MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
-
nowość
Dlaczego wciąż wybierasz osoby, które nie potrafią Cię kochać ? - ebook
Dlaczego wciąż wybierasz osoby, które nie potrafią Cię kochać ? - ebook
Dlaczego wciąż wybierasz osoby, które nie potrafią dać Ci miłości i bezpieczeństwa? Ta książka pomoże Ci zrozumieć, jak dziecięce doświadczenia, styl przywiązania i lęk przed odrzuceniem wpływają na Twoje dorosłe relacje. Dzięki konkretnym przykładom rozpoznasz mechanizmy, które prowadzą do zakochiwania się w niedostępnych partnerach. Dowiesz się również, jak przestać mylić cierpienie z miłością i zacząć budować relacje oparte na wzajemności. Sięgnij po książkę „Dlaczego wybieram ludzi, którzy nie potrafią mnie kochać?” i zrób pierwszy krok w stronę zdrowszej bliskości.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Psychologia |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| Rozmiar pliku: | 12 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
NOTA OD AUTORA
Ta książka jest przeznaczona dla osób, które w relacjach zbyt często czekają, zabiegają, tłumaczą, ratują i próbują zasłużyć na wzajemność. Nie stawia diagnozy czytelnikowi ani jego partnerowi. Opisuje mechanizmy, które mogą pomagać zrozumieć własne doświadczenie, lecz nigdy nie zastępują indywidualnej oceny sytuacji.
Określenie „osoba niedostępna emocjonalnie” nie jest rozpoznaniem klinicznym. Może opisywać człowieka, który boi się bliskości, nie ma wystarczających umiejętności relacyjnych, przeżywa kryzys, nie chce konkretnego związku albo korzysta z relacji bez gotowości do wzajemności. Te sytuacje mogą wyglądać podobnie z perspektywy osoby czekającej, ale wymagają różnych wniosków.
Wszystkie historie w książce są fikcyjne. Zostały skonstruowane z elementów wielu typowych doświadczeń i nie przedstawiają konkretnych pacjentów ani innych możliwych do rozpoznania osób. Imiona, wiek, okoliczności i szczegóły życiowe służą wyłącznie celom ilustracyjnym. Przykłady obejmują relacje osób różnej płci i orientacji, ponieważ opisane mechanizmy przywiązania nie są właściwe tylko jednej grupie.
Jeżeli w relacji pojawiają się przemoc, groźby, przymus seksualny, kontrolowanie pieniędzy, izolowanie od bliskich, śledzenie albo inne realne zagrożenie, priorytetem nie jest „lepsza komunikacja”, lecz bezpieczeństwo i specjalistyczna pomoc. Żaden styl przywiązania ani trudna historia życiowa nie usprawiedliwiają krzywdzenia.1. Dlaczego miłość tak często boli?
Miłość sama w sobie nie musi boleć. Ból pojawia się wtedy, gdy pragnienie więzi zderza się z niepewnością, brakiem wzajemności, utratą albo koniecznością rezygnowania z siebie. Im ważniejsza staje się druga osoba, tym silniej jej zachowanie może uruchamiać system przywiązania: biologiczny i psychologiczny układ odpowiedzialny za szukanie bliskości oraz ochrony. Dlatego krótka wiadomość potrafi uspokoić, a kilka godzin ciszy wywołać falę lęku nieproporcjonalną do aktualnych faktów.
Nie oznacza to, że każdy lęk jest „tylko w głowie”. Czasem ciało alarmuje z powodu dawnych doświadczeń, a czasem trafnie reaguje na to, że partner jest nieprzewidywalny, znika, kłamie albo podtrzymuje bliskość bez zamiaru budowania związku. Dojrzałe rozumienie relacji wymaga obu perspektyw. Trzeba pytać zarówno: „co uruchamia się we mnie?”, jak i: „co ta osoba rzeczywiście robi?”.
Historia Magdy: wieczór, który trwał trzy dni
Magda poznała Adama na urodzinach przyjaciółki. Rozmawiali do drugiej w nocy. Adam słuchał uważnie, opowiadał o rozwodzie rodziców i powiedział, że rzadko czuje z kimś taką swobodę. Następnego dnia napisał: „Wczoraj wydarzyło się coś wyjątkowego”. Magda poczuła przypływ ciepła i pomyślała, że po latach nieudanych randek wreszcie spotkała kogoś, kto naprawdę ją widzi.
