MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
nowość
Dom Pełen Łotrów - ebook
W mieście, którym rządzi nie król, lecz jego kapłan, władza ma kolor krwi. Nabonidus, zwany Czerwonym Kapłanem, pociąga za sznurki, na których tańczą lud, kanclerz i sam monarcha. Gdy młody arystokrata Murilo dostaje od niego w prezencie złotą szkatułkę z odciętym ludzkim uchem, wie, że wyrok już zapadł. Postanawia uderzyć pierwszy. Narzędziem ma być barbarzyńca z dalekiej Cymmerii, zakuty w kajdany w najsilniej strzeżonym lochu miasta, który czeka na stryczek. Wolność za jedno zabójstwo to uczciwa zapłata. Konan nie zna jednak ani strachu, ani pośpiechu, a w mrocznym domu Czerwonego Kapłana czyha coś, czego nie przewidział żaden z zamachowców. Tej nocy w domu pełnym pułapek spotkają się złodziej, szpieg, intrygant i kilku spiskowców. Tylko jedno jest pewne: nikt z nich nie jest niewinny. Jedno z najbardziej przewrotnych opowiadań Roberta E. Howarda, pełne mroku, ironii i grozy, w nowym przekładzie.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Fantasy |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| ISBN: | 9788368914870 |
| Rozmiar pliku: | 440 KB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
ROZDZIAŁ I
Podczas dworskiej uroczystości Nabonidus, Czerwony Kapłan, prawdziwy władca miasta, uprzejmie dotknął ramienia Murila, młodego arystokraty. Murilo odwrócił się, napotkał zagadkowe spojrzenie kapłana i zadumał się nad ukrytym w nim znaczeniem. Nie zamienili ani słowa, lecz Nabonidus skłonił się i wręczył Murilowi małą złotą szkatułkę. Młody szlachcic, wiedząc, że Nabonidus niczego nie czyni bez powodu, przeprosił towarzystwo przy pierwszej sposobności i pospieszył do swej komnaty. Tam otworzył szkatułkę i znalazł w niej ludzkie ucho, które rozpoznał po szczególnej bliźnie. Zlał go pot i nie miał już wątpliwości, co znaczyło spojrzenie Czerwonego Kapłana.
Lecz Murilo, mimo wonnych czarnych loków i fircykowatego stroju, nie był słabeuszem, który bez walki pochyli kark pod nóż. Nie wiedział, czy Nabonidus tylko się z nim bawi, czy też daje mu sposobność, by sam udał się na wygnanie; jednak to, że wciąż żył i był na wolności, dowodziło, iż darowano mu przynajmniej kilka godzin – zapewne na rozmyślania. Do podjęcia decyzji nie trzeba mu było wszakże rozmyślań; trzeba mu było narzędzia. I Los podsunął mu je, działając wśród spelunek i zamtuzów nędznych dzielnic, podczas gdy młody szlachcic drżał i dumał w tej części miasta, gdzie wznosiły się pałace arystokracji, marmurowe i z kości słoniowej, zwieńczone purpurowymi wieżami.
Był w mieście pewien kapłan Anu, którego świątynia, wznosząca się na skraju dzielnicy nędzy, była widownią nie tylko nabożeństw. Kapłan ów był tłusty i syty, a parał się zarazem paserstwem i szpiclowaniem dla straży miejskiej. Na obu tych polach interes kwitł mu w najlepsze, sąsiadował bowiem z Labiryntem – plątaniną błotnistych, krętych zaułków i plugawych nor, gdzie zbierali się najzuchwalsi złodzieje królestwa. Zuchwałością przewyższali wszystkich dwaj: Gunderlandczyk, dezerter z oddziałów najemnych, i barbarzyńca z Cymmerii. Za sprawą kapłana Anu Gunderlandczyka pojmano i powieszono na placu targowym. Lecz Cymmeryjczyk zbiegł, a dowiedziawszy się okrężną drogą o zdradzie kapłana, wszedł nocą do świątyni Anu i uciął kapłanowi głowę. W mieście zawrzało, ale poszukiwania zabójcy okazały się bezowocne, póki pewna kobieta nie wydała go władzom i nie zaprowadziła kapitana straży z jego oddziałem do ukrytej izby, gdzie barbarzyńca leżał pijany.
Gdy go pochwycono, ocknął się – otępiały, lecz rozjuszony – rozpruł kapitanowi brzuch, przedarł się przez napastników i byłby umknął, gdyby nie trunek, który wciąż mącił mu zmysły. Oszołomiony i na wpół oślepły, w szaleńczym pędzie minął otwarte drzwi i tak straszliwie grzmotnął głową w kamienną ścianę, że stracił przytomność. Gdy przyszedł do siebie, leżał w najsilniej strzeżonym lochu miasta, przykuty do ściany łańcuchami, których nie zdołałyby zerwać nawet jego barbarzyńskie muskuły.
