MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
nowość
Jak przestać brać wszystko do siebie - ebook
Czy jedno spojrzenie, krótka wiadomość albo cudza opinia potrafią zepsuć Ci cały dzień? Ten praktyczny poradnik pomoże Ci przestać dopowiadać najgorsze scenariusze, spokojniej reagować na krytykę i nie brać odpowiedzialności za emocje innych ludzi. Dowiesz się, jak oddzielać fakty od interpretacji, stawiać zdrowe granice i budować poczucie własnej wartości niezależne od cudzych ocen. Nauczysz się zachowywać wrażliwość, a jednocześnie chronić swój spokój. Więcej dystansu. Mniej analizowania. Mniej niepotrzebnego bólu.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Poradniki |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| Rozmiar pliku: | 768 KB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
WSTĘP. NIE WSZYSTKO JEST O TOBIE
Ktoś odpisał Ci krócej niż zwykle.
Ktoś nie odpowiedział wcale.
Ktoś spojrzał w dziwny sposób, przeszedł obok bez uśmiechu albo powiedział coś tonem, który od razu uruchomił w Twojej głowie lawinę pytań.
„Czy zrobiłem coś nie tak?”
„Czy ta osoba jest na mnie zła?”
„Może powiedziałem coś głupiego?”
„Dlaczego potraktowała mnie w ten sposób?”
I chociaż nie masz żadnych pewnych informacji, Twój umysł zaczyna tworzyć własną wersję wydarzeń. Analizujesz rozmowę. Wracasz do pojedynczych zdań. Przypominasz sobie ton głosu, spojrzenie, moment ciszy. Próbujesz znaleźć przyczynę. Najczęściej znajdujesz ją w sobie.
Nagle zwykła sytuacja zaczyna ważyć znacznie więcej, niż powinna. Jedna wiadomość potrafi odebrać Ci spokój na kilka godzin. Jeden komentarz wraca do Ciebie przez kilka dni. Czyjeś niezadowolenie sprawia, że automatycznie czujesz się winny. Nawet jeśli rozsądnie wiesz, że nie wszystko zależy od Ciebie, emocje podpowiadają coś zupełnie innego.
Branie wszystkiego do siebie często wygląda jak wrażliwość. I rzeczywiście może mieć z nią wiele wspólnego. Osoby wrażliwe szybciej dostrzegają zmiany w zachowaniu innych ludzi. Zauważają drobne gesty, ton głosu, napięcie i niewypowiedziane emocje. Potrafią wczuć się w cudzą sytuację i przewidzieć, co ktoś może czuć.
To cenna umiejętność. Problem pojawia się wtedy, gdy każde zauważone napięcie zaczynasz automatycznie łączyć ze sobą.
Ktoś jest zamyślony, więc zakładasz, że Cię ignoruje. Ktoś odpowiada chłodno, więc podejrzewasz, że go uraziłeś. Ktoś odmawia spotkania, więc czujesz się odrzucony. Ktoś krytykuje jedną Twoją decyzję, a Ty odbierasz to tak, jakby zakwestionował całą Twoją wartość.
W takich chwilach nie reagujesz wyłącznie na to, co rzeczywiście się wydarzyło. Reagujesz również na historię, którą zbudowałeś wokół tej sytuacji.
A ta historia nie zawsze jest prawdziwa.
Człowiek, który nie odpowiedział na Twoją wiadomość, mógł być zajęty. Osoba, która zachowała się chłodno, mogła przeżywać własny trudny dzień. Ktoś, kto Ci odmówił, mógł nie mieć czasu, energii albo możliwości. Nie każda zmiana tonu oznacza konflikt. Nie każda krytyka jest atakiem. Nie każda cisza jest karą. Nie każde „nie” oznacza, że jesteś nieważny.
Większość ludzi jest znacznie bardziej zajęta własnymi sprawami, niż nam się wydaje. Noszą w sobie swoje lęki, problemy, zmęczenie, niepewność i rozczarowania. Reagują przez pryzmat tego, co dzieje się w ich życiu. Czasami ich zachowanie ma z Tobą niewiele wspólnego. Czasami nie ma z Tobą nic wspólnego.
To nie znaczy, że masz ignorować wszystkie uwagi, udawać obojętność albo pozwalać innym źle się traktować. Zdrowy dystans nie polega na tym, że przestajesz czuć. Nie oznacza również zamieniania wrażliwości w chłód.
Chodzi o coś innego.
O umiejętność zatrzymania się, zanim uznasz, że wszystko jest Twoją winą. O oddzielenie faktów od domysłów. O przyjęcie, że inni ludzie mogą mieć własne emocje, których nie musisz naprawiać. O zrozumienie, że czyjaś opinia jest tylko opinią, a nie ostatecznym wyrokiem na Twój temat.
