu­rzy – oznaj­mił. – Ale mnie jest wszystko jedno. – Po­dał ojcu ry­su­nek. – Nie boję się ni­czego, prawda, mamo?

– Je­steś naj­od­waż­niej­szym chłop­cem na świe­cie – po­twier­dziła Ju­lie.

– Tak jak twój tata. – Mor­ten po­gła­dził go po wło­sach. – Nie po­tra­fimy zbyt pięk­nie ry­so­wać, ale za to je­ste­śmy od­ważni.

Chło­piec po­ki­wał głową.

– Bo ty się nie bo­isz prze­stęp­ców, któ­rzy tu­taj miesz­kają?

– Ha! Szkra­bie, to oni boją się mnie. Ro­bią w ga­cie ze stra­chu – po­wie­dział Mor­ten i na­prę­żył mu­skuły obu ra­mion ku ucie­sze wła­snej i syna.

Ju­lie wes­tchnęła. Znów wyj­rzała przez okno. Lało te­raz jak z ce­bra. Niebo było tak mroczne jak jej na­strój. Czuła w brzu­chu coś na kształt twar­dego su­pła, ro­dzaj drze­mią­cej pa­niki, która tylko cze­kała, by wy­buch­nąć. I którą po­tę­go­wała każda nowa ini­cja­tywa na­rzu­cana jej przez Si­gne.

Przy­glą­dała się zde­for­mo­wa­nemu światu po dru­giej stro­nie ocie­ka­ją­cej desz­czem szyby i po­my­ślała, że może to tylko zmę­cze­nie wy­trąca ją z rów­no­wagi. Wie­działa jed­nak, że tak nie jest. Świat poza tymi mu­rami był ta­kim sa­mym wię­zie­niem jak to, w któ­rym się wła­śnie znaj­do­wała. Tylko tam jej kraty miały po­stać pseu­do­do­bro­wol­nych środ­ków za­rad­czych po­dej­mo­wa­nych przez gmin­nych urzęd­ni­ków.

To spra­wiało, że miała ochotę krzy­czeć.6

Ce­line stała na mo­krej tra­wie na końcu ogrodu, ob­ser­wu­jąc przez lor­netkę te­atralną ro­dzinę sie­dzącą przy stole ja­dal­nia­nym. Hen­rik i Lærke. Me­rete i jej syn. Nikt nic nie mó­wił, tylko raz wargi chłopca się po­ru­szyły. Lærke się ro­ze­śmiała. Me­rete upo­mniała syna i śmiech za­marł. Dzieci wró­ciły do je­dze­nia. Pod­glą­da­nie ich było na swój spo­sób fa­scy­nu­jące. Wszy­scy ra­zem wy­glą­dali na nor­malną ro­dzinę o nie­na­gan­nych ma­nie­rach, lecz Ce­line wie­działa, co się dzieje we­wnątrz Me­rete, wie­działa, że ma wy­ostrzone wszyst­kie zmy­sły, by nie do­pu­ścić do żad­nych błę­dów. Bo cho­ciaż Hen­rik był w tej chwili nie­zwy­kle spo­kojny, w na­stęp­nej mógł eks­plo­do­wać gnie­wem.

Po­dob­nie to wy­glą­dało, gdy on i Ce­line miesz­kali ra­zem. Ale to nie ci­che ko­la­cje były w tym wszyst­kim naj­gor­sze. Naj­gor­sze były te wie­czory, kiedy Hen­rik wra­cał wcze­śniej z pracy i po­ma­gał jej w kuchni. „Zbyt grubo obie­rasz ziem­niaki”, kry­ty­ko­wał, „za mało so­lisz, le­jesz za dużo oleju, nie te przy­prawy, zbyt mocno przy­pie­kasz bef­sztyki”. Po­wta­rzał to w nie­skoń­czo­ność, aż coś się na­prawdę nie uda­wało i trium­fo­wał. Obec­nie Ce­line go­to­wała tylko wtedy, gdy miała u sie­bie Lærke. W po­zo­stałe dni ja­dła ka­na­pki przy bla­cie w kuchni i za­ma­wiała je­dze­nie na wy­nos, kiedy było ją na to stać.

