IMAGO - ebook

Rozdział 1
Jan

20 października, środa

Patrzę na jej spo­kojną, śliczną twarz. Skórę ma cienką i bladą, pra­wie białą. To efekt za­trzy­ma­nego krą­że­nia. Nie od­dy­cha, to oczy­wi­ste. Nie mu­szę tego spraw­dzać, ale ro­bię to co­dzien­nie, mi­mo­wol­nie, czy­niąc z tego ele­ment po­ran­nego ry­tu­ału.

Zu­peł­nie jak te kwiaty, które sta­wiam tak, by mo­gła je zo­ba­czyć. Nie uj­rzy ich, a ja po kilku dniach wy­rzucę uschnięty wie­cheć i za­stą­pię go no­wym bu­kie­tem z mar­ketu.

Za­pła­kał­bym, ale nie mogę. Z pew­no­ścią nie mam już gru­czo­łów łzo­wych. Jak to mó­wią: na­rząd nie­uży­wany za­nika.

Od­gar­niam ja­sny ko­smyk z jej czoła, przy oka­zji do­ty­ka­jąc po­zba­wio­nej ru­mień­ców skóry. Zim­nej. Naj­wy­żej sie­dem, osiem stopni, ale to dla­tego, że w cha­cie jest rów­nie chłodno. Ciało leży wy­star­cza­jąco długo, by jego cie­płota zrów­nała się z tem­pe­ra­turą oto­cze­nia.

Mnie to zimno nie prze­szka­dza. I tak czę­sto wy­cho­dzę. Gro­ma­dzę za­pasy. Ostat­nia par­tia przy­nie­sio­nych kar­to­ni­ków pię­trzy się jesz­cze na dę­bo­wej ła­wie. Upchnę je do spi­żarni za chwilę. Te­raz mu­szę przez mo­ment od­po­cząć i zjeść. We­zmę coś z po­przed­niej wy­prawy. Tej, pod­czas któ­rej okra­dłem ma­ga­zyn Erb­sen Markt. Te pro­dukty mają krót­sze ter­miny przy­dat­no­ści. Wy­bie­ram lio­fi­li­zo­waną kostkę opi­saną jako kon­cen­trat owo­cowy. Oczy­wi­ście bazą tej pulpy nie są praw­dziwe owoce. Zresztą, mam to gdzieś.

Sia­dam przy oknie i pa­trzę na po­kryte świe­żym śnie­giem zbo­cza. Syp­nęło w nocy — pierw­szy raz tej je­sieni. Stro­mi­zny do­brze trzy­mają puch, więc będę mu­siał uwa­żać. Po­cze­kać z opusz­cze­niem chaty, aż znów za­cznie pa­dać. W le­sie prędko nie od­kryją mo­ich śla­dów, ale go­rzej na otwar­tej prze­strzeni.

Żuję po­woli owo­co­wego gluta, prze­su­wa­jąc wzro­kiem po ostrej al­pej­skiej grani od­dzie­la­ją­cej mnie od świata. Jest piękna, ale da­leko jej do mo­jej ma­je­sta­tycz­nej góry. Tej je­dy­nej. Tej, któ­rej szczyt wy­pa­lił się we wspo­mnie­niach z dzie­ciń­stwa.

Za­czyna de­li­kat­nie pró­szyć. W nocy, je­śli nie za­cznie wiać cie­pły fen, tem­pe­ra­tura może mocno spaść. Spo­glą­dam na stertę drewna przy ko­minku. Rzecz ja­sna, nie za­mie­rzam roz­pa­lać ognia. Dym uniósłby się po­nad drze­wami, a tego mu­szę uni­kać. Przy­go­to­wany stos czeka na wła­ściwy mo­ment.

Rzu­cam pu­stym kar­to­ni­kiem przez cały po­kój do sto­ją­cego przy wej­ściu wia­dra. Tra­fiam. Nie jest źle. Mimo na­si­la­ją­cych się bó­lów dłoni i ra­mion nie stra­ci­łem ko­or­dy­na­cji. Po­woli za­czy­nam się też przy­zwy­cza­jać do tego, że na­dal chudnę.

Chyba ją przy­kryję. Wiem, że nie ma to więk­szego zna­cze­nia, ale nie chciał­bym, by za­mar­zła.

Biorę stary, wy­pło­wiały pled i do­kład­nie ją okry­wam, po­zo­sta­wia­jąc twarz od­sło­niętą. Nie­sforny ko­smyk znów zsu­nął się jej na czoło. To pew­nie przez prze­ciąg.

— Ko­cham cię.Rozdział 3

12 kwietnia, poniedziałek

Stoję w dłu­giej ko­lejce dla pa­sa­że­rów lo­tów czar­te­ro­wych. Nie pa­mię­tam, kiedy ostat­nio by­łem na pra­skim lot­ni­sku. Na pewno w dzie­ciń­stwie, ale nie po­tra­fię okre­ślić, ile mia­łem wtedy lat. Przy­pro­wa­dziła nas wtedy Sy­grida, a je­dyne, co za­pa­dło mi w pa­mięć z tam­tej wy­cieczki, to ryk sil­ni­ków przy star­cie naj­więk­szych sa­mo­lo­tów. Ni­gdy nie mie­li­śmy go­ści, któ­rych trzeba by­łoby od­bie­rać z lot­ni­ska, a sami też nie la­ta­li­śmy. Ten śro­dek trans­portu był poza na­szym za­się­giem fi­nan­so­wym. Dla­tego to bę­dzie mój pierw­szy lot.

Roz­glą­dam się, pró­bu­jąc za­jąć czymś my­śli i przy­tłu­mić zde­ner­wo­wa­nie, przy­spie­szone bi­cie serca oraz ścisk je­lit. Rano nie mo­głem prze­łknąć śnia­da­nia mimo do­kucz­li­wego głodu, który to­wa­rzy­szy mi już od dwóch dni.

Wzdłuż hali od­praw, od­dzie­lony nie­prze­suw­nymi sta­lo­wymi ba­rier­kami, cią­gnie się żółty pas, po któ­rym po­ru­szają się pa­trole po­li­cji gra­nicz­nej. Każdy z funk­cjo­na­riu­szy trzyma długą broń skie­ro­waną lufą w dół, a przy pa­sie ma kom­pak­towy au­to­mat. Mun­du­rowi zgru­po­wani są w for­ma­cje trzy­oso­bowe. Stoją nie­ru­chomo przez kilka mi­nut, lu­stru­jąc halę od­praw, by na­gle, na je­den sy­gnał, ru­szyć z pełną pręd­ko­ścią, przy wtó­rze wy­raź­nego chrzę­stu eg­zosz­kie­le­tów. To przy­ciąga wzrok po­dróż­nych. Wi­dać, że szcze­gól­nie przy­by­sze z Al­ma­nyi oraz in­nych suł­ta­na­tów zer­kają na tę de­mon­stra­cję ukrad­kiem, wy­raź­nie spło­szeni szyb­ko­ścią i wiel­ko­ścią po­li­cjan­tów.

Po­dej­rze­wam, że to ce­lowa ma­ni­fe­sta­cja siły, ma­jąca dzia­łać pre­wen­cyj­nie na cy­wili, a zwłasz­cza na przy­by­szów spoza Unii. Przy­śpie­szony o osiem­dzie­siąt pro­cent, opan­ce­rzony i uzbro­jony pa­trol bu­dzi zro­zu­miały re­spekt oraz nie­do­wie­rza­nie u osób, które wcze­śniej nie ze­tknęły się z tak pod­krę­co­nymi oso­bami. W ści­sku ulicz­nym, gdzie w każ­dej chwili ist­nieje ry­zyko nie­spo­dzie­wa­nego kon­taktu z prze­chod­niami, po­li­cjanci na ogół ha­mują swoją eks­pre­sję, kon­tro­lują ru­chy i nie de­mon­strują peł­nej ak­ce­le­ra­cji. Zresztą po mie­ście naj­czę­ściej po­ru­szają się ra­dio­wo­zami, uni­ka­jąc pa­tro­lo­wa­nia pie­szo.

