Hug Me This Way - ebook

PLAYLISTA

Disturbed – The Sound of Silence

Rachel Taylor – Light a Fire

Sia – Courage to Change

Hoobastank – The Reason

Natalie Taylor – Surrender

Sleeping At Last – Saturn

Snow Patrol – Chasing Cars

Coldplay – The Scientist

Kelly Clarkson – Because of You

The Fray – How to Save a Life

Evanescence feat. Paul McCoy – Bring Me to Life

Jimmy Eat World – Hear You Me

Magdalena Mikulska – Małe cuda dnia

Emma Hewitt – Crucify

Emily Hearn – Volcano

Christina Novelli – Concrete Angel

Avril Lavigne – Complicated

Solea Grace – Lift Me Up

Kodaline – Brother

Birdy – Wings

Birdy – Strange Birds

Fleurie feat. Tommee Profitt – Hurts Like Hell

Zoe Wees – On My Own

Alexander Rybak – Fairytale

Delara – Josefin

Christina Perri – Human

MIIA – Dynasty

Noelle Johnson – You Are the Reason

Alan Walker – Sing Me to Sleep

Alice Boman – Waiting

Boy Epic – Tell Me You Love Me

Lord Huron – The Night We Met

Sia – Helium

Iris – Goo Goo Dolls

ROZDZIAŁ 1

Wcześniej…

Czekałem w ogólnodostępnej części w strefie przylotów i gapiłem się na wielką tablicę z rozkładem. Samolot z Oregonu miał wylądować z dziesięciominutowym opóźnieniem. Elektroniczny zegar wyświetlał dokładną godzinę i dzień: piąty stycznia dwa tysiące siódmego roku.

Moje najgorsze ferie świąteczne powoli dobiegały końca.

Cały semestr był równie gówniany. Zaczęło się od tego, że trener Jones zaraz po zakończeniu jesiennych rozgrywek zagroził mi odebraniem stypendium sportowego, jeśli jeszcze raz zagram na kacu, co oznaczałoby dla mnie kop w tyłek prosto do Mountdale.

Posypało się także między mną a moją dziewczyną, Reevą. Podczas ostatniej hucznej i mocno zakrapianej imprezy oświadczyła mi z płaczem, że może być ze mną w ciąży. Jej okres spóźniał się już o dobry tydzień. Oczekiwała, że się ucieszę, ale to poważnie mną wstrząsnęło. Nazwała mnie nieodpowiedzialnym dupkiem i przestała się odzywać na trzy cholerne dni. Gdy wreszcie raczyła się ze mną spotkać, powiedziała łamiącym głosem, że to fałszywy alarm. Nie powinienem był jej mówić, że mi ulżyło, ale to zrobiłem. Ona płakała, a ja tuliłem ją do siebie. Powtarzałem, że tak jest lepiej, że to nieodpowiedni czas i takie tam pierdoły. Nie rozumiałem, dlaczego tak się smuciła z tego powodu.

To było nasze ostatnie spotkanie przed przerwą świąteczną i nieoficjalny koniec długotrwałego związku. Mimo że zawsze wracaliśmy do Mountdale razem, Reeva wyjechała sama, w przeddzień zamknięcia akademików, osiemnastego grudnia.

Następnego dnia wszystko się zmieniło.

Pamiętam chwilę, w której zaparkowałem na ulicy swoją czteroletnią Toyotę 4Runner, którą dostałem od rodziców z okazji rozpoczęcia studiów. Na podjeździe stała Wycieczkowa Krowa ojca, a auto było lekko obsypane śniegiem.

Zima w Mountdale zawsze była biała. Zawdzięczaliśmy to stanowi Kolorado i bliskości gór. Całe miasto znajdowało się w dolinie otoczonej górskimi szczytami i lasami.

Zamknąłem klapę bagażnika, wyciągnąłem walizkę na kółkach i dmuchałem sobie w palce, by je rozgrzać. Były trzy stopnie na minusie, a ja nie wziąłem ze sobą rękawiczek.

Mama mnie zauważyła i wyszła na werandę, owinięta w pled.

Nasz dom wydawał się najładniejszy w okolicy, może nawet w całym mieście. Jako jedyny na ulicy nie został wykończony białymi deskami, ale cegłą elewacyjną, i miał piętro.

– Dobrze, że już jesteś.

Przytuliła mnie na powitanie. Weszliśmy prosto do salonu z otwartą kuchnią – dumy mojej matki.

– Mamo! Jesse przeszkadza mi w oglądaniu telewizji.

To była moja młodsza upierdliwa siostrunia Hannah.

– Chcę teraz pograć z Dave’em na Xboxie – tłumaczył się mój młodszy brat.

– Hannah, Jesse, spójrzcie, kto przyjechał – powiedziała mama wesołym tonem, ignorując ich sprzeczkę.

Hannah przewróciła oczami, jak to zwykle robią nastolatki, myśląc, że są „cool”.

– Cześć, Brad – burknęła.

– Cześć.

Przytuliliśmy się na krócej niż sekundę i niemal od razu podbiegł do nas Jesse.

– Dave nie może przyjść. Zagramy razem?

Poczochrałem młodego po głowie.

– Ciebie też miło widzieć, dzieciaku.

– Zjemy razem kolację – zadecydowała mama, krzątając się po swoim białym królestwie. – Zrobię moją lasagne. Mam nadzieję, że zjesz z nami, Bradley.

Wzruszyłem ramionami i opadłem ciężko na kanapę. Jesse akurat wybierał grę ze stosu, jaki rozsypał na dywanie, a Hannah pisała esemesa.

– Chłopak? – nabijałem się.

Zaczerwieniła się – jak zwykle, kiedy ją zawstydzałem, a potem przybrała minę zawziętej smarkuli.

– Nie twój interes.

– Jestem twoim starszym bratem. Moim obowiązkiem jest dbanie o dobre imię siostry.

– Zajmij się swoją Reevą, co? – Zacisnęła zęby i spuściła wzrok na telefon, ale nie potrafiła ukryć emocji. Tuż po sygnale przychodzącej wiadomości kącik ust drgnął jej lekko ku górze.

Drzwi od ogrodu otworzyły się i do środka wszedł ojciec. Targał ze sobą olbrzymią, oprószoną śniegiem choinkę. Żywą, jak co roku, którą załatwiał mu znajomy z USFS¹. Na mój widok przystanął.

Podniosłem się i wyszedłem mu naprzeciw. Klepnęliśmy się po męsku po plecach.

– Nie ma z tobą Reevy?

Rodzice uwielbiali moją dziewczynę, co wcześniej rzadko się zdarzało. Może dlatego, że przed Reevą zbyt często się zmieniały.

