MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
-
nowość
Jak zapanować nad napadami złości u małych dzieci - ebook
Jak zapanować nad napadami złości u małych dzieci - ebook
Krótki poradnik dla rodziców maluchów. Dzieci potrafią nas zaskakiwać emocjami, dlatego warto poznać kilka sprawdzonych zachowań i zwrotów, które potrafią pomóc w kryzysowych sytuacjach. Publikacja została utworzona przy pomocy sztucznej inteligencji (AI).
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Proza |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| ISBN: | 978-83-8467-424-6 |
| Rozmiar pliku: | 1,1 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
Krzyk, płacz, tupanie, rzucanie się na podłogę, bicie, rzucanie zabawkami albo rozpaczliwe „NIE!” — napady złości są częścią dzieciństwa. Szczególnie małe dzieci dopiero uczą się rozpoznawać emocje i radzić sobie z nimi.
Dla rodzica taki moment może być bardzo trudny i frustrujący. Łatwo wtedy samemu podnieść głos i powiedzieć: „Przestań natychmiast!”, „Nie masz o co płakać!” albo „Jak się nie uspokoisz, to…”. Niestety takie reakcje często jeszcze bardziej nakręcają emocje.
Co można zrobić zamiast tego? Jak uspokoić dziecko i… siebie
1. ZACHOWAJ SPOKÓJ — NAJPIERW USPOKÓJ SIEBIE
Dziecko podczas napadu złości potrzebuje dorosłego, który będzie dla niego spokojnym punktem odniesienia. Jeśli rodzic krzyczy razem z nim, sytuacja zazwyczaj się jedynie nasila.
Nie oznacza to, że masz być idealnie spokojny. Wystarczy jednak, że świadomie obniżysz głos i zwolnisz swoje ruchy.
ZAMIAST:„PRZESTAŃ NATYCHMIAST KRZYCZEĆ!”
SPRÓBUJ:
„Widzę, że jesteś bardzo zły. Jestem tutaj.”
Albo:
„Spokojnie. Poradzimy sobie z tym.”
Jeżeli czujesz, że sam zaraz wybuchniesz, możesz zrobić kilka głębokich oddechów, odejść na moment, jeśli dziecko jest bezpieczne, i dopiero wrócić do sytuacji.
PAMIĘTAJ: spokojny dorosły nie zawsze natychmiast uspokoi dziecko, ale rozkrzyczany dorosły bardzo łatwo zwiększy napięcie.
2. NAZWIJ EMOCJĘ DZIECKA
Małe dziecko często nie potrafi powiedzieć:
„Jestem rozczarowany, bo chciałem jeszcze zostać na placu zabaw.”
Potrafi natomiast krzyczeć:
„NIEEEEE!”
Pomóż mu nazwać to, co się dzieje.
MOŻESZ POWIEDZIEĆ:
„Jesteś bardzo zły, bo musimy już wracać.”
„Widzę, że jesteś rozczarowany.”
„Chciałeś jeszcze się bawić i trudno ci już wracać.”
Nazwanie emocji nie oznacza zgody na każde zachowanie. Można jednocześnie zaakceptować emocję i postawić granicę.
„Masz prawo być zły. Nie możesz jednak mnie bić.”
Dziecko stopniowo (może nie za pierwszym razem, ale z każdym kolejnym będzie łatwiej) zaczyna rozumieć, że ZŁOŚĆ JEST CZYMŚ, CO MOŻNA PRZEŻYWAĆ, A NIE CZYMŚ, CZEGO TRZEBA SIĘ BAĆ.
3. NIE PRÓBUJ TŁUMACZYĆ DZIECKU WSZYSTKIEGO W ŚRODKU JEGO NAJWIĘKSZEGO WYBUCHU
Kiedy dziecko jest w ogromnych emocjach, długie tłumaczenie może do niego po prostu nie dotrzeć.
