MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
nowość
EDUKACJA NOWEJ ERY - ebook
„Edukacja Nowej Ery” to ważna książka, niezbędna na obecne czasy i kryzysy w różnych dziedzinach życia. Oferuje systemowe rozwiązania w dziedzinie edukacji, oparte na długoletnim doświadczeniu autorki w nauce — medycynie i praktyczne — w psychosyntezie — psychologii z duszą. Autorka opisuje model edukacji dla przyszłości, który może pomóc dzieciom i dorosłym rozwijać zdrowe „ja”, ich ukryte talenty i zrównoważony rozwój, prowadząc do samorealizacji celów i misji życia jednostek i społeczeństwa.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Zdrowie i uroda |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| ISBN: | 978-83-8440-110-1 |
| Rozmiar pliku: | 1,5 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
Wszelkie prawa zastrzeżone. Żaden fragment niniejszej książki nie może być reprodukowany w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody Autorki. Książka chroniona prawem autorskim i własności intelektualnej.
Informacje zawarte w tej książce reprezentują profesjonalne opinie Autorki, która dedykowała tej pracy ponad 50 lat swojego życia.
Książka jest zapisem wieloletnich poszukiwań Autorki „modelu edukacji dla przyszłości, aby po latach nie trzeba było terapii”, zarówno na polu nauki, ale i praktyki, dla zrozumienia funkcjonowania organizmu człowieka i stworzenia edukacji wspierającej rozwój każdego dziecka, prowadząc do wewnętrznej harmonii i zrealizowania siebie w świecie.
_Dzieło musi mówić._
Ks. Prof. Włodzimierz Sedlak
_
_
_Największe odkrycie_
_o ciężarze właściwym platyny,_
_to znaleźć siebie._
Wł. SedlakPrzedmowa
_Edukacja Człowieka Nowej Ery dla zdrowia własnego i Ziemi_, to podsumowanie oraz synteza dociekań 25 lat poszukiwania przeze mnie modelu edukacji dla przyszłości, aby po latach nie trzeba było terapii. To znajdowanie spójności moich dramatycznych doświadczeń dzieciństwa, z tym, ku czemu kierowało mnie życie. Wspomniane doświadczenia zaistniały na początku mojego życia (gdy miałam dwa lata), żyjąc w systemie totalitarnym, niszczącym jednostkę, ale i rodzinę za poglądy na świat i społeczeństwo, które przestały pasować ustrojowi w tamtych czasach. Kiedyś nazywało się to patriotyzmem, pracą dla dobra kraju i społeczeństwa, a potem to piętnowano, a osobę torturowano, niszcząc jej godność. Od lat już wiem, że przekłada się to na poziomie świadomym i nieświadomym na zdrowie jego rodziny, a przede wszystkim małych dzieci na lata ich życia i choroby, nie poddające się klasycznemu leczeniu.
Te traumatyczne doświadczenia ukierunkowały mnie na rodzaj studiów i „drogę nauki” — poszukiwania odpowiedzi na pytania — _dlaczego choruję_? (_czemu choruje człowiek?_) i _jak powrócić do zdrowia/dobrostanu — czy jest to możliwe, jeśli medycyna ciała jest nieskuteczna_? Na przestrzeni lat pojawiały się kolejne pytania: _Jak zrozumieć znaczenie własnych doświadczeń dla całokształtu i sformułować sens życia, spójny z jego całością — drogą, którą przeszłam_: _skąd przychodzę? kim jestem z tego powodu? dokąd zmierzam? — co we mnie to wszystko zbudowało, aby zastosować to dla rozwiązań dla przyszłości świata — już TERAZ?_
Minęło kilkanaście lat i moje pierwsze pytanie o przyczyny dało mi odpowiedzi dotyczące skutków. Jednak nie odczułam w pełni satysfakcji i wkomponowałam to, do czego doszłam (holarchiczny porządek), w postawiony sobie „problem”: _jak ma wyglądać edukacja dla przyszłości_, _która by nie generowała terapii_? I to był cel, któremu dedykowałam lata życia i publikacji oraz odkrywania praktycznych zastosowań programów, które stwarzałam. Owocem tych syntez jest obecna książka.
W momencie, gdy piszę tę przedmowę, książka się dopiero wynurza, choć wszystkie jej składowe są już dawniej opisane w szczegółach w innych miejscach. Powstał też spis treści, który zaprezentuję na kolejnych kartkach. Obecnym moim zadaniem jest podsumowanie, stworzenie syntezy zarówno doświadczeń z życia, jak i treści, które zamieściłam w innych publikacjach, stworzenie modelowego rozwiązania tego, czego nauczyłam się w trakcie tworzenia modelu, ale i jego praktykowania. Uświadamiałam sobie bowiem przez te wszystkie lata zarówno problemy jednostki, rodziny, całej zbiorowości, jak i świata, wychodząc naprzeciw nim, tworząc rozwiązania do tych problemów, dopasowane niczym ręka i rękawiczka.
Edukacja Człowieka Nowej Ery — dla lepszej przyszłości dla świata — to z jednej strony ogląd sytuacyjny skąd przyszliśmy (przeszłość edukacji i jej skutki indywidualne oraz społeczne) i gdzie jesteśmy, a także co możemy zrobić dla zmiany; a z drugiej — tworzenie konkretnych rozwiązań, wychodzących naprzeciw nękających ludzi problemów i to zarówno osobistych jak i społecznych, a nawet globalnych.
Edukacja dla przyszłości obrazuje po pierwsze to, co postulował kiedyś ks. prof. Wł. Sedlak — edukację o sobie, a co tak naprawdę pochodzi już ze starożytności. Jego wiele zdań przemówiło do mnie, szczególnie, gdy zajęłam się tworzeniem modelu edukacji dla przyszłości. Dlatego też mottem każdego rozdziału uczyniłam jego wersy, aby mówiły do wszystkich, którym bliska jest przyszłość swoja i świata.
W obecnej rzeczywistości edukacja o sobie staje się imperatywem kategorycznym. Ponadto powraca ona do etymologicznego znaczenia łacińskiego słowa „educere”, które „znaczy” wydobywanie z wnętrza tego, co ukryte w środku (educere — wyprowadzić, wydobyć, podnosić). A użyte pojęcie „znaczy” — pokazuje, gdzie ukryty jest problem i skąd wyruszyć do jego uzdrowienia.