– Pomogę ci.

Zabrałem od ojca choinkę i niosłem ją w jednej ręce. Mięśnie napięły mi się same – lata treningów w końcu do czegoś się przydały. Wcale nie uciekałem od zadanego pytania.

– Wróciła wcześniej z koleżankami. Ja… musiałem pozamykać parę spraw z drużyną.

– Widziałem twój ostatni mecz w telewizji.

Od niedawna mecze mojej studenckiej drużyny były transmitowane w lokalnej stacji, więc wiedziałem, do czego pił. Ostatnio szło mi beznadziejnie, tak jak powiedział trener.

Zamrugałem, wracając do teraźniejszości.

Drzwi hali przylotów rozsunęły się i wyszli z nich pierwsi pasażerowie, ciągnąc za sobą różnokolorowe walizki na kółkach, które wydawały ten irytujący dźwięk. Miało to jeszcze trochę potrwać, więc usiadłem na plastikowym, równie niewygodnym krześle, co te w szpitalu…

Spojrzałem na zegar wiszący w korytarzu. Siedziałem tu już całą wieczność, a te cholerne wskazówki niemal zdawały się stać w miejscu. Ich ciche cykanie odbijało się dziwnym echem od ścian…

Było osiem minut po północy. Mama zmarła na stole operacyjnym o jedenastej pięćdziesiąt, a ojciec kilka godzin wcześniej na miejscu wypadku.

– Wszystko dobrze, synu?

Szeryf, jeden z dobrych znajomych ojca, stał nade mną tuż przed wejściem na oddział ratunkowy.

– J-jak… – Mój głos się załamał. – Jak ja to powiem Hannah… Jesse’emu…

Ukryłem twarz w dłoniach.

Wozniacky usiadł na krześle obok. Pewnie nie chciał mnie zostawiać w takim stanie samego. Chyba się bał, że pęknę i zrobię coś głupiego. Pozwolił mi mówić dalej, jakby gadanie miało mi pomóc zapomnieć o tym, co się stało.

– Hannah myśli, że rodzice musieli nagle pojechać do domu opieki, a Jesse… Jesse śpi w moim samochodzie – oznajmiłem, widząc jego zatroskane spojrzenie.

Brat uwierzył w moją historię, a był przy mnie, kiedy odbierałem telefon, więc musiałem go zabrać.

– Muszę… O Boże! Zostawiłem go samego w samochodzie na parkingu szpitala. Powiedziałem mu, że… coś z Reevą.

– Nic mu nie jest. Przeniosłem go do poczekalni i kazałem swojemu podwładnemu go pilnować.

Nie wszystko do mnie trafiało. Słowa szeryfa odbijały się od grubej ściany i dopiero potem trafiały do mojej głowy.

Wozniacky odwiózł nas do domu, ale dopiero po tym, jak poszedłem zobaczyć się z rodzicami po raz ostatni w szpitalnej kostnicy. Powinienem czuć chłód, ale kompletnie się wyłączyłem. Byłem w stanie tylko patrzeć na poturbowane ciała częściowo przykryte płótnem. Ich posiniaczone, trupioblade twarze… Oboje wyglądali, jakby spali.

Miałem wrażenie, że za chwilę otworzą oczy.

Poczułem wibrowanie w kieszeni.

Ciotka Jessamine właśnie napisała, że jeszcze czekają na bagaże.

Podniosłem się, by rozprostować nogi, a moją uwagę przykuła wielka choinka, stojąca na środku pomieszczenia, oświetlona biało-niebieskimi lampkami.

– Ubierajcie choinkę – zagadała mama, odciągając rozmowę od tematu nieudanego meczu.

– Jesse nie może się doczekać – rzuciła Han. – Wiesz, jak uwielbia to robić.

Obróciłem się do brata i rzeczywiście był już zajęty szperaniem w kartonach z ozdobami, które przytargał z piwnicy.

– A co z naszą domową tradycją ubierania drzewka w Wigilię? – zapytałem ojca. – Dla mnie i Hannah nigdy nie złamaliście tej zasady.

– Daj spokój, Brad. On ma dziewięć lat – przypomniała mi siostra.

– My też kiedyś mieliśmy tyle, ale wiem, że wolisz tego nie pamiętać. Zasypiałaś jeszcze ze stosem poduszek przy zapalonym świetle.

– Zamknij się.

Posłałem jej uroczy uśmiech i poszedłem do kuchni, by pomóc mamie z kolacją.

– Cieszę się, że jednak spędzasz Boże Narodzenie z nami. Wiem, że planowaliście z Reevą wyjazd na Florydę.

– Wybierzemy się tam innym razem.

Nie chciałem wtajemniczać mamy w to, że Reeva nie odezwała się do mnie od czasu naszej ostatniej rozmowy.

– Innym razem. Na pewno.

Przeczesałem włosy dłonią.

Przechodząca obok mnie dziewczyna skończyła rozmawiać przez telefon. Puściła walizkę i na krześle obok mnie postawiła pakunek, zawinięty w ekologiczną torbę. Dyskretnie zajrzałem do środka. Było to wino kupione w sklepie wolnocłowym.

– Zapomniałam kupić wino – odezwała się mama z przerażeniem w oczach.

– Co?

Nie słuchałem jej, tylko obserwowałem, jak ojciec i Jesse wybierają ozdoby, które w tym roku zawisną na naszej ukochanej choince.

– Zapomniałam kupić wino do lasagne – powtórzyła.

– W porządku. Wystarczy nam woda albo sok.

– Nie, potrzebujemy wina.

Moja mama, koneserka, potrafiła je dobrać do każdej potrawy.

– Napisz mi na kartce, które mam kupić, to skoczę do sklepu – zaproponowałem, by ją uspokoić.

– Nie, na pewno jesteś zmęczony po podróży. Tata mnie zawiezie.

Uśmiechnęła się, uwydatniając zmarszczki mimiczne. Jej włosy miały kolor piasku, a tęczówki głęboki odcień błękitu, niczym morskie fale.

– Mamo, mogłabyś w końcu zrobić kurs na prawo jazdy! – krzyknęła Hannah z salonu. – Możemy zapisać się razem. Jak tylko skończę szesnaście lat…

– Nie nadajesz się na kierowcę, Hannah – przerwałem jej. – Potrąciłabyś każdego ogrodowego krasnala. Wystarczy mi, jak widzę twoją jazdę na rowerze.

– Tato, Bradley się ze mnie nabija! Jest okropny.

Ojciec popatrzył na nas z udawaną powagą i powiedział:

– Bradley próbuje być odpowiedzialnym bratem.

Odpowiedzialnym bratem.

