King - ebook

PRO­LOG

King

Dwa­na­ście lat temu

No chodź, t y pie­przony pe­dale! Je­steś ma­łym, cio­to­wa­tym pe­da­łem!

Już nie­raz wi­dzia­łem, jak dzie­ciaki w mo­jej szkole znę­cały się nad słab­szymi, jed­nak ni­gdy nie czu­łem po­trzeby, by się wtrą­cić. Je­śli dzie­ciak nie miał jaj, żeby się ko­muś po­sta­wić, to za­słu­gi­wał na to, co mu się przy­tra­fiło.

Tego ranka pod­ją­łem de­cy­zję i na do­bre od­sze­dłem z domu. Obecny chło­pak mo­jej matki znów uży­wał jej jako worka tre­nin­go­wego. Tylko że tym ra­zem, gdy się wtrą­ci­łem i chcia­łem jej po­móc, ona ode­pchnęła mnie, a w do­datku jesz­cze bro­niła tego gnoja.

Po­wie­działa, że na to za­słu­gi­wała.

Na­wet za­częła go prze­pra­szać.

Nie­na­wi­dzi­łem jej za to. Stała się słaba. Po­zwo­liła, by ją tak trak­to­wał. Tak bar­dzo chcia­łem się wy­żyć na twa­rzy Johna, że pod­czas prze­rwy w szkole sie­dzia­łem gdzieś na ubo­czu, za­ci­ska­jąc i roz­luź­nia­jąc pię­ści, cały czas na nowo od­twa­rza­jąc w gło­wie ten po­ra­nek. Może i nie wy­grał­bym w walce prze­ciwko do­ro­słemu męż­czyź­nie, ale by­łem prze­ko­nany, że mógł­bym mu cho­ciaż wy­rzą­dzić znaczną krzywdę.

Więc gdy usły­sza­łem, jak ktoś wy­krzy­kuje te obe­lgi na bo­isku, po­czu­łem się tak, jakby mój gniew pod­jął za mnie de­cy­zję. Za­nim się zo­rien­to­wa­łem, prze­bie­głem przez pia­skow­nicę i zna­la­złem się przy gru­pie ko­le­gów sto­ją­cych na ubo­czu, nie­da­leko pola kick­bal­lo­wego.

By­łem znacz­nie wyż­szy niż dzie­ciaki z mo­jej klasy, więc z ła­two­ścią do­strze­głem po­nad ich gło­wami, co się tam działo. Po­środku kręgu stał bru­tal imie­niem Ty­ler. To ciem­no­włosy typ, który za­wsze no­sił ko­szulki z lo­go­sami ze­spo­łów i z wy­strzę­pio­nymi rę­ka­wami. Trzy­mał za koł­nierz chu­dego chło­paka i raz po raz wy­mie­rzał mu ciosy w twarz pię­ścią. Młody ję­czał przy każ­dym ude­rze­niu. Wtedy ko­szula chu­dzielca się unio­sła i zo­ba­czy­łem jego blady brzuch po­kryty si­nia­kami w ko­lo­rach fio­letu i żółci. Jego że­bra wy­sta­wały tak bar­dzo, że mógł­bym je po­li­czyć. Z nosa ka­pała mu krew. Prze­pchną­łem się mię­dzy dwiema dziew­czy­nami, które ki­bi­co­wały Ty­le­rowi.

Dzie­ciaki po­tra­fią być cho­ler­nie okrutne.

Do­ro­śli rów­nież.

Sko­czy­łem i zna­la­złem się przed Ty­le­rem, za­ci­ska­jąc dłoń w pięść. Po­wa­li­łem go jed­nym cio­sem w szczękę. Chło­pak upadł tył­kiem na zie­mię, a po­tem ude­rzył głową o chod­nik i stra­cił przy­tom­ność.

Od razu po­czu­łem się le­piej, cho­ciaż po­trzeba prze­mocy za­wsze była jak szczur, który prze­gry­zał się przez wszyst­kie moje my­śli i emo­cje – ude­rze­nie Ty­lera tylko czę­ściowo przy­tłu­miło mój gniew. Zmie­niło ogień w mały pło­myk.

Spoj­rza­łem na chu­dego dzie­ciaka, który le­żał na ziemi i trzy­mał się za krwa­wiący nos. Od­su­nął ręce od twa­rzy i uniósł głowę, uśmie­cha­jąc się do mnie sze­roko i głup­ko­wato. Jego po­kryte krwią zęby były zbyt duże w sto­sunku do twa­rzy. Nie ta­kiej re­ak­cji spo­dzie­wa­łem się po kimś, kto wła­śnie zo­stał po­bity.

– Nie mu­sia­łeś mnie ra­to­wać. Po pro­stu po­zwa­la­łem mu za­dać kilka cio­sów, za­nim sam bym mu przy­ło­żył. – Jego głos za­ła­mał się na tym kłam­stwie. Po twa­rzy spły­nęły mu łzy, za­trzy­mały się na za­krwa­wio­nych ustach. Dzie­ciaki sto­jące w kręgu za­częły się roz­cho­dzić, wró­ciły do gra­nia w kick­ball.

– Nie ura­to­wa­łem cię – od­par­łem i ob­sze­dłem go, a po­tem ru­szy­łem przed sie­bie. Do­go­nił mnie, gdy by­łem już przy pia­skow­nicy.

– Oczy­wi­ście, że nie. Bez pro­blemu dał­bym so­bie z nim radę. Ale, cho­lera, go­ściu, ten pie­przony kre­tyn ma coś nie tak z głową – oznaj­mił, wy­rzu­ca­jąc ręce w po­wie­trze. Mu­siał truch­tać, by na­dą­żyć za mo­imi dłu­gimi kro­kami.

– Och, na­prawdę? A to dla­czego? – za­py­ta­łem.

– Bo chciał, że­bym zro­bił za niego wszyst­kie ćwi­cze­nia z ma­te­ma­tyki. Ale coś ci po­wiem, nie je­stem ni­czyją suką. Więc ka­za­łem mu się od­pier­do­lić – stwier­dził przy­tłu­mio­nym gło­sem, bo wciąż trzy­mał się za nos, pró­bu­jąc za­ta­mo­wać krwa­wie­nie.

– Po­wie­dzia­łeś mu, żeby się od­pier­do­lił, i wtedy za­czął cię bić? – za­py­ta­łem, cho­ciaż nie było mi ciężko w to uwie­rzyć. Poza sy­tu­acją mię­dzy mną a Joh­nem za­zwy­czaj to dro­bia­zgi wy­pro­wa­dzały mnie z rów­no­wagi, a wtedy pięść aż mnie świerz­biła, bo tak bar­dzo chcia­łem w coś ude­rzyć.

Dzie­ciak prych­nął pod no­sem.

– Cóż, naj­pierw po­wie­dzia­łem to… a po­tem wspo­mnia­łem coś o tym, jaka to wspa­niała oko­licz­ność, że jego oj­ciec nie ma nic prze­ciwko, iż jego syn i ka­sjer z Price Martu są po­do­bni do sie­bie jak dwie kro­ple wody. – Otrze­pał łok­cie z brudu, po czym wy­tarł dło­nie o swoje po­mięte spodnie khaki. – Na­zy­wam się Sa­muel Cle­ar­wa­ter. A ty?

Za­trzy­ma­łem się i ob­ró­ci­łem w jego stronę. Wy­cią­gał w moją stronę dłoń, więc ją uści­sną­łem. Jak na tycz­ko­wa­tego go­ścia w moim wieku ubie­rał się i za­cho­wy­wał jak or­dy­na­rny dzia­dek, ktoś zbyt stary, by przej­mo­wać się czymś ta­kim jak cen­zu­ro­wa­nie swo­ich wy­po­wie­dzi. A poza tym jaki je­de­na­sto­la­tek chciał ko­muś ści­skać dłoń?

Naj­wy­raź­niej taki jak Sa­muel Cle­ar­wa­ter.

– Bran­tley King – od­par­łem.

– Masz dużo przy­ja­ciół, Bran­tleyu King? – Nie­sforne włosy Sa­mu­ela w ko­lo­rze pia­skowy blond opa­dły na jego czoło, a on od­gar­nął je brud­nymi pal­cami.