Na mnie także wi­dok tej po­li­cyj­nej ma­ni­fe­sta­cji robi wra­że­nie. Moja zwięk­szona per­cep­cja su­biek­tyw­nie „spo­wal­nia” ruch ma­sze­ru­ją­cych, ale wciąż do­strze­gam, jak są im­po­nu­jąco szybcy.

Po­gra­nicz­nik ska­nuje moją bran­so­letę i wska­zuje mi ko­ło­wro­tek, przez który prze­cho­dzę do wła­ści­wej od­prawy. Usta­wiam się w ko­lejce do bramki kon­tro­l­nej. Żo­łą­dek ści­śnięty skur­czami do­maga się ja­kie­go­kol­wiek po­ży­wie­nia. Może coś da­dzą na po­kła­dzie?

Na­gle ktoś kle­pie mnie w ra­mię.

— Cześć! Wi­dzę, ko­leś, że też je­steś od Dvo­řáka. Je­stem Ma­rek — przed­sta­wia się sto­jący za mną si­wawy męż­czy­zna.

No tak, obaj mamy na blu­zach wy­ha­fto­wane logo firmy.

— Jan.

— By­łeś już na kontr­ak­cie?

— Nie, to mój pierw­szy raz.

— Spo­koj­nie, wpro­wa­dzę cię. To już moja ósma szwedzka tura, a w ogóle to ze dwu­dzie­sta. Po­la­ta­łem so­bie już tro­chę, he, he. A ty, gdzie masz bu­dowę? — Ma­rek spra­wia wra­że­nie wy­lu­zo­wa­nego, kon­tak­to­wego fa­ceta.

Nie znam ko­legi, ale je­śli tyle razy był na kon­trak­tach, to rze­czy­wi­ście mo­gli­śmy się ni­gdy nie spo­tkać. Taka liczba wy­jaz­dów to przy­naj­mniej pięć lat ży­cia w cią­głym przy­spie­sze­niu, i to co naj­mniej trzy­dzie­sto­pro­cen­to­wym.

— Sztok­holm, gdzieś w cen­trum — od­po­wia­dam.

— No to bę­dziemy ra­zem pra­co­wać, bra­chu. Dvo­řák robi w sto­licy tylko na jed­nej bu­do­wie. W czar­te­rze nie ma miejsc nu­me­ro­wa­nych, usiądź koło mnie.

Do­cie­ramy do cel­ni­ków sto­ją­cych przy ta­śmo­ciągu. Na­śla­du­jąc Marka, wy­cią­gam na tacę wszystko, co mam w kie­sze­niach, i ścią­gam buty. Kon­trola jest sprawna, bez ce­lo­wego czy zło­śli­wego prze­dłu­ża­nia. Pa­sa­że­ro­wie — pra­cow­nicy na kon­trak­tach za­gra­nicz­nych — po­sia­dają za­zwy­czaj mo­dy­fi­ka­cje w prze­dziale od trzy­dzie­stu do pięć­dzie­się­ciu pro­cent, a cel­nicy po­ru­szają się w zbli­żo­nym tem­pie. Nie wiem, czy ob­sługa celna jest do­bie­rana pod ką­tem stop­nia przy­spie­sze­nia pa­sa­że­rów da­nego lotu, czy jest to stan­dard dla wszyst­kich funk­cjo­na­riu­szy tej służby.

Ska­nery wmon­to­wane w bram­kach po­bie­rają in­for­ma­cje iden­ty­fi­ka­cyjne z bran­so­let, a czuj­niki bio­me­tryczne we­ry­fi­kują ich zgod­ność. Nikt z na­szej grupy od­la­tu­ją­cej do Szwe­cji nie wy­wo­łuje alarmu ani nie wzbu­dza za­in­te­re­so­wa­nia per­so­nelu od­pra­wia­ją­cego.

Sa­mo­lot jest cia­sny: to średni Air­bus, który lata świet­no­ści ma już za sobą. Za­pewne wy­pro­du­ko­wano go w la­tach trzy­dzie­stych, gdy kon­sor­cjum jesz­cze ist­niało, a fa­bryki w za­chod­niej Eu­ro­pie nie były za­my­kane z po­wodu prze­mian po­li­tyczno-re­li­gij­nych. Po­siada tylko klasę eko­no­miczną z gę­sto po­upy­cha­nymi fo­te­lami. Wnę­trze wska­zuje, że sa­mo­lot służy do szyb­kiego, czę­stego trans­portu pra­cow­ni­ków, bez ca­te­ringu czy in­nych zbęd­nych udo­god­nień. Kli­ma­ty­za­cja jesz­cze nie działa, więc w po­wie­trzu unosi się por­cja kwa­śnego odoru. Cuch­nie po­tem i skar­pet­kami. Na po­kła­dzie jest tylko jedna ste­war­desa, w do­datku nie pierw­szej mło­do­ści i urody. Może to też stan­dard w prze­wo­zach ro­bot­ni­czych.

— Chcesz przy oknie? Nie? To ja siądę — mówi Ma­rek, wci­ska­jąc się pod ilu­mi­na­tor. — Cza­sem, jak nie mam z kim ga­dać, to przy­naj­mniej mogę so­bie po­pa­trzeć. Nie śpię w sa­mo­lo­tach, bo jakby spa­dał, nie chciał­bym tego prze­ga­pić, he, he — szcze­rzy się.

Na ten drę­twy żart roz­cią­gam usta w sy­mu­la­cji uśmie­chu. Czuję się klau­stro­fo­bicz­nie w tej cia­snej, śmier­dzą­cej ru­rze. Dzię­kuję so­bie w du­chu, że mam pu­sty żo­łą­dek.

— A w ogóle to co ro­bisz, bra­chu? Ja je­stem in­sta­la­to­rem.

— Spa­wacz. Co kła­dziesz?

— Wszystko, ale na kontr­ak­cie głów­nie zaj­muję się złą­czami wie­lo­me­dial­nymi i sie­ciami. Mó­wię ci, ro­bota nie jest naj­gor­sza, tylko trzeba się uwi­jać, bo jak zro­bisz opóź­nie­nie, to cię ode­ślą. Ci cho­lerni mu­zuł­ma­nie każ­dego pil­nują. Do­stają od na­szych in­for­ma­cje o twoim mnoż­niku, a po­tem pod­krę­cają ci normę dzienną.

— To kto nami za­rzą­dza? Szwe­dzi czy nasi?

Ma­rek wzdy­cha. Nie wiem, czy z po­wodu na­iw­no­ści mo­jego py­ta­nia, czy przez te­mat, który po­ru­szy­łem.

— For­mal­nie za­wsze pod­le­gasz maj­strowi, a on pod­lega na­szemu kie­row­ni­kowi bu­dowy. To on wy­zna­cza normy do wy­ko­na­nia. Ale w prak­tyce na każ­dej bu­do­wie jest tak zwany mu­ta­ha­mis, czyli „gor­liwy”. Kon­tro­luje na­szą pracę, wtrąca się do pla­nów i, co naj­waż­niej­sze, pil­nuje, by­śmy nie siali zgor­sze­nia. Naj­le­piej: kwa­tera–ro­bota, ro­bota–kwa­tera i tak w kółko.

Wszy­scy od­la­tu­jący już za­jęli miej­sca w sa­mo­lo­cie. Wi­dzę tylko sa­mych męż­czyzn. Każdy wy­gląda na pra­cow­nika fi­zycz­nego, wra­ca­ją­cego na nową turę po gra­fi­ko­wej pau­zie. Mimo wy­po­czynku w kraju, wśród ro­dzin, ich twa­rze są zmę­czone i po­zba­wione ra­do­ści. Roz­mowy sły­chać nie­liczne i przy­ci­szone. Nie­któ­rzy już za­my­kają oczy, żeby wy­ko­rzy­stać lot na dwu­go­dzinną do­dat­kową re­ge­ne­ra­cję.