Bratem…

Bratem…

Bratem…

Drzwi hali w końcu się rozsunęły.

Pierwszą dostrzegłem Hannah, w czapce z pomponem i w ciemnych okularach. Dopiero potem ciotkę trzymającą za rękę Jesse’ego. Braciszek ciągnął za sobą mniejszą walizkę. Dlatego zostali z tyłu.

Podszedłem do nich z przyklejonym półuśmiechem. Przywitałem się najpierw z ciocią, a Hannah minęła mnie z naburmuszoną miną i poszła prosto do samochodu. Chyba ciągle miała mi za złe, że ją okłamałem. A Jesse… Jedyne, co mogłem stwierdzić, to to, że wyglądał na zmęczonego. Trzymał misia, którego ukrywał, jakby się go wstydził. Ciotka głaskała go czule po włosach.

– Idziesz, Brad? – poganiała nas Hannah.

– Mogę iść z Hannah do samochodu? – Brat zapytał cicho ciotkę.

Nie spodobało mi się, że skierował pytanie do niej, bo to mnie sąd przyznał prawną opiekę nad rodzeństwem. Dzieciaki to moja i tylko moja sprawa, a innym nic do tego. Odkąd stałem się za nich odpowiedzialny, sam decydowałem o tym, jak ich wychowam. Nie żeby mnie to nie paraliżowało, ale nigdy bym ich nie zostawił. Byliśmy rodzeństwem. W naszych żyłach płynęła ta sama krew, a losy splatało wspólne dziedzictwo. Co prawda rozmowę z sędzią pamiętałem jak przez mgłę, ale musiałem wypaść przekonująco.

– Idźcie.

Jesse podbiegł do Hannah i oboje zniknęli w mroku panującym na zewnątrz.

– Ja to wezmę – zaproponowałem ciotce.

– Nie, to walizka Hannah. Za dwie godziny mam powrotny samolot.

– Och. Okej.

Zdziwiło mnie to. Ostatnio ciotka nie odstępowała nas na krok, za co początkowo byłem jej wdzięczny. To ona ogarniała te wszystkie sprawy związane z pogrzebem, spadkiem i dzieciakami, kiedy ja zwyczajnie dawałem dupy. Teraz coraz częściej czułem, że mnie tłamsi, podważając mój autorytet przy rodzeństwie.

– Idź już. Hannah i Jesse muszą być zmęczeni.

Skinąłem głową ze zrozumieniem, a Jessamine wyciągnęła do mnie ręce, by mnie przytulić na pożegnanie.

– Dbajcie o siebie… – szepnęła mi do ucha.

– Oczywiście.

Pociągnąłem nosem, gdy się odsunęła. Wziąłem walizki, a wtedy przytrzymała mnie za łokieć.

Spojrzałem na nią czujnie.

– Bradley, bądź odpowiedzialny.

Wuj Colin od zawsze miał mnie za rozwydrzonego gówniarza. On i ciotka próbowali mi wmówić, że lepiej dla nas będzie, kiedy to oni zajmą się moim rodzeństwem, bo w końcu wrócę na uczelnię, ale się uparłem. Obiecałem matce nad grobem, że się nimi zajmę, i zamierzałem dotrzymać słowa.

Ja, Bradley James Evans, byłem ich najbliższą rodziną, nie licząc babci Rosalinde – ona jednak od dwóch lat mieszkała w luksusowym domu opieki w sąsiednim hrabstwie, za który co roku rodzice płacili krocie. Cierpiała na zaawansowaną postać demencji i już nas nie poznawała. Dziadek zmarł niespełna trzy lata temu na raka trzustki. Rodzice ojca też już dawno odeszli, bo babcia urodziła go, będąc grubo po czterdziestce.

Zostaliśmy sami, a właściwie to ja zostałem z tym wszystkim sam.

Rozumiałem po części Jessamine. Chyba cierpiała na syndrom pustego gniazda, bo mieli z Colinem jedną, już zamężną córkę, która odwiedzała ich tylko na święta. A może po prostu chcieli zająć się moim rodzeństwem, by ratować swoje małżeństwo? Zdążyłem zauważyć, że ostatnio nie bardzo się dogadywali, ale nikomu o tym nie mówiłem.

– Pozdrów wujka – dodałem, aby tylko coś powiedzieć.

Ciotka poprawiła pasek torby na ramieniu i ruszyła do wejścia na odprawę.

Potarłem nerwowo kark.

– Ed, ubieraj się, musimy jechać do sklepu – zakomunikowała mama władczym tonem, z którym ojciec nigdy nie dyskutował.

– Mamo, a kupicie mi też moje płatki śniadaniowe? Skończyłem je dziś rano – odezwał się Jesse Gumowe Ucho.

– I lody! – dorzuciła Hannah.

– Chcesz lód? – wtrąciłem się. – Zaraz ci przyniosę. Wolisz z trawnika czy z podjazdu?

– Bardzo śmieszne, braciszku.

Tata wyszedł pierwszy, nawet nie zwracając na to uwagi. Mama jeszcze podeszła do mnie i zaczęła swoją formułkę, którą zawsze powtarzała, zostawiając nas samych w domu. Jakbym ciągle był nastolatkiem.

– Wiem, mamo. Nie zamierzam wtykać paluchów do kontaktów.

Przekrzywiła głowę w bok z dezaprobatą.

– Wrócimy najpóźniej za godzinę. A potem spędzimy miły wieczór.

I wyszła.

Codziennie wyrzucałem sobie, że powinienem był chociaż sprawdzić, czy oboje mają zapięte pasy…

Odetchnąłem głęboko i opuściłem halę lotniska. Udało mi się zaparkować przy samym wejściu, ale nawet gdybym znalazł za szybą mandat, mało by mnie to obchodziło.

– Zamarzam, Bradley!

Dobrze było słyszeć, że głos mojej siostry wracał do naturalnego, nastoletniego jazgotu. Jej chorobliwe milczenie, gdy tępo wpatrywała się w ściany, zaczynało mnie martwić.

Odblokowałem drzwi pilotem i oboje wsiedli na tył, a ja za kierownicę.

Przekręciłem kluczyk w stacyjce.

Usłyszałem ryk silnika.

– Wy dwoje, słyszeliście, co powiedziała mama. Teraz ja tu rządzę.

– Jakbyś nas nie niańczył przez połowę swojego życia. – Jesse wyszczerzył zęby i zaczął się śmiać.

Dwie i pół godziny później zadzwoniłem do rodziców. Nagrywałem się właśnie mamie drugi raz na skrzynkę, a Hannah była w swoim pokoju i rozmawiała z koleżanką, nieświadoma tego, że zaczynałem świrować.