– Nie. – Ża­den dzie­ciak w tej szkole nie był jak ja. Od pierw­szego dnia przed­szkola czu­łem się sa­motny. Pod­czas gdy inni uczyli się słów pio­se­nek w stylu Pan McDo­nald, ja się za­sta­na­wia­łem, jak długo po zmroku będę mu­siał cze­kać, aż wrócę do domu. Gdyby matka przy­cho­dziła po mnie za wcze­śnie, jej ów­cze­sny fa­cet byłby od razu go­towy do awan­tury. Za­wsze sie­dzia­łem sam i to wy­da­wało mi się nor­malne. Z cza­sem na­wet za­czą­łem lu­bić sa­mot­ność. Mimo by­cia naj­więk­szym chło­pa­kiem w szkole uda­wało mi się po­ru­szać ni­czym duch.

A przy­naj­mniej do­póki nie za­czą­łem wpa­dać w ta­ra­paty.

A po­tem obaj wpa­da­li­śmy w kło­poty. Preppy i ja. Dwójka uczniów, któ­rzy za­cho­wy­wali się jak mło­dzi prze­stępcy.

– Ja też nie. Wię­cej za­chodu, niż są tego, kurwa, warci – od­parł Sa­muel i brzmiał nie­mal prze­ko­nu­jąco. Wsu­nął swoją za dużą ko­szulę w spodnie i po­pra­wił szelki, które spa­dały z jego ra­mion nie­mal co chwilę, a po­tem wy­pro­sto­wał żółtą muszkę w kropki.

– Skąd masz tamte si­niaki? – za­py­ta­łem, wska­zu­jąc na jego że­bra.

– Wi­dzia­łeś je, co? – Na jego twa­rzy za­go­ścił smu­tek, jed­nak po chwili chyba prze­stał o tym my­śleć i wy­dął wargi. – Oj­czym z pie­kła ro­dem, ma pro­blem, od­kąd zmarła moja mama. A wła­ści­wie to dwa pro­blemy, mnie i piwo. Ale piwo przy­naj­mniej lubi. Mnie? Nie bar­dzo.

Ro­zu­mia­łem go. Cho­ciaż sam nie mia­łem oj­czyma, co naj­wy­żej nie­ustanną pa­radę męż­czyzn, któ­rzy przy­cho­dzili do mo­jego domu i z niego wy­cho­dzili. Mieli inne imiona, twa­rze, ale poza tym nie róż­nili się spe­cjal­nie.

– Cóż, nie są­dzę, by Ty­ler znowu cię drę­czył. – Ru­szy­łem, kie­ru­jąc się do mo­jego miej­sca z boku bu­dynku, gdzie mo­głem być sam. Ką­tem oka do­strze­głem, że Ty­ler kuś­tyka w stronę scho­dów pro­wa­dzą­cych do szkoły, za­ci­ska­jąc mocno szczękę.

Pizda.

– I to wszystko? – Sa­muel po­dą­żył za mną, dep­cząc mi po pię­tach.

– A co jesz­cze zo­stało? – Po­chy­li­łem się pod ni­sko wi­szącą ga­łę­zią drzewa. Sa­muel był mniej­szy ode mnie przy­naj­mniej o trzy­dzie­ści cen­ty­me­trów, więc prze­szedł pod nią z ła­two­ścią. Kiedy od­da­li­li­śmy się wy­star­cza­jąco od in­nych dzie­cia­ków, za­pa­li­łem po­łówkę pa­pie­rosa, któ­rego trzy­ma­łem w kie­szonce ple­caka. Uży­łem do tego ostat­niej za­pałki z pu­dełka ukry­tego w bu­cie.

– Mogę spró­bo­wać? – Wzdry­gną­łem się, za­sko­czony nie tyle py­ta­niem, co bli­ską obec­no­ścią Sa­mu­ela.

Po­da­łem mu pa­pie­rosa, a on za­cią­gnął się głę­boko. Po­tem przez do­brych pięć mi­nut krztu­sił się dy­mem. Odło­ży­łem peta na po­de­szwę mo­jego buta i pa­trzy­łem, jak twarz mo­jego to­wa­rzy­sza przy­biera dziwny pur­pu­rowy od­cień, a po­tem znów robi się blada, po­kryta pie­gami i krwią.

– Kurwa, na­prawdę nie­złe, ale ja wolę men­to­lowe.

Wy­buch­ną­łem śmie­chem, zgi­na­jąc się wpół. Sa­muel zi­gno­ro­wał moją re­ak­cję i mó­wił da­lej.

– Gdzie miesz­kasz?

– Tu i tam. – Tak na­prawdę nie miesz­ka­łem ni­g­dzie. Nie mia­łem za­miaru wra­cać do domu. Już ni­gdy. Za dnia cho­dzi­łem do szkoły. Przed lek­cjami będę się za­kra­dał do szatni, by wziąć prysz­nic, a po­tem ko­rzy­stał z dar­mo­wych śnia­dań, które ofe­ro­wali w bu­dzie. Wszystko, co po­sia­da­łem, trzy­ma­łem w swoim ple­caku.

Był dość lekki.

– Ja miesz­kam w Sunny Is­les Park. Pie­przone za­du­pie. Kiedy do­ro­snę, ku­pię so­bie je­den z tych wiel­kich do­mów na wo­dzie, które stoją w niej na dłu­gich no­gach. Taki dom, co wy­gląda jak ze Star Wars.

– Cho­dzi ci o pa­la­fit?

– Tak, pie­przony dom na wo­dzie jak ze Star Wars, ale tu­taj, tuż obok za­toki. – Ten chło­pak miesz­kał w przy­cze­pie kem­pin­go­wej, gdzie bił go oj­czym, a stał tu­taj i śnił o swo­jej przy­szło­ści. Ja nie po­tra­fi­łem na­wet się do­my­ślić, co czeka mnie za ty­dzień, a co do­piero za dzie­sięć lat. – A ty, stary?

– Co ze mną? – Wy­ją­łem scy­zo­ryk z kie­szeni dżin­sów i uży­łem go, by wy­dłu­bać od­pa­da­jący tynk ze ściany bu­dynku.

– Co bę­dziesz ro­bić, gdy do­ro­śniesz?

By­łem pewny tylko tego, czego nie chcia­łem ro­bić.

– Nie my­śla­łem o tym. Wiem tylko, że nie chcę dla ni­kogo pra­co­wać. Ni­gdy nie lu­bi­łem, gdy ktoś mi mó­wił, co mam ro­bić. Wo­lał­bym być wła­snym sze­fem, pro­wa­dzić wła­sny biz­nes.

– Tak, kurwa, to nie­sa­mo­wite. Tak, tak. Po­mogę ci. Mo­żemy to zro­bić ra­zem. Ty bę­dziesz pro­wa­dzić firmę. Ja ci będę w tym po­ma­gał. A po­tem ku­pimy wielki dom na wo­dzie jak ze Star Wars i bę­dziemy tam miesz­kać, i nikt nam nie bę­dzie już wię­cej mó­wić, co mamy ro­bić!

Sa­muel wy­jął ze­szyt z ple­caka i otwo­rzył na czy­stej stro­nie.

– Zróbmy, kurwa, plan.

Ten po­mysł wy­da­wał mi się dziwny, bo sie­dzia­łem tu z dzie­cia­kiem, któ­rego nie zna­łem, i mia­łem two­rzyć plan na przy­szłość, o któ­rej ni­gdy nie my­śla­łem. Jed­nak z ja­kie­goś po­wodu ści­skało mnie w piersi na myśl, że miał­bym mu od­mó­wić i roz­cza­ro­wać go, a to było dla mnie dość obce uczu­cie. Nie wie­dzia­łem, co miał­bym zro­bić da­lej, więc po pro­stu się pod­da­łem. Usia­dłem obok niego na tra­wie i wes­tchną­łem. Uśmiech­nął się do mnie, jakby już samo to, że tu by­li­śmy, ozna­czało, że je­ste­śmy w po­ło­wie drogi do tego przy­szłego miej­sca.

– Nie mo­żemy za­cho­wy­wać się jak pizdy – kon­ty­nu­ował. – Nie bę­dziemy mieć domu jak w Star Wars, je­śli bę­dziemy pra­co­wać w ob­skur­nym ho­telu lub fa­bryce. Ry­ba­kiem też nie był­bym do­brym. A więc za­czy­namy. Pizdy są po­py­cha­dłami i upa­dają. Mój wu­jek, który jest pie­przo­nym i skoń­czo­nym dup­kiem, sprze­daje zioło. Mo­gli­by­śmy ukraść mu tro­chę i je opchnąć. Wtedy wy­ko­rzy­sta­li­by­śmy te pie­nią­dze, by ku­pić coś na wła­sną rękę i znowu sprze­dać.