Jeżeli krzyczy, płacze i leży na podłodze, zdania typu:
„Przecież tłumaczyłam ci już, dlaczego nie możesz tego dostać, ponieważ…”
prawdopodobnie nie pomogą.
W takim momencie lepsze są krótkie komunikaty:
„Jestem tutaj.”
„Jesteś bezpieczny.”
„Nie pozwolę ci mnie uderzyć.”
„Poczekamy, aż się uspokoisz.”
Dla rodzica taki moment może być bardzo trudny i frustrujący. Łatwo wtedy samemu podnieść głos i powiedzieć: „Przestań natychmiast!”, „Nie masz o co płakać!” albo „Jak się nie uspokoisz, to…”. Niestety takie reakcje często jeszcze bardziej nakręcają emocje.
Co można zrobić zamiast tego? Jak uspokoić dziecko i… siebie
1. ZACHOWAJ SPOKÓJ — NAJPIERW USPOKÓJ SIEBIE
Dziecko podczas napadu złości potrzebuje dorosłego, który będzie dla niego spokojnym punktem odniesienia. Jeśli rodzic krzyczy razem z nim, sytuacja zazwyczaj się jedynie nasila.
Nie oznacza to, że masz być idealnie spokojny. Wystarczy jednak, że świadomie obniżysz głos i zwolnisz swoje ruchy.
ZAMIAST:„PRZESTAŃ NATYCHMIAST KRZYCZEĆ!”
SPRÓBUJ:
„Widzę, że jesteś bardzo zły. Jestem tutaj.”
Albo:
„Spokojnie. Poradzimy sobie z tym.”
Jeżeli czujesz, że sam zaraz wybuchniesz, możesz zrobić kilka głębokich oddechów, odejść na moment, jeśli dziecko jest bezpieczne, i dopiero wrócić do sytuacji.
PAMIĘTAJ: spokojny dorosły nie zawsze natychmiast uspokoi dziecko, ale rozkrzyczany dorosły bardzo łatwo zwiększy napięcie.
2. NAZWIJ EMOCJĘ DZIECKA
Małe dziecko często nie potrafi powiedzieć:
„Jestem rozczarowany, bo chciałem jeszcze zostać na placu zabaw.”
Potrafi natomiast krzyczeć:
„NIEEEEE!”
Pomóż mu nazwać to, co się dzieje.
MOŻESZ POWIEDZIEĆ:
„Jesteś bardzo zły, bo musimy już wracać.”
„Widzę, że jesteś rozczarowany.”
„Chciałeś jeszcze się bawić i trudno ci już wracać.”
Nazwanie emocji nie oznacza zgody na każde zachowanie. Można jednocześnie zaakceptować emocję i postawić granicę.
„Masz prawo być zły. Nie możesz jednak mnie bić.”
Dziecko stopniowo (może nie za pierwszym razem, ale z każdym kolejnym będzie łatwiej) zaczyna rozumieć, że ZŁOŚĆ JEST CZYMŚ, CO MOŻNA PRZEŻYWAĆ, A NIE CZYMŚ, CZEGO TRZEBA SIĘ BAĆ.
3. NIE PRÓBUJ TŁUMACZYĆ DZIECKU WSZYSTKIEGO W ŚRODKU JEGO NAJWIĘKSZEGO WYBUCHU
Kiedy dziecko jest w ogromnych emocjach, długie tłumaczenie może do niego po prostu nie dotrzeć.
Jeżeli krzyczy, płacze i leży na podłodze, zdania typu:
„Przecież tłumaczyłam ci już, dlaczego nie możesz tego dostać, ponieważ…”
prawdopodobnie nie pomogą.
W takim momencie lepsze są krótkie komunikaty:
„Jestem tutaj.”
„Jesteś bezpieczny.”
„Nie pozwolę ci mnie uderzyć.”
„Poczekamy, aż się uspokoisz.”
więcej..