– Mamo, gdzie jesteście? Wracacie do… – Odsunąłem komórkę od ucha w połowie zdania.

Śnieg zdążył się rozpadać na dobre.

Sypało tak mocno, że z trudem mogłem dostrzec dom sąsiada po drugiej stronie ulicy.

Do kuchni wszedł Jesse.

– Gdzie są rodzice? Umieram z głodu.

– To zrób sobie kanapkę.

Nie zwracałem na niego uwagi, zajęty wybieraniem numeru do ojca. To było niemożliwe, żeby zeszło im tak długo na zakupach, chyba że mama zamierzała obkupić nas na wypadek zasypania na wiele miesięcy.

– Kiedy wrócą? – Jesse nie dawał za wygraną.

Znów spojrzał kątem oka na to, co działo się za oknem. Widziałem po jego delikatnie skrzywionej minie, że też się o nich martwił, ale za nic w świecie nie chciał tego po sobie pokazać.

– Pewnie coś ich zatrzymało. Niedługo wrócą.

Dziesięć minut później otrzymałem telefon od szeryfa.

Mamę i tatę zatrzymała inna osobówka, której kierowca zbiegł z miejsca wypadku – z opustoszałej, zasypanej leśnej drogi.

Dziewiętnasty grudnia obrócił moje życie o sto osiemdziesiąt stopni, wycisnął niczym gąbkę i zgniótł jak pustą puszkę po piwie.

Dziewiętnastego grudnia moi rodzice zginęli w wypadku samochodowym z winy pijanego kierowcy, cholernego drzewa, sypiącego śniegu i tego idioty, który na czas nie zdążył odśnieżyć należycie drogi.

Do dziewiętnastego grudnia, ja, Bradley James Evans, miałem wszystko, czego można zapragnąć. Śliczną dziewczynę, rolę kapitana drużyny rugby w college’u, miejsce w Rugby Club, przynależność do tajnego Bractwa Stigma i opinię gościa, który rozkręca każdą imprezę.

Reeva uchodziła za najgorętszą laskę w liceum, a później nikt na kampusie nie mógł się z nią równać. Połączenie Jessiki Alby i Miley Cyrus – słodka i seksowna. Należała do mnie. Drużyna rugby działała jak jeden organizm, a ja pilnowałem, by chłopaki nie zachłysnęły się własną zajebistością. W bractwie nie zajmowałem najwyższej pozycji, ale przeszedłem pełną inicjację – co zdarzyło się tam pierwszy raz od dziesięciu lat.

Imprezowałem głównie z rugbistami. Zabawy trwały praktycznie od czwartku do poniedziałku, a w pozostałe dni spotykałem się z Reevą lub jej koleżankami po zajęciach. Jedna z nich ciągle robiła do mnie maślane oczy, licząc, że jej ulegnę.

Jednakże wszystko rozsypało się… dziewiętnastego grudnia. W wieku dwudziestu dwóch lat został mi wielki dom, niewielkie zabezpieczenie finansowe na koncie rodziców i dwoje rodzeństwa: piętnastoletnia Hannah i dziewięcioletni Jesse oraz cholernie smutna Gwiazdka, której postanowiliśmy nie obchodzić.

Wieczorem, kiedy rodzeństwo już spało, pojechałem na cmentarz. Po raz kolejny stanąłem nad grobem rodziców i odczytałem ich wspólną tabliczkę, myśląc, że w końcu uwierzę, że wygrawerowane napisy są prawdziwe.

POTOMKOWIE TYCH,
KTÓRZY BUDOWALI TO MIASTO
ODDANI RODZINIE, PRACY
I LOKALNEJ SPOŁECZNOŚCI KU PAMIĘCI KOCHAJĄCYCH RODZICÓW

EDWARDA JONATHANA EVANSA

23.02.1957–19.12.2006

SHANNON GABRIELLE EVANS

12.04.1959–19.12.2006ROZDZIAŁ 2

Obecnie

Drugi tydzień stycznia 2007

Wyłączyłem budzik, zrzucając go na podłogę. Chwilę gapiłem się w sufit, ale zaraz uruchomiły się we mnie tryby, które każdego cholernego dnia zmuszały mnie do wstawania i radzenia sobie z popieprzoną rzeczywistością, w jakiej się znalazłem.

Przycisnąłem opuszki palców do pulsujących skroni. Włożyłem świeży T-shirt i zszedłem na dół. Wyjąłem z lodówki jajka, paczkę bekonu i sięgnąłem po oliwę. Rozbiłem jajka w misce i skupiłem się na przygotowaniu kolejnej porcji śniadania. Zajebiście.

– Hannah, Jesse, spóźnicie się do szkoły! – darłem się z kuchni. – Dzieciaki!

Wkurzony koniecznością ponownego budzenia rodzeństwa rzuciłem kuchenny ręcznik na blat, choć byłem pewien, że mają nastawione budziki.

Przykręciłem pole płyty indukcyjnej, aby nie spalić jajecznicy. To jedyna potrawa, która w miarę mi wychodziła, chociaż wszyscy już nią rzygaliśmy. Hannah próbowała ratować sytuację, za każdym razem dorzucając inne dodatki, ale dzisiaj najwyraźniej olewała naszą poranną rutynę.

Przekląłem pod nosem i wbiegłem na górę.

Odkąd siostra skończyła szesnaście lat, cholernie głupio było mi wchodzić do jej pokoju, kiedy spała. Waliłem więc z całej siły ręką w drzwi, aby w końcu zaczęła się na mnie wydzierać i zwlekła się z łóżka.

– Wstałam już! Jesteś walnięty, że tłuczesz w te drzwi?! Uderzaj sobie w piłkę do rugby!

Zrobiła to specjalnie. Dobrze wiedziała, że to drażliwy temat. Musiałem odejść z drużyny, tak samo jak musiałem zrezygnować ze studiów, swojego stypendium i przenieść się do miejscowego college’u.

– Piłkę do rugby się kopie lub podaje! – krzyknąłem i poszedłem obudzić Jesse’ego.

Chłopiec spał beztrosko mimo hałasu i ostentacyjnie przewrócił się na bok, gdy rozsunąłem zasłony.

– Wstawaj. Spóźnisz się na lekcje.

Mnie, w przeciwieństwie do mamy, brakowało cierpliwości. Żałowałem, że nie odziedziczyłem po niej tej cechy charakteru.

– Olewam szkołę. Nauczyciele i tak dają mi fory.

– Nie będę tego słuchać. Widzę cię za pięć minut na dole.