Ze względu na to, że żyjemy obecnie w czasach zagrażających nie tylko zdrowiu człowieka, ale życiu całej planety, edukacja dla przyszłości ma stać się edukacją nowej jakości człowieka. Już w Biblii czytamy o nowym człowieku. A przede wszystkim tego rodzaju edukacja ma tworzyć Nowy Świat — świat bez przemocy, gdzie ludzie szanują środowisko, drugiego człowieka, tworzą wspólnotę, w której swoje dary i talenty użyją dla dobra innych, dla ratowania siebie i świata przed zagładą czynioną ręką ludzką. Oni zdają sobie bowiem sprawę, a więc są świadomi, że muszą to robić nie tylko dla ratowania siebie (przeżycia), ale dla życia kolejnych pokoleń.
Wiele lat temu Edgar Mitchell, amerykański kosmonauta statku kosmicznego Apollo 14, po powrocie ze swej podróży tak napisał:
…Jedynie, gdy człowiek zobaczy fundamentalną jedność z procesami natury i funkcjonowania Kosmosu — stare drogi myślenia i zachowania znikną. Jedynie, gdy człowiek ruszy ze swego egocentrycznego obrazu siebie do nowego obrazu uniwersalnego człowieka, wieczne problemy, które nękają nas, będą możliwe do rozwiązania. Ludzkość musi wznieść się od człowieka do rodzaju ludzkiego, od osobowego do transpersonalnego, od świadomości do kosmicznej świadomości. Liczne problemy ludzkości rozwiąże się jednym problemem: jak zmienić świadomość, jak podwyższyć świadomość na wyższy poziom, który odnowi jedność człowieka, Planety i Kosmosu.
Edgar Mitchell, „Psychic Exploration”
Profesor medycyny Julian Aleksandrowicz, poruszony słowami E. Mitchella, pod koniec lat 80-tych XX w. napisał:
_ Duchowy aspekt doświadczeń ludzkich zjednoczy się nie tylko w medycynie jutra, ale także w zintegrowanych naukach technicznych, biologicznych i humanistycznych oraz ścisłych…_
Cały świat żyje w kryzysie od wielu już lat. Dotyczy to nie tylko gospodarki i licznych dziedzin życia, w tym służby zdrowia i edukacji, a przede wszystkim kryzysu moralnego. O tym pisali już lata temu tacy pedagodzy jak J. Gnitecki, W. Pasterniak, A. Szyszko-Bohusz, T. Frąckowiak, K. Denek, B. Śliwerski i wielu innych. Na te istniejące już kryzysy nałożyła się sytuacja polityczna w wielu krajach (niepokoje społeczne na różnym tle, wojny, exodus ludzi uciekających przed wojną). Kolejną warstwą są zagrożenia klimatyczne, co grozi brakiem wody pitnej, podwyższeniem temperatury w wielu krajach, które stawać się mogą pustyniami bez wody i żywności, jak też zalanie innych przestrzeni świata, na skutek wystąpienia wód oceanów, zmiatając je z powierzchni lądu. W międzyczasie narasta stan ogólnoświatowej pandemii, spowodowanej wirusem COVID-19.
Wiele już lat wcześniej występowały innego rodzaju epidemie, dotyczące pomoru bydła (świń), ptaków (ptasia grypa), czy wreszcie chorób owiec. Zabijano więc całe stada na pastwiskach. Człowiek zmieniał koryta rzek, ingerując w przyrodę, stosował na nadmierną skalę (i nadal to robi) pestycydy i herbicydy, zatruwając powietrze, rzeki i glebę, przyczyniając się do wielu anomalii w biocenozie, w tym flory i fauny. Mamy więc ginięcie pewnych gatunków zwierząt i ryb, a także owadów (w tym pszczół), a namnażanie innych (wilki, dziki).
Podobne anomalie wystąpiły też w mikrobiomie człowieka na skutek chemizacji środowiska i żywności, jak i stosowania leków chemicznych i antybiotyków. Doprowadziło to do dysbiozy u jednych osobników, a u innych do nadmiernego przerostu bakterii jelita cienkiego (SIBO), także jednego rodzaju gatunku, naruszając równowagę całości.
Jak wieszczą coraz liczniejsi naukowcy z różnych dziedzin, ale i zatroskani o losy świata, w tym ci, tworzący na bieżąco Raport o STANIE ŚWIATA, przed populacją ludzką stanęła wręcz najgorsza groźba — wyginięcia gatunku (ta ostatnia za Jamesem Lovelockiem), spowodowana:
— nieustanną mutacją wirusów, w tym obecnie istniejącego COVID-19;
— uaktywnieniem innych wirusów i bakterii, co grozi różnego rodzaju chorobami (w tym ludzi, zwierząt i fauny), na które nie ma leków;
— migracją ludności z krajów zagrożonych niepokojami społecznymi, ale i zmianami klimatycznymi do innych krajów, bardziej „bezpiecznych”;
— niepokojami społecznymi, wykluczaniem i piętnowaniem, przemocą wobec „obcych”, niosących inną kulturę i religię;
— wojnami na tle religijnym i zmianami proporcji wiodących religii względem występujących w mniejszości;
— narastaniem nastrojów nacjonalistycznych oraz ujawnianiem się skrajnych nastrojów społecznych, a także pojawianiem się rządów represyjnych, totalitarnych, ograniczających podstawowe prawa człowieka, w tym do wolności;
— możliwością ogólnoświatowej wojny, ale i pożogi czy nieznanych dotąd kataklizmów na skutek zjawisk astronomicznych, nasilających się we Wszechświecie (asteroidy, tsunami, zmiany operatywności układu słonecznego i in.).
— zniszczeniem ludzi przez Gaję, zanim ludzie zniszczą planetę.
Już obecnie strach stał się głównym problemem wpływającym na zdrowie psychiczne, a w efekcie fizyczne całej ludzkiej populacji. Kobiety dotknięte są tym problemem dwukrotnie częściej niż mężczyźni, a dzieci, nastolatki i młodzi dorośli są obecnie bardziej zestresowani i niespokojni niż kiedykolwiek.
Strach jest naturalną reakcją organizmu na zagrożenie. Jednak w obecnych czasach znacznie większa liczba ludności znajduje się w stanie chronicznego stresu i niepokoju, a może nawet większość. Sięga wtedy po środki farmakologiczne, nie mając pojęcia, że istnieją inne opcje, aby rozwiązywać swoje problemy. Niemniej we współczesnej rzeczywistości przyczyny strachu skumulowały się z poprzednio już istniejącymi w społeczeństwie, oddziałując lawinowo, prowadząc wręcz do depresji, a tym samym osłabiając układ odpornościowy, czym zajmę się w kolejnych rozdziałach książki. Te powody dotyczą obecnie konkretnego lęku w trakcie ogłoszonej pandemii związanej z koronawirusem. Zdaniem Profesora psychologii klinicznej na Uniwersytecie w Gandawie Mattiasa Desmeta, mamy obecnie do czynienia z sytuacją nawarstwienia się czterech dodatkowych powodów: brak więzi społecznych (izolacja), brak sensu życia, niepokój, bliżej nieokreślone niezadowolenie. Z badań naukowych wiadomo, że nastąpiła epidemia wypalonych ludzi, gdyż liczba przyjmujących kilka lat leki antydepresyjne liczona jest w milionach w wielu krajach. Ponadto 40 do 70% osób uważało już wcześniej swoją pracę za całkowicie pozbawioną sensu.
