Facebook - konwersja
Gdybym usłyszał tę historię, zanim zostałem liderem - Ebook (Książka EPUB) do pobrania w formacie EPUB
Przeczytaj fragment on-line
Darmowy fragment

  • nowość

Gdybym usłyszał tę historię, zanim zostałem liderem - ebook

Fabian Matłoch
Wydawnictwo:
FM Consulting FABIAN MATŁOCH
Format:
EPUB
Data wydania:
10 kwietnia 2026
39,00 zł
3900 pkt
punktów Virtualo

Gdybym usłyszał tę historię, zanim zostałem liderem - ebook

Ta książka nie powstała po to, żeby uczyć, jak zostać liderem. Powstała z potrzeby szczerej rozmowy –rozmowy o pracy, zmęczeniu, błędach i chwilach, kiedy człowiek zastanawia się, po co właściwie to wszystko robi. To historia o drodze od hali produkcyjnej, przez kryzysy i przełomy, aż po moment, w którym zrozumiałem, że bycie liderem nie ma nic wspólnego ze stanowiskiem. Napisałem ją dla tych, którzy próbują się odnaleźć. Dla tych, którzy czasem wątpią, upadają… ale mimo wszystko wstają i idą dalej. Jeśli choć w jednym zdaniu zobaczysz kawałek siebie, to znaczy, że dobrze trafiłeś.

Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.

Kategoria: Poradniki
Zabezpieczenie: Watermark
Watermark
Watermarkowanie polega na znakowaniu plików wewnątrz treści, dzięki czemu możliwe jest rozpoznanie unikatowej licencji transakcyjnej Użytkownika. E-książki zabezpieczone watermarkiem można odczytywać na wszystkich urządzeniach odtwarzających wybrany format (czytniki, tablety, smartfony). Nie ma również ograniczeń liczby licencji oraz istnieje możliwość swobodnego przenoszenia plików między urządzeniami. Pliki z watermarkiem są kompatybilne z popularnymi programami do odczytywania ebooków, jak np. Calibre oraz aplikacjami na urządzenia mobilne na takie platformy jak iOS oraz Android.
ISBN: 9788397864719
Rozmiar pliku: 1,4 MB

FRAGMENT KSIĄŻKI

SPIS TRE­ŚCI

Przed­mowa

Wstęp. Gdy­bym usły­szał tę hi­sto­rię, za­nim zo­sta­łem li­de­rem…

Roz­dział 1. Masz, usta­wiaj! – czyli od za­mia­ta­nia do pierw­szej sa­mo­dziel­nej de­cy­zji

Roz­dział 2. Nie wiem, czy się do tego na­daję

Roz­dział 3. Kiedy ży­cie mówi: stop

Roz­dział 4. Nowy start

Roz­dział 5. Na głę­boką wodę

Roz­dział 6. Cza­sem warto po­słu­chać, co mówi serce – za­nim prze­li­czy to kal­ku­la­tor

Roz­dział 7. Zmie­niam się, ale nie sam

Roz­dział 8. Ten te­le­fon dzwo­nił ina­czej

Roz­dział 9. Ko­lejny po­ziom za­ufa­nia

Roz­dział 10. Pro­jekt, który mnie po­sor­to­wał

Roz­dział 11. Nowe obo­wiązki. Stare zmę­cze­nie

Roz­dział 12. Hala, która nie da­wała spać

Roz­dział 13. Jak długo jesz­cze mam udo­wad­niać?

Roz­dział 14. Naj­trud­niej­sza lek­cja ży­cia

Roz­dział 15. Nie pla­no­wa­łem tego po­wie­dzieć

Roz­dział 16. Może wła­śnie dla­tego mogę odejść

Roz­dział 17. Nie pla­nuję. Ale je­stem go­towy

Roz­dział 18. To nie jest hi­sto­ria o mnie

Roz­dział 19. Roz­dział dla Cie­bie

Po­sło­wie

Po­dzię­ko­wa­niaPRZED­MOWA

Kiedy za­czy­na­łem pi­sać tę książkę, nie mia­łem go­to­wego planu. Mia­łem tylko hi­sto­rie – praw­dziwe, cza­sem trudne, cza­sem piękne – które no­si­łem w so­bie od lat. To nie jest pod­ręcz­nik ani po­rad­nik. Nie znaj­dziesz tu chec­kli­sty kro­ków do suk­cesu. Znaj­dziesz za to drogę – moją – z wszyst­kimi za­krę­tami, przy­stan­kami i mo­men­tami, w któ­rych mia­łem ochotę za­wró­cić.