Jesse zawsze uchodził za bezproblemowego dziewięciolatka. Słuchał poleceń, reagował, gdy się do niego mówiło, pomagał i nigdy się nie skarżył. Od czasu wypadku trochę się zmienił, ale nadal pozostawałem jego starszym bratem, którego należało słuchać. Kiedy budziłem młodego, Hannah zdążyła już się ubrać i zejść na śniadanie.

Nie mogłem przestać myśleć o tym, jak bardzo przypominała mi mamę. Miała jej włosy w kolorze piasku i tylko o kilka tonów ciemniejsze oczy. Na zdjęciach były niemal identyczne.

– Jajecznica à la Brad. Bosko. – Skrzywiła się na widok potrawy.

– Przestań jęczeć i siadaj.

– Przestań rozkazywać – odgryzła się, ale nie zaprotestowała, kiedy nałożyłem jej sporą porcję na talerz.

Jesse dreptał powoli i przecierał oczy. Jego kasztanowe kosmyki, podobne do moich, sterczały każdy w inną stronę. Kiedy próbował je wygładzić, zaczęły odstawać jeszcze bardziej.

Nałożyłem mu jajecznicę, a to, co zostało, wziąłem sobie. Jadłem prosto z patelni, aby niepotrzebnie nie brudzić trzeciego talerza.

Dzisiaj zgodnie z grafikiem Hannah miała załadować zmywarkę. Nienawidziła tego tak samo jak zmywania, więc byłem pewien, że zabrudzenia na naczyniach zdążą wyschnąć, zanim na dobre się za to zabierze.

– Nie będę znowu jadł jajecznicy. – Jesse odsunął od siebie talerz.

– W takim razie spóźnisz się do szkoły, bo kanapki robisz z godzinę – odburknęła Hannah.

– Nie zaczynaj, Han. A ty jedz – zwróciłem się do brata, przysuwając mu talerz pod nos.

– Nie mam ochoty. Ciągle jemy to samo. Jajecznicę z bekonem, z pomidorami i kupą innego gówna!

– Ej! – Pacnąłem go w głowę, a tak naprawdę we włosy, jeszcze bardziej je czochrając. – Nie wyrażaj się. – Pogroziłem mu palcem.

– Jesse ma rację. Musimy zmienić jadłospis. Jemy to od…

Nie chciałem, aby powiedziała: „Od wypadku rodziców”. Odsunąłem widelec od ust.

– To co chcesz zjeść?

Chłopiec chwilę się namyślał.

– Płatki.

Zabrałem mu talerz, wstałem i podałem Hannah miskę do płatków oraz pudełko ulubionych kulek śniadaniowych Jesse’ego. Otworzyłem lodówkę.

– Nici z płatków, młody. Wyszło nam mleko. – Wrzuciłem do kosza puste pudełko.

– I zsiadło się ze strachu – dodała dziewczyna, wskazując na inny karton, stojący od dwóch dni na kuchennym blacie.

Oboje wybuchnęliśmy śmiechem. To było dziwne znów się śmiać. Tylko Jesse zrobił naburmuszoną minę, myśląc, że sobie z niego żartujemy.

– Skoczę do tego nowego spożywczaka na rogu – powiedziałem do brata, gdy niemal skrzywił się do płaczu.

– Nie jest nowy – wtrąciła Hannah. – 7-Eleven jest kawałek dalej.

– Wszystko jedno. Jak wrócę, Jesse ma być gotowy do szkoły.

Wychodząc, zapomniałem zabrać ze sobą rękawiczek, czego natychmiast pożałowałem. Piździło niemiłosiernie. Nie wziąłem też kluczyków od auta, ale nie było sensu się wracać, bo sklep był niedaleko. W trakcie krótkiego spaceru umoczyłem sobie nogawki spodni, taplając się w pośniegowym błocie.

Wszedłem jak najszybciej do środka Em’s General Store, sklepu wielobranżowego przy głównej ulicy, pocierając o siebie skostniałe dłonie.

Gdybym nadal grał, nigdy nie pozwoliłbym im tak zmarznąć, ale szybko odepchnąłem od siebie tę myśl. Już nie grałem i do diabła z nimi. Mogły nawet dostać odmrożeń.

Zacząłem chuchać w dłonie, aż zrobiły się na tyle ciepłe, że mogłem uchwycić koszyk. Wrzucałem do niego wszystko, co było pod ręką, pamiętając oczywiście o ulubionych płatkach Jesse’ego, które też się kończyły. Musiały gdzieś tu być…

– Płatki, mleko, płatki, mleko… – szeptałem, chodząc wąskimi alejkami, w których mieściła się raptem jedna osoba. Gdybym dalej trenował i moje mięśnie byłyby tak rozbudowane jak jeszcze parę miesięcy temu, mógłbym zrzucać towar z półek.

Poza niepraktycznym zagospodarowaniem przestrzeni drugim minusem okazał się zdecydowanie kiepski i zbyt wąski asortyment. Niby znajdowało się tu wszystko, czego może oczekiwać niewymagający klient, ale wymagający, taki jak ja, czułby się zbytnio ograniczany wyborem kilku rodzajów serów, zamiast kilkudziesięciu, jednak czego się spodziewać po lokalnym sklepie. Dawałem temu spożywczakowi jeszcze góra dwa miesiące, zanim upadnie. A zważywszy na to, że byłem tu teraz jedynym klientem, wydawał się to całkiem możliwy scenariusz.

Dochodziłem już do półki z płatkami, kiedy dostałem esemesa od Hannah. Poznałem po piszczącym dzwonku, który za bardzo przypominał głos mojej zarozumiałej siostruni.

Hannah:

ALARM! Kup mi podpaski. Maxi Ultra, takie ze skrzydełkami, o zapachu rumiankowym. Tylko nie pomyl z pieluchami :/

Po chwili przyszedł kolejny.

Hannah:

Tylko kup ekonomiczne. Moja macica toczy bitwę pod Gettysburgiem!

Mrużyłem oczy, czując, jak zaczynam się pocić pod grubą kurtką. Kupowanie prezerwatyw to jedno, ale kupowanie artykułów higieny intymnej… Nawet Reeva nigdy mnie o to nie prosiła. Wiedziałem tylko tyle, co z reklam, czyli gówno. Ale byłem dorosłym facetem, który potrafił kupić podpaski. I na pewno wiedziałem, gdzie ich szukać: w dziale kobiecym.

Okrążyłem sklep kolejny raz, gdy na zapleczu ujrzałem damską figurę, która sprawiła, że moje myśli natychmiast skręciły w złą stronę.

Kurwa… W ostatniej chwili przywołałem się do porządku, szczęśliwy, że dziewczyna, która chyba tu pracowała, nie zauważyła, jak się na nią gapię.