Strach zwykle prowadzi do ataków paniki i wszelkiego rodzaju bolesnych doświadczeń psychicznych, ale także przemocy w rodzinie. Ludzie w strachu poszukują więc, niczym tonący brzytwy, podobnie czujących, aby się do nich przyłączyć, aby poczuć się „razem”, wyrażając swój gniew i niezadowolenie z tego, co ich spotyka. Tym powodem stała się obecnie epidemia, a wiec nie analizując powodów swego nastroju na ślepo dołączają się do panującej narracji, nie analizując zupełnie jakości nadawanych przez media komunikatów. Nie maja zresztą wystarczającej, a często żadnej wiedzy na dany temat, przyjmując jedynie najbardziej nagłaśnianą w swoim środowisku narrację, stając się, za profesorem Julianem Aleksandrowiczem „wilkiem dla drugiego człowieka”. Dochodzi do społecznego odurzenia, podobnego do obrazu hipnozy psychicznej, czy masowego transu, aby uzyskać mentalne ukojenie w tłumie i znajdowanie winnych na zewnątrz — w swoim otoczeniu, zamiast problemów w sobie i refleksyjnego myślenia. Wyżej wspomniany Profesor Desmet uważa, że „_odurzenie psychiczne prowadzi do zawężenia pola uwagi. Sprawia, że ludzie widzą tylko to, co pokazuje narracja”._
Tak więc jako globalna społeczność przeżywamy obecnie trudny okres i zmagamy się z wszechpotężnym lękiem o swoją przyszłość. Mamy też coraz więcej pytań niż odpowiedzi, niemniej szukamy ich stale na zewnątrz. Brak poczucia bezpieczeństwa powoduje niekończący się stres nie tylko w ciele, ale też w umyśle i duszy. Ludzie zaczynają odczuwać coraz silniejszy brak kontroli, zarówno okoliczności, jak i siebie. Nie nadążają za poszukiwaniem odpowiedzi na pytanie: Co się dzieje? Zaczynają obwiniać innych — własną rodzinę, ale i Boga za sytuację, w której się znaleźli. Zagubili wszelki sens zdarzeń, własnej sprawczości i miejsca w całości. Są przerażeni czy przeżyją, nie mając odwagi zastanawiać się jak budować lepszą przyszłość dla siebie i swoich bliskich. Cierpią nie tylko na fizyczne problemy zdrowia, ale też psychiczne zagubienie, w końcu popadają w depresję, tracąc poczucie sensu, gubiąc duchowy aspekt siebie.
Ludzie potrzebują poszerzenia swojej świadomości, zobaczenia szerszego obrazu siebie i świata, tego, kim są w stanie być, stawać się, aby zmienić trajektorię swojego obecnego życia, rozumiejąc coraz bardziej dokąd ona ich prowadzi.
Jako społeczeństwo potrzebujemy żyć własnym życiem, bez względu na okoliczności. Musimy połączyć współczesne problemy związane z niepewnością finansową, strachem/zastraszaniem i izolacją społeczną z wewnętrzną mądrością, spokojem i pewnością, która będzie rezonować z ludźmi w każdym wieku, w każdej grupie i społeczności.
W obliczu jednak tak wielkich wyzwań przed którymi stanął świat i sami ludzie, a wśród nich poszczególne jednostki, na kartach tej książki pragnę Cię Czytelniczko/Czytelniku zainspirować już od zaraz do poddania refleksji własnego dotychczasowego życia i znaczenia jego doświadczeń, abyś znajdował/a jego sens. Dzięki temu będziesz rozumieć jego przesłanie, ale i wewnętrzne prowadzenie: po co były i dokąd Cię prowadzą. Podobnie jak wyraziłam to w jednej z poprzednich książek zatytułowanej „_Przyszłość zatrzymana. Ciągle jeszcze masz czas!”,_ każda/y z nas może jeszcze zmienić dramatyczne przewidywania dla świata. Niezbędne są wszystkie umysły, serca, ale i ręce na pokładzie do jej tworzenia, zamiast niszczenia. Razem możemy zbudować Nowy Świat i Nową Ziemię, przywracając ją Naturze, którą zatraciła przez bezmyślne i bezduszne eksploatowanie, a człowiekowi sens jego istnienia, który w nim jest od zarania dziejów. Został on jednak zakopany w ignorancji i niezrozumieniu jego istoty.
Aby tego dokonać niezbędnym jest kontakt ze sobą, swoim wnętrzem, źródłem swojej tożsamości, poznania swojej drogi, skąd przyszedł i jaki jest sens jego istnienia. Dla ułatwienia tego procesu odnajdywania i rozumienia siebie, każdy rozdział zakończę dodatkowym pytaniem, odnoszącym się do jego treści i motta, które go poprzedza. Dzięki tego rodzaju wzmocnionym komunikatom każdy będzie mógł nawiązać ze sobą bliższy kontakt i poddać refleksji swoje życie, nadając mu głębszy sens, tego, po co żyje i co może zrobić dla siebie i innych. Przez ludzi, dla ludzi, do ludzi ma bowiem dotrzeć to przesłanie o Tobie/każdym, którego życie jest bezcenne, gdy podda je refleksji, i warte przeżycia dla tworzenia Życia i jego Jakości. Wymaga to odwagi, ale i czasu, aby odkryć przed samą sobą cel swojego życia w zgodzie z potrzebami świata, odwracając tym samym dramatyczne skutki zaniedbań i niezrozumienia, prowadzące do katastrofy we wszystkich jego sferach i przestrzeniach na skalę globu.