Wy­cią­gnął z ple­caka czarny pi­sak i za­czął nim ba­zgrać po kartce. Na gó­rze za­pi­sał „CEL” i na­ry­so­wał dom na no­gach w uprosz­czo­nej wer­sji, który miał przy­po­mi­nać ten ze Star Wars. Nie wie­dzia­łem, jak się na­zy­wał, bo ni­gdy nie oglą­da­łem tych fil­mów, co naj­wy­żej tra­ilery. Po­tem Sa­muel na­ry­so­wał coś, co chyba miało przy­po­mi­nać nas – on wy­glą­dał na znacz­nie mniej­szego ode mnie. Zie­lo­nym pi­sa­kiem za­pi­sał wo­kół nas sym­bole do­lara.

– A więc? Te­raz je­ste­śmy przy­ja­ciółmi, Preppy?

Ni­gdy wcze­śniej nie mia­łem przy­ja­ciela, ale coś mnie przy­cią­gało do tego chło­paka z nie­wy­pa­rzoną gębą. Wzią­łem od niego pi­sak i za­czą­łem su­nąć nim po kartce. W szkole ni­gdy nie by­łem do­bry z ni­czego poza pla­styką. Nie­źle ry­so­wa­łem. Lu­bi­łem to ro­bić.

– Kurwa, tak! – po­wie­dział Preppy, pa­trząc, jak do­kań­czam jego do­mek na wo­dzie. Wcze­śniej na­ry­so­wał też lu­dzika pod­pi­sa­nego jako „du­pek”, więc za­ło­ży­łem, że to mu­siał być jego wu­jek. – Je­steś cho­ler­nie do­bry w te klocki. Mu­simy to za­wrzeć w pla­nie. Coś z ry­so­wa­niem. Mu­simy mieć ja­kieś hobby.

– A ja­kie jest twoje hobby? – spy­ta­łem.

– Moje hobby? – Uśmiech­nął się i wy­tarł nos ręką, bo znowu za­częła le­cieć z niego krew. Po­je­dyn­cza kro­pla spa­dła na kartkę w miej­scu po­staci Preppy’ego. Po­ki­wał głową i wy­dął usta, za­kła­da­jąc kciuki pod szelki. – Suki.

Tego dnia śmia­łem się chyba wię­cej niż w ca­łym swoim ży­ciu. I do­wie­dzia­łem się, że „suki” też mogą ucho­dzić za czy­jeś hobby.

– A co się sta­nie, je­śli nas zła­pią? – za­py­ta­łem, prze­sta­jąc ry­so­wać.

– Nie zła­pią. Je­ste­śmy na to zbyt mą­drzy. Bę­dziemy ostrożni. Zro­bimy plan i bę­dziemy się go trzy­mać. Nikt nie sta­nie nam, kurwa, na dro­dze. Nikt. Ani mój oj­czym, ani wuj, ani na­uczy­ciele, a szcze­gól­nie nie ta­kie pie­przone gnoje jak Ty­ler. I ni­gdy się nie oże­nię. Nie będę mieć na­wet dziew­czyny. Bę­dziemy tylko my, Preppy i King, któ­rzy wy­grze­bią się z gówna, za­miast w nim tkwić.

– Ale te­raz na po­waż­nie, co je­śli jed­nak nas zła­pią? – spy­ta­łem. – Nie mó­wię tu o gli­nach. Tylko o twoim wuju i lu­dziach, któ­rzy zaj­mują się tym, o czym te­raz mó­wimy. To źli lu­dzie. Groźni. Oni nie lu­bią, gdy się z nimi za­dziera. – Do­sko­nale wie­dzia­łem, o czym mó­wi­łem. Przez moje miesz­ka­nie prze­wi­nął się nie­je­den uzbro­jony di­ler, żą­da­jąc za­płaty. Mama spła­cała długi, za­cią­ga­jąc ich do swo­jej sy­pialni i za­my­ka­jąc za nimi drzwi.

Może i ten dzie­ciak tylko się wy­głu­piał, ale im dłu­żej o tym my­śla­łem, tym le­piej to wszystko brzmiało. Ży­cie, w któ­rym nie trzeba przed ni­kim od­po­wia­dać. Ży­cie, w któ­rym nie ma stra­chu, że ktoś mi coś zrobi. Albo temu ma­łemu ele­gan­ci­kowi, który, jak na mój gust, miał dość by­cia drę­czo­nym przez cały czas.

Po­mysł do­ro­śnię­cia i zo­sta­nia pa­nem swo­jego losu, czło­wie­kiem, z któ­rym się nie za­dziera, który nie słu­cha in­nych, stał się na­gle bar­dzo za­chę­ca­jący, co­raz dłu­żej nad nim my­śla­łem. Na­gle za­częło mi za­le­żeć i ta de­ter­mi­na­cja wy­peł­niła mój mózg w miej­scach, gdzie cze­goś bra­ko­wało – jak na przy­kład „po­czu­cia do­bra i zła”, jak twier­dzili szkolni psy­cho­lo­go­wie. Tylko że oni się my­lili. Rzecz nie w tym, że nie wi­dzia­łem róż­nicy.

Mnie to po pro­stu nie ob­cho­dziło.

Bo wła­śnie tak się dzieje, gdy nie masz w ży­ciu ni­czego, na czym mo­głoby ci za­le­żeć.

Je­śli mia­łem wziąć tego dzie­ciaka na po­waż­nie, mu­sia­łem wie­dzieć, że nie za­cznie ję­czeć, kiedy sy­tu­acja się po­psuje. Mu­sia­łem wie­dzieć, że mó­wił se­rio na te­mat planu, który mi przed­sta­wiał. Więc za­py­ta­łem:

– A co, je­śli na­prawdę ktoś sta­nie nam na dro­dze? Za­grozi na­szemu biz­ne­sowi? Po­krzy­żuje na­sze plany?

Preppy trzy­mał pi­sak w ką­ciku ust, gdzie krew już za­częła za­sy­chać i się kru­szyć. Przez chwilę pa­trzył w ja­kiś punkt tuż na moją głową, po­grą­żony w my­ślach. A po­tem wzru­szył ra­mio­nami i spoj­rzał mi pro­sto w oczy.

– Za­bi­jemy gnoja.ROZ­DZIAŁ 1

King

W dniu, gdy wy­sze­dłem z wię­zie­nia, oka­zało się, że mia­łem ta­tu­ować mysz na my­szy. Zwie­rzę na ko­bie­cej stre­fie in­tym­nej.

Mysz na pie­przo­nej cipce.

To, kurwa, ża­ło­sne.

Ściany mo­jej pra­cowni pul­so­wały od cięż­kiej mu­zyki, która do­cho­dziła z pię­tra ni­żej, gdzie urzą­dzano mi im­prezę po­wi­talną. Drzwi się trzę­sły, jakby ktoś ryt­micz­nie ude­rzał w nie pię­ścią. Ściany od pod­łogi aż po su­fit po­kryte były farbą w sprayu i pla­ka­tami.

Mała ciem­no­włosa suka ję­czała, jakby szczy­to­wała, gdy ją dzia­ra­łem. Je­stem pewny, że uda­wała, bo ta­tuaż tuż nad cipką mu­siał być bar­dzo bo­le­sny, a nie przy­jemny.

Kie­dyś po­tra­fi­łem od­pły­nąć na dłu­gie go­dziny, gdy zaj­mo­wa­łem się two­rze­niem ta­tu­ażu. Ukry­wa­łem się wtedy we wła­snych my­ślach, gdzie nie mu­sia­łem się mie­rzyć ze wszyst­kimi kosz­mar­nymi spra­wami, które drę­czyły mnie każ­dego dnia.

W prze­szło­ści mia­łem w gło­wie tylko cipki i im­prezy, cho­ciaż ten okres nie trwał długo. Ale te­raz, gdy wró­ci­łem z wię­zie­nia, pierw­szą rze­czą, jaką zro­bi­łem, było pod­nie­sie­nie ma­szynki do ta­tu­ażu. Tylko że to już nie było to samo. Nie po­tra­fi­łem za­po­mnieć o te­raź­niej­szo­ści i od­ciąć się od wszyst­kiego, nie­ważne, jak bar­dzo się sta­ra­łem. Nie po­ma­gał mi rów­nież fakt, że lu­dzie sta­wali się co­raz głupsi i głupsi.