Do tej celi przybył Murilo, zamaskowany i otulony szerokim czarnym płaszczem. Cymmeryjczyk przyjrzał mu się z zaciekawieniem, biorąc go za kata przysłanego, by z nim skończyć. Murilo wyprowadził go z błędu i sam przyglądał mu się z nie mniejszym zainteresowaniem. Nawet w mdłym świetle lochu, mimo skuwających go łańcuchów, pierwotna siła tego człowieka rzucała się w oczy. Potężne ciało i grube, umięśnione kończyny łączyły siłę niedźwiedzia ze zwinnością pantery. Spod splątanej czarnej grzywy niebieskie oczy płonęły nieposkromioną dzikością.
– Chciałbyś żyć? – spytał Murilo.
Barbarzyńca mruknął coś, a w jego oczach błysnęło nowe zainteresowanie.
– Jeśli urządzę ci ucieczkę, wyświadczysz mi przysługę? – zapytał arystokrata.
Cymmeryjczyk nie odezwał się, lecz jego natężone spojrzenie wystarczyło za odpowiedź.
– Chcę, byś zabił dla mnie pewnego człowieka.
– Kogo?
Głos Murila zniżył się do szeptu.
– Nabonidusa, królewskiego kapłana!
Cymmeryjczyk nie okazał ani zdziwienia, ani niepokoju. Nie znał ani lęku przed władzą, ani czci dla niej, jakie cywilizacja wpaja ludziom. Król czy żebrak – dla niego wszystko jedno. Nie spytał też, czemu Murilo przyszedł właśnie do niego, skoro poza murami więzień dzielnice roiły się od rzezimieszków.
– Kiedy mam uciec? – zapytał.
– W ciągu godziny. Nocą w tej części lochów jest tylko jeden strażnik. Można go przekupić – i już go przekupiono. Patrz, oto klucze do twoich łańcuchów. Zdejmę je, a w godzinę po moim odejściu strażnik Athicus otworzy drzwi twojej celi. Zwiążesz go pasami materiału oddartymi od tuniki; gdy go znajdą, władze pomyślą, że ktoś z zewnątrz cię odbił, i nie będą go podejrzewać. Idź prosto do domu Czerwonego Kapłana i zabij go. Potem udaj się do Szczurzej Nory, gdzie będzie na ciebie czekał człowiek z sakiewką złota i koniem. Z nimi wymkniesz się z miasta i uciekniesz z kraju.
– Zdejmij te przeklęte łańcuchy, i to zaraz – zażądał Cymmeryjczyk. – I każ strażnikowi przynieść mi jedzenia. Na Croma, cały dzień żyję o spleśniałym chlebie i wodzie i konam z głodu.
– Tak się stanie; ale pamiętaj – nie wolno ci uciec, póki nie zdążę dotrzeć do domu.
Podczas dworskiej uroczystości Nabonidus, Czerwony Kapłan, prawdziwy władca miasta, uprzejmie dotknął ramienia Murila, młodego arystokraty. Murilo odwrócił się, napotkał zagadkowe spojrzenie kapłana i zadumał się nad ukrytym w nim znaczeniem. Nie zamienili ani słowa, lecz Nabonidus skłonił się i wręczył Murilowi małą złotą szkatułkę. Młody szlachcic, wiedząc, że Nabonidus niczego nie czyni bez powodu, przeprosił towarzystwo przy pierwszej sposobności i pospieszył do swej komnaty. Tam otworzył szkatułkę i znalazł w niej ludzkie ucho, które rozpoznał po szczególnej bliźnie. Zlał go pot i nie miał już wątpliwości, co znaczyło spojrzenie Czerwonego Kapłana.
Lecz Murilo, mimo wonnych czarnych loków i fircykowatego stroju, nie był słabeuszem, który bez walki pochyli kark pod nóż. Nie wiedział, czy Nabonidus tylko się z nim bawi, czy też daje mu sposobność, by sam udał się na wygnanie; jednak to, że wciąż żył i był na wolności, dowodziło, iż darowano mu przynajmniej kilka godzin – zapewne na rozmyślania. Do podjęcia decyzji nie trzeba mu było wszakże rozmyślań; trzeba mu było narzędzia. I Los podsunął mu je, działając wśród spelunek i zamtuzów nędznych dzielnic, podczas gdy młody szlachcic drżał i dumał w tej części miasta, gdzie wznosiły się pałace arystokracji, marmurowe i z kości słoniowej, zwieńczone purpurowymi wieżami.