Zdrowy dystans pozwala powiedzieć sobie: „Ta sytuacja jest dla mnie nieprzyjemna, ale nie musi definiować całego mojego dnia”.
Pozwala usłyszeć krytykę bez natychmiastowego odrzucania siebie. Przyjąć odmowę bez uznawania się za osobę bezwartościową. Zobaczyć czyjąś złość bez automatycznego poczucia winy. Pozwolić komuś być niezadowolonym, nie rezygnując od razu ze swoich granic.
Być może przez wiele lat nauczyłeś się uważnie obserwować innych. Sprawdzać, czy są zadowoleni, spokojni i czy dobrze o Tobie myślą. Możliwe, że próbowałeś unikać konfliktów, dopasowywać się i przewidywać cudze reakcje. Dzięki temu czułeś się bezpieczniej.
Jednak życie w ciągłej gotowości emocjonalnej jest wyczerpujące. Trudno odpocząć, kiedy każda zmiana nastroju drugiej osoby może oznaczać potencjalne zagrożenie. Trudno działać po swojemu, jeśli każdą decyzję oceniasz przez pryzmat tego, jak zostanie odebrana. Trudno być sobą, kiedy stale próbujesz kontrolować cudzą opinię.
Nie masz jednak pełnej kontroli nad tym, co inni o Tobie pomyślą. Możesz być życzliwy, a ktoś uzna Cię za interesownego. Możesz spokojnie postawić granicę, a ktoś nazwie Cię egoistą. Możesz zrobić wszystko najlepiej, jak potrafisz, a i tak spotkać się z krytyką.
To bywa bolesne, ale może być również wyzwalające.
Skoro nie jesteś w stanie kontrolować wszystkich opinii, nie musisz poświęcać życia na ciągłe próby ich kontrolowania. Możesz skupić się na tym, na co naprawdę masz wpływ: swoich intencjach, decyzjach, zachowaniu i sposobie reagowania.
W tym audiobooku nauczysz się rozpoznawać momenty, w których zaczynasz brać coś zbyt osobiście. Zobaczysz, jak odróżniać wydarzenia od interpretacji tworzonych przez lęk. Dowiesz się, jak reagować na krytykę, odmowę, chłód i cudze niezadowolenie bez natychmiastowego atakowania siebie.
Nie chodzi o to, aby po wysłuchaniu tego audiobooka nic już nigdy Cię nie zabolało. To nierealne. Jesteś człowiekiem i masz prawo przeżywać emocje. Chodzi o to, żeby nie dokładać sobie dodatkowego cierpienia przez domysły, nadmierne analizowanie i przejmowanie odpowiedzialności za wszystko, co dzieje się wokół Ciebie.
Nie każda sytuacja wymaga Twojej reakcji. Nie każde nieporozumienie trzeba natychmiast wyjaśnić. Nie każdą opinię musisz zmienić. Nie wszystkie emocje innych ludzi należą do Ciebie.
Możesz być wrażliwy i jednocześnie silny. Możesz troszczyć się o ludzi, nie biorąc odpowiedzialności za ich każdy nastrój. Możesz słuchać opinii, nie budując na nich całego obrazu siebie. Możesz przeżywać trudne sytuacje, a później zostawiać je tam, gdzie jest ich miejsce.
Nie musisz nosić ze sobą wszystkiego, co ktoś powiedział, zrobił albo pomyślał.
Czasami największą ulgę przynosi nie znalezienie kolejnego wyjaśnienia, lecz prosta myśl:
„Być może tym razem wcale nie chodzi o mnie”.ROZDZIAŁ 1. DLACZEGO TAK ŁATWO BIERZESZ WSZYSTKO DO SIEBIE
Branie wszystkiego do siebie nie zaczyna się w chwili, gdy ktoś wypowiada nieprzyjemne słowa. Zaczyna się znacznie wcześniej.
Zaczyna się w przekonaniach, które nosisz w sobie. W doświadczeniach, które nauczyły Cię uważnie obserwować innych. W potrzebie akceptacji, poczuciu własnej wartości oraz lęku, że możesz zostać odrzucony.
Dlatego podobna sytuacja może wywołać u dwóch osób zupełnie inne reakcje.
Jedna osoba usłyszy: „Nie podoba mi się ten pomysł” i pomyśli: „W porządku, mamy inne zdanie”. Druga usłyszy dokładnie te same słowa, ale odbierze je jako komunikat: „Twój pomysł jest beznadziejny, a Ty nie masz nic wartościowego do zaoferowania”.
Słowa są takie same. Różni się znaczenie, które zostaje im przypisane.