Logo dru­żyn spor­to­wych, cy­taty z ksią­żek, któ­rych ni­gdy się nie czy­tało, przy­szli gang­ste­rzy, któ­rzy chcieli mieć na twa­rzy ta­tu­aże spły­wa­ją­cych po niej łez. W wię­zie­niu taki ta­tuaż sym­bo­li­zo­wał ode­bra­nie ko­muś ży­cia. I małe suki, które pra­gnęły wy­glą­dać groź­nie, cho­ciaż tak na­prawdę w nie­bez­piecz­nej sy­tu­acji scho­wa­łyby się w ką­cie i pła­kały za ma­mu­sią.

Może po­wi­nie­nem nieco ob­ni­żyć ocze­ki­wa­nia, skoro mo­imi klien­tami byli głów­nie mo­to­cy­kli­ści, strip­ti­zerki i cza­sem ja­kiś bo­gaty dzie­ciak, który zna­lazł się po złej stro­nie mia­sta.

Mimo wszystko do­brze było znów być w domu. Wła­ści­wie było do­brze wszę­dzie tam, gdzie nie śmier­działo wy­mio­ci­nami i zmar­no­wa­nym ludz­kim ży­wo­tem.

Moje ży­cie za­częło pę­dzić z za­ska­ku­jącą pręd­ko­ścią, od­kąd po­zna­łem Preppy’ego. Po­ko­cha­łem ży­cie wy­jęte spod prawa. Ży­wi­łem się stra­chem w oczach lu­dzi, któ­rzy sta­nęli mi na dro­dze. Ża­ło­wa­łem tylko jed­nej rze­czy – tego, że da­łem się zła­pać.

Za­nim tra­fi­łem do pu­dła, spę­dza­łem nie­mal każdy dzień mo­jego dwu­dzie­sto­sied­mio­let­niego ży­cia w Lo­gan’s Be­ach – ma­łym za­du­piu na wy­brzeżu Flo­rydy. To miej­sce, w któ­rym lu­dzie miesz­ka­jący po jed­nej stro­nie za­toki żyli tylko po to, by usłu­gi­wać lu­dziom miesz­ka­ją­cym po jej dru­giej stro­nie. Bo­gaci miesz­kali przy plaży, zaj­mu­jąc luk­su­sowe po­sia­dło­ści i lo­kale. Nie­cały ki­lo­metr da­lej roz­cią­gały się pola z przy­cze­pami kem­pin­go­wymi i wa­lące się domy.

Na moje osiem­na­ste uro­dziny na­by­łem zruj­no­wany dom na wo­dzie, który krył się za ścianą gę­stych drzew. Zaj­mo­wał po­wierzch­nię na trzech akrach ziemi, umiesz­czono go nie­mal pod mo­stem. Ku­pi­łem go za go­tówkę. I wraz z moim przy­ja­cie­lem Prep­pym wpro­wa­dzi­li­śmy się do bo­ga­tej dziel­nicy, cho­ciaż wciąż by­li­śmy jak biała ho­łota.

Tak jak kie­dyś za­po­wie­dzie­li­śmy, sta­li­śmy się pa­nami wła­snego losu i nie od­po­wia­da­li­śmy przed ni­kim. Ro­bi­li­śmy to, co chcie­li­śmy ro­bić. Ja, za­miast ry­so­wać, za­czą­łem ta­tu­ować.

A Preppy miał swoje suki.

Pie­przy­łem się z ko­bie­tami. Bi­łem się. Im­pre­zo­wa­łem. Chla­łem. Kra­dłem. Pie­przy­łem się z ko­bie­tami. Ta­tu­owa­łem. Sprze­da­wa­łem dragi. Sprze­da­wa­łem broń. Kra­dłem. Pie­przy­łem się z ko­bie­tami. I za­ra­bia­łem pie­nią­dze.

I znowu się z kimś pie­przy­łem.

Nie było im­prezy, która by mi się nie po­do­bała, i na każ­dej by­łem mile wi­dziany. Nie było dziew­czyny, która nie roz­ło­ży­łaby dla mnie nóg. Mia­łem każdą, za­wsze gdy tego chcia­łem.

Ży­cie nie było do­bre. Było za­je­bi­ste. Sta­łem na szczy­cie świata i nikt nie mógł za­dzie­rać ze mną lub z tym, co moje.

Nikt.

A po­tem wszystko się zmie­niło, a ja spę­dzi­łem trzy lata w ma­łej celi bez okien, przy­glą­da­jąc się ry­so­wa­nym przeze mnie kre­skom na ścia­nie.

Kiedy skoń­czy­łem ta­tu­ować mysz z kre­skówki, na­ło­ży­łem maść, za­kry­łem wszystko fo­lią i zdją­łem rę­ka­wiczki. Czy ta la­ska my­ślała, że fa­cet pod­nieci się tym, że zro­biła so­bie ta­tuaż w ta­kim miej­scu? Był nie­zły, zwłasz­cza bio­rąc pod uwagę, że przez trzy lata nie zro­bi­łem żad­nego, ale mimo wszystko ry­su­nek za­kry­wał moją ulu­bioną część ko­bie­cego ciała. Gdy­bym jej nie znał, a ro­ze­brał­bym ją i zo­ba­czył ten ta­tuaż, na­tych­miast ob­ró­cił­bym ją ty­łem do sie­bie.

To w su­mie był do­bry po­mysł. Prze­le­ce­nie ja­kiejś la­ski po­mo­głoby mi po­zbyć się my­śli o wię­zie­niu i znów sku­pił­bym się na rze­czach, które kie­dyś były dla mnie ważne, a jed­no­cze­śnie nie czuł­bym tego stra­chu cza­ją­cego się na skraju mo­jej świa­do­mo­ści.

Za­miast więc ode­słać dziew­czynę z po­wro­tem na im­prezę, chwy­ci­łem ją bru­tal­nie i przy­cią­gną­łem do sie­bie. Ob­ró­ci­łem ją brzu­chem do stołu i przy­ci­sną­łem do niego, trzy­ma­jąc ją za kark jedną ręką, pod­czas gdy drugą od­pi­na­łem pa­sek od spodni. Po­tem zna­la­złem kon­dom w szu­fla­dzie nie­da­leko mnie.

Ona od po­czątku wie­działa, że nie wziął­bym pie­nię­dzy za ta­tuaż, cho­ciaż nie ro­bi­łem ich za darmo. Na­kie­ro­wa­łem więc główkę pe­nisa na jej mysz z no­wym ta­tu­ażem. Który też przed­sta­wiał mysz.

Niech to szlag.

Dziew­czyna miała świetne ciało, ale po kilku mi­nu­tach iry­tu­ją­cego wy­so­kiego ję­cze­nia od­kry­łem, że w ogóle mnie nie pod­nie­cała. Czu­łem, jak mój fiut robi się w niej miękki. Tak się nie po­winno dziać, szcze­gól­nie po tylu la­tach je­cha­nia na ręcz­nym i wy­obra­ża­nia so­bie part­ne­rek sek­su­al­nych.

Co, do cho­lery, było ze mną nie tak?

Chwy­ci­łem ją za szyję i przy­spie­szy­łem tempo. Z każ­dym pchnię­ciem, które zgry­wało się z bi­tem do­cho­dzą­cym z mo­jego miesz­ka­nia, pró­bo­wa­łem wy­ła­do­wać na niej swoją fru­stra­cję.

Ale to było na nic.

Już mia­łem wyjść z tej la­ski i pod­dać się, gdy na­gle drzwi do po­miesz­cze­nia otwo­rzyły się, a ja nie­mal bym to prze­oczył. Nie­mal. W przej­ściu sta­nęła dziew­czyna, która nie mo­gła mieć wię­cej niż osiem­na­ście lat. Była chuda, oczy miała duże, nie­bie­skie, jakby na­le­żały do lalki. Włosy w ko­lo­rze lo­do­wa­tego blond, usta ró­żowe i pełne, a w pod­bródku nie­wielki do­łe­czek. Wy­glą­dała na tro­chę na­wie­dzoną.

Mój fiut obu­dził się i przy­po­mnia­łem so­bie, że wciąż pie­przy­łem tę bru­netkę. Or­gazm ude­rzył mocno i znie­na­cka, aż po­czu­łem go w krę­go­słu­pie. Za­mkną­łem oczy i spu­ści­łem się do cipki dziew­czyny, po czym opa­dłem na jej plecy.

Co to miało być, do cho­lery?