Po kilku dniach Adam zaczął odpowiadać krócej. Nie zaproponował kolejnego spotkania. Magda sprawdzała telefon podczas pracy, odtwarzała rozmowę i szukała zdania, którym mogła go zniechęcić. Gdy po trzech dniach napisał: „Przepraszam, dużo się dzieje”, napięcie natychmiast opadło. Zamiast zapytać, czy jest gotowy na regularny kontakt, Magda zapewniła go, że niczego nie oczekuje. Chciała być „bezproblemowa”.
Nie cierpiała wyłącznie z powodu ciszy Adama. Bolała ją także historia, którą cisza obudziła: „znowu okazałam się niewystarczająca”. Ulgę przyniosła nie bliskość, lecz przerwanie alarmu. To ważne rozróżnienie. Relacja, która na zmianę uruchamia lęk i przynosi krótką ulgę, może być przeżywana jako niezwykle intensywna, choć dostarcza niewiele stabilnej więzi.
Co warto zauważyć
Magda miała własną podatność na odrzucenie, ale Adam naprawdę komunikował się niespójnie. Praca nad sobą nie oznaczałaby przekonywania Magdy, że wszystko sobie wyobraża. Pomogłaby jej sprawdzać fakty i pytać: „Czy taki sposób budowania kontaktu mi wystarcza?”.2. To nie przypadek, kogo wybierasz
Wybór partnera nie jest prostym powtórzeniem relacji z matką lub ojcem. Wpływają na niego atrakcyjność, wartości, środowisko, przypadek, dostępność osób, etap życia i wiele innych czynników. Jednocześnie wcześniejsze doświadczenia tworzą coś w rodzaju mapy: podpowiadają, co wydaje się znajome, czego oczekiwać po bliskości i jakie sygnały uznać za ważne.
Znajome nie zawsze znaczy dobre. Jeżeli miłość w dzieciństwie łączyła się z czekaniem na trzeźwość rodzica, zgadywaniem jego nastroju albo zyskiwaniem uwagi poprzez osiągnięcia, spokojna dostępność może nie wywoływać silnego poruszenia. Natomiast człowiek niejednoznaczny może uruchamiać głębokie poczucie rozpoznania: „to jest ktoś ważny”. To rozpoznanie bywa pamięcią wzorca, a nie dowodem dopasowania.
Nie warto z tego tworzyć oskarżenia wobec siebie. Nikt świadomie nie postanawia: „wybiorę kogoś, przy kim będę cierpieć”. Człowiek wybiera na podstawie dostępnych mu informacji, wcześniejszych doświadczeń oraz potrzeb, które w danym momencie próbuje zaspokoić. Odpowiedzialność zaczyna się później: gdy wzorzec staje się widoczny i można go sprawdzać, zamiast automatycznie go odtwarzać.
Historia Pawła: trzy różne osoby, ten sam układ
Ta książka jest przeznaczona dla osób, które w relacjach zbyt często czekają, zabiegają, tłumaczą, ratują i próbują zasłużyć na wzajemność. Nie stawia diagnozy czytelnikowi ani jego partnerowi. Opisuje mechanizmy, które mogą pomagać zrozumieć własne doświadczenie, lecz nigdy nie zastępują indywidualnej oceny sytuacji.
Określenie „osoba niedostępna emocjonalnie” nie jest rozpoznaniem klinicznym. Może opisywać człowieka, który boi się bliskości, nie ma wystarczających umiejętności relacyjnych, przeżywa kryzys, nie chce konkretnego związku albo korzysta z relacji bez gotowości do wzajemności. Te sytuacje mogą wyglądać podobnie z perspektywy osoby czekającej, ale wymagają różnych wniosków.
Wszystkie historie w książce są fikcyjne. Zostały skonstruowane z elementów wielu typowych doświadczeń i nie przedstawiają konkretnych pacjentów ani innych możliwych do rozpoznania osób. Imiona, wiek, okoliczności i szczegóły życiowe służą wyłącznie celom ilustracyjnym. Przykłady obejmują relacje osób różnej płci i orientacji, ponieważ opisane mechanizmy przywiązania nie są właściwe tylko jednej grupie.
Jeżeli w relacji pojawiają się przemoc, groźby, przymus seksualny, kontrolowanie pieniędzy, izolowanie od bliskich, śledzenie albo inne realne zagrożenie, priorytetem nie jest „lepsza komunikacja”, lecz bezpieczeństwo i specjalistyczna pomoc. Żaden styl przywiązania ani trudna historia życiowa nie usprawiedliwiają krzywdzenia.1. Dlaczego miłość tak często boli?