Na­pi­sa­łem tę książkę, bo wiem, że na dro­dze do by­cia li­de­rem ła­two się po­czuć sa­mot­nym.

Chcę, abyś pod­czas lek­tury po­czuł, że ktoś już tu był. Że to nor­malne, mieć wąt­pli­wo­ści. Że można się po­tknąć i iść da­lej. Je­śli w któ­rymś mo­men­cie po­my­ślisz: „To prze­cież o mnie” – to zna­czy, że było warto.

Fa­bian

Wszyst­kie hi­sto­rie przed­sta­wione w książce są au­ten­tyczne, jed­nak nie­które szcze­góły zo­stały ce­lowo zmie­nione lub za­no­ni­mi­zo­wane, by za­cho­wać pry­wat­ność osób i firm. Książka od­zwier­cie­dla oso­bi­stą per­spek­tywę au­tora i nie ma na celu oceny lub krzyw­dze­nia ko­go­kol­wiek.WSTĘP

GDY­BYM USŁY­SZAŁ TĘ HI­STO­RIĘ, ZA­NIM ZO­STA­ŁEM LI­DE­REM…

Do­sko­nale pa­mię­tam, jak to jest być w tym miej­scu – stać na po­czątku swo­jej drogi i nie wie­dzieć zu­peł­nie nic. Dla­tego pi­szę tę książkę.

Wiem, jak to jest nie wie­dzieć, czy się w ogóle na­da­jesz. Nie wie­dzieć, co masz po­wie­dzieć in­nym, kiedy sam je­steś zmę­czony i nie masz siły na nic. Nie wie­dzieć, czy kie­ru­nek przez cie­bie ob­rany, ta cała droga – czy to w ogóle ma sens.

Pa­mię­tam ten dzień, jakby to było wczo­raj.

Sta­łem na hali za­jęty swoją pracą jak za­wsze. Ma­szyny ha­ła­so­wały, w po­wie­trzu uno­sił się za­pach drewna. W pew­nym mo­men­cie pod­szedł do mnie kie­row­nik i po­wie­dział:

– Fa­bian, bę­dzie pro­jekt. Chcą ko­goś z pro­duk­cji. Ty idziesz.

Nie mia­łem po­ję­cia, na co się pi­szę. Nie zna­łem żad­nych na­rzę­dzi, nie ro­zu­mia­łem po­jęć. By­łem to­tal­nie zie­lony. Ale… to był ten mo­ment, kiedy coś mnie tknęło. To nie było wiel­kie „wow”, ra­czej ja­kiś ro­dzaj we­wnętrz­nego głosu mó­wią­cego: „To może być coś in­nego, idź w to – za­ry­zy­kuj”.

Od tego pa­mięt­nego mo­mentu na hali mi­nęło wiele lat. Zmie­niły się firmy, ze­społy, pro­jekty, a na­wet mia­sto. Zmie­ni­łem się ja i moje po­dej­ście do wielu kwe­stii. Ale nie zmie­niło się jedno – py­ta­nia, które czło­wiek wciąż so­bie za­daje po ci­chu, gdy nikt nie sły­szy: Czy je­stem wy­star­cza­jąco do­bry? Co, je­śli za­wiodę? Jak mam pro­wa­dzić in­nych, skoro sam cza­sem nie wiem, do­kąd iść?

Pi­szę dla Cie­bie tę książkę nie z po­zy­cji ko­goś, kto już do­tarł do swo­jej za­wo­do­wej mety, wręcz prze­ciw­nie – ja wciąż idę. Moja po­dróż wciąż trwa.

I tak jak Ty wciąż się uczę. Roz­my­ślam. Zda­rza mi się po­tknąć. Cza­sem na­wet chcę za­wró­cić.