Gdy roz­war­łem po­wieki, drzwi do pra­cowni były za­mknięte, a dziew­czyna ze smut­nymi oczami znik­nęła.

Chyba po­stra­da­łem zmy­sły.

Od­su­ną­łem się od bru­netki, która na szczę­ście wciąż od­dy­chała, ale była nie­przy­tomna – albo dla­tego, że ją pod­du­sza­łem, albo od dra­gów, od któ­rych miała po­więk­szone źre­nice.

Usia­dłem na stołku i ukry­łem twarz w dło­niach.

Za­częła mnie bo­leć głowa.

Preppy zor­ga­ni­zo­wał tę im­prezę dla mnie. Ja sprzed cza­sów wię­zie­nia od razu za­czął­bym wcią­gać kre­chy z cyc­ków strip­ti­ze­rek. Ale ja po wię­zie­niu chcia­łem po pro­stu coś zjeść, wy­pie­przyć tych wszyst­kich lu­dzi z mo­jego domu i się prze­spać.

– Wszystko okej, sze­fie? – za­py­tał Preppy, za­glą­da­jąc do po­koju.

Wska­za­łem na nie­przy­tomną dziew­czynę.

– Po­zbądź się stąd tej dziwki. – Prze­cze­sa­łem włosy ręką. Dud­niąca mu­zyka spra­wiała, że głowa pul­so­wała mi co­raz moc­niej. – I, na mi­łość bo­ską, ścisz ten ja­zgot! – Preppy nie za­słu­gi­wał na mój gniew, ale by­łem w tak kiep­skim sta­nie, że nie chciało mi się zmie­niać tonu.

– Robi się – po­wie­dział bez wa­ha­nia.

Preppy mi­nął mnie i nie po­wie­dział ani słowa na te­mat pół­na­giej dziew­czyny le­żą­cej na stole. Prze­rzu­cił ją so­bie przez ra­mię z ła­two­ścią i ru­szył do drzwi. La­ska bu­jała się z każ­dym jego kro­kiem.

– Skoń­czy­łeś już z nią? – za­py­tał, za­nim wy­szedł. Le­dwo go sły­sza­łem przez tę gło­śną mu­zykę. Za­uwa­ży­łem, że wska­zy­wał pod­bród­kiem na bru­netkę, uśmie­cha­jąc się ni­czym dziecko.

Po­ki­wa­łem głową. Preppy wy­glą­dał, jak­bym wła­śnie po­da­ro­wał mu szcze­niaczka.

Chory du­pek.

Ale i tak ko­cha­łem tego dzie­ciaka.

Za­mkną­łem drzwi i pod­sze­dłem do pu­dełka na na­rzę­dzia. W jego dol­nej szu­fla­dzie trzy­ma­łem nóż i broń. Wzią­łem je, nóż wło­ży­łem do buta, a broń za pa­sek spodni. Po­krę­ci­łem głową, by po­zbyć się ogar­nia­ją­cego mnie otę­pie­nia. To wła­śnie ro­biło z czło­wie­kiem pu­dło. Przez trzy lata spa­łem z jed­nym okiem otwar­tym w wię­zie­niu peł­nym lu­dzi, któ­rzy byli jed­no­cze­śnie mo­imi przy­ja­ciółmi i wro­gami.

Nad­szedł czas, bym ode­zwał się do nie­któ­rych z tych przy­ja­ciół i upo­mniał się o moje przy­sługi. Mia­łem te­raz na gło­wie coś waż­niej­szego niż wła­sne pro­blemy.

Ko­goś waż­niej­szego.

Sen mógł po­cze­kać. Czas zejść na dół i po­ga­dać uprzej­mie z mo­to­cy­kli­stami. Przez lata uni­ka­łem ro­bie­nia z nimi in­te­re­sów, mimo że ich wi­ce­pre­zy­dent Bear był dla mnie jak brat. Wiele razy pró­bo­wał na­mó­wić mnie, bym do­łą­czył do ich sze­re­gów w klu­bie, ale ja za­wsze od­ma­wia­łem. By­łem prze­stępcą, który lu­bił, gdy po­peł­niane przez niego zbrod­nie były pro­ste, bez wi­kła­nia się w ja­kieś or­ga­ni­za­cje. Jed­nak te­raz po­trze­bo­wa­łem zna­jo­mo­ści, ja­kie po­sia­dali mo­to­cy­kli­ści, a także do­stępu do sko­rum­po­wa­nych po­li­ty­ków, któ­rych dało się prze­ku­pić pie­niędzmi.

Ni­gdy wcze­śniej nie za­le­żało mi na pie­nią­dzach. Trak­to­wa­łem je jako coś ulot­nego, coś, co za­pew­niało mi bez­tro­ski styl ży­cia. Ale te­raz?

Ła­pówki dla po­li­ty­ków nie były ta­nie, więc po­trze­bo­wa­łem spo­rej sumy, i to szybko.

Albo już ni­gdy nie zo­ba­czę Max.ROZ­DZIAŁ 2

Doe

Nikki była moją je­dyną przy­ja­ciółką na ca­łym świe­cie.

I tro­chę jej nie­na­wi­dzi­łam.

Nikki to dziwka, która zna­la­zła mnie, gdy spa­łam pod ławką. Nie udało mi się unik­nąć ulewy, trwa­ją­cej parę ostat­nich nocy, więc drża­łam z zimna i ga­da­łam sama do sie­bie, by szyb­ciej za­snąć. Od kilku ty­go­dni ży­łam na ulicy i nie mia­łam w ustach praw­dzi­wego po­siłku, od­kąd ucie­kłam z Ob­ma­cy­walni – tak lu­bi­łam na­zy­wać przy­tu­łek, w któ­rym zo­sta­wiono mnie na śmierć. Je­stem cał­kiem pewna, że gdy Nikki mnie zna­la­zła, chciała mnie okraść – albo wzięła mnie za trupa, ale po chwili za­uwa­żyła, że jed­nak od­dy­cha­łam. Mó­wiąc szcze­rze, je­stem za­sko­czona, że w ogóle się mną za­in­te­re­so­wała, jak już wie­działa, że ży­łam.

Cóż, wła­ści­wie to nie było ży­cie, tylko we­ge­ta­cja, ale na jedno wy­cho­dziło.

Nikki wcią­gnęła z po­żół­kłego zlewu ostat­nią kre­chę przez zwi­niętą sa­mo­przy­lepną kar­teczkę. Umy­walka wy­glą­dała, jakby za chwilę miała od­paść od ściany. Pod­łoga była za­śmie­cona pa­pie­rem to­a­le­to­wym, a wszyst­kie trzy to­a­lety tak za­pchane, że jesz­cze chwila, a cała brą­zowa za­war­tość mo­głaby wy­buch­nąć. Przy­tła­cza­jący za­pach środka de­zyn­fe­ku­ją­cego draż­nił mój nos. Mia­łam wra­że­nie, że ktoś za­lał to po­miesz­cze­nie che­mi­ka­liami, by po­zbyć się smrodu, ale w ogóle nie za­brał się za sprzą­ta­nie.

Nikki od­chy­liła głowę i za­tkała jedną dziurkę od nosa, wcią­ga­jąc po­wie­trze przez drugą. Nad nami bu­czała po­je­dyn­cza lampa flu­ore­scen­cyjna, rzu­ca­jąc zie­lon­kawą po­światę na ła­zienkę znaj­du­jącą się na sta­cji ben­zy­no­wej.

– Kurwa, nie­zły to­war – po­wie­działa, rzu­ca­jąc na pod­łogę opróż­niony wo­re­czek. Wy­cią­gnęła nie­mal pu­stą bu­te­leczkę błysz­czyku i na­ło­żyła resztkę ko­sme­tyku na swoje wą­skie wargi. Po­tem roz­tarła ma­łym pal­cem grube czarne kre­ski pod oczami, aż w końcu po­ki­wała z uzna­niem do swo­jego od­bi­cia w lu­strze. Wy­glą­dała tro­chę jak szop pracz.

Na­cią­gnę­łam rę­kaw na nad­gar­stek i wy­tar­łam brud z lu­stra przede mną. Zo­ba­czy­łam dwie rze­czy: pęk­nię­cie w rogu przy­po­mi­na­jące pa­ję­czynę, a w od­bi­ciu dziew­czynę, któ­rej nie po­zna­wa­łam.

Mia­łam ja­sne blond włosy. Za­pad­nięte po­liczki. Prze­krwione nie­bie­skie oczy. Do­łe­czek w pod­bródku.