Jako Autorka tej książki, moją intencją jest przemówienie do głębi Twojego serca/każdej osoby i danie nadziei na odnowę siebie i stwarzanie lepszego świata, gdy wszyscy zrozumiemy przesłanie swego życia i podążymy za nim, tak jak ja to robiłam przez lata, dając przykład sensu i znaczenia jego doświadczeń, które stały się moim udziałem, a szczególnie tych najbardziej bolesnych. Z tych też powodów przed każdym z rozdziałów umieściłam motto Ks. Prof. Wł. Sedlaka, które głęboko przemówiło do mojej duszy, gdy otwierałam kolejne drzwi do przesłania zawartego w tej książce. Korzystałam przy tym z daru, otrzymanego od recenzenta niewielkiej książeczki z wyborem myśli Wł. Sedlaka, dokonanego przez Jana Chmielewskiego, sfinansowanej przez Urząd Wojewódzki w Kielcach w 1997 roku p.t. Nie lękać się własnych myśli.Hołub J., _Beze mnie jesteś nikim. Przemoc w polskich domach_, Wydawnictwo Czarne, Warszawa 2021, _https://czarne.com.pl/katalog/ksiazki/beze-mnie-jestes-nikim._
Ibidem, 18.11.2021.
Białek E. D., _Zrównoważony rozwój dziecka w świetle nowych wyzwań_, Oficyna Wydawnicza Impuls, Kraków 2009.
Grossman D., _Dlaczego dzieci zabijają_, Życie, 20 marca 1999.
Ibidem.
Białek E., Krygier B., _Jakość medialnego przekazu w podejściu psychosyntezy_, Studia Medioznawcze, Nr 2 (21), Warszawa 2005.
Odniesienia do programów dla nauczycieli przedszkolnych prowadzonych w Oławie i Oleśnicy oraz artykułów publikowanych przez Wydawnictwo RAABE.
Moore T., W t_rosce o duszę_, Jacek Santorski & CO Wydawnictwo, Warszawa 1992.
Białek E., _Edukacja integrująca — alternatywa czy konieczność_, Oficyna Wydawnicza IMPULS, Kraków 1997.
Białek E., _Stowarzyszenie „Edukacja dla Przyszłości”_, Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze 5/99, s. 30.
Białek E., _W stronę wizji edukacji jutra_, EDUKACJA DLA CZŁOWIEKA — WYCHOWANIEM DO UNIWERSALIZMU, red. naukowa J. Kwapiszewskiego, Katedra Filozofii, Pomorska Akademia Pedagogiczna, Słupsk 2004, s. 48—61.
Praca zespołowa pod redakcja E. Białek, _Dokąd zmierzasz człowieku? Model edukacji dla przyszłości —_ Materiały z I Konferencji Naukowej SEDP wrzesień 2001, SEDP, Warszawa 2002.
Białek E., _Nauczyciel przyszłości — zastosowanie psychosyntezy w nauczaniu nowej kadry_, MATERIAŁY KONFERENCYJNE, _Pedagogika we współczesnym dyskursie humanistycznym_, __ V Ogólnopolski Zjazd Pedagogiczny, Dolnośląska Szkoła Wyższa Edukacji TWP we Wrocławiu, Polskie Towarzystwo Pedagogiczne, Wrocław 23—25 IX. 2004, s. 35—46.
Białek E., _Kształcenie kadry — wypracowywanie modelu edukacji „teraz”, mającej pozytywne skutki globalne „jutro”_, PEDAGOGIKA JAKO FORMACJA INTELEKTUALNA REFLEKSJI WE WSPÓŁCZESNYM DYSKURSIE HUMANISTYCZNYM, red. J. Gnitecki, Polskie Towarzystwo Pedagogiczne Oddział w Poznaniu, Poznań 2005, s. 315—325.
Białek E., _Nowa pedagogika — edukacja siebie samego_, EDUKACJA WOBEC WYZWAŃ KULTUROWO-CYWILIZACYJNYCH, red. naukowa: J. Kojkoł, P. J. Przybysz, Akademia Marynarki Wojennej, Gdynia 2002, s. 179—186.
Białek E., _Wyzwanie przyszłości — edukacja siebie samego_, ZESZYTY NAUKOWE AKADEMII MARYNARKI WOJENNEJ IM. BOHATERÓW WESTERPLATTE, Publikacje z zakresu społeczno-militarnych wyzwań współczesnej kultury, Rok XLX, nr 176 A, Gdynia 2009, s. 37—50.
Białek E., _Psychosynteza. Całościowa koncepcja osobowości człowieka_, DYDAKTYKA LITERATURY XXII, Uniwersytet Zielonogórski, Wydawnictwo Naukowe Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego w Poznaniu, Zielona Góra 2002, s. 115—124.
Białek E., _Wola w psychosyntezie_, DYDAKTYKA LITERATURY XXIII, Uniwersytet Zielonogórski, Wydawnictwo Naukowe Polskie Towarzystwo Pedagogiczne w Poznaniu, Zielona Góra 2003, s. 125—136.
Białek E., _Całościowa wizja człowieka i świata z punktu widzenia psychosyntezy_, DYDAKTYKA LITERATURY XXV, Uniwersytet Zielonogórski, Wydawnictwo naukowe PTP w Poznaniu, Zielona Góra 2005, s. 149—159.
Białek E., _Nauczyciel/wychowawca przyszłości — człowiek/humanista czy robot?_, DYDAKTYKA LITERATURY XXVI, Wyższa Szkoła Humanistyczna w Lesznie, Wydawnictwo Naukowe Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego w Poznaniu, Leszno 2006, s. 145—160.
Białek E., _Tożsamość indywidualna a duchowy aspekt edukacji_, DYDAKTYKA LITERATURY XXVII, Wyższa Szkoła Humanistyczna w Lesznie, Wydawnictwo Naukowe PTP w Poznaniu, Leszno 2007, s. 11—16.
Białek E., _Doświadczenie życiowe a duchowa natura człowieka. Wpływ traumy_, DYDAKTYKA LITERATURY XXVIII, Wyższa Szkoła Humanistyczna w Lesznie, Wydawnictwo Naukowe PTP w Poznaniu, Leszno 2008, s. 125—139.
Białek E., _Diagnoza patologii w szkole: profilaktyka i terapia — podejście psychosyntezy_, Konferencja Trzcianka „Edukacja do bezpieczeństwa” IV, 2007 EDUKACJA DLA BEZPIECZEŃSTWA, Bezpieczna szkoła. Bezpieczny uczeń. Edukacja wobec zagrożeń szkolnych., red.: D. Czajkowska-Ziobrowska, A Zduniak, Poznań 2007, s. 227—235.
Białek E., _Wychowanie do zrównoważonego rozwoju — wyzwaniem dla edukacji „jutra”_, EDUKACJA DLA BEZPIECZEŃSTWA, Bezpieczna szkoła. Bezpieczny uczeń. Edukacja wobec zagrożeń szkolnych., red.: D. Czajkowska-Ziobrowska, A Zduniak, Poznań 2007, s. 375—380.