Czy ja też będę tak wy­glą­dał po kilku wy­jaz­dach kon­trak­to­wych? Wy­eks­plo­ato­wany przez przy­spie­sze­nie i tempo pracy?

Drę­czy mnie jesz­cze coś.

— Wiesz, mogę mieć pro­blem ze szkie­le­tem. Ostat­nio za­kła­da­łem taki jesz­cze przy na­uce za­wodu, w szkole.

— Nie martw się. Je­den dzień po­pra­cu­jesz z kra­bem i się przy­zwy­cza­isz. A po rusz­to­wa­niach to się w nim śmiga, że hej! Wszyst­kie na­rzę­dzia mo­żesz na nim po­wie­sić.

Star­tu­jemy pla­nowo. Na­bie­ramy pręd­ko­ści na pa­sie lot­ni­ska przy prze­raź­li­wym huku sil­ni­ków, po­chła­nia­ją­cym wszyst­kie inne dźwięki. Sa­mo­lot lekko pod­ska­kuje, a mój żo­łą­dek go na­śla­duje, pod­rzu­ca­jąc żółć do gar­dła. Jesz­cze za­nim nasz Air­bus osta­tecz­nie ode­rwie się od ziemi, wy­raź­nie i gwał­tow­nie ude­rzają we mnie neu­ro­hor­mony.

Czuję przy­spie­sze­nie pulsu w skro­niach i szyb­kie, pal­pi­ta­cyjne bi­cie serca. Moje mię­śnie naj­pierw za­czy­nają drżeć, by po chwili gęst­nieć w nad­cią­ga­ją­cych pa­rok­sy­zmach skur­czów. Te jed­nak nie na­stę­pują: włókna tę­żeją na tyle, by nie wy­stą­piła bo­le­sność, i choć są twarde, czuję, że mogę się po­ru­szać. Przód ma­szyny mocno unosi się w górę, ad­re­na­lina mnie za­lewa, a serce gwał­tow­nie trze­po­cze…

Ma­rek mówi coś, ale brzmi zu­peł­nie nie­zro­zu­miale, słowa roz­cią­gają się w ba­sowy ciąg beł­ko­tli­wych dźwię­ków. Czas staje. Sły­szę wszech­obecny, bar­dzo ni­ski, ryt­miczny i dud­niący od­głos. Sa­mo­lot wisi nie­ru­chomo w po­wie­trzu, a ja wy­raź­nie wi­dzę w ilu­mi­na­to­rze, że bu­dy­nek hali za­styga w kil­ku­se­kun­do­wej stop­klatce. Nikt się nie po­ru­sza ani w środku, ani na ze­wnątrz. I już nie sły­szę pul­su­ją­cego dud­nie­nia. Jest je­den długi dźwięk nie dźwięk. Jak tło czy woda, która cię ota­cza. Od­bie­rasz to ca­łym sobą, a nie tylko uszami…

…a po­tem wszystko jed­no­cze­śnie ożywa. Ka­dłub pul­suje, dud­nie­nie prze­cho­dzi stop­niowo w brzę­czące drga­nia, za­głu­szane ry­kiem sil­ni­ków.

— …nnnn­no­ooo tooo po­oomy­y­y­śla­łem: „Co mi za­leży”. I tak cią­gnę już ko­lejny rok. Moja Li­duszka ma­ru­dzi za każ­dym ra­zem, ale jak mam wy­kar­mić ich wszyst­kich? Jesz­cze moi ro­dzice…

Je­stem zdez­o­rien­to­wany i oszo­ło­miony. Lekko dy­go­czę. Czego wła­śnie do­świad­czy­łem? Chwi­lo­wej aber­ra­cji umy­słu, a może ja­kie­goś udaru? Nie stra­ci­łem przy­tom­no­ści, tego je­stem pe­wien. Po­dob­nie jak tego, że to wy­da­rzyło się na­prawdę i trwało te spek­ta­ku­larne kilka se­kund.

— …ojca renta tro­chę ra­tuje sy­tu­ację, ale nie są w sta­nie już sami miesz­kać…

Po­ja­wia się myśl, że do­świad­czy­łem na­głego przy­spie­sze­nia o nie­wy­obra­żal­nym współ­czyn­niku. Choć na po­czątku od­rzu­cam ją jako ab­sur­dalną, nie­ubła­ga­nie po­wraca, aż za­gnież­dża się na stałe. Ile to mo­gło być pro­cent? Dwie­ście? Trzy­sta? Ra­czej nie­moż­liwe. Z tego, co pa­mię­tam z pro­gra­mów w sieci, prze­kro­cze­nie mnoż­nika po­wy­żej dwóch i pół koń­czyło się nie­od­wra­cal­nymi zmia­nami w or­ga­ni­zmie, a w kon­se­kwen­cji śmier­cią. Pro­wa­dzono ba­da­nia w tym kie­runku, ale nikt nie ogło­sił suk­cesu.

Na ję­zyku czuję me­ta­liczny smak. Znów skręca mnie z głodu.

— Masz może coś do je­dze­nia? — prze­ry­wam Mar­kowi mo­no­log.

— Znamy się do­piero go­dzinę, a ty już wpra­szasz się na obiad? — krzywi się za­baw­nie, ale w jego gło­sie nie sły­chać pre­ten­sji ani zło­śli­wo­ści. — Mam cia­sto zro­bione przez Lidę. Droż­dżowe, z praw­dzi­wymi owo­cami! Dam ci ka­wa­łek.

Sięga do torby pod­ręcz­nej i wy­ciąga pa­pie­rowy pa­ku­nek. Cia­sto, po­kro­jone na kil­ka­na­ście ma­łych ka­wał­ków, wy­gląda sma­ko­wi­cie. Biorę od razu dwa, na co Ma­rek kiwa tylko głową. Bez wa­ha­nia wpy­cham oba do ust. Spra­gniony wę­glo­wo­da­nów nie mogę się opa­no­wać.

— Pyszne, dzię­kuję — mem­łam z pełną gębą.

— Smacz­nego! Ale się bę­dzie śmiała, gdy jej opo­wiem, jak się rzu­ci­łeś…

Prze­żu­wa­jąc wy­piek żony Marka, do­znaję olśnie­nia. Przy tak na­głej ak­ce­le­ra­cji in­iek­tor mu­siał wstrzyk­nąć więk­szą dawkę neu­ro­prze­kaź­ni­ków. A to można spraw­dzić w hi­sto­rii bran­so­lety. Ta­kie in­for­ma­cje są zrzu­cane do sys­temu au­to­ma­tycz­nie, gdy ma­nela po­ja­wia się w za­sięgu punk­tów do­stę­po­wych. Jed­nak tu, w sa­mo­lo­cie, mu­szą jesz­cze znaj­do­wać się w urzą­dze­niu na moim nad­garstku. Do­ty­kam ekranu i za­głę­biam się w menu. Po ko­lei prze­ska­kuję różne in­for­ma­cje, aż w końcu do­cie­ram do da­nych, które mnie in­te­re­sują.

Hi­sto­ria in­iek­tora obej­muje ostat­nie trzy go­dziny. We­dług za­pi­sów w niej za­war­tych pra­wie nie przyj­mo­wa­łem w tym cza­sie miksu hor­mo­nów. Z kil­ku­dzie­się­ciu sub­stan­cji, które po­winny być po­da­wane w spo­sób cią­gły do pod­trzy­ma­nia przy­spie­sze­nia, otrzy­ma­łem tylko kilka, a i te w śla­do­wych ilo­ściach. Im­plant prze­ana­li­zo­wał stan mo­jego or­ga­ni­zmu i uznał, że nie ma po­trzeby zwięk­szać da­wek. Mi­kro­port bran­so­lety uwal­niał za­le­d­wie po­je­dyn­cze mi­kro­gramy paru neu­ro­prze­kaź­ni­ków. A w chwili, gdy do­świad­cza­łem do­mnie­ma­nego spo­wol­nie­nia czasu, pro­ces po­da­wa­nia tych sub­stan­cji za­trzy­mał się cał­ko­wi­cie. Cho­lera, to prze­cież bez sensu…

— …chcesz zo­ba­czyć? — Ko­lega sztur­cha mnie w ra­mię.