Miłość sama w sobie nie musi boleć. Ból pojawia się wtedy, gdy pragnienie więzi zderza się z niepewnością, brakiem wzajemności, utratą albo koniecznością rezygnowania z siebie. Im ważniejsza staje się druga osoba, tym silniej jej zachowanie może uruchamiać system przywiązania: biologiczny i psychologiczny układ odpowiedzialny za szukanie bliskości oraz ochrony. Dlatego krótka wiadomość potrafi uspokoić, a kilka godzin ciszy wywołać falę lęku nieproporcjonalną do aktualnych faktów.
Nie oznacza to, że każdy lęk jest „tylko w głowie”. Czasem ciało alarmuje z powodu dawnych doświadczeń, a czasem trafnie reaguje na to, że partner jest nieprzewidywalny, znika, kłamie albo podtrzymuje bliskość bez zamiaru budowania związku. Dojrzałe rozumienie relacji wymaga obu perspektyw. Trzeba pytać zarówno: „co uruchamia się we mnie?”, jak i: „co ta osoba rzeczywiście robi?”.
Historia Magdy: wieczór, który trwał trzy dni
Magda poznała Adama na urodzinach przyjaciółki. Rozmawiali do drugiej w nocy. Adam słuchał uważnie, opowiadał o rozwodzie rodziców i powiedział, że rzadko czuje z kimś taką swobodę. Następnego dnia napisał: „Wczoraj wydarzyło się coś wyjątkowego”. Magda poczuła przypływ ciepła i pomyślała, że po latach nieudanych randek wreszcie spotkała kogoś, kto naprawdę ją widzi.
Po kilku dniach Adam zaczął odpowiadać krócej. Nie zaproponował kolejnego spotkania. Magda sprawdzała telefon podczas pracy, odtwarzała rozmowę i szukała zdania, którym mogła go zniechęcić. Gdy po trzech dniach napisał: „Przepraszam, dużo się dzieje”, napięcie natychmiast opadło. Zamiast zapytać, czy jest gotowy na regularny kontakt, Magda zapewniła go, że niczego nie oczekuje. Chciała być „bezproblemowa”.
Nie cierpiała wyłącznie z powodu ciszy Adama. Bolała ją także historia, którą cisza obudziła: „znowu okazałam się niewystarczająca”. Ulgę przyniosła nie bliskość, lecz przerwanie alarmu. To ważne rozróżnienie. Relacja, która na zmianę uruchamia lęk i przynosi krótką ulgę, może być przeżywana jako niezwykle intensywna, choć dostarcza niewiele stabilnej więzi.
Co warto zauważyć
Magda miała własną podatność na odrzucenie, ale Adam naprawdę komunikował się niespójnie. Praca nad sobą nie oznaczałaby przekonywania Magdy, że wszystko sobie wyobraża. Pomogłaby jej sprawdzać fakty i pytać: „Czy taki sposób budowania kontaktu mi wystarcza?”.2. To nie przypadek, kogo wybierasz
Wybór partnera nie jest prostym powtórzeniem relacji z matką lub ojcem. Wpływają na niego atrakcyjność, wartości, środowisko, przypadek, dostępność osób, etap życia i wiele innych czynników. Jednocześnie wcześniejsze doświadczenia tworzą coś w rodzaju mapy: podpowiadają, co wydaje się znajome, czego oczekiwać po bliskości i jakie sygnały uznać za ważne.
Znajome nie zawsze znaczy dobre. Jeżeli miłość w dzieciństwie łączyła się z czekaniem na trzeźwość rodzica, zgadywaniem jego nastroju albo zyskiwaniem uwagi poprzez osiągnięcia, spokojna dostępność może nie wywoływać silnego poruszenia. Natomiast człowiek niejednoznaczny może uruchamiać głębokie poczucie rozpoznania: „to jest ktoś ważny”. To rozpoznanie bywa pamięcią wzorca, a nie dowodem dopasowania.
Nie warto z tego tworzyć oskarżenia wobec siebie. Nikt świadomie nie postanawia: „wybiorę kogoś, przy kim będę cierpieć”. Człowiek wybiera na podstawie dostępnych mu informacji, wcześniejszych doświadczeń oraz potrzeb, które w danym momencie próbuje zaspokoić. Odpowiedzialność zaczyna się później: gdy wzorzec staje się widoczny i można go sprawdzać, zamiast automatycznie go odtwarzać.
Historia Pawła: trzy różne osoby, ten sam układ
więcej..