Zu­peł­nie nic z tych rze­czy nie było mi zna­jome.

Dziew­czyna wy­glą­dała jak ja, ale kim ja, do cho­lery, by­łam?

Dwa mie­siące temu śmie­ciarz zna­lazł mnie w alejce, gdzie wcze­śniej do­słow­nie wy­rzu­cono mnie do kon­te­nera. Le­ża­łam po­śród wor­ków ze śmie­ciami w ka­łuży wła­snej krwi. Kiedy obu­dzi­łam się w szpi­talu, mia­łam naj­gor­szy ból głowy, ja­kiego w ży­ciu do­świad­czy­łam. Po­li­cja i le­ka­rze uznali mnie za ucie­ki­nie­rkę lub dziwkę. Albo jedno i dru­gie. Po­li­cjant, który za­da­wał mi py­ta­nia, nie krył swo­jego obrzy­dze­nia moją osobą. Stwier­dził, że to, co mi się przy­tra­fiło, na pewno było zwią­zane z ja­kimś pierw­szym lep­szym dup­kiem, który ze­rżnął mnie ostro. Otwo­rzy­łam usta, by za­opo­no­wać, ale roz­my­śli­łam się.

Moż­liwe, że miał ra­cję.

Nic in­nego nie miało sensu.

Nie mia­łam port­fela, do­wodu, pie­nię­dzy. Nie mia­łam przy so­bie zu­peł­nie nic.

Na­wet wspo­mnień.

Kiedy ja­kaś osoba za­gi­nie, tra­fia to do wia­do­mo­ści, lu­dzie zbie­rają się w grupy i prze­cze­sują te­ren. Ktoś wy­peł­nia ra­port po­li­cyjny, cza­sami ktoś za­pali świeczki, które da­dzą na­dzieję i po­zwolą wie­rzyć, że po­szu­ki­wana osoba wróci do domu. Tylko że w te­le­wi­zji nie po­ka­zują tego, co się dzieje, gdy nikt nie pa­trzy. Kiedy uko­chani za­gi­nio­nej albo o niej nie wie­dzą, albo nie ist­nieją… albo mają ją gdzieś.

Po­li­cja przej­rzała ra­porty do­ty­czące osób po­szu­ki­wa­nych z na­szego stanu, a po­tem z kraju, ale nie po­szczę­ściło im się. Moje od­ci­ski pal­ców nie pa­so­wały do żad­nej kar­to­teki, mo­jego zdję­cia ni­g­dzie nie za­miesz­czono.

Wtedy też do­wie­dzia­łam się, że by­cie osobą za­gi­nioną wcale nie mu­siało ozna­czać, że rze­czy­wi­ście ktoś za mną tę­sk­nił i sta­rał się mnie od­na­leźć. A przy­naj­mniej nie na tyle, by ba­wić się w całą tę szopkę z szu­ka­niem. Nie było ogło­szeń w ga­ze­cie ani te­le­wi­zji. Nie było próśb od mo­jej ro­dziny, bym wró­ciła bez­piecz­nie do domu.

Może to moja wina, że nikt nie pod­jął próby zna­le­zie­nia mnie. Może by­łam suką i lu­dzie świę­to­wali, gdy na­gle znik­nę­łam. Albo ucie­kłam.

Rów­nie do­brze ktoś mógł mnie scho­wać do ko­szyka jako dziecko i pu­ścić z nur­tem rzeki jak Moj­że­sza. I mo­gło się oka­zać, że nie mia­łam ni­kogo.

Nie wiem, kurwa. Wszystko było moż­liwe.

Nie wie­dzia­łam, skąd się wzię­łam, ile mia­łam lat, jak się na­prawdę na­zy­wa­łam.

Wszystko, co po­sia­da­łam, wi­dzia­łam wła­śnie w od­bi­ciu lu­stra na sta­cji ben­zy­no­wej, i nie mia­łam zie­lo­nego po­ję­cia, kim by­łam.

Nikt nie wie­dział, czy by­łam nie­let­nia, czy nie, więc wy­słali mnie do Ob­ma­cy­walni, gdzie wy­trzy­ma­łam tylko trzy ty­go­dnie. Miesz­ka­łam z mło­dymi prze­stęp­cami i fa­ce­tami, któ­rzy na­gmin­nie się ma­stur­bo­wali. Któ­rejś nocy obu­dzi­łam się i w no­gach mo­jego łóżka za­uwa­ży­łam jed­nego ze star­szych chło­pa­ków, który stał tam z fiu­tem w dłoni i ro­bił so­bie do­brze. Ucie­kłam wtedy przez okno w ła­zience. Mia­łam ze sobą tylko ubra­nia, które otrzy­ma­łam wcze­śniej w przy­tułku, i imię.

Na­zy­wali mnie Doe.

Tak jak Jane Doe¹.

Je­dyną róż­nicą mię­dzy mną a praw­dziwą Jane Doe była ety­kietka, którą w kost­nicy przy­cze­piano tym nie­zi­den­ty­fi­ko­wa­nym tru­pom do palca u stopy. Bo poza tym moja eg­zy­sten­cja w ogóle nie przy­po­mi­nała ży­cia. By­łam zmu­szona kraść, by móc coś zjeść. Spa­łam tam, gdzie zna­la­złam ja­kieś okry­cie przed chło­dem i wodą. Że­bra­łam na uli­cach. Prze­szu­ki­wa­łam śmiet­niki przy re­stau­ra­cjach.

Nikki prze­cze­sała pal­cami o ob­gry­zio­nych pa­znok­ciach swoje prze­tłusz­czone rude włosy.

– Je­steś go­towa? – za­py­tała. Po­cią­gnęła no­sem i za­częła prze­ska­ki­wać z nogi na nogę, jakby była spor­tow­cem, który szy­ko­wał się do waż­nego me­czu.

Nie czu­łam się go­towa, a mimo to po­ki­wa­łam głową. Nie by­łam, ni­gdy nie będę, ale skoń­czyły mi się już inne opcje. Na uli­cach nie było bez­piecz­nie, a każdy dzień sta­no­wił dla mnie do­słow­nie walkę o prze­ży­cie. Nie wspo­mi­na­jąc już o tym, że je­śli stra­ci­ła­bym jesz­cze tro­chę na wa­dze, to nie by­ła­bym w sta­nie wal­czyć, je­śli ktoś by mnie za­ata­ko­wał. W każ­dym ra­zie po­trze­bo­wa­łam ochrony przed trud­nymi wa­run­kami at­mos­fe­rycz­nymi i złymi ludźmi, któ­rzy cza­ili się w mroku, bo w prze­ciw­nym ra­zie skoń­czy­ła­bym jak praw­dziwa Jane Doe.

Nie są­dzę, by Nikki re­je­stro­wała coś ta­kiego jak głód. Gdyby miała wy­brać mię­dzy je­dze­niem a na­ćpa­niem się, wy­bra­łaby to dru­gie. Za każ­dym ra­zem. Było to wi­dać, bo jej po­liczki za­pa­dły się, a pod oczami ma­lo­wały się ciemne cie­nie. Zna­łam ją nie­długo, ale jesz­cze ni­gdy nie wi­dzia­łam, by po­chła­niała coś in­nego niż koks.

Osą­dza­łam ją i czu­łam się z tego po­wodu kosz­mar­nie. Jed­nak coś w środku pod­po­wia­dało mi, że ona jest w rze­czy­wi­sto­ści lep­sza. Kiedy nie by­łam na nią nie­sa­mo­wi­cie wście­kła, to nie­mal czu­łam w sto­sunku do niej in­stynkt opie­kuń­czy. Wal­czy­łam o swoje prze­trwa­nie i chcia­łam wal­czyć o jej, lecz pro­blem tkwił w tym, że ona nie chciała za­wal­czyć o sie­bie.

Otwo­rzy­łam usta, by ją po­uczyć. Już chcia­łam jej po­wie­dzieć, że po­winna skoń­czyć z kok­sem i za­cząć coś jeść, by za­dbać o swoje zdro­wie, lecz na­gle dziew­czyna ob­ró­ciła się w moją stronę. Ga­pi­łam się na nią z otwar­tymi ustami, bo do­tarło do mnie, że nie by­łam lep­sza od niej, a chcia­łam ją osą­dzać. Bar­dzo moż­liwe, że za­nim stra­ci­łam pa­mięć, mo­głam być za­mie­szana w to samo co ona te­raz.

Za­mknę­łam usta i po­sta­no­wi­łam nic nie mó­wić.