Białek E., _Kadra dla bezpieczeństwa szkolnego. Wypracowywanie modelu edukacji szkoły „jutra” — podejście psychosyntezy_, Konferencja Trzcianka „Edukacja do bezpieczeństwa” IV, 2007, EDUKACJA DLA BEZPIECZEŃSTWA, _Bezpieczna szkoła. Bezpieczny uczeń. Edukacja wobec zagrożeń szkolnych_., red.: D. Czajkowska-Ziobrowska, A Zduniak, Poznań 2007, s. 381—392.
Informacje zawarte w tej książce reprezentują profesjonalne opinie Autorki, która dedykowała tej pracy ponad 50 lat swojego życia.
Książka jest zapisem wieloletnich poszukiwań Autorki „modelu edukacji dla przyszłości, aby po latach nie trzeba było terapii”, zarówno na polu nauki, ale i praktyki, dla zrozumienia funkcjonowania organizmu człowieka i stworzenia edukacji wspierającej rozwój każdego dziecka, prowadząc do wewnętrznej harmonii i zrealizowania siebie w świecie.
_Dzieło musi mówić._
Ks. Prof. Włodzimierz Sedlak
_
_
_Największe odkrycie_
_o ciężarze właściwym platyny,_
_to znaleźć siebie._
Wł. SedlakPrzedmowa
_Edukacja Człowieka Nowej Ery dla zdrowia własnego i Ziemi_, to podsumowanie oraz synteza dociekań 25 lat poszukiwania przeze mnie modelu edukacji dla przyszłości, aby po latach nie trzeba było terapii. To znajdowanie spójności moich dramatycznych doświadczeń dzieciństwa, z tym, ku czemu kierowało mnie życie. Wspomniane doświadczenia zaistniały na początku mojego życia (gdy miałam dwa lata), żyjąc w systemie totalitarnym, niszczącym jednostkę, ale i rodzinę za poglądy na świat i społeczeństwo, które przestały pasować ustrojowi w tamtych czasach. Kiedyś nazywało się to patriotyzmem, pracą dla dobra kraju i społeczeństwa, a potem to piętnowano, a osobę torturowano, niszcząc jej godność. Od lat już wiem, że przekłada się to na poziomie świadomym i nieświadomym na zdrowie jego rodziny, a przede wszystkim małych dzieci na lata ich życia i choroby, nie poddające się klasycznemu leczeniu.
Te traumatyczne doświadczenia ukierunkowały mnie na rodzaj studiów i „drogę nauki” — poszukiwania odpowiedzi na pytania — _dlaczego choruję_? (_czemu choruje człowiek?_) i _jak powrócić do zdrowia/dobrostanu — czy jest to możliwe, jeśli medycyna ciała jest nieskuteczna_? Na przestrzeni lat pojawiały się kolejne pytania: _Jak zrozumieć znaczenie własnych doświadczeń dla całokształtu i sformułować sens życia, spójny z jego całością — drogą, którą przeszłam_: _skąd przychodzę? kim jestem z tego powodu? dokąd zmierzam? — co we mnie to wszystko zbudowało, aby zastosować to dla rozwiązań dla przyszłości świata — już TERAZ?_
Minęło kilkanaście lat i moje pierwsze pytanie o przyczyny dało mi odpowiedzi dotyczące skutków. Jednak nie odczułam w pełni satysfakcji i wkomponowałam to, do czego doszłam (holarchiczny porządek), w postawiony sobie „problem”: _jak ma wyglądać edukacja dla przyszłości_, _która by nie generowała terapii_? I to był cel, któremu dedykowałam lata życia i publikacji oraz odkrywania praktycznych zastosowań programów, które stwarzałam. Owocem tych syntez jest obecna książka.
W momencie, gdy piszę tę przedmowę, książka się dopiero wynurza, choć wszystkie jej składowe są już dawniej opisane w szczegółach w innych miejscach. Powstał też spis treści, który zaprezentuję na kolejnych kartkach. Obecnym moim zadaniem jest podsumowanie, stworzenie syntezy zarówno doświadczeń z życia, jak i treści, które zamieściłam w innych publikacjach, stworzenie modelowego rozwiązania tego, czego nauczyłam się w trakcie tworzenia modelu, ale i jego praktykowania. Uświadamiałam sobie bowiem przez te wszystkie lata zarówno problemy jednostki, rodziny, całej zbiorowości, jak i świata, wychodząc naprzeciw nim, tworząc rozwiązania do tych problemów, dopasowane niczym ręka i rękawiczka.
Edukacja Człowieka Nowej Ery — dla lepszej przyszłości dla świata — to z jednej strony ogląd sytuacyjny skąd przyszliśmy (przeszłość edukacji i jej skutki indywidualne oraz społeczne) i gdzie jesteśmy, a także co możemy zrobić dla zmiany; a z drugiej — tworzenie konkretnych rozwiązań, wychodzących naprzeciw nękających ludzi problemów i to zarówno osobistych jak i społecznych, a nawet globalnych.
Edukacja dla przyszłości obrazuje po pierwsze to, co postulował kiedyś ks. prof. Wł. Sedlak — edukację o sobie, a co tak naprawdę pochodzi już ze starożytności. Jego wiele zdań przemówiło do mnie, szczególnie, gdy zajęłam się tworzeniem modelu edukacji dla przyszłości. Dlatego też mottem każdego rozdziału uczyniłam jego wersy, aby mówiły do wszystkich, którym bliska jest przyszłość swoja i świata.
W obecnej rzeczywistości edukacja o sobie staje się imperatywem kategorycznym. Ponadto powraca ona do etymologicznego znaczenia łacińskiego słowa „educere”, które „znaczy” wydobywanie z wnętrza tego, co ukryte w środku (educere — wyprowadzić, wydobyć, podnosić). A użyte pojęcie „znaczy” — pokazuje, gdzie ukryty jest problem i skąd wyruszyć do jego uzdrowienia.
Ze względu na to, że żyjemy obecnie w czasach zagrażających nie tylko zdrowiu człowieka, ale życiu całej planety, edukacja dla przyszłości ma stać się edukacją nowej jakości człowieka. Już w Biblii czytamy o nowym człowieku. A przede wszystkim tego rodzaju edukacja ma tworzyć Nowy Świat — świat bez przemocy, gdzie ludzie szanują środowisko, drugiego człowieka, tworzą wspólnotę, w której swoje dary i talenty użyją dla dobra innych, dla ratowania siebie i świata przed zagładą czynioną ręką ludzką. Oni zdają sobie bowiem sprawę, a więc są świadomi, że muszą to robić nie tylko dla ratowania siebie (przeżycia), ale dla życia kolejnych pokoleń.