Kierunek: podpaski. Wiedziałem, że mają różne kolory i zapachy, ale natychmiast skojarzyłem inną rzecz, którą zwykle chowałem w dolnej szufladzie nocnej szafki.

Pośrodku sklepu, między konserwami, puszkami chili i woreczkami gotowego makaronu zacząłem się zastanawiać, kiedy ostatnio uprawiałem seks… Zdębiałem, bo do odliczania dni zabrakło mi palców u rąk i nóg razem wziętych.

Reeva przyjechała w dniu pogrzebu i jakoś tak wyszło, że gdy goście zaliczali po jednym głębszym na cześć moich rodziców, ja zaliczałem dziewczynę w łazience na piętrze, z czego nie czułem dumy. Od tamtej pory byłem czysty jak woda destylowana. Nie wszystko z Reevą zostało w pełni wyjaśnione. Sprawa nadal pozostawała otwarta i na razie nic nie mogłem z tym zrobić.

– Przepraszam! – zawołałem i pomachałem ręką, by zwrócić na siebie uwagę sprzedawczyni. – Mogłaby mi pani pomóc?

Z małego kantorka wyłonił się anioł, a przynajmniej jego uosobienie. Wstrząsnęło mną, aż stanąłem jak wryty.

Nieznajoma okazała się zjawiskowo piękna. Nie tak banalnie ładna jak większość dziewczyn, które spotykałem. I te oczy… Wielkie jak spodki, hipnotyzujące i żywe. Wpadało się w nie jak w studnię i chciało ujrzeć, co znajdowało się na dnie. Wszystko inne też miała piękne. Pełne, różowe usta, długie i lekko pofalowane blond włosy, zgrabny nosek. Nawet wytarta czapka z daszkiem, zarzucona na rozbrykane kosmyki, nie ukryła urody sprzedawczyni. Mała blizna na łuku brwiowym też wyglądała zajebiście.

– Słucham? – spytała tak miękkim głosem, że teraz zyskałem pewność, że odezwał się anioł.

Wróciłem na ziemię.

– Potrzebuję… Eee… po-podpasek – zacząłem się jąkać, choć wcześniej nigdy mi się to nie zdarzyło. – Tak, podpasek – dodałem bezmyślnie.

To była najbardziej żenująca rzecz, jaką kiedykolwiek powiedziałem do dziewczyny w całym swoim dotychczasowym życiu. Mógłbym teraz paść trupem.

Brew nieznajomej się uniosła.

– Możesz powtórzyć? Przepraszam, ale nie słyszałam.

Wyciągnęła słuchawki z uszu i dopiero teraz zorientowałem się, że cały czas słuchała muzyki ze starszego modelu odtwarzacza MP3.

– Mówiłem, że… Mówiłem, że potrzebuję podpasek – powtórzyłem, ale znów brakowało mi języka w gębie. – Ale nie dla mnie – dodałem szybko. – Dla mojej siostry.

Po twarzy nieznajomej przemknął cień rozbawienia albo zażenowania.

– Tutaj ich nie znajdziesz.

– A gdzie?

Westchnęła z zawodem, jakby miała przed sobą przedstawiciela płci przeciwnej, z którym nigdy nie chciałaby przedłużyć gatunku. Zabolało.

– Pokażę – zaproponowała, a ja poczłapałem za nią jak zbity pies.

Zatrzymała się między proszkami do prania i innymi artykułami chemii gospodarczej, które jak na mój gust stały zbyt blisko płynów do pielęgnacji intymnej. Ale w końcu zauważyłem to, czego szukałem.

– Mam problem – rzuciłem już normalnie i odetchnąłem w duchu, że z moim głosem nie było tak źle.

Dziewczyna znów się zdziwiła, dostrzegłem kilka zmarszczek na jej czole.

Wyciągnąłem z kieszeni komórkę i odczytałem nieznajomej esemesa. Pomijając oczywiście upokarzający fragment o pieluchach.

– Przyznam, że zrozumiałem tylko „ze skrzydełkami”.

Kąciki ust dziewczyny uniosły się prawie niezauważalnie w uśmiechu, który starała się zatuszować. I to był dopiero piękny widok.

Próbowałem sobie przypomnieć, czy mogłem skądś ją kojarzyć. Musiała być mniej więcej w moim wieku, więc to niemożliwe, że przemknęła obok mnie na szkolnym korytarzu, a ja jej nie zauważyłem. Chyba że nie pochodziła stąd. To by wiele wyjaśniało.

– Chodzi o „zapachowe podpaski higieniczne z kremowym balsamem z rumianku?” – odczytała treść z tyłu opakowania, a z każdym słowem jej głos brzmiał bardziej piskliwie. Ona też była zażenowana.

Uniosłem palec w górę.

– Właśnie o te – odparłem, posyłając nieznajomej uroczy uśmiech, który jednak nie podziałał na nią tak, jak się spodziewałem.

Dziewczyna przewróciła oczami i już chciała się ulotnić, najwyraźniej zmęczona moim nieudolnym podrywem, kiedy ją zatrzymałem. Zbyt desperacko.

– Jesteś pewna, że będzie zadowolona?

Dziewczyna ciężko westchnęła i wrzuciła do koszyka to, o co poprosiłem.

Nigdy wcześniej nie miałem problemu, by gadać z laskami, ale tym razem rozmowa nam się ewidentnie nie kleiła. To wszystko przez te podpaski.

– Dzięki za pomoc. Odkąd moja siostra tydzień temu skończyła szesnaście lat, jest już wystarczająco irytującą nastolatką. Wolałbym jej dzisiaj dodatkowo nie drażnić.

– Będzie ci zdecydowanie wdzięczna.

– Świetnie, bo nie zamierzam znów tu po to przychodzić.

Ugryzłem się w język. Co ja wygadywałem? Zabrzmiało, jakbym stwierdził: „Nie chciałbym drugi raz cię widzieć”. Jakim trzeba być debilem, aby coś takiego powiedzieć! Musiałem ratować sytuację.

– Miałem na myśli, że wolałbym rozpocząć rozmowę z tobą od zwykłego: „Cześć”, a nie od podpasek. Bo… – zmrużyłem powieki – …wydajesz mi się znajoma.

– Jak wszyscy w Mountdale – burknęła.

– Jasne. – Pojąłem aluzję. – To nie to. Chyba jesteśmy w podobnym wieku, więc mogliśmy się spotkać wcześniej.

– Co ty nie powiesz.

– To kiedy skończyłaś liceum? – drążyłem.

– W dwa tysiące piątym – odparła gładko, czym mnie zaskoczyła.

– A ja w dwa tysiące trzecim!