— Co…? A, tak. — Nie mam po­ję­cia, o czym mówi.

— O, zo­bacz! To moja banda. — Ma­rek wy­świe­tla holo nad ekra­nem swo­jej bran­so­lety: trójka dzieci stroi głu­pawe miny, dwoje sta­rusz­ków stoi za nimi, a on obej­muje drobną blon­dynkę. — Jest nas tro­chę. A ty? Masz żonę i dzieci?

— Nie, je­stem sam.

— Szczę­ściarz! My mamy jesz­cze psa i kota.

Lot trwa kró­cej niż dwie go­dziny stan­dar­dowe. Mam o czym my­śleć, ale choć cią­głe ga­dul­stwo no­wego kom­pana jest mę­czące, sta­ram się nie oka­zy­wać iry­ta­cji. Gdy pod­cho­dzimy do lą­do­wa­nia, ze zdu­mie­niem stwier­dzam, że czas po­dróży zle­ciał mi za­dzi­wia­jąco szybko.

W trak­cie ko­ło­wa­nia na pły­cie Ma­rek nie­spo­dzie­wa­nie pro­po­nuje:

— Mam wolne miej­sce w po­koju, jak chcesz, mo­żesz się do­kwa­te­ro­wać. Nor­mal­nie, jako no­wemu, pew­nie przy­dzielą ci łóżko w czwórce lub więk­szym po­koju. Ja mam dwójkę.

— Dzięki. Twój współ­lo­ka­tor wró­cił na stałe do domu?

— W su­mie to tak. Wy­wa­lili go za al­ko­hol. Parę piw, wy­szedł na mia­sto, no i wy­lot.

***

W ter­mi­nalu sztok­holm­skim można za­uwa­żyć mniej po­dróż­nych niż w pra­skim. Kie­ru­nek pół­nocny obec­nie nie cie­szy się szcze­gólną po­pu­lar­no­ścią tu­ry­styczną. Mu­zuł­mań­ska Szwe­cja nie jest człon­kiem Unii Eu­ro­pej­skiej, a liczne za­kazy i ogra­ni­cze­nia, ta­kie jak te do­ty­czące spo­ży­wa­nia al­ko­holu, znie­chę­cają do ma­so­wych wy­cie­czek.

Idę za Mar­kiem, za­do­wo­lony, że w ob­cym kraju mam do­świad­czo­nego prze­wod­nika. Z hali przy­lo­tów wy­cho­dzimy całą grupą na boczny par­king, gdzie mają na nas cze­kać busy roz­wo­żące do kwa­ter.

Za­ska­kuje mnie tem­pe­ra­tura na ze­wnątrz. Przy­jemne kil­ka­na­ście stopni i lek­kie po­dmu­chy wia­tru to coś, na co o tej po­rze roku w Pra­dze nie można li­czyć. Zie­leń drzew jest in­ten­sywna, a w po­wie­trzu unosi się za­pach soli i wil­goci. Niebo jest za­cią­gnięte war­stwą wy­soko skłę­bio­nych, pie­rza­stych chmur. Po­dobne wi­dzia­łem ostat­nio chyba w lu­tym.

Czeka na nas zbie­ra­nina po­jaz­dów róż­nych ma­rek i w róż­nym sta­nie tech­nicz­nym. Nasz bus, po­rdze­wiały mer­ce­des, ma za przed­nią szybą odra­paną ta­bliczkę z na­pi­sem „Lilla Es­sin­gen”. Kie­rowcą, za­pewne rów­nież wła­ści­cie­lem, jest Szwed o ciem­niej­szej kar­na­cji. Gdy wsia­damy, ob­raca się ospale na sie­dze­niu, mie­rząc każ­dego z nas wzro­kiem, po czym bez po­śpie­chu wrzuca bieg.

Ru­chy kie­rowcy w pierw­szej chwili wy­dają mi się prze­sad­nie zwol­nione, jakby po­wie­trze miało gę­stość ki­sielu. Po chwili przy­po­mi­nam so­bie, że każdy spo­tkany kra­jo­wiec jest je­dynką. De­mon­stra­cyjne ocią­ga­nie się może być także formą wy­ra­ża­nia po­gardy dla przy­spie­szo­nych przy­by­szów. Ma­rek wcze­śniej wy­ja­śnił mi, że wszy­scy miesz­kańcy Sztok­holmu, z ja­kimi się ze­tkniemy, mają za za­da­nie nas pil­no­wać. Jako nie­wierni, a do­dat­kowo jako „zmu­to­wane po­czwary”, sta­no­wimy za­gro­że­nie dla zdro­wego spo­łe­czeń­stwa re­pu­bliki is­lam­skiej.

Na­sza stan­cja pra­cow­ni­cza znaj­duje się w sta­rym blo­ko­wi­sku na jed­nej z wysp śród­mie­ścia. Wy­spa na­zywa się, jak wska­zuje ta­bliczka w bu­sie: Lilla Es­sin­gen. Ba­ner na wjeź­dzie wita wy­bla­kłym „Väl­kom­men”.

— Wi­taj w domu — od­zywa się z drwiną mój to­wa­rzysz.

Cia­sno po­bu­do­wane pię­trowce wy­glą­dają na za­pusz­czone i zde­wa­sto­wane. Ich odra­pane ele­wa­cje, ob­fi­cie upstrzone pstro­ka­tymi pla­mami graf­fiti, two­rzą po­nure wą­wozy. As­falt mię­dzy bu­dyn­kami jest spę­kany, pe­łen dziur, a traw­niki zdzi­czałe, po­ro­śnięte kę­pami do­rod­nych po­krzyw. Mi­jamy sto­jący na rogu czę­ściowo spa­lony, kil­ku­pię­trowy bu­dy­nek. Okna oraz wej­ścia do jego kla­tek scho­do­wych stra­szą czar­nymi, po­zba­wio­nymi sto­larki otwo­rami. Przez mgnie­nie w czerni po­go­rze­li­ska ma­ja­czy ja­kaś syl­wetka, ktoś zdaje się ob­ser­wo­wać nasz prze­jazd. Albo tylko tak mi się wy­daje, bo po chwili nie je­stem już tego pe­wien.

Od mo­mentu wjazdu na wy­spę to­wa­rzy­szą nam śmieci wa­la­jące się do­okoła, głów­nie fo­lie i pa­piery pod­ry­wane gwał­tow­nym po­dmu­chem prze­jeż­dża­ją­cych sa­mo­cho­dów. Wszystko wska­zuje na to, że służby ko­mu­nalne od­wie­dzają ten kwar­tał rzadko. Lub wcale.

Nasz blok stoi w sze­regu ta­kich sa­mych, wy­sma­ro­wa­nych spre­jami, ko­stek. Po­cie­sza­jące jest to, że przy­naj­mniej w jego oknach tkwią wszyst­kie szyby.

Po­kój na pię­trze, który mam dzie­lić z Mar­kiem, jest nie­wielki. Wy­po­sa­że­nie obej­muje je­dy­nie dwie jed­no­drzwiowe szafy sto­jące w na­roż­ni­kach przy wej­ściu oraz sto­lik i dwa łóżka usta­wione wez­gło­wiami w stronę okna. Me­ble są pro­ste, kla­sycz­nie ike­ow­skie, z licz­nymi prze­tar­ciami i za­dra­pa­niami, które świad­czą o ich wie­lo­let­nim użyt­ko­wa­niu. Za oknem, po­mię­dzy do­mami w ko­lej­nym rzę­dzie, po­ły­skują wody za­toki. Po­kój ma wła­sną, małą ła­zienkę.