Nikki zmie­rzyła mnie wzro­kiem, oce­nia­jąc mój wy­gląd.

– Uj­dziesz – po­wie­działa z wy­raź­nym nie­za­do­wo­le­niem w gło­sie. Nie chcia­łam na­kła­dać tony ta­pety i wy­ry­wać so­bie brwi, by w ich miej­scu na­ry­so­wać cien­kie kre­ski, jak zro­biła ona. Po pro­stu umy­łam włosy w zle­wie i sko­rzy­sta­łam z su­szarki do dłoni. Nie na­ło­ży­łam ma­ki­jażu, bo je­śli mia­łam zro­bić to, co pla­no­wa­łam w nie­da­le­kiej przy­szło­ści, to chcia­łam, by to się stało na mo­ich wa­run­kach, i nie za­mie­rza­łam wy­glą­dać jak Nikki.

Tak, znowu za­cho­wy­wa­łam się jak kry­ty­ku­jąca suka.

– Po­wiesz jesz­cze raz, jaki jest plan? – za­py­ta­łam. Mó­wiła mi już o nim z dzie­sięć razy, ale mo­gła mó­wić na­wet ty­siąc, a ja na­dal nie czu­ła­bym się z tym kom­for­towo.

Nikki na­pu­szyła swoje oklap­nięte włosy.

– Se­rio, Doe, czy ty kie­dy­kol­wiek mnie słu­chasz? – Wes­tchnęła roz­draż­niona, ale kon­ty­nu­owała. – Kiedy pój­dziemy na tę im­prezę, mu­sisz tylko przy­kleić się do jed­nego z mo­to­cy­kli­stów. Je­śli cię po­lubi, to bar­dzo moż­liwe, że bę­dzie chciał, byś zo­stała na dłu­żej. Wy­star­czy, że bę­dziesz grzać mu łóżko i dbać o to, by był za­do­wo­lony.

– Nie wiem, czy po­tra­fię to zro­bić – po­wie­dzia­łam sła­bym gło­sem.

– Po­tra­fisz i zro­bisz to. I nie bądź przy nich taka nie­śmiała, oni tego nie lu­bią. Poza tym ty nie je­steś ty­pem nie­śmia­łej dziew­czyny. Te­raz tylko się de­ner­wu­jesz. Je­steś tro­chę nie­okrze­sana, szcze­gól­nie że nie masz fil­tra i mó­wisz rze­czy, któ­rych po­tem ża­łu­jesz.

– To aż dziwne, że znasz mnie tak krótko, a zdą­ży­łaś mnie po­znać tak do­brze – oznaj­mi­łam.

Nikki wzru­szyła ra­mio­nami.

– Znam się na lu­dziach. Wierz mi lub nie, ale ty je­steś bar­dzo ła­twa do od­czy­ta­nia. A te­raz wy­da­jesz się bar­dzo spięta. Wi­dzę, ja­kie masz zgar­bione ra­miona. – Przy­ło­żyła mi rękę do ple­ców i po­pchnęła mnie. – No, te­raz le­piej. Wy­pchnij pierś do przodu. Nie masz du­żych cyc­ków, ale je­śli nie za­ło­żysz sta­nika i wy­pchniesz pierś, fa­ceci będą mo­gli zo­ba­czyć przez bluzkę twoje sutki, a oni uwiel­biają taki wi­dok.

Dość tego. Po­tra­fi­łam po­de­rwać mo­to­cy­kli­stę. A kiedy już to się sta­nie, to on mnie obroni. Mia­łam na­dzieję, że bę­dzie to ro­bił do czasu, aż wy­my­ślę pan B.

– W naj­gor­szym wy­padku okaże się, że fa­cet szuka szyb­kiego nu­merka i na ko­niec rzuci ci tro­chę kasy, a po­tem cię od­prawi. – Nikki mó­wiła, tak jakby opi­sy­wała wa­ka­cje, a nie pro­sty­tu­cję.

Mo­głam się oszu­ki­wać, są­dząc, że je­śli nie stoję pod la­tar­nią jak Nikki, to nie je­stem jak ona, ale prawda była taka, że gdy to zro­bię, stanę się praw­dziwą dziwką.

A mimo to wciąż ją kry­ty­ko­wa­łam.

Jed­nak gdy za­czy­na­łam my­śleć in­ten­syw­nie o in­nych opcjach, mój umysł był rów­nie pu­sty co żo­łą­dek.

Nikki otwo­rzyła drzwi, a świa­tło sło­neczne oświe­tliło ciemne po­miesz­cze­nie. Rzu­ci­łam ostat­nie spoj­rze­nie w stronę od­bi­cia dziew­czyny o prze­cięt­nej twa­rzy i wy­szep­ta­łam:

– Prze­pra­szam.

Tro­chę po­cie­szało mnie to, że osoba, którą by­łam wcze­śniej, za­nim wszystko za­po­mnia­łam, nie wie­działa, co za­mie­rza­łam zro­bić.

A mia­łam za­miar sprze­dać swoje ciało.

I resztkę du­szy, która mi po­zo­stała.

------------------------------------------------------------------------

1.

1 Jane Doe – na­zwi­sko uży­wane w USA dla okre­śle­nia nie­zi­den­ty­fi­ko­wa­nej ko­biety (przyp. tłum.).ROZ­DZIAŁ 5

King

W ca­łym swoim ży­ciu nie by­łem jesz­cze tak wście­kły. W ciągu mo­jego dwu­dzie­sto­sied­mio­let­niego ży­wota wielu lu­dzi za­znało gniewu Bran­tleya Kinga.

Ale nie­wielu z nich prze­żyło.

Ile ta dziew­czyna w ogóle miała lat? Sie­dem­na­ście? Osiem­na­ście?

Nie zna­łem jej na tyle długo, by móc ją znie­na­wi­dzić, ale i tak czu­łem nie­od­partą ochotę, by owi­nąć ręce wo­kół jej szyi i ją udu­sić. Na­wet le­piej – chcia­łem zdjąć z nad­garst­ków je­den ze skó­rza­nych pa­sków i to nim do­ko­nać eg­ze­ku­cji. Chcia­łem, by po­czuła całą moją fu­rię, gdy wy­ci­skał­bym ży­cie z jej ko­ści­stego ciała. Chcia­łem wy­ła­do­wać na niej moją fru­stra­cję, jed­nak nie tylko na nią by­łem zły. Wście­ka­łem się też na sa­mego sie­bie.

Za­wsze by­łem bar­dzo ostrożny w kwe­stii bez­pie­czeń­stwa, a tym ra­zem po pro­stu scho­wa­łem pie­nią­dze, które dał mi Preppy, do szu­flady.

Do pie­przo­nej szu­flady.

Stary ja, ten sprzed trzech lat, scho­wałby pie­nią­dze w sej­fie na stry­chu i zdą­żył trzy razy zmie­nić kom­bi­na­cje kodu.

Jak to się stało, że z prze­sad­nie ostroż­nego czło­wieka sta­łem się tak nie­dbały?

Po­wi­nie­nem po­sta­wić ochro­nia­rzy przed tymi drzwiami. Za­nim po­sze­dłem do wię­zie­nia, mia­łem kilku wro­gów, a gdy z niego wy­sze­dłem, przy­było mi jesz­cze kilku. Za­po­mnia­łem o wszyst­kich swo­ich za­sa­dach i wpu­ści­łem do mo­jego po­koju dziew­czynę, któ­rej w ogóle nie zna­łem, cho­ciaż po­wi­nie­nem wy­rzu­cić ją stąd w chwili, gdy po­sta­no­wi­łem, że nie będę się z nią pie­przyć.

To było do mnie zu­peł­nie nie­po­do­bne.

Nie prze­le­cia­łem jej, bo się mnie bała? Bo wy­glą­dała na nie­winną i na­iwną? Nie wspo­mi­na­jąc już o tym, że przez nią sta­wał mi ku­tas. Nie­mal do­sze­dłem w ga­ciach, gdy wi­dzia­łem, jak jej ręce trzęsą się przy pa­sku mo­ich spodni. Wmó­wi­łem so­bie, że tego nie po­trze­bo­wa­łem, że wo­la­łem dziew­czynę, która za­ję­łaby się mną jak pro­fe­sjo­na­listka, bo tylko dzięki temu mógł­bym się po­zbyć agre­sji, która we mnie na­ra­stała.

Ale to było kłam­stwo.