Wiedziałem! Była tylko dwa lata ode mnie młodsza, więc kiedy ja uczyłem się w juniorach, w drugiej klasie, ona dopiero zaczynała. Tylko dalej nie łapałem, dlaczego jej nie zauważyłem, skoro starałem się wówczas poznać wszystkie nowe laski, które doszły do liceum.

– Chodziłaś do Mountdale High School? – zapytałem, bo tylko jedno rozsądne rozwiązanie przychodziło mi do głowy.

– Tak.

Zmrużyłem oczy, nie spodziewając się takiej odpowiedzi.

– To może uczyli nas ci sami nauczyciele albo chodziliśmy na te same imprezy… Ale to dziwne, bo na pewno bym cię zapamiętał.

Nieznajoma odwróciła się na pięcie i stanęła za ladą. Z jej ruchów wyczytałem, że jest zniecierpliwiona.

– To wszystko? – spytała ostrzej. – Klienci czekają.

Rozejrzałem się.

– Nie widzę innych klientów. – Uśmiechnąłem się.

Dziewczyna przekrzywiła głowę jak kruk. Chyba sprawdzała, czy na pewno jestem normalny. Wbiła we mnie ostrzegawcze spojrzenie, przebierając palcami po blacie.

– No dobrze… – odpuściłem. – To w takim razie potrzebuję jeszcze… – Zajrzałem do koszyka. – O cholera! Zapomniałem płatków.

Stałem już przy regale z płatkami, ale wtedy dostałem esemesa od Hannah i zapomniałem je włożyć do koszyka.

– Jakich?

– Takich z irytującym, uzależnionym od czekolady zającem na speedzie.

Dziewczyna westchnęła głęboko.

Była już naprawdę zmęczona, ale nie dawałem za wygraną. Chciałem złamać jej upór, przez który zbyt mocno przypominała mi Reevę, kiedy nie chciała się ze mną umówić. Twierdziła, że nie chce się wdawać w stereotypowy związek: kapitanka drużyny cheerleaderek i kapitan drużyny rugby. Ale w końcu i tak to zrobiła. I wiele innych rzeczy później też…

– Zaczekaj. Przyniosę.

Odprowadziłem ją wzrokiem, bo naprawdę miała świetną figurę.

Gdy długo nie wracała, krzyknąłem:

– Potrzebujesz pomocy?!

– Nie, dziękuję! – odkrzyknęła.

– To wszystko wina zagospodarowania przestrzeni. Przydałoby się parę zmian, które ułatwiłyby klientom przemieszczanie się po sklepie w poszukiwaniu produktów. Merchandising to teraz podstawa sprzedaży. Dam przykład: grupa lokalnych studentów urządza grilla. Wybierają się na szybkie zakupy. Łapią mięso na burgery, gotowy sos barbeque. Co chcieliby mieć pod ręką? Piwo. Widzisz? To całkiem wygo… – nie dokończyłem, bo sprzedawczyni wrzuciła płatki do mojego koszyka, omiatając mnie lekceważącym spojrzeniem.

Zaczęła nabijać ceny na kasę fiskalną. Robiła to w takim tempie, że byłem pod wrażeniem, ale produktów z koszyka zbyt szybko ubywało.

– Razem dwadzieścia trzy dolary, pięćdziesiąt centów. Płatność czekiem, gotówką czy kartą?

Rozejrzałem się za kolejną wymówką.

– A możesz jeszcze doliczyć do rachunku czekoladę? – Skrzywiłem się teatralnie. – Dziewczyny potrafią być naprawdę upierdliwe w te dni. Czekolada to mój plan B, aby to jakoś przeżyć.

Wzniosła oczy ku niebu, ale zeszła z niewielkiego stołka za ladą, odwróciła się i porwała z półki za sobą pierwszą lepszą tabliczkę czekolady.

– Przepraszam, powinienem użyć liczby mnogiej… Możesz podać mi jeszcze tamtą?

Zagryzła wargi, ale przyjęła to z godnością i ze sztucznym uśmieszkiem wróciła do półki.

– Którą? Mleczną, bąbelkową, z orzechami czy nadzieniem? – spytała opryskliwie.

– Może być mleczna – odrzekłem słabo, pośpiesznie odchrząkując.

Tak. Zrobiłem to specjalnie. Cham ze mnie, ale mógłbym patrzeć godzinami na ten tyłek. A przecież miała na sobie zwykłe ubrania, na które nałożyła fartuch z logo sklepu.

Ogarnij się, zganiłem się w myślach, wciąż nie mogąc przestać się gapić na jej kształty. Serce waliło mi prawie jak po wyczerpującym biegu i czułem te cholerne motyle w brzuchu.

Dziewczyna pochyliła się nad ladą. Mogłem wtedy dostrzec wachlarz jej długich, naturalnych rzęs. Ale nie tylko to zwróciło moją uwagę.

– Nie masz imienia.

– Czego?

– Identyfikatora z imieniem – poprawiłem się. – Taki, jakie noszą w supermarketach.

– To nie jest supermarket – odgryzła się, podnosząc na mnie te wielkie, sarnie oczy.

– Nie zapytasz nawet, jak się mam? Żadnego: „Hej, bardzo podoba mi się twoja koszulka z logo Utes”?

– Mogę już cię skasować czy wolisz to zrobić sam?

– A mogę? – Posłałem jej zachęcający uśmiech.

– Nie – odpowiedziała, patrząc mi w oczy.

Czy kasjerki nie powinny być mistrzyniami small talku?

Znów zacząłem się jąkać:

– Okay, ale… ale z tym identyfikatorem… to wiesz… Zawsze robi lepsze wrażenie na kupującym, buduje zaufanie. Mówię to jako klient.

Musiałem od niej wyciągnąć, jak ma na imię. Miałem cholerną ochotę się z nią umówić.

– Przypadkowy klient – wtrąciła.

– Tak, przypadkowy klient, któremu byłoby miło wiedzieć, z kim rozmawia.

– Emery – rzuciła krótko.

– Słucham? – Zmrużyłem oczy.

– Mam na imię Emery – powtórzyła, już na mnie nie patrząc.

– Em-ery… – Przesylabizowałem miękko, ucząc się jej imienia. – Jak ten kamień?

Dziewczyna powoli uniosła wzrok i świat się skończył.

Albo to ja byłem skończony. A przynajmniej skończyło się dla mnie wszystko, co wcześniej miało jakiekolwiek znaczenie. Wszystko, czego kiedykolwiek potrzebowałem, znajdowało się w jej oczach.

To jedno spojrzenie trwało może z kilka sekund, jeden wdech, mrugnięcie powiekami, ale dla mnie ciągnęło się w nieskończoność, jak w bollywoodzkim filmie. Chciałem, żeby trwało banalną wieczność.