Kiedy bierzesz coś do siebie, często nie słyszysz wyłącznie tego, co zostało powiedziane. Słyszysz również wszystko, czego się obawiasz. Jedna uwaga może uruchomić dawne przekonanie, że nie jesteś wystarczająco dobry. Czyjś chłodniejszy ton może wywołać lęk przed odrzuceniem. Odmowa może przypomnieć Ci sytuacje, w których czułeś się pomijany lub nieważny.
Wtedy Twoja reakcja dotyczy nie tylko tego jednego momentu. Łączy się ze wszystkim, co wydarzyło się wcześniej.
Ktoś odpisał Ci krócej niż zwykle.
Ktoś nie odpowiedział wcale.
Ktoś spojrzał w dziwny sposób, przeszedł obok bez uśmiechu albo powiedział coś tonem, który od razu uruchomił w Twojej głowie lawinę pytań.
„Czy zrobiłem coś nie tak?”
„Czy ta osoba jest na mnie zła?”
„Może powiedziałem coś głupiego?”
„Dlaczego potraktowała mnie w ten sposób?”
I chociaż nie masz żadnych pewnych informacji, Twój umysł zaczyna tworzyć własną wersję wydarzeń. Analizujesz rozmowę. Wracasz do pojedynczych zdań. Przypominasz sobie ton głosu, spojrzenie, moment ciszy. Próbujesz znaleźć przyczynę. Najczęściej znajdujesz ją w sobie.
Nagle zwykła sytuacja zaczyna ważyć znacznie więcej, niż powinna. Jedna wiadomość potrafi odebrać Ci spokój na kilka godzin. Jeden komentarz wraca do Ciebie przez kilka dni. Czyjeś niezadowolenie sprawia, że automatycznie czujesz się winny. Nawet jeśli rozsądnie wiesz, że nie wszystko zależy od Ciebie, emocje podpowiadają coś zupełnie innego.
Branie wszystkiego do siebie często wygląda jak wrażliwość. I rzeczywiście może mieć z nią wiele wspólnego. Osoby wrażliwe szybciej dostrzegają zmiany w zachowaniu innych ludzi. Zauważają drobne gesty, ton głosu, napięcie i niewypowiedziane emocje. Potrafią wczuć się w cudzą sytuację i przewidzieć, co ktoś może czuć.
To cenna umiejętność. Problem pojawia się wtedy, gdy każde zauważone napięcie zaczynasz automatycznie łączyć ze sobą.
Ktoś jest zamyślony, więc zakładasz, że Cię ignoruje. Ktoś odpowiada chłodno, więc podejrzewasz, że go uraziłeś. Ktoś odmawia spotkania, więc czujesz się odrzucony. Ktoś krytykuje jedną Twoją decyzję, a Ty odbierasz to tak, jakby zakwestionował całą Twoją wartość.
W takich chwilach nie reagujesz wyłącznie na to, co rzeczywiście się wydarzyło. Reagujesz również na historię, którą zbudowałeś wokół tej sytuacji.
A ta historia nie zawsze jest prawdziwa.
Człowiek, który nie odpowiedział na Twoją wiadomość, mógł być zajęty. Osoba, która zachowała się chłodno, mogła przeżywać własny trudny dzień. Ktoś, kto Ci odmówił, mógł nie mieć czasu, energii albo możliwości. Nie każda zmiana tonu oznacza konflikt. Nie każda krytyka jest atakiem. Nie każda cisza jest karą. Nie każde „nie” oznacza, że jesteś nieważny.
Większość ludzi jest znacznie bardziej zajęta własnymi sprawami, niż nam się wydaje. Noszą w sobie swoje lęki, problemy, zmęczenie, niepewność i rozczarowania. Reagują przez pryzmat tego, co dzieje się w ich życiu. Czasami ich zachowanie ma z Tobą niewiele wspólnego. Czasami nie ma z Tobą nic wspólnego.
To nie znaczy, że masz ignorować wszystkie uwagi, udawać obojętność albo pozwalać innym źle się traktować. Zdrowy dystans nie polega na tym, że przestajesz czuć. Nie oznacza również zamieniania wrażliwości w chłód.
Chodzi o coś innego.
O umiejętność zatrzymania się, zanim uznasz, że wszystko jest Twoją winą. O oddzielenie faktów od domysłów. O przyjęcie, że inni ludzie mogą mieć własne emocje, których nie musisz naprawiać. O zrozumienie, że czyjaś opinia jest tylko opinią, a nie ostatecznym wyrokiem na Twój temat.
Zdrowy dystans pozwala powiedzieć sobie: „Ta sytuacja jest dla mnie nieprzyjemna, ale nie musi definiować całego mojego dnia”.
Pozwala usłyszeć krytykę bez natychmiastowego odrzucania siebie. Przyjąć odmowę bez uznawania się za osobę bezwartościową. Zobaczyć czyjąś złość bez automatycznego poczucia winy. Pozwolić komuś być niezadowolonym, nie rezygnując od razu ze swoich granic.