Ta książka nie ma być pod­ręcz­ni­kiem po świe­cie lean1. Nie znaj­dziesz tu chec­klist, KPI2 ani wy­kre­sów. Nie będę mó­wił Ci, jak stać się li­de­rem. Ale mogę Ci po­wie­dzieć, jak ja pró­bo­wa­łem nim zo­stać. Z czym się zma­ga­łem. Co bo­lało. Co mnie za­sko­czyło.

Chcę, żeby ta książka była formą roz­mowy. Tak jak­by­śmy spo­tkali się gdzieś na lunch. Ty z her­batą, ja z kawą. Albo od­wrot­nie, je­śli wo­lisz…

Może już po pracy, może zmę­czeni, może z lek­kim stre­sem zwią­za­nym z wy­zwa­niami ju­trzej­szego dnia. Ale szcze­rze. Bez ma­sek. Bez po­zo­wa­nia. Bo je­śli je­steś na po­czątku tej drogi, to wiedz, że nie je­steś sam. A je­śli je­steś w po­ło­wie i czu­jesz, że się po­gu­bi­łeś i nie wiesz, do­kąd zmie­rzasz – to też jak naj­bar­dziej jest w po­rządku. Bo li­de­rem nie sta­jesz się wtedy, gdy masz sta­no­wi­sko, tylko wtedy, gdy wsta­jesz każ­dego dnia rano i mimo prze­ciw­no­ści znowu pró­bu­jesz.

Dziś mogę po­wie­dzieć jedno: je­stem li­de­rem.

Nie dla­tego, że już wszystko wiem. Ale dla­tego, że nie prze­staję się uczyć. Bo moja droga się nie koń­czy. To, co prze­ży­łem, to tylko roz­dział pew­nej hi­sto­rii, a to, co przede mną, do­piero się za­czyna.

I je­śli ta książka, ta hi­sto­ria, po­może cho­ciaż jed­nej oso­bie zmo­ty­wo­wać się do dzia­ła­nia i pod­jąć kroki na przód...… to zna­czy, że warto było ją na­pi­sać.

------------------------------------------------------------------------

1.

1 Lean – kon­cep­cja za­rzą­dza­nia wy­wo­dząca się z ja­poń­skiego sys­temu pro­duk­cyj­nego (To­yota Pro­duc­tion Sys­tem), sku­piona na eli­mi­no­wa­niu mar­no­traw­stwa, cią­głym do­sko­na­le­niu i mak­sy­mal­nym wy­ko­rzy­sta­niu po­ten­cjału lu­dzi.

2.

2 KPI (Key Per­for­mance In­di­ca­tors) – klu­czowe wskaź­niki efek­tyw­no­ści.ROZ­DZIAŁ 1

MASZ, USTA­WIAJ! – CZYLI OD ZA­MIA­TA­NIA DO PIERW­SZEJ SA­MO­DZIEL­NEJ DE­CY­ZJI

To była moja druga praca. Pierw­szą rów­nież była fa­bryka me­bli. Tam też uczy­łem się pod­staw, po­zna­wa­łem pro­duk­cję, ale do­piero tu moja droga za­częła się na­prawdę.

Nie było biurka, planu roz­woju ani roz­mowy o ce­lach. Była wielka hala. Ha­łas. Kurz. I ja – chło­pak, który pierw­szy raz na­prawdę po­czuł, co zna­czy zna­leźć się „na pro­duk­cji”.

Za­czy­na­łem od stan­dar­do­wego za­kresu obo­wiąz­ków. Tak wielu znane „przy­nieś, po­daj, po­za­mia­taj”.

By­łem po­moc­ni­kiem ope­ra­tora. Bez opisu sta­no­wi­ska, bez kon­kre­tów – tylko ro­bić, co trzeba, i za dużo się nie wy­chy­lać.

Ale ja nie chcia­łem tylko stać z boku. Chcia­łem ro­bić coś wię­cej. Pa­trzy­łem, py­ta­łem, kom­bi­no­wa­łem. I cały czas mó­wi­łem do ope­ra­tora: „Daj spró­bo­wać. Daj mi usta­wić ma­szynę”. Tylko że on nie wi­dział we mnie ma­te­riału na rów­nego so­bie współ­pra­cow­nika, któ­remu warto coś wię­cej po­ka­zać. Wi­dział we mnie za­gro­że­nie: no­wego, am­bit­nego chło­paka, który może kie­dyś go za­stą­pić.