Wiele lat temu Edgar Mitchell, amerykański kosmonauta statku kosmicznego Apollo 14, po powrocie ze swej podróży tak napisał:
…Jedynie, gdy człowiek zobaczy fundamentalną jedność z procesami natury i funkcjonowania Kosmosu — stare drogi myślenia i zachowania znikną. Jedynie, gdy człowiek ruszy ze swego egocentrycznego obrazu siebie do nowego obrazu uniwersalnego człowieka, wieczne problemy, które nękają nas, będą możliwe do rozwiązania. Ludzkość musi wznieść się od człowieka do rodzaju ludzkiego, od osobowego do transpersonalnego, od świadomości do kosmicznej świadomości. Liczne problemy ludzkości rozwiąże się jednym problemem: jak zmienić świadomość, jak podwyższyć świadomość na wyższy poziom, który odnowi jedność człowieka, Planety i Kosmosu.
Edgar Mitchell, „Psychic Exploration”
Profesor medycyny Julian Aleksandrowicz, poruszony słowami E. Mitchella, pod koniec lat 80-tych XX w. napisał:
_ Duchowy aspekt doświadczeń ludzkich zjednoczy się nie tylko w medycynie jutra, ale także w zintegrowanych naukach technicznych, biologicznych i humanistycznych oraz ścisłych…_
Cały świat żyje w kryzysie od wielu już lat. Dotyczy to nie tylko gospodarki i licznych dziedzin życia, w tym służby zdrowia i edukacji, a przede wszystkim kryzysu moralnego. O tym pisali już lata temu tacy pedagodzy jak J. Gnitecki, W. Pasterniak, A. Szyszko-Bohusz, T. Frąckowiak, K. Denek, B. Śliwerski i wielu innych. Na te istniejące już kryzysy nałożyła się sytuacja polityczna w wielu krajach (niepokoje społeczne na różnym tle, wojny, exodus ludzi uciekających przed wojną). Kolejną warstwą są zagrożenia klimatyczne, co grozi brakiem wody pitnej, podwyższeniem temperatury w wielu krajach, które stawać się mogą pustyniami bez wody i żywności, jak też zalanie innych przestrzeni świata, na skutek wystąpienia wód oceanów, zmiatając je z powierzchni lądu. W międzyczasie narasta stan ogólnoświatowej pandemii, spowodowanej wirusem COVID-19.
Wiele już lat wcześniej występowały innego rodzaju epidemie, dotyczące pomoru bydła (świń), ptaków (ptasia grypa), czy wreszcie chorób owiec. Zabijano więc całe stada na pastwiskach. Człowiek zmieniał koryta rzek, ingerując w przyrodę, stosował na nadmierną skalę (i nadal to robi) pestycydy i herbicydy, zatruwając powietrze, rzeki i glebę, przyczyniając się do wielu anomalii w biocenozie, w tym flory i fauny. Mamy więc ginięcie pewnych gatunków zwierząt i ryb, a także owadów (w tym pszczół), a namnażanie innych (wilki, dziki).
Podobne anomalie wystąpiły też w mikrobiomie człowieka na skutek chemizacji środowiska i żywności, jak i stosowania leków chemicznych i antybiotyków. Doprowadziło to do dysbiozy u jednych osobników, a u innych do nadmiernego przerostu bakterii jelita cienkiego (SIBO), także jednego rodzaju gatunku, naruszając równowagę całości.
Jak wieszczą coraz liczniejsi naukowcy z różnych dziedzin, ale i zatroskani o losy świata, w tym ci, tworzący na bieżąco Raport o STANIE ŚWIATA, przed populacją ludzką stanęła wręcz najgorsza groźba — wyginięcia gatunku (ta ostatnia za Jamesem Lovelockiem), spowodowana:
— nieustanną mutacją wirusów, w tym obecnie istniejącego COVID-19;
— uaktywnieniem innych wirusów i bakterii, co grozi różnego rodzaju chorobami (w tym ludzi, zwierząt i fauny), na które nie ma leków;
— migracją ludności z krajów zagrożonych niepokojami społecznymi, ale i zmianami klimatycznymi do innych krajów, bardziej „bezpiecznych”;
— niepokojami społecznymi, wykluczaniem i piętnowaniem, przemocą wobec „obcych”, niosących inną kulturę i religię;
— wojnami na tle religijnym i zmianami proporcji wiodących religii względem występujących w mniejszości;
— narastaniem nastrojów nacjonalistycznych oraz ujawnianiem się skrajnych nastrojów społecznych, a także pojawianiem się rządów represyjnych, totalitarnych, ograniczających podstawowe prawa człowieka, w tym do wolności;
— możliwością ogólnoświatowej wojny, ale i pożogi czy nieznanych dotąd kataklizmów na skutek zjawisk astronomicznych, nasilających się we Wszechświecie (asteroidy, tsunami, zmiany operatywności układu słonecznego i in.).
— zniszczeniem ludzi przez Gaję, zanim ludzie zniszczą planetę.
Już obecnie strach stał się głównym problemem wpływającym na zdrowie psychiczne, a w efekcie fizyczne całej ludzkiej populacji. Kobiety dotknięte są tym problemem dwukrotnie częściej niż mężczyźni, a dzieci, nastolatki i młodzi dorośli są obecnie bardziej zestresowani i niespokojni niż kiedykolwiek.
Strach jest naturalną reakcją organizmu na zagrożenie. Jednak w obecnych czasach znacznie większa liczba ludności znajduje się w stanie chronicznego stresu i niepokoju, a może nawet większość. Sięga wtedy po środki farmakologiczne, nie mając pojęcia, że istnieją inne opcje, aby rozwiązywać swoje problemy. Niemniej we współczesnej rzeczywistości przyczyny strachu skumulowały się z poprzednio już istniejącymi w społeczeństwie, oddziałując lawinowo, prowadząc wręcz do depresji, a tym samym osłabiając układ odpornościowy, czym zajmę się w kolejnych rozdziałach książki. Te powody dotyczą obecnie konkretnego lęku w trakcie ogłoszonej pandemii związanej z koronawirusem. Zdaniem Profesora psychologii klinicznej na Uniwersytecie w Gandawie Mattiasa Desmeta, mamy obecnie do czynienia z sytuacją nawarstwienia się czterech dodatkowych powodów: brak więzi społecznych (izolacja), brak sensu życia, niepokój, bliżej nieokreślone niezadowolenie. Z badań naukowych wiadomo, że nastąpiła epidemia wypalonych ludzi, gdyż liczba przyjmujących kilka lat leki antydepresyjne liczona jest w milionach w wielu krajach. Ponadto 40 do 70% osób uważało już wcześniej swoją pracę za całkowicie pozbawioną sensu.