– Dokładnie… – rzekła, spuszczając głowę. Jej policzki się lekko zaróżowiły. – Jak ten kamień.

To imię zbyt dobrze do niej pasowało. Była dokładnie jak szmergiel, skała, od której nosiła swoje imię. Wydawała się twarda, niedostępna, czasem oschła i nieprzyjemna jak papier ścierny. Miałem jednak świadomość, że tylko sprawiała takie wrażenie.

Wykorzystując to, że na mnie nie patrzyła, jeszcze raz przyjrzałem się jej twarzy.

Boże, była taka piękna… Nie potrafiłem określić, czym mnie tak oczarowała, ale nie mogłem oderwać oczu, a coś z tyłu głowy nie dawało mi spokoju. Jakbym gdzieś już…

– To wszystko? – zapytała, ignorując mnie.

– Tak… yy… tak.

Emery podliczyła produkty.

– Razem dwadzieścia sześć dolarów, dziesięć centów.

Wysuwając portfel z tylnej kieszeni jeansów, mimowolnie pomyślałem o tym, co zwykle nosiłem w lewej kieszeni, i poczułem wybuch gorąca pod kurtką.

– Poszukam drobnych – mruknąłem, by tylko zająć czymś myśli.

– Poczekam, nie śpieszy mi się.

Rozsunąłem przegródkę, ale znalazłem w niej ostatnie dwadzieścia dolców. Pierwszy raz w życiu poczułem się biedny, a przecież rodzice zapewniali nam dostatnie życie na poziomie wykraczającym poza przeciętnego mieszkańca Mountdale. Należeliśmy do wyższej klasy średniej.

Gdy ociągałem się z zapłatą, niechcący pochwyciłem spojrzenie dziewczyny. Myślałem, że ujrzę w nim irytację albo rozbawienie, ale spoglądała na mnie inaczej. Łagodniej.

Świetnie. Zamiast podziwu zyskałem u niej współczucie.

– Mam kartę – rzuciłem, by nie pomyślała, że jestem kompletnym frajerem, którego nie stać nawet na zakup podstawowych produktów do życia.

Emery, nie zwracając na mnie uwagi, wpisywała coś na klawiaturze i zerkała w ekran monitora. Gdy na chwilę uniosła wzrok, serce znów mi podskoczyło. W dodatku poczułem znajome łaskotanie w podbrzuszu, a nawet jej nie dotknąłem.

Cholera, nie powinienem sobie na to pozwalać. Ta dziewczyna nie zrobiła nic, co mogłoby wyzwolić we mnie takie myśli. Ostatnio chodziłem zestresowany i oto efekt…

Rozpiąłem kurtkę, a na czole pojawiły mi się kropelki potu. Musiałem wciągać powietrze jednocześnie przez nos i usta, by zwolnić pracę serca i obniżyć ciśnienie.

Sprzedawczyni, dalej nieświadoma, przejechała kartą po czytniku terminala i podsunęła mi urządzenie. Automatycznie wpisałem PIN, niegrzecznie się na nią gapiąc. Siedziała, więc musiałaby zadrzeć głowę, by się zorientować, że na nią patrzyłem.

To był zły pomysł, bo poczułem, jak…

Zacisnąłem pięści na ladzie. Bezskutecznie. Stało się. Podnieciłem się. Miałem ochotę zapaść się pod ziemię. Nie przytrafiło mi się to od czasu… drugiej klasy liceum.

Już po mnie. Co za upokorzenie…

Dziewczyna wyczekiwała w podobnym napięciu, a gdy nic się nie zadziało, powtórzyła czynność. Stuknęła w klawisze, przejechała kartą jeszcze raz i poprosiła mnie o ponowne wpisanie PIN-u.

– Przepraszam, awaria terminala – rzuciła i przyłożyła słuchawkę do ucha.

Rozmawiała z przedstawicielem banku i dokonywała autoryzacji transakcji. Niestety, tym razem znów coś się stało.

Poczułem, jak robię się czerwony. Byłem pewien, że zaraz odkryje, co się ze mną dzieje, i weźmie mnie za zboka…

– Chyba mają jakieś poważne przeciążenia w systemie – poinformowała mnie. – Muszę to zgłosić do serwisu.

– Nic nie szkodzi – sapnąłem i zacząłem wykładać zakupy z koszyka. – Mogę podskoczyć do bankomatu.

Najchętniej zwiałbym stamtąd, byle tylko nie musiała mnie oglądać w takim stanie.

Mój pośpiech musiała wziąć za oznaki wstydu (i po części tak było), bo rozluźniła się, jej spojrzenie znów złagodniało i niemal się uśmiechnęła.

– Nie, nie trzeba. Możesz zapłacić następnym razem… Tylko cię zapiszę, chwileczkę.

– Ale ja naprawdę mam pieniądze w banku – zapewniłem.

Za wolno.

Dziewczyna położyła zeszyt na blacie i otworzyła go na ostatniej stronie.

Wystawiłem koszyk przed siebie. Nie tyle zasłaniałem widok, co odgradzałem się od niej. Był jak zasieki.

– Tylko nie myśl, że wszystkim sprzedaję na kredyt. Nie dam się oszukać i mam pamięć do dłużników.

– J-jasne – jęknąłem żałośnie.

Sprzedawczyni uniosła głowę znad zeszytu i wreszcie odwzajemniła spojrzenie. Nie musiałem się domyślać, co mogłaby teraz zobaczyć, gdybym nie zareagował: chłopaka, który zasłaniał koszykiem kompromitującą wypukłość w spodniach…

– Wszystko w porządku? – spytała.

– Alergia… Kurz…

Zmarszczyła czoło.

– Klimatyzacja. Nic takiego.

Klimatyzacja w styczniu? Ty idioto…

Jeszcze przez chwilę nie odrywała ode mnie wzroku, jakby się upewniała, czy nie kłamię, ale w końcu pochyliła się nad zeszytem.

– Coś jeszcze?

Rozejrzałem się, szukając czegoś, co mógłbym zrobić, by przypadkiem nie odkryła, co tak uparcie starałem się przed nią ukryć. Miałem do wyboru dorzucić do koszyka miętówki lub paczkę prezerwatyw. Bez wahania sięgnąłem po gumki, bo gdzieś podświadomie czułem, że bardziej mi się przydadzą niż miętówki.

– Dolicz do rachunku – powiedziałem ze spuszczoną głową i bez oglądania się na Emery ruszyłem do wyjścia.

– Ej, a koszyk! – zawołała za mną.

Wychyliłem się przez drzwi wyjściowe. Tylko tak, by widziała moją głowę.

– Oddam, jak wrócę spłacić dług.

I zniknąłem.