Nie było w jego in­te­re­sie, że­bym się uczył. W końcu się wku­rzył. Od­wró­cił się i rzu­cił:

– Masz, usta­wiaj! Ale jak coś spie­przysz, to sam to bę­dziesz na­pra­wiał.

To był ten mo­ment. Nie – książka mo­ty­wa­cyjna, nie – szko­le­nie, nie – li­der mó­wiący „wie­rzę w Cie­bie”, tylko wku­rzony ope­ra­tor, który dał mi wolną rękę…

Ba­łem się, że nie po­do­łam. Oba­wia­łem się kon­se­kwen­cji. Ale zro­bi­łem to. Nie­ide­al­nie. Nie­pew­nie. Ale pierw­szy raz coś było za­leżne ode mnie, ta­kie „moje”.

Nie wie­dzia­łem, że wła­śnie ta sy­tu­acja na­uczy mnie cze­goś bar­dzo waż­nego: cza­sem nie po­trze­bu­jesz ko­goś, kto Ci po­wie, że je­steś go­towy Po­trze­bu­jesz je­dy­nie prze­strzeni, aby spró­bo­wać. Pod­jąć swoją pierw­szą sa­mo­dzielną de­cy­zję. Choćby małą. Choćby pod pre­sją.

W moim ży­ciu to była chwila, kiedy coś nie­od­wra­cal­nie pę­kło. Albo wręcz prze­ciw­nie: coś się zbu­do­wało. Sam nie wiem.

Za­czą­łem my­śleć ina­czej: „Może jed­nak się na­daję? Może warto pró­bo­wać wię­cej?”.

To był pierw­szy im­puls, kiedy po­czu­łem, że mogę mieć wpływ. Jesz­cze nie na lu­dzi. Jesz­cze nie na firmę. Ale na ma­szynę, na jedną de­cy­zję. I to wy­star­czyło, żeby za­siać pierw­sze ziarno. To nie była wielka zmiana. Nie było gra­tu­la­cji, awansu, uści­sku dłoni. Ale była de­cy­zja: nie chcę stać z boku. Chcę dzia­łać. Uczyć się. Szu­kać swo­jej drogi.

I od tego się wszystko za­częło.ROZ­DZIAŁ 2

NIE WIEM, CZY SIĘ DO TEGO NA­DAJĘ

Pra­co­wa­łem wtedy na trzy zmiany.

Zwy­kły dzień, nic nie za­po­wia­dało nad­cho­dzą­cych zmian. Pod­szedł do mnie kie­row­nik i za­py­tał:

– Fa­bian, jest pro­jekt, po­trze­bują ko­goś z pro­duk­cji. Pój­dziesz?

Na co bez więk­szego na­my­słu od­po­wie­dzia­łem:

– Ja­sne.

Choć w głębi du­szy nie mia­łem po­ję­cia, na co się pi­szę. Wie­dzia­łem tylko jedno: to było coś no­wego. A no­wość… za­wsze mnie po­cią­gała.

Pa­trzy­łem na to jak na szansę, ale nie na awans. To była oka­zja, która mo­gła mnie cze­goś na­uczyć. W pro­jek­cie było czte­rech kon­sul­tan­tów: dwóch z Pol­ski, dwóch z za­gra­nicy. Była też ko­le­żanka z in­nego działu i je­den tech­no­log. Wszy­scy już chwilę pra­co­wali i byli zo­rien­to­wani w te­ma­cie. Ja by­łem świeży. Zie­lony.

Na po­czątku by­łem ni­czym widz na try­bu­nach. Wszystko po an­giel­sku, szyb­kie tempo, pre­sja czasu. Słu­cha­łem, cza­sem do­da­łem coś od sie­bie, ale głów­nie chło­ną­łem. Na szczę­ście kon­sul­tanci byli bar­dzo po­zy­tyw­nie na­sta­wieni. Wi­dzia­łem jed­nak, że mają na ple­cach cię­żar – na­rzu­cone ocze­ki­wa­nia, de­adline’y, ra­porty. I z bie­giem czasu ta pre­sja udzie­lała się wszyst­kim.