Być może przez wiele lat nauczyłeś się uważnie obserwować innych. Sprawdzać, czy są zadowoleni, spokojni i czy dobrze o Tobie myślą. Możliwe, że próbowałeś unikać konfliktów, dopasowywać się i przewidywać cudze reakcje. Dzięki temu czułeś się bezpieczniej.
Jednak życie w ciągłej gotowości emocjonalnej jest wyczerpujące. Trudno odpocząć, kiedy każda zmiana nastroju drugiej osoby może oznaczać potencjalne zagrożenie. Trudno działać po swojemu, jeśli każdą decyzję oceniasz przez pryzmat tego, jak zostanie odebrana. Trudno być sobą, kiedy stale próbujesz kontrolować cudzą opinię.
Nie masz jednak pełnej kontroli nad tym, co inni o Tobie pomyślą. Możesz być życzliwy, a ktoś uzna Cię za interesownego. Możesz spokojnie postawić granicę, a ktoś nazwie Cię egoistą. Możesz zrobić wszystko najlepiej, jak potrafisz, a i tak spotkać się z krytyką.
To bywa bolesne, ale może być również wyzwalające.
Skoro nie jesteś w stanie kontrolować wszystkich opinii, nie musisz poświęcać życia na ciągłe próby ich kontrolowania. Możesz skupić się na tym, na co naprawdę masz wpływ: swoich intencjach, decyzjach, zachowaniu i sposobie reagowania.
W tym audiobooku nauczysz się rozpoznawać momenty, w których zaczynasz brać coś zbyt osobiście. Zobaczysz, jak odróżniać wydarzenia od interpretacji tworzonych przez lęk. Dowiesz się, jak reagować na krytykę, odmowę, chłód i cudze niezadowolenie bez natychmiastowego atakowania siebie.
Nie chodzi o to, aby po wysłuchaniu tego audiobooka nic już nigdy Cię nie zabolało. To nierealne. Jesteś człowiekiem i masz prawo przeżywać emocje. Chodzi o to, żeby nie dokładać sobie dodatkowego cierpienia przez domysły, nadmierne analizowanie i przejmowanie odpowiedzialności za wszystko, co dzieje się wokół Ciebie.
Nie każda sytuacja wymaga Twojej reakcji. Nie każde nieporozumienie trzeba natychmiast wyjaśnić. Nie każdą opinię musisz zmienić. Nie wszystkie emocje innych ludzi należą do Ciebie.
Możesz być wrażliwy i jednocześnie silny. Możesz troszczyć się o ludzi, nie biorąc odpowiedzialności za ich każdy nastrój. Możesz słuchać opinii, nie budując na nich całego obrazu siebie. Możesz przeżywać trudne sytuacje, a później zostawiać je tam, gdzie jest ich miejsce.
Nie musisz nosić ze sobą wszystkiego, co ktoś powiedział, zrobił albo pomyślał.
Czasami największą ulgę przynosi nie znalezienie kolejnego wyjaśnienia, lecz prosta myśl:
„Być może tym razem wcale nie chodzi o mnie”.ROZDZIAŁ 1. DLACZEGO TAK ŁATWO BIERZESZ WSZYSTKO DO SIEBIE
Branie wszystkiego do siebie nie zaczyna się w chwili, gdy ktoś wypowiada nieprzyjemne słowa. Zaczyna się znacznie wcześniej.
Zaczyna się w przekonaniach, które nosisz w sobie. W doświadczeniach, które nauczyły Cię uważnie obserwować innych. W potrzebie akceptacji, poczuciu własnej wartości oraz lęku, że możesz zostać odrzucony.
Dlatego podobna sytuacja może wywołać u dwóch osób zupełnie inne reakcje.
Jedna osoba usłyszy: „Nie podoba mi się ten pomysł” i pomyśli: „W porządku, mamy inne zdanie”. Druga usłyszy dokładnie te same słowa, ale odbierze je jako komunikat: „Twój pomysł jest beznadziejny, a Ty nie masz nic wartościowego do zaoferowania”.
Słowa są takie same. Różni się znaczenie, które zostaje im przypisane.
Kiedy bierzesz coś do siebie, często nie słyszysz wyłącznie tego, co zostało powiedziane. Słyszysz również wszystko, czego się obawiasz. Jedna uwaga może uruchomić dawne przekonanie, że nie jesteś wystarczająco dobry. Czyjś chłodniejszy ton może wywołać lęk przed odrzuceniem. Odmowa może przypomnieć Ci sytuacje, w których czułeś się pomijany lub nieważny.
Wtedy Twoja reakcja dotyczy nie tylko tego jednego momentu. Łączy się ze wszystkim, co wydarzyło się wcześniej.
więcej..
