MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
-
nowość
DZIEWCZYNA ze Srebrnego Miasta - ebook
DZIEWCZYNA ze Srebrnego Miasta - ebook
Aleksandra – młoda dziewczyna wyrusza do podziemi kopalni olkuskiej, aby ratować ojca i braci. Dzięki pomocy skarbnika akcja ratunkowa kończy się powodzeniem. I tak zaczynają się przygody Aleksandry, jej zmagania z losem, które rozwiązuje dzięki skarbnikowi.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Dla dzieci |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| ISBN: | 9788397946910 |
| Rozmiar pliku: | 1,6 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
Ulicami miasta biegła dziewczyna. Mijając kolejne kamienice, podążała w stronę kościoła. Jej trzewiczki głośno tupały, a suknia szeleściła. Włosy nie były jak zwykle starannie upięte, a po bladych licach spływały łzy. Wbiegła do kościoła, uklękła przed ołtarzem świętej Barbary — patronki górników. Modliła się o ocalenie górników, ojca i braci. W kopalni był wypadek. Znów rzeka Baba podtopiła chodniki i zawaliło się wyjście z szybu. Pracownicy zostali uwięzieni. Czuła i wierzyła w to, że oni żyją, tylko trzeba do nich dotrzeć. Jak to zrobić, jak się do nich dostać? I wtedy przypomniała sobie o tajemnych przejściach, które biegną od kościoła do Rabsztyna. Pamiętała legendę, którą opowiadała jej babcia. Głosiła, że chytry Paweł, właściciel szybów, kazał wydobywać cenny kruszec z pokładów pod świątynią. Nie bacząc na to, że grozi to zawaleniem się kościoła.
Pomyślała, że przejście zaprowadzi ją do chodnika kopalni i wszystkich odnajdzie. Pod ziemią można przeżyć wiele godzin. Wypadki zdarzają się często, ale wielu górników uchodzi z życiem. Bracia są młodzi, silni, a ojciec ma doświadczenie. Całe życie pracował pod ziemią, umie wyjść z labiryntu kopalni.
„Muszę się spieszyć, zabiorę kaganek, wodę i chleb”.
Zdążała do domu, aby przebrać się w strój męski oraz zabrać prowiant i potrzebny sprzęt. Gdy przyszła do domu, matka i siostra Maria płakały. Pocieszała je, że wszystko będzie dobrze. Oznajmiła, że idzie pod kopalnię dowiedzieć się, jak przebiega akcja ratowania górników. Nie powiedziała, co zamierza, bo matka powstrzymałaby ją przed tym szalonym pomysłem.
Ukradkiem weszła do kaplicy i do podziemia. Stanęła, zawahała się. Było ciemno i zimno, bała się.
„Muszę iść dalej, nie mogę stchórzyć”.
Zapaliła kaganek, zrobiło się trochę przyjemniej. Sięgnęła do kieszeni, aby sprawdzić, czy ma kredę. Będzie znaczyć drogę znakiem krzyża, aby odpędzić złe moce i duchy, a jednocześnie nie zginie w labiryncie chodników. Długo szła przed siebie. Poczuła pragnienie i zmęczenie. Usiadła na chwilę, aby napić się wody i wtedy ujrzała znak krzyża.
„Byłam tu, błądzę. Gdzie mam teraz iść?”
Zaczęła wołać:
— Szymon, Bartłomiej!
Odpowiadało tylko głuche milczenie.
„Co robić?”
Spojrzała w głąb korytarza. Zobaczyła mężczyznę i zawołała:
— Ojcze! Nie, to sen! Ja śnię!
Pomyślała, że przejście zaprowadzi ją do chodnika kopalni i wszystkich odnajdzie. Pod ziemią można przeżyć wiele godzin. Wypadki zdarzają się często, ale wielu górników uchodzi z życiem. Bracia są młodzi, silni, a ojciec ma doświadczenie. Całe życie pracował pod ziemią, umie wyjść z labiryntu kopalni.
„Muszę się spieszyć, zabiorę kaganek, wodę i chleb”.
Zdążała do domu, aby przebrać się w strój męski oraz zabrać prowiant i potrzebny sprzęt. Gdy przyszła do domu, matka i siostra Maria płakały. Pocieszała je, że wszystko będzie dobrze. Oznajmiła, że idzie pod kopalnię dowiedzieć się, jak przebiega akcja ratowania górników. Nie powiedziała, co zamierza, bo matka powstrzymałaby ją przed tym szalonym pomysłem.
Ukradkiem weszła do kaplicy i do podziemia. Stanęła, zawahała się. Było ciemno i zimno, bała się.
„Muszę iść dalej, nie mogę stchórzyć”.
Zapaliła kaganek, zrobiło się trochę przyjemniej. Sięgnęła do kieszeni, aby sprawdzić, czy ma kredę. Będzie znaczyć drogę znakiem krzyża, aby odpędzić złe moce i duchy, a jednocześnie nie zginie w labiryncie chodników. Długo szła przed siebie. Poczuła pragnienie i zmęczenie. Usiadła na chwilę, aby napić się wody i wtedy ujrzała znak krzyża.
„Byłam tu, błądzę. Gdzie mam teraz iść?”
Zaczęła wołać:
— Szymon, Bartłomiej!
Odpowiadało tylko głuche milczenie.
„Co robić?”
Spojrzała w głąb korytarza. Zobaczyła mężczyznę i zawołała:
— Ojcze! Nie, to sen! Ja śnię!
więcej..