Przy tej oka­zji bar­dzo mocno wkrę­ci­łem się w stan­da­ry­za­cję pro­ce­sów. Po­czu­łem, że to jest coś, co ma sens. Za­czą­łem pi­sać stan­dardy hur­towo – je­den po dru­gim, pełna eu­fo­ria. Do mo­mentu… aż po­ka­za­łem je ko­le­dze z in­nego ob­szaru, który miał wię­cej do­świad­cze­nia z le­anem.

Wszystko do­kład­nie przej­rzał, prze­ga­dał ze mną każdy szcze­gół. I de­li­kat­nie, ale do­bit­nie po­wie­dział:

– Fa­bian, sporo tego, ale to nie są stan­dardy. Mu­sisz to prze­my­śleć jesz­cze raz.

Wtedy do­tarło do mnie: to, co ro­bi­łem, to było tylko moje wy­obra­że­nie o stan­da­ry­zacji. Nie na­rzę­dzia. Nie struk­tura. Ra­czej do­bre chęci w złej for­mie.

Z per­spek­tywy czasu wiem, że to był mój pierw­szy ku­beł zim­nej wody.

I pierw­szy men­tor – ten ko­lega – zu­peł­nym przy­pad­kiem zo­stał póź­niej moim kie­row­ni­kiem.

Pro­jekt z kon­sul­tan­tami się koń­czył. Na­de­szły pod­su­mo­wa­nia. Sie­dzie­li­śmy w du­żej sali. Je­den z dy­rek­to­rów za­dał py­ta­nie, a ktoś po­wie­dział:

– To może Fa­bian od­po­wie?

Za­mar­łem. Ale od­po­wie­dzia­łem. Spo­koj­nie. Zwięźle. A wtedy dy­rek­tor ge­ne­ralny za­py­tał:

– A pan to kto?

– Ope­ra­tor li­nii – od­po­wie­dzia­łem.

A on na to:

– To niech pan mówi. Reszta nie musi.

Nie za­po­mnę tego, bo wtedy pierw­szy raz po­czu­łem, że głos z hali też się liczy.

To była dla mnie wielka chwila. Nie dla­tego, że ktoś mnie po­chwa­lił. Ale dla­tego, że ktoś z góry spoj­rzał na dół i… za­uwa­żył. Nie pra­cow­nika pro­duk­cji. Tylko czło­wieka, który coś ro­zumie.

To była chwila, która we mnie zo­stała. Chwila, w któ­rej po raz pierw­szy po­my­śla­łem: „Może jed­nak coś we mnie jest?”.

Jed­nak po chwili eu­fo­rii przy­szło zmę­cze­nie. Pro­jekt się skoń­czył, kon­sul­tanci wy­je­chali, a ja… wró­ci­łem na swoją li­nię. Z jed­nym wy­jąt­kiem: te­raz to ja mia­łem wdra­żać zmiany. Bez kon­sul­tan­tów. Bez spe­cja­li­stów. Z moim ze­spo­łem, na na­szej li­nii – tej, którą prze­cież do­sko­nale zna­łem od środka. I wtedy za­uwa­ży­łem coś no­wego: zmiany, które wcze­śniej wy­da­wały się „dla za­rządu”, „na po­kaz”, za­częły działać.

Prze­zbro­je­nia były szyb­sze. Ko­mu­ni­ka­cja lep­sza. Ze­spół po­woli za­czy­nał ła­pać ten cały lean. To wtedy po­ja­wiło się pierw­sze po­czu­cie sensu. Nie „Wow, zro­bi­łem pro­jekt”, a ra­czej: „To na­prawdę ma wpływ. Na lu­dzi. Na na­szą co­dzien­ność”.

W mię­dzy­cza­sie mój kie­row­nik awan­so­wał, a na jego miej­sce przy­szedł wcze­śniej wspo­mniany ko­lega, który po­ma­gał mi po­pra­wić moje pierw­sze stan­dardy.

Dziś mogę śmiało po­wie­dzieć: To był je­den z pierw­szych li­derów, od któ­rych na­prawdę czer­pa­łem wie­dzę.

------------------------------------------------------------------------
mniej..

BESTSELLERY

Menu

Zamknij