— Lewe jest moje. Mo­żesz wy­brać z po­zo­sta­łych, he, he — uśmie­cha się Ma­rek, rzu­ca­jąc swój ple­cak na pod­łogę przy łóżku.

Nie przy­wio­złem zbyt wielu rze­czy, więc upy­cham je do szafy na jedną półkę. Nie mam po­my­słu, co da­lej ro­bić. Wi­dząc to, Ma­rek pod­po­wiada:

— Te­raz mamy tro­chę czasu. Za dwie go­dziny mo­żemy po­je­chać na drugą zmianę. Nie ma sensu cze­kać do ju­tra. Im wię­cej pra­cu­jesz, tym wię­cej za­ro­bisz — mówi i wy­ciąga przy­wie­ziony z domu pro­wiant. — Zjemy coś naj­pierw, a póź­niej do ro­boty. Je­dze­nie trzy­maj w po­koju, bo ze wspól­nych lo­dó­wek, nie wie­dzieć czemu, znika.

Czuję się nie­zręcz­nie, przyj­mu­jąc od niego paczkę z za­pa­ko­waną por­cją obia­dową. Nie po­my­śla­łem zu­peł­nie o tym, by za­brać z Czech żyw­ność.

— Ju­tro zro­bię za­kupy, to uzu­peł­nię ci za­pasy. Albo je­śli chcesz, to za­płacę.

Ma­rek ma­cha ręką.

— Jedz, na zdro­wie. Lida dała mi je­dze­nia i tak tylko na ty­dzień. Choć tu jest dro­żej, nie ma sensu wię­cej przy­wo­zić. Zresztą, wy­szedłby wtedy po­nadnor­ma­tywny ba­gaż. A kasa… sam wiesz…

Po­woli żuję mięso z paczki. Oczy­wi­ście, to kur­czak, przy­rzą­dzony dość ostro, na bry­kie­cie z ryżu. Po­dej­rze­wam, że na bar­dziej wy­szu­kane mięso nie było ich stać.

— Wiesz, co jest naj­gor­sze? Że sta­rasz się, za­pie­przasz, pod­krę­casz, a kasy ja­koś nie przy­bywa — żali się Ma­rek. Milk­nie na chwilę i pa­trzy w stronę okna. — Moja pen­sja i so­cjal po­zwa­lają ja­koś prze­żyć. Ale sam wi­dzia­łeś, ile nas jest. Dziadki do­stają tyle, co kot na­pła­kał. Stare je­dynki poza sys­te­mem. Li­duszka mo­głaby pra­co­wać, bo ma je­den dwa, ale przy trójce dzie­cia­ków sie­dzi w domu. Jak pod­nio­słem na trzy­dzie­ści pro­cent, my­śla­łem, że nam się po­prawi. A tu raty za szkie­let. Wtedy jesz­cze Jitki nie było, a Honza był ma­leńki.

— Też mnie za­sko­czyło, ile nam po­trą­cają.

— Po po­wro­cie spró­buję pod­krę­cić na pół­tora.

Pa­trzę na niego z nie­do­wie­rza­niem.

— Chcesz na maksa!?

— Za kraba już płacę, więc pod­wyżka bę­dzie od­czu­walna. — Ma­rek wzru­sza ra­mio­nami.

— Mniej niż pół pro­cent lu­dzi ma pół­tora! Nie każdy jest w sta­nie to osią­gnąć. Mo­żesz się prze­grzać.

— Wiem, ale mu­szę spró­bo­wać. Zresztą, cała po­li­cja i mun­du­rowi cią­gną na osiem­dzie­się­ciu.

— Za­po­mi­nasz, że ich eg­zosz­kie­lety mają wła­sną ak­ce­le­ra­cję. Służby mają bo­jowe wsz­czepy z więk­szą czę­sto­tli­wo­ścią im­pul­sów. Poza tym ich przy­spie­sze­nia są okre­sowe. Dwa, trzy mie­siące i spo­wal­niają ich do bez­piecz­nej pręd­ko­ści. O ro­boli nikt się tak nie trosz­czy.

— Wie­rzę, że mi się uda. Chcesz cia­sta?

***

Na bu­dowę przy­jeż­dżamy około dru­giej. Na­sza firma wznosi wie­żo­wiec w oto­cze­niu po­dob­nych, już ukoń­czo­nych i od­da­nych do użytku. Kon­struk­cja bu­dynku sięga kil­ku­dzie­się­ciu pię­ter, a umiej­sco­wie­nie dźwi­gów su­ge­ruje, że pla­no­wane jest mon­to­wa­nie ko­lej­nych kon­dy­gna­cji. Na ra­zie struk­tura nie ma jesz­cze ele­wa­cji, we­wnętrz­nych stro­pów ani ścian.

— Chodź, po­znasz bry­ga­dzi­stę, który nad­zo­ruje spa­wa­czy — mówi Ma­rek, pro­wa­dząc mnie do jed­nego z kon­te­ne­rów przy wjeź­dzie na bu­dowę. — Zo­sta­wię cię tam, a sam pójdę do swo­ich.

Maj­ster, ni­ski Czech o imie­niu Ja­ro­mir, wita mnie bez zbęd­nych ce­re­mo­nii. Ma na swoim biur­ko­wym ter­mi­nalu moje dane, a więc i in­for­ma­cję o do­piero co uzy­ska­nym pod­krę­ce­niu. Dłuż­sze prze­py­ty­wa­nie wo­bec tego jest zby­teczne. Ska­nuje moją bran­so­letę i pyta o do­świad­cze­nie z eg­zosz­kie­le­tem.

— Brak — od­po­wia­dam.

— Po­bierz kraba z ma­ga­zynu. Trzeci kon­te­ner na prawo. Masz pół go­dziny na za­po­zna­nie się ze szkie­le­tem. Spa­warka jest pod­łą­czona w gnieź­dzie. Daj, wgram plany i za­da­nia.

Wy­cią­gam rękę z ma­nelą w jego kie­runku, a on do­tyka jej koń­cówką szy­fro­wa­nego in­ter­fejsu sty­ko­wego. Na ekra­nie bran­so­lety po­ja­wiają się ikony pli­ków pro­jek­to­wych oraz har­mo­no­gramu mon­tażu. I to by było na tyle. Bry­ga­dzi­sta prze­staje się mną in­te­re­so­wać, ob­ra­cam się więc na pię­cie i ru­szam po sprzęt.

Za­kła­dam ste­laż ze­wnętrz­nego pan­ce­rza. Jest sztywny i nie­wy­godny, do­póki nie wpro­wa­dzam w swoją bran­so­letę kodu do urzą­dze­nia. Kom­pu­ter szkie­letu łą­czy się bez­prze­wo­dowo z moim im­plan­tem. Mo­men­tal­nie czuję, jak ręce i nogi stają się lżej­sze. Si­łow­niki „kraba” syn­chro­ni­zują się z ge­ne­ra­to­rem im­pul­sów wsz­cze­pio­nym w moje ciało. Wy­star­czy pod­nieść do­wolną koń­czynę, a eg­zosz­kie­let po­wta­rza ten ruch.

Oglą­dam spa­warkę. To stan­dar­dowy mo­del, wy­po­sa­żony w zbior­nik ży­wicy oraz po­daj­nik włó­kien kar­bo­no­wego la­mi­natu. Koń­cówka zgrze­wa­jąca alu­mi­nium jest czy­sta, co do­brze świad­czy o po­przed­niku, który ko­rzy­stał z tego ze­stawu.

Pół go­dziny prze­zna­czone na oswo­je­nie się z uprzężą wy­ko­rzy­stuję w pełni. Cho­dzę po placu i mar­kuję pre­cy­zyjne ru­chy rąk oraz trzy­ma­nych na­rzę­dzi. Od­pa­lam zgrze­warkę, a na­stęp­nie kle­jow­nicę i czuję, że za­czy­nam swo­bod­nie ope­ro­wać ca­łym ze­sta­wem.