Strach zwykle prowadzi do ataków paniki i wszelkiego rodzaju bolesnych doświadczeń psychicznych, ale także przemocy w rodzinie. Ludzie w strachu poszukują więc, niczym tonący brzytwy, podobnie czujących, aby się do nich przyłączyć, aby poczuć się „razem”, wyrażając swój gniew i niezadowolenie z tego, co ich spotyka. Tym powodem stała się obecnie epidemia, a wiec nie analizując powodów swego nastroju na ślepo dołączają się do panującej narracji, nie analizując zupełnie jakości nadawanych przez media komunikatów. Nie maja zresztą wystarczającej, a często żadnej wiedzy na dany temat, przyjmując jedynie najbardziej nagłaśnianą w swoim środowisku narrację, stając się, za profesorem Julianem Aleksandrowiczem „wilkiem dla drugiego człowieka”. Dochodzi do społecznego odurzenia, podobnego do obrazu hipnozy psychicznej, czy masowego transu, aby uzyskać mentalne ukojenie w tłumie i znajdowanie winnych na zewnątrz — w swoim otoczeniu, zamiast problemów w sobie i refleksyjnego myślenia. Wyżej wspomniany Profesor Desmet uważa, że „_odurzenie psychiczne prowadzi do zawężenia pola uwagi. Sprawia, że ludzie widzą tylko to, co pokazuje narracja”._
Tak więc jako globalna społeczność przeżywamy obecnie trudny okres i zmagamy się z wszechpotężnym lękiem o swoją przyszłość. Mamy też coraz więcej pytań niż odpowiedzi, niemniej szukamy ich stale na zewnątrz. Brak poczucia bezpieczeństwa powoduje niekończący się stres nie tylko w ciele, ale też w umyśle i duszy. Ludzie zaczynają odczuwać coraz silniejszy brak kontroli, zarówno okoliczności, jak i siebie. Nie nadążają za poszukiwaniem odpowiedzi na pytanie: Co się dzieje? Zaczynają obwiniać innych — własną rodzinę, ale i Boga za sytuację, w której się znaleźli. Zagubili wszelki sens zdarzeń, własnej sprawczości i miejsca w całości. Są przerażeni czy przeżyją, nie mając odwagi zastanawiać się jak budować lepszą przyszłość dla siebie i swoich bliskich. Cierpią nie tylko na fizyczne problemy zdrowia, ale też psychiczne zagubienie, w końcu popadają w depresję, tracąc poczucie sensu, gubiąc duchowy aspekt siebie.
Ludzie potrzebują poszerzenia swojej świadomości, zobaczenia szerszego obrazu siebie i świata, tego, kim są w stanie być, stawać się, aby zmienić trajektorię swojego obecnego życia, rozumiejąc coraz bardziej dokąd ona ich prowadzi.
Jako społeczeństwo potrzebujemy żyć własnym życiem, bez względu na okoliczności. Musimy połączyć współczesne problemy związane z niepewnością finansową, strachem/zastraszaniem i izolacją społeczną z wewnętrzną mądrością, spokojem i pewnością, która będzie rezonować z ludźmi w każdym wieku, w każdej grupie i społeczności.
W obliczu jednak tak wielkich wyzwań przed którymi stanął świat i sami ludzie, a wśród nich poszczególne jednostki, na kartach tej książki pragnę Cię Czytelniczko/Czytelniku zainspirować już od zaraz do poddania refleksji własnego dotychczasowego życia i znaczenia jego doświadczeń, abyś znajdował/a jego sens. Dzięki temu będziesz rozumieć jego przesłanie, ale i wewnętrzne prowadzenie: po co były i dokąd Cię prowadzą. Podobnie jak wyraziłam to w jednej z poprzednich książek zatytułowanej „_Przyszłość zatrzymana. Ciągle jeszcze masz czas!”,_ każda/y z nas może jeszcze zmienić dramatyczne przewidywania dla świata. Niezbędne są wszystkie umysły, serca, ale i ręce na pokładzie do jej tworzenia, zamiast niszczenia. Razem możemy zbudować Nowy Świat i Nową Ziemię, przywracając ją Naturze, którą zatraciła przez bezmyślne i bezduszne eksploatowanie, a człowiekowi sens jego istnienia, który w nim jest od zarania dziejów. Został on jednak zakopany w ignorancji i niezrozumieniu jego istoty.
Aby tego dokonać niezbędnym jest kontakt ze sobą, swoim wnętrzem, źródłem swojej tożsamości, poznania swojej drogi, skąd przyszedł i jaki jest sens jego istnienia. Dla ułatwienia tego procesu odnajdywania i rozumienia siebie, każdy rozdział zakończę dodatkowym pytaniem, odnoszącym się do jego treści i motta, które go poprzedza. Dzięki tego rodzaju wzmocnionym komunikatom każdy będzie mógł nawiązać ze sobą bliższy kontakt i poddać refleksji swoje życie, nadając mu głębszy sens, tego, po co żyje i co może zrobić dla siebie i innych. Przez ludzi, dla ludzi, do ludzi ma bowiem dotrzeć to przesłanie o Tobie/każdym, którego życie jest bezcenne, gdy podda je refleksji, i warte przeżycia dla tworzenia Życia i jego Jakości. Wymaga to odwagi, ale i czasu, aby odkryć przed samą sobą cel swojego życia w zgodzie z potrzebami świata, odwracając tym samym dramatyczne skutki zaniedbań i niezrozumienia, prowadzące do katastrofy we wszystkich jego sferach i przestrzeniach na skalę globu.
Jako Autorka tej książki, moją intencją jest przemówienie do głębi Twojego serca/każdej osoby i danie nadziei na odnowę siebie i stwarzanie lepszego świata, gdy wszyscy zrozumiemy przesłanie swego życia i podążymy za nim, tak jak ja to robiłam przez lata, dając przykład sensu i znaczenia jego doświadczeń, które stały się moim udziałem, a szczególnie tych najbardziej bolesnych. Z tych też powodów przed każdym z rozdziałów umieściłam motto Ks. Prof. Wł. Sedlaka, które głęboko przemówiło do mojej duszy, gdy otwierałam kolejne drzwi do przesłania zawartego w tej książce. Korzystałam przy tym z daru, otrzymanego od recenzenta niewielkiej książeczki z wyborem myśli Wł. Sedlaka, dokonanego przez Jana Chmielewskiego, sfinansowanej przez Urząd Wojewódzki w Kielcach w 1997 roku p.t. Nie lękać się własnych myśli.Hołub J., _Beze mnie jesteś nikim. Przemoc w polskich domach_, Wydawnictwo Czarne, Warszawa 2021, _https://czarne.com.pl/katalog/ksiazki/beze-mnie-jestes-nikim._
Ibidem, 18.11.2021.