Hen­rik i Lærke za­miesz­kali w Rødo­vre z Me­rete i jej sy­nem ze­szłej je­sieni. Nie­długo po tym, jak wy­pro­wa­dzili się od Tove. A te­raz znów wszystko wska­zy­wało na nad­cho­dzące roz­sta­nie. W dro­dze po­wrot­nej z La­lan­dii Lærke zwie­rzyła się matce, że chyba ko­lejny raz zmieni szkołę. Serce Ce­line krwa­wiło, kiedy w spoj­rze­niu dziecka do­strze­gła po­go­dze­nie się z lo­sem no­madki. Tak roz­pacz­li­wie pra­gnęła przy­tu­lić córkę i szep­nąć, że wszystko bę­dzie do­brze, że ni­gdy jej nie opu­ści, bez względu na to, co się sta­nie. Ale te­raz mo­gła tylko stać na ty­łach domu w mo­krym od desz­czu ogro­dzie i ob­ser­wo­wać Lærke z dy­stansu. Nie roz­ma­wiały ze sobą od dnia, kiedy za­je­chały pod dom i cze­kali tam na nich po­li­cja i ko­mor­nik. Było to dla nich obu wstrzą­sa­jące prze­ży­cie. I ten kosz­mar trwał. Naj­roz­sąd­niej by­łoby sie­dzieć z za­ło­żo­nymi rę­kami i cze­kać na roz­prawę. Gdyby ją tu­taj na­kryto, kon­se­kwen­cje by­łyby straszne. Ce­line jed­nak nie mo­gła cze­kać. Dla­tego za­miast zo­stać na noc u ro­dzi­ców, opu­ściła ich dom nie­długo po przy­jeź­dzie. Za­par­ko­wała swój sa­mo­chód na Espens Vænge i po­je­chała ro­we­rem do wy­po­ży­czalni AVIS, gdzie wy­na­jęła Fiata Punto. Bała się ry­zy­ko­wać, cho­ciaż jej me­cha­nik przed dwoma ty­go­dniami po­in­for­mo­wał ja, że lo­ka­li­za­tor GPS na pod­wo­ziu nie był wy­mie­niany przez ostat­nie lata i naj­praw­do­po­dob­niej nie dzia­łał.

W ob­ser­wo­wa­nym przez nią sa­lo­nie wsta­wano wła­śnie do stołu. Me­rete zbie­rała ta­le­rze, Hen­rik jej po­ma­gał. Lærke znik­nęła wraz z chłop­cem.

Ce­line nie miała po­wodu, by da­lej tu­taj ster­czeć. Wró­ciła do sa­mo­chodu, usia­dła za kie­row­nicą i spró­bo­wała sku­pić my­śli na nie­licz­nych do­brych rze­czach w swoim ży­ciu, które po­tra­fiła so­bie przy­po­mnieć, cho­ciaż płacz ści­skał jej gar­dło. Wło­żyła klu­czyk do sta­cyjki i miała wła­śnie od­bić od kra­węż­nika, kiedy drzwi fron­towe się otwo­rzyły i na schody wy­szedł Hen­rik. Prędko zga­siła sil­nik, zsu­nęła się z fo­tela i ukryła za kie­row­nicą, prze­ra­żona, że zo­sta­nie przy­ła­pana na go­rą­cym uczynku. Serce wy­ry­wało jej się z piersi, jak gdyby pró­bo­wało sa­mo­dziel­nej ucieczki, pod­czas gdy męż­czy­zna po­wol­nym kro­kiem prze­ciął ulicę, zmie­rza­jąc ku swo­jemu Oplowi. Wła­śnie tu i te­raz ktoś po­wi­nien go za­ła­twić, po­my­ślała Ce­line i po­czuła przy­jemny deszcz.

Hen­rik uru­cho­mił sil­nik i wkrótce tylne świa­tła jego auta znik­nęły na końcu ulicy. Ce­line po­li­czyła do pię­ciu, po czym prze­krę­ciła klu­czyk i po­dą­żyła jego śla­dem. Dawno go nie śle­dziła, ale wspo­mnie­nie o jego obrzy­dli­wym mejlu do Ra­smusa He­de­vanga po­now­nie wznie­ciło w niej gniew. Hen­rik był mi­strzem w ro­bie­niu z niej idiotki. Cza­sem miała wra­że­nie, że jest nie­po­ko­nany. Ale by­łaby to prawda zbyt bo­le­sna do udźwi­gnię­cia.

Hen­rik był po pro­stu do­bry w tych swo­ich gier­kach.

A ona czuła wście­kłość.

Wje­chali na Ro­skil­de­vej pro­wa­dzącą do cen­trum Ko­pen­hagi.

– Je­stem naj­więk­szym błę­dem two­jego ży­cia – po­wie­działa w kie­runku ciem­nego Opla przed sobą. Za­śmia­łaby się, gdyby to wszystko nie było tak cho­ler­nie smutne.