Gdy czas tre­ningu mija, wjeż­dżam windą na szczyt bu­dynku. Zgod­nie z pla­nami oraz har­mo­no­gra­mem mam za­cząć od po­łu­dnio­wej strony rdze­nia. Tam po­winny być po­przeczne belki cze­ka­jące na po­łą­cze­nie. Na miej­scu uwija się już kilku mon­te­rów oraz trzech spa­wa­czy. Każdy z nas otrzy­mał inną, szcze­gó­łową część pro­jektu kon­struk­cyj­nego z wy­zna­czo­nymi łą­cze­niami do wy­ko­na­nia.

Lu­bię swoją pracę. To uczu­cie two­rze­nia rze­czy ma­te­rial­nych, po­trzeb­nych, a wręcz nie­zbęd­nych. Nie­za­leż­nie od tego, czy cho­dzi o łą­cze­nie więk­szych kon­struk­cji, czy o sta­wia­nie zbior­ni­ków ci­śnie­nio­wych, moje spawy będą la­tami słu­żyć in­nym. Daje mi to sa­tys­fak­cję i po­zwala, mimo kon­cen­tra­cji na za­da­niu, za­cho­wać we­wnętrzny spo­kój. W ta­kich chwi­lach nie my­ślę o ni­czym szcze­gól­nym i od­daję się ci­chej me­dy­ta­cji.

Dziś jed­nak od­czu­wam po­de­ner­wo­wa­nie, sto­jąc na wą­skiej, za­le­d­wie me­tro­wej sze­ro­ko­ści belce, za­mo­co­wa­nej na wy­so­ko­ści kil­ku­dzie­się­ciu pię­ter. Źró­dłem wzbu­rze­nia nie jest oto­cze­nie, bo w po­dob­nych wa­run­kach — oczy­wi­ście oprócz za­ło­żo­nego kraba — by­wa­łem czę­sto.

Czuję we­wnętrzny nie­po­kój, na­ra­sta­jące dy­go­ta­nie oraz roz­draż­nie­nie, które utrud­niają mi kon­cen­tra­cję na pracy. Moje my­śli cią­gle krążą wo­kół zda­rze­nia w sa­mo­lo­cie. Gdy sta­ram się je ode­gnać, wy­pchnąć z głowy, po­ja­wia się nie­spo­dzie­wa­nie scena po­że­gna­nia z April. Sły­szę jej słowa… Jed­no­cze­śnie mam wra­że­nie, że to nie wspo­mnie­nia są źró­dłem mo­jego zde­ner­wo­wa­nia. Jego pod­łoże musi być bar­dziej or­ga­niczne, umiej­sco­wione gdzieś w moim ciele.

Łą­czę po­dłuż­nicę, sta­pia­jąc jej alu­mi­niowy rdzeń ze słu­pem. Sta­ran­nie ukła­dam na wierz­chu spawu kar­bo­nową ple­cionkę. Mu­szę to ro­bić po­woli i pew­nie, miej­sce przy miej­scu, aby ba­da­nie kon­tro­lne nie wy­ka­zało ob­ni­żo­nej wy­trzy­ma­ło­ści szwu.

Wła­śnie za­le­wam spo­inę ży­wicą, szy­ku­jąc się do jej utwar­dze­nia, gdy prze­staję wi­dzieć. Na­gle, bez ostrze­że­nia.

Ogar­nia mnie ciem­ność, w któ­rej pul­sują nie­wy­raźne po­wi­doki tego, co za­re­je­stro­wały moje oczy przed chwilą. Od­ru­chowo od­su­wam spa­warkę od sie­bie. Za­mie­ram prze­ra­żony, wolną dło­nią in­stynk­tow­nie ma­cam lonżę, którą je­stem pod­łą­czony do pręta ase­ku­ra­cyj­nego nad swoją głową. Boję się po­ru­szyć, nie ufam już wła­snemu zmy­słowi rów­no­wagi. Uświa­da­miam so­bie, że dźwięki do­cie­ra­jące do mnie zmie­niły barwy na niż­sze i brzmią dłu­żej, niż po­winny. Znów przy­spie­szam…

Nie wiem, ile to trwa: stę­żały w bez­ru­chu, po­zba­wiony wzroku, cze­kam, aż mi przej­dzie. Mi­jają ko­lejne se­kundy. Cze­kam, bo po pierw­szym wstrzą­sie po­ja­wiła się we­wnętrzna pew­ność, że to chwi­lowe. Dzi­wię się, bo wcze­śniej­szy nie­po­kój oraz dy­go­ta­nie zni­kają. Z każ­dym od­de­chem, mimo kom­plet­nej ciem­no­ści, po­wraca spo­kój. Nic mnie nie boli, nic nie za­kłóca funk­cjo­no­wa­nia or­ga­ni­zmu. Od­dy­cham głę­boko, a każdy ko­lejny haust po­wie­trza roz­luź­nia na­pięte ciało co­raz bar­dziej. Po­ja­wia­jące się krót­kimi fa­lami lek­kie drże­nia mię­śni wy­dają się te­raz na­tu­ralne i ko­nieczne. Już nie boję się, że spadnę. Cze­kam.

Naj­pierw od­głosy oto­cze­nia wra­cają do wła­ści­wych re­je­strów, a chwilę póź­niej ciem­ność za­czyna się roz­wie­wać. Na­dal stoję przed po­dłuż­nicą, z unie­sioną w bok spa­warką. Chyba nikt z pra­cu­ją­cych w po­bliżu nie za­uwa­żył mo­jego za­wie­sze­nia. Moż­liwe, że trwało to zbyt krótko. Moje su­biek­tywne od­czu­cia nie są już żad­nym wy­znacz­ni­kiem czasu.

Do końca dnia nic wię­cej się nie dzieje. Czuję się świet­nie, je­stem pe­łen ener­gii i chęci do pracy. Je­dy­nie głód znów daje o so­bie znać, ale co­raz le­piej go igno­ruję.

Pra­cuję zgod­nie z har­mo­no­gra­mem, wy­ko­nu­jąc ko­lejne po­łą­cze­nia. Pier­wotny nie­po­kój już nie wraca. My­ślę tro­chę o tym, co się wy­da­rzyło — tu na bu­do­wie oraz wcze­śniej w sa­mo­lo­cie. Za­sta­na­wia mnie, że te zda­rze­nia już mnie nie prze­ra­żają. Jakby były na­tu­ralne, jakby przy­go­to­wy­wały mnie na coś.

Po zmia­nie, w dro­dze po­wrot­nej na kwa­tery, pra­cow­ni­czy bus za­trzy­muje się przy ca­ło­do­bo­wym skle­pie. Ku­puję spory za­pas go­to­wych por­cji śnia­da­nio­wych i obia­do­wych. Pa­kuję też całą torbę ba­to­nów, su­szo­nych owo­ców oraz pacz­ko­wa­nych cia­stek — na wszelki wy­pa­dek, gdyby znów do­padł mnie mały głód.

Ceny są fak­tycz­nie wyż­sze niż u nas, ale nie na tyle, by uza­sad­niać przy­wo­że­nie pro­wiantu z Czech. Ka­sowy ter­mi­nal, co mnie za­ska­kuje, roz­li­cza też trans­ak­cje w eu­ro­punk­tach z wy­ko­rzy­sta­niem bran­so­let. Spo­dzie­wa­łem się, że bę­dzie z tym pro­blem. W Is­lam­skiej Re­pu­blice Szwe­cji obo­wią­zuje ko­rona. Spe­cjal­nie do­wią­za­łem konto de­wi­zowe do ma­neli i wy­mie­ni­łem za­wczasu tro­chę euro. A te­raz pa­trzę zdzi­wiony, jak ko­le­dzy z bu­dowy płacą unijną wa­lutą.