Był w mieście pewien kapłan Anu, którego świątynia, wznosząca się na skraju dzielnicy nędzy, była widownią nie tylko nabożeństw. Kapłan ów był tłusty i syty, a parał się zarazem paserstwem i szpiclowaniem dla straży miejskiej. Na obu tych polach interes kwitł mu w najlepsze, sąsiadował bowiem z Labiryntem – plątaniną błotnistych, krętych zaułków i plugawych nor, gdzie zbierali się najzuchwalsi złodzieje królestwa. Zuchwałością przewyższali wszystkich dwaj: Gunderlandczyk, dezerter z oddziałów najemnych, i barbarzyńca z Cymmerii. Za sprawą kapłana Anu Gunderlandczyka pojmano i powieszono na placu targowym. Lecz Cymmeryjczyk zbiegł, a dowiedziawszy się okrężną drogą o zdradzie kapłana, wszedł nocą do świątyni Anu i uciął kapłanowi głowę. W mieście zawrzało, ale poszukiwania zabójcy okazały się bezowocne, póki pewna kobieta nie wydała go władzom i nie zaprowadziła kapitana straży z jego oddziałem do ukrytej izby, gdzie barbarzyńca leżał pijany.
Gdy go pochwycono, ocknął się – otępiały, lecz rozjuszony – rozpruł kapitanowi brzuch, przedarł się przez napastników i byłby umknął, gdyby nie trunek, który wciąż mącił mu zmysły. Oszołomiony i na wpół oślepły, w szaleńczym pędzie minął otwarte drzwi i tak straszliwie grzmotnął głową w kamienną ścianę, że stracił przytomność. Gdy przyszedł do siebie, leżał w najsilniej strzeżonym lochu miasta, przykuty do ściany łańcuchami, których nie zdołałyby zerwać nawet jego barbarzyńskie muskuły.
Do tej celi przybył Murilo, zamaskowany i otulony szerokim czarnym płaszczem. Cymmeryjczyk przyjrzał mu się z zaciekawieniem, biorąc go za kata przysłanego, by z nim skończyć. Murilo wyprowadził go z błędu i sam przyglądał mu się z nie mniejszym zainteresowaniem. Nawet w mdłym świetle lochu, mimo skuwających go łańcuchów, pierwotna siła tego człowieka rzucała się w oczy. Potężne ciało i grube, umięśnione kończyny łączyły siłę niedźwiedzia ze zwinnością pantery. Spod splątanej czarnej grzywy niebieskie oczy płonęły nieposkromioną dzikością.
– Chciałbyś żyć? – spytał Murilo.
Barbarzyńca mruknął coś, a w jego oczach błysnęło nowe zainteresowanie.
– Jeśli urządzę ci ucieczkę, wyświadczysz mi przysługę? – zapytał arystokrata.
Cymmeryjczyk nie odezwał się, lecz jego natężone spojrzenie wystarczyło za odpowiedź.
– Chcę, byś zabił dla mnie pewnego człowieka.
– Kogo?
Głos Murila zniżył się do szeptu.
– Nabonidusa, królewskiego kapłana!
Cymmeryjczyk nie okazał ani zdziwienia, ani niepokoju. Nie znał ani lęku przed władzą, ani czci dla niej, jakie cywilizacja wpaja ludziom. Król czy żebrak – dla niego wszystko jedno. Nie spytał też, czemu Murilo przyszedł właśnie do niego, skoro poza murami więzień dzielnice roiły się od rzezimieszków.
– Kiedy mam uciec? – zapytał.
– W ciągu godziny. Nocą w tej części lochów jest tylko jeden strażnik. Można go przekupić – i już go przekupiono. Patrz, oto klucze do twoich łańcuchów. Zdejmę je, a w godzinę po moim odejściu strażnik Athicus otworzy drzwi twojej celi. Zwiążesz go pasami materiału oddartymi od tuniki; gdy go znajdą, władze pomyślą, że ktoś z zewnątrz cię odbił, i nie będą go podejrzewać. Idź prosto do domu Czerwonego Kapłana i zabij go. Potem udaj się do Szczurzej Nory, gdzie będzie na ciebie czekał człowiek z sakiewką złota i koniem. Z nimi wymkniesz się z miasta i uciekniesz z kraju.
– Zdejmij te przeklęte łańcuchy, i to zaraz – zażądał Cymmeryjczyk. – I każ strażnikowi przynieść mi jedzenia. Na Croma, cały dzień żyję o spleśniałym chlebie i wodzie i konam z głodu.
– Tak się stanie; ale pamiętaj – nie wolno ci uciec, póki nie zdążę dotrzeć do domu.
więcej..