Białek E. D., _Zrównoważony rozwój dziecka w świetle nowych wyzwań_, Oficyna Wydawnicza Impuls, Kraków 2009.
Grossman D., _Dlaczego dzieci zabijają_, Życie, 20 marca 1999.
Ibidem.
Białek E., Krygier B., _Jakość medialnego przekazu w podejściu psychosyntezy_, Studia Medioznawcze, Nr 2 (21), Warszawa 2005.
Odniesienia do programów dla nauczycieli przedszkolnych prowadzonych w Oławie i Oleśnicy oraz artykułów publikowanych przez Wydawnictwo RAABE.
Moore T., W t_rosce o duszę_, Jacek Santorski & CO Wydawnictwo, Warszawa 1992.
Białek E., _Edukacja integrująca — alternatywa czy konieczność_, Oficyna Wydawnicza IMPULS, Kraków 1997.
Białek E., _Stowarzyszenie „Edukacja dla Przyszłości”_, Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze 5/99, s. 30.
Białek E., _W stronę wizji edukacji jutra_, EDUKACJA DLA CZŁOWIEKA — WYCHOWANIEM DO UNIWERSALIZMU, red. naukowa J. Kwapiszewskiego, Katedra Filozofii, Pomorska Akademia Pedagogiczna, Słupsk 2004, s. 48—61.
Praca zespołowa pod redakcja E. Białek, _Dokąd zmierzasz człowieku? Model edukacji dla przyszłości —_ Materiały z I Konferencji Naukowej SEDP wrzesień 2001, SEDP, Warszawa 2002.
Białek E., _Nauczyciel przyszłości — zastosowanie psychosyntezy w nauczaniu nowej kadry_, MATERIAŁY KONFERENCYJNE, _Pedagogika we współczesnym dyskursie humanistycznym_, __ V Ogólnopolski Zjazd Pedagogiczny, Dolnośląska Szkoła Wyższa Edukacji TWP we Wrocławiu, Polskie Towarzystwo Pedagogiczne, Wrocław 23—25 IX. 2004, s. 35—46.
Białek E., _Kształcenie kadry — wypracowywanie modelu edukacji „teraz”, mającej pozytywne skutki globalne „jutro”_, PEDAGOGIKA JAKO FORMACJA INTELEKTUALNA REFLEKSJI WE WSPÓŁCZESNYM DYSKURSIE HUMANISTYCZNYM, red. J. Gnitecki, Polskie Towarzystwo Pedagogiczne Oddział w Poznaniu, Poznań 2005, s. 315—325.
Białek E., _Nowa pedagogika — edukacja siebie samego_, EDUKACJA WOBEC WYZWAŃ KULTUROWO-CYWILIZACYJNYCH, red. naukowa: J. Kojkoł, P. J. Przybysz, Akademia Marynarki Wojennej, Gdynia 2002, s. 179—186.
Białek E., _Wyzwanie przyszłości — edukacja siebie samego_, ZESZYTY NAUKOWE AKADEMII MARYNARKI WOJENNEJ IM. BOHATERÓW WESTERPLATTE, Publikacje z zakresu społeczno-militarnych wyzwań współczesnej kultury, Rok XLX, nr 176 A, Gdynia 2009, s. 37—50.
Białek E., _Psychosynteza. Całościowa koncepcja osobowości człowieka_, DYDAKTYKA LITERATURY XXII, Uniwersytet Zielonogórski, Wydawnictwo Naukowe Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego w Poznaniu, Zielona Góra 2002, s. 115—124.
Białek E., _Wola w psychosyntezie_, DYDAKTYKA LITERATURY XXIII, Uniwersytet Zielonogórski, Wydawnictwo Naukowe Polskie Towarzystwo Pedagogiczne w Poznaniu, Zielona Góra 2003, s. 125—136.
Białek E., _Całościowa wizja człowieka i świata z punktu widzenia psychosyntezy_, DYDAKTYKA LITERATURY XXV, Uniwersytet Zielonogórski, Wydawnictwo naukowe PTP w Poznaniu, Zielona Góra 2005, s. 149—159.
Białek E., _Nauczyciel/wychowawca przyszłości — człowiek/humanista czy robot?_, DYDAKTYKA LITERATURY XXVI, Wyższa Szkoła Humanistyczna w Lesznie, Wydawnictwo Naukowe Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego w Poznaniu, Leszno 2006, s. 145—160.
Białek E., _Tożsamość indywidualna a duchowy aspekt edukacji_, DYDAKTYKA LITERATURY XXVII, Wyższa Szkoła Humanistyczna w Lesznie, Wydawnictwo Naukowe PTP w Poznaniu, Leszno 2007, s. 11—16.
Białek E., _Doświadczenie życiowe a duchowa natura człowieka. Wpływ traumy_, DYDAKTYKA LITERATURY XXVIII, Wyższa Szkoła Humanistyczna w Lesznie, Wydawnictwo Naukowe PTP w Poznaniu, Leszno 2008, s. 125—139.
Białek E., _Diagnoza patologii w szkole: profilaktyka i terapia — podejście psychosyntezy_, Konferencja Trzcianka „Edukacja do bezpieczeństwa” IV, 2007 EDUKACJA DLA BEZPIECZEŃSTWA, Bezpieczna szkoła. Bezpieczny uczeń. Edukacja wobec zagrożeń szkolnych., red.: D. Czajkowska-Ziobrowska, A Zduniak, Poznań 2007, s. 227—235.
Białek E., _Wychowanie do zrównoważonego rozwoju — wyzwaniem dla edukacji „jutra”_, EDUKACJA DLA BEZPIECZEŃSTWA, Bezpieczna szkoła. Bezpieczny uczeń. Edukacja wobec zagrożeń szkolnych., red.: D. Czajkowska-Ziobrowska, A Zduniak, Poznań 2007, s. 375—380.
Białek E., _Kadra dla bezpieczeństwa szkolnego. Wypracowywanie modelu edukacji szkoły „jutra” — podejście psychosyntezy_, Konferencja Trzcianka „Edukacja do bezpieczeństwa” IV, 2007, EDUKACJA DLA BEZPIECZEŃSTWA, _Bezpieczna szkoła. Bezpieczny uczeń. Edukacja wobec zagrożeń szkolnych_., red.: D. Czajkowska-Ziobrowska, A Zduniak, Poznań 2007, s. 381—392.
więcej..