To do­bry pro­gno­styk. Za­czy­nam wie­rzyć, że moja tura w Szwe­cji prze­bie­gnie szybko i bez pro­ble­mów.

Na kwa­te­rze rzu­cam za­kupy na sto­lik, in­for­mu­jąc Marka, że to do na­szej wspól­nej spi­żarni. Tro­chę się wzbra­nia, ale osta­tecz­nie przy­staje na moją ofertę. Jemy bez po­śpie­chu późną obia­do­ko­la­cję i do­gry­zamy sło­dy­czami. Zmę­cze­nie lo­tem, stre­sem oraz pracą daje o so­bie znać, więc pra­wie nie roz­ma­wiamy. Kilka ogól­ni­ko­wych zdań i tyle.

***

W nocy śpię nie­spo­koj­nie.

Bu­dzę się czę­sto. Wy­ry­wam się ze snu, zlany po­tem; przy na­stęp­nej po­budce drżę z zimna. Roz­go­rącz­ko­wany, naj­pierw zrzu­cam koc, w ma­li­gnie ścią­gam ko­szulkę, a za ja­kiś czas szu­kam jej i za­wi­jam się w cia­sny ko­kon, szczę­ka­jąc zę­bami. Po każ­dym wy­bu­dze­niu szybko za­pa­dam w ko­lejną ot­chłań ma­ja­ków. Sny są mę­czące, ob­le­pia­jące, in­ten­sywne. Jed­nak już chwilę po każ­dym prze­bu­dze­niu ich treść, ob­raz i fa­buła mi umy­kają. Po­zo­staje tylko pew­ność, że są złe.

Pa­mię­tam je­den… a może… A może to za­wsze ten sam sen…?

Je­stem za­mknięty w wo­rze. Wy­raź­nie wy­czu­wam pod pal­cami fak­turę juty. Jest cia­sno, ciemno i bar­dzo zimno. Ma­cam dłońmi na­około, nie­po­rad­nie szu­ka­jąc wyj­ścia. Szczę­kam gło­śno zę­bami, a moje na­gie ciało drży, wal­cząc z igłami mrozu. Gdy w końcu od­naj­duję drobną skazę w ścia­nie wora, roz­ry­wam go skost­nia­łymi rę­kami i prze­ci­skam się przez po­wstałą szcze­linę. Tylko że to już nie jest wo­rek, a coś ży­wego. Wór zmie­nił się w ko­kon utkany z pul­su­ją­cych żył, ró­żo­wych pa­sów ścię­gien po­kry­tych ście­ka­ją­cym ślu­zem. Nie jest już zimny: czuję fale nie­zno­śnego go­rąca, na­bie­ga­jące w rytm tętna ar­te­rii. Wy­śli­zguję się i spo­cony spa­dam na zie­mię. Ta, choć naj­pierw twarda i prze­su­szona, za­czyna szybko na­sią­kać ślu­zem z ko­konu. Ugina się pode mną. Go­rąca, go­tu­jąca się maź szybko wy­peł­nia po­wstałe za­głę­bie­nie, a ja pró­buję nie­zdar­nie wy­peł­znąć na brzeg. Bez­rad­nie śli­zgam się po ścian­kach leja. Zie­mi­sty dół z mla­śnię­ciem pęka wresz­cie od spodu i za­pa­dam się jak w ba­gnie. Znów robi się zimno i cia­sno. Ma­cam dłońmi na­około…

***

13 kwietnia, wtorek

Bu­dzę się spo­cony pół go­dziny przed bu­dzi­kiem. Czuję się roz­bity i wy­mę­czony, ale wiem, że już nie za­snę — mam dość tej nocy. Ma­rek śpi na wznak, prze­cią­gle po­chra­pu­jąc. Ci­cho wstaję, by nie obu­dzić ko­legi, i boso prze­cho­dzę do ła­zienki.

Staję pod let­nim stru­mie­niem prysz­nica, opie­ram dło­nie o ka­felki i po­woli spłu­kuję nocne ma­jaki. Je­stem zbyt otę­piały, żeby my­śleć o czym­kol­wiek. Tkwię tak chwilę, po­zwa­la­jąc, by dro­go­cenna ciecz mnie do­bu­dziła. Jej stru­mień, roz­rze­dzony per­la­to­rem, jest moc­niej­szy niż w moim pra­skim domu czy u matki. Nie ma też ogra­nicz­nika zu­ży­cia, mogę więc tak jesz­cze tro­chę po­stać.

Je­śli do­brze pa­mię­tam, po pro­kla­mo­wa­niu re­pu­bliki is­lam­skiej wszyst­kie pro­gramy oszczęd­no­ściowe w Szwe­cji za­wie­szono. A może to było póź­niej… Zresztą, ja­kie to ma te­raz zna­cze­nie. Jak przy­jem­nie…

Na kost­kach stóp czuję, że po­ziom wody w bro­dziku za­czyna się pod­no­sić. Schy­lam się do od­pływu i krzy­wiąc się z od­razy, wy­cią­gam z niego garść wło­sów. W pierw­szej chwili my­ślę z obrzy­dze­niem, że to po­zo­sta­ło­ści po wcze­śniej­szych ką­pie­lach lo­ka­to­rów. Kiedy jed­nak ko­lejne spły­wa­jące strugi niosą nowe ciemne ko­smyki, bły­ska­wicz­nie wy­ska­kuję spod na­try­sku.

Wy­cie­ram się po­spiesz­nie, zer­ka­jąc w lu­stro. Więk­szość dłuż­szych wło­sów znik­nęła. Nie by­łem prze­sad­nie owło­siony, ale też ni­gdy nie świe­ci­łem gołą klatą. Do dziś. Brzuch jest cał­ko­wi­cie nagi, a na pier­siach po­zo­stały smętne resztki. Przy gład­kich udach kępa na pod­brzu­szu wy­gląda co naj­mniej nie­przy­zwo­icie.

Pa­trzę lekko oszo­ło­miony: mam sze­ścio­pak na brzu­chu… Jesz­cze tro­chę przy­kryty tłusz­czem, ale tak mało, że wi­dzę za­rys smug ścię­gni­stych. Mało tego: na klatce, rę­kach oraz no­gach wszyst­kie mię­śnie są także wy­raź­nie zde­fi­nio­wane, po­kryte te­raz prze­wo­dami żył.

Za­wsze by­łem zbu­do­wany dość prze­cięt­nie. Szczu­pły, lecz nie chudy. Umię­śniony, lecz bez prze­sady. Praca fi­zyczna oraz spo­ra­dyczne upra­wia­nie róż­nych spor­tów ukształ­to­wały moje ciało. Jed­nak tkanka tłusz­czowa do­tąd przy­kry­wała mu­sku­la­turę i nie bu­dzi­łem wes­tchnień ko­biet na ba­se­nie. Te­raz tłuszcz na­gle znik­nął w kilka dni. Zu­peł­nie jak­bym mie­sią­cami tre­no­wał ja­kiś fit­ness.

Pró­buję zła­pać pal­cami fałd skóry na brzu­chu, ale mi się nie udaje. Na­pięta po­włoka przy­wiera do ciała i wy­śli­zguje się z chwytu.

Za drzwiami sły­szę sy­gnał po­budki z bran­so­lety. Po­spiesz­nie oczysz­czam od­pływ, za­kła­dam slipy i prze­po­coną ko­szulkę. Nie chcę, by współ­lo­ka­tor za­czął za­da­wać py­ta­nia, zwłasz­cza że sam nie znam na nie od­po­wie­dzi. Mu­szę to wszystko so­bie po­ukła­dać.

Przy śnia­da­niu je­stem nieco roz­ko­ja­rzony, co Ma­rek szybko za­uważa. Nie na­ci­ska na roz­mowę, chce tylko wie­dzieć, jak do­ga­duję się z chło­pa­kami na bu­do­wie. Od­po­wia­dam zgod­nie z prawdą, że nie było jesz­cze oka­zji do bliż­szych zna­jo­mo­ści. Da­lej jemy w mil­cze­niu. Po­chła­niam dwie por­cje śnia­da­niowe, a wciąż czuję głód. To­wa­rzy­szy mi on od kilku dni. Od mo­mentu zmiany mnoż­nika.

Pracę na bu­dynku za­czy­nam w miej­scu ostat­nio wy­ko­na­nego złą­cza. Har­mo­no­gram mon­tażu nie po­zo­sta­wia w tej kwe­stii miej­sca na do­wol­ność. Wy­ćwi­czone przez lata ru­chy, ła­godne brzę­cze­nie spa­warki do alu­mi­nium i za­pach wy­le­wa­nej na kar­bon ży­wicy po­zwa­lają mi się uspo­koić na tyle, by my­śli ode­rwały się od cią­głego ana­li­zo­wa­nia mo­jej me­ta­mor­fozy. Wą­ska belka na wy­so­ko­ści kil­ku­dzie­się­ciu pię­ter to nie miej­sce na roz­trzą­sa­nie ży­cio­wych dy­le­ma­tów. Z wolna pod­daję się me­dy­ta­cji.

— Hej, bra­chu! — sły­szę wo­ła­nie z dołu.

Kon­dy­gna­cję ni­żej Ma­rek prze­ciąga in­sta­la­cje do naj­bliż­szego złą­cza wie­lo­me­dial­nego. Bę­ben z ta­śmami prze­wo­dów przy­cze­pił so­bie do kraba. Ma­cha do mnie ręką.

— Jak tam?

— Robi się! — od­ma­chuję.

Pa­trzę chwilę, jak spraw­nie prze­miesz­cza się po kon­struk­cji, przy­kle­ja­jąc ka­ble i rurki do ka­na­łów w bel­kach. Nie­ustan­nie zmie­nia miej­sce; roz­ciąga wie­lo­ta­śmę, zmaga się z jej sprę­ży­sto­ścią i jed­no­cze­śnie ope­ruje kle­jarką. Po­ru­sza się w eg­zosz­kie­le­cie cał­kiem na­tu­ral­nie. Au­to­ma­tycz­nie prze­pina lonże mię­dzy sek­cjami pręta ase­ku­ra­cyj­nego, nie prze­ry­wa­jąc wy­bie­ra­nia in­sta­la­cji z bębna. Do­sko­nale wiem, że to mi­strzo­stwo osią­gnął dzięki spe­cy­fice za­wodu: in­sta­la­to­rzy są w cią­głym ru­chu, za­trzy­mują się je­dy­nie w mo­men­cie wpi­na­nia ta­śmy w gniazda.

W mo­jej spe­cja­li­za­cji więk­szość czasu spę­dza się w jed­nym miej­scu, na ko­lej­nych łą­cze­niach, sta­ran­nie na­kła­da­jąc war­stwy w usta­lo­nej ko­lej­no­ści: spaw na car­bo­nal­loyu, spraw­dze­nie spawu, siatka i zbro­je­nie kar­bo­nowe, kon­trola na­prę­żeń, a na końcu za­lewka z ży­wicy i jej utwar­dze­nie. Ro­bota wol­niej­sza niż Marka, ale lu­bię ją. Nie są­dzę, żeby coś się mo­gło wy­da­rzyć…

…chyba że po­peł­nię głupi błąd, który znisz­czy mój świat.

Za­biła mnie ru­tyna. Po­wi­nie­nem być za­bez­pie­czony dwiema lin­kami lonży ase­ku­ra­cyj­nej. Od­twa­rza­jąc póź­niej to zda­rze­nie w my­ślach, do­sze­dłem do wnio­sku, że to brak oby­cia z kra­bem do­pro­wa­dził do wy­padku.

Prze­miesz­cza­jąc się po kon­struk­cjach na wy­so­ko­ściach, naj­pierw na­leży wy­piąć je­den ka­ra­biń­czyk, wpiąć go w nowe miej­sce, a po­tem zro­bić to samo z dru­gim. Jed­nak w prak­tyce rzadko kto na bu­do­wie tak po­stę­puje. Szkoda czasu. Jedną linkę mamy za­cze­pioną na stałe za pa­skiem przy spodniach i uży­wamy tylko dru­giej, prze­kła­da­jąc ją. Bo prze­cież co może się stać?

W na­roż­niku struk­tury prze­cho­dzę więc z jed­nej belki na drugą, a wy­pięty ka­ra­bi­nek trzy­mam w dłoni. Krok jest za krótki. Bra­kuje może pię­ciu cen­ty­me­trów do sta­bil­nego pod­par­cia. Czuję, że lekki opór eg­zosz­kie­letu skraca mój ruch. To wy­star­cza: ści­skana w pra­wej ręce spa­warka prze­waża, lewa ręka wy­strze­li­wuje w bok, pró­bu­jąc za­trza­snąć trzy­many za­czep. Ale nie ma już o co.

SPA­DAM. Je­stem przez se­kundę zdzi­wiony. Póź­niej ude­rzają falą ka­te­cho­la­miny.

Prze­la­tuję koło Marka, który otwiera usta w krzyku. Nie sły­szę go. Bo sam wrzesz­czę.

SPA­DAM, ze stra­chu za­tyka mnie te­raz; to se­kunda ci­szy.

Jak te pię­tra szybko ucie­kają!…

Wi­dzę blade plamy twa­rzy na mi­ja­nych kon­dy­gna­cjach.

Pa­trzę w za­pła­kane oczy April: „Nie bę­dziesz na mo­ich uro­dzi­nach”.

Ob­razy: ostat­nie dni; pod­krę­ce­nie, rzy­ga­nie po nim, obiad u matki…

Prze­kli­nam wul­gar­nie, wy­pusz­czam spa­warkę, roz­kła­dam ra­miona.

„Boję się, że cię już nie zo­ba­czę”.

SPA­DAM, znów wrzesz­czę.

Ależ głu­pia to bę­dzie śmierć!

Ob­razy: pra­skie lot­ni­sko, wa­ka­cje w gó­rach z matką. Mała April pod­rzuca su­che li­ście w parku.

Wrzesz­czę. Już mnie boli gar­dło. Ką­tem oka do­strze­gam po­wie­wa­jący, bez­u­ży­teczny ab­sor­ber lonży.

Ile mogę spa­dać?

Już nie krzy­czę, pa­trzę, jak spa­warka szy­buje z boku, okręca się po­woli w ta­necz­nym pi­ru­ecie…

Nie wie­rzę: to za­raz? Oczy łza­wią. Prze­kli­nam.

Twarz po­chy­lona nad mym łó­żecz­kiem. „Ko­cham cię”. Matka po­pra­wia mi ma­leń­kie skar­petki sko­pane przy fi­ka­niu.

Nie mogę prze­cież tego pa­mię­tać… Tak krótko by­łaś ze mną… Mamo…

Ob­raz: Mat­ter­horn z ogni­stym czub­kiem.

SPA­DAM, spa­dam… i strasz­nie się to cią­gnie. Już nie na­cho­dzą mnie ob­razy. Wiem, co się dzieje. Lecę. Ko­lejne pię­tra wolno od­pły­wają do góry. Jak w win­dzie. Nie… Co­raz wol­niej. Wkrótce nie będę już krzy­czeć. Roz­chla­pany wo­rek mięsa i ko­ści nie krzy­czy. Ob­ra­cam się twa­rzą na spo­tka­nie śmierci. Zo­stały ze dwa pię­tra.

W jed­nej chwili po­ja­wiają się ol­brzy­mie po­ma­rań­czowe pa­rówki po­du­szek po­wietrz­nych, ota­cza­jące mnie zni­kąd, re­je­struję szorstką fak­turę be­tonu… już na wy­cią­gnię­cie ręki…

Ciem­ność, ci­sza.