Coś we mnie, coś, co mógł­bym nie­mal uznać za świa­do­mość, mó­wiło mi, że nie po­wi­nie­nem wy­ko­rzy­sty­wać tej sy­tu­acji. Nie, to coś mó­wiło mi, że­bym nie wy­ko­rzy­sty­wał jej. Odej­ście, gdy jej po­liczki były jesz­cze za­czer­wie­nione od gniewu, za­wsty­dze­nia i stra­chu, i naj­praw­do­po­dob­niej odro­biny pod­nie­ce­nia, było tor­turą. Wy­ma­gało to ode mnie ogrom­nych na­kła­dów sa­mo­kon­troli, by nie zbli­żyć się do niej znowu i nie wziąć jej pod ścianą.

Ale tak było wcze­śniej. Moja ochota, by ją prze­le­cieć, wy­le­ciała przez okno wraz z jej ko­le­żanką i mo­imi pie­niędzmi. Ru­dej udało się za­brać sześć pa­ty­ków, ale to nie była wielka suma w po­rów­na­niu z tym, ile mu­sia­łem ko­muś jesz­cze za­pła­cić. Tak na­prawdę cho­dziło o ideę. Na­wet dwa centy to by­łoby za dużo.

Dziew­czyna, która le­żała te­raz na moim łóżku, za­płaci mi za to w ten czy inny spo­sób.

Usia­dłem na ma­te­racu i zdją­łem z niej koł­drę. Miała na so­bie za dużą spód­niczkę, która pod­je­chała wy­żej bio­der. Dzięki temu wi­dzia­łem jej białe ba­weł­niane majtki. Prze­su­ną­łem pal­cem po ze­wnętrz­nej czę­ści jej nogi, od kostki aż po udo. Ten zwy­kły do­tyk spra­wił, że za­drża­łem, a mój fiut obu­dził się do ży­cia.

Dziew­czyna była okrop­nie chuda. Miała za­pad­nięte po­liczki i worki pod du­żymi oczami. Łok­cie wy­glą­dały na ko­ści­ste, a że­bra przy­po­mi­nały mi Preppy’ego, bo jego rów­nież wy­sta­wały, gdy go po­zna­łem. Nie była ty­pem dziew­czyny, który za­zwy­czaj lu­bi­łem. Mnie po­do­bały się cycki i ty­łek. Lu­bi­łem się czymś po­ba­wić, pie­prząc la­skę.

Więc dla­czego nie po­tra­fi­łem prze­stać jej do­ty­kać?

Zdją­łem z niej ko­szulkę.

Nie no­siła sta­nika.

Cycki miała małe, ale ide­al­nie okrą­głe. Na ich wi­dok za­czą­łem się za­sta­na­wiać, jak by wy­glą­dały, gdyby dziew­czyna miała tro­chę wię­cej ciała. Chcia­łem pa­trzeć na te cycki, pod­ska­ku­jące tuż przy mo­jej twa­rzy, gdy ona by mnie ujeż­dżała.

Dziew­czyna wes­tchnęła ciężko, ale nie obu­dziła się. Jej od­dech się wy­rów­nał, gdy za­czą­łem le­ni­wie za­ta­czać na jej brzu­chu okręgi pal­cami, tuż przy pępku, a po­tem pie­ścić w ten sam spo­sób okrą­głe piersi. Mu­sia­łem nad sobą bar­dzo pa­no­wać, by nie po­chy­lić się i nie za­cząć ssać jej ró­żo­wych sut­ków. Mia­łem ochotę ugryźć je tak mocno, aż po­la­łaby się krew, a po­tem zli­zał­bym ją z tej bia­łej skóry.

Ni­gdy nie nie­na­wi­dzi­łem i nie pra­gną­łem ko­goś tak bar­dzo jak jej.

Szybki, pełny nie­na­wi­ści seks mógłby po­móc wy­ma­zać z mo­jego umy­słu wspo­mnie­nia, które mnie mę­czyły, ale ta dziew­czyna była ranna i le­żała nie­przy­tomna na moim łóżku.

Teo­re­tycz­nie można po­wie­dzieć, że o nią dba­łem.

Ale teo­re­tycz­nie mia­łem ochotę pie­przyć jej usta, aż by się udła­wiła.

Moje sprzeczne uczu­cia przy­pra­wiały mnie o mi­grenę.

Mu­sia­łem stam­tąd odejść. Nic do­brego nie wy­szłoby z tego, że za­czął­bym jej do­ty­kać, gdy spała, jed­nak nie po­tra­fi­łem opu­ścić łóżka. Wtedy ona po­ru­szyła się nie­znacz­nie we śnie. To mi przy­po­mniało, że wkra­cza­łem na te­ry­to­rium Preppy’ego. Nie mo­głem odejść tak szybko. A co, je­śli ona by się obu­dziła i ze­chciała uciec? Wtedy ni­gdy bym się nie do­wie­dział, do­kąd ruda zbie­gła z mo­imi pie­niędzmi.

Igno­ro­wa­łem fakt, że dziew­czyna tak na­prawdę nie mo­gła uciec, skoro przy­pią­łem ją kaj­dan­kami do wez­gło­wia łóżka. Za­miast zejść z ma­te­raca i po­dejść do drzwi, zdją­łem spodnie i po­ło­ży­łem się obok niej. Przy­tu­li­łem ją ple­cami do sie­bie i na­kry­łem nas ko­cem.

To był mój pierw­szy raz. Ni­gdy wcze­śniej nie spa­łem w łóżku z ko­bietą pod przy­kry­ciem. Ni­gdy nie po­zwa­la­łem, by one za­sy­piały w moim łóżku.

Po­ło­ży­łem rękę na jej wklę­śnię­tym brzu­chu. Gdy po­czu­łem pro­mie­niu­jące z jej ciała cie­pło, mój fiut stał się jesz­cze tward­szy. Pod­par­łem głowę ra­mie­niem i przyj­rza­łem się nam. Za­fa­scy­no­wał mnie kon­trast na­szych ciał – jej blade i ide­alne, moje opa­lone i wy­ta­tu­owane.

Te­raz by­łem tak twardy, że to aż bo­lało.

Po­czu­łem dresz­cze prze­bie­ga­jące po krę­go­słu­pie, gdy po­my­śla­łem o tym, żeby ścią­gnąć z niej te dziew­częce, nie­winne maj­teczki. Wró­ci­łem do tego po­koju tylko dla­tego, że zmie­ni­łem zda­nie. Mimo że wy­glą­dała na nie­winną, sama prze­cież mi sie­bie ofe­ro­wała, więc kim by­łem, by jej od­mó­wić?

Może wię­zie­nie mnie zmie­niło, ale jesz­cze nie by­łem go­towy, by za­ak­cep­to­wać tę zmianę. Zo­sta­łem na dole mo­jego miesz­ka­nia tylko przez dzie­sięć mi­nut, a po­tem za­wró­ci­łem, uda­łem się po­now­nie na górę, by ro­ze­brać tę dziew­czynę, po­chy­lić i po­ka­zać jej, na ja­kiego po­pier­do­lo­nego fa­ceta tra­fiła.

Za­czą­łem okrę­cać na palcu ko­smyk jej nie­mal bia­łych wło­sów. Raz po raz przy­po­mi­na­łem so­bie, że ta dziew­czyna była zło­dziejką i dziwką, a ja mia­łem pełne prawo, by uka­rać ją za to, co mi ukra­dła.

Ta suka była moja. Mo­głem ją so­bie wziąć.

A jed­nak mimo że bar­dzo chcia­łem na nią wejść i za­nu­rzyć się w jej cipce, nie mo­głem się do tego zmu­sić.

Ta dziew­czyna kryła w so­bie ja­kąś hi­sto­rię, która nie wy­da­wała się taka oczy­wi­sta na pierw­szy rzut oka. Jej przy­ja­ciółka była naj­wy­raź­niej ćpunką, bo źre­nice miała mocno roz­sze­rzone, a nos za­czer­wie­niony. Ale ta mała nie za­cho­wy­wała się jak ćpunka, cho­ciaż pa­trząc na jej wy­chu­dzoną syl­we­tkę i znisz­czone ciu­chy, by­łem nie­mal pewny, że za­częła się krę­cić koło Be­ara i jego kum­pli wła­śnie dla nar­ko­ty­ków.

Do­wiem się, jaka jest jej hi­sto­ria, gdy tylko się obu­dzi. Wtedy zde­cy­duję, ja­kie po­czy­nię wo­bec niej kroki. Jed­nak na pewno bę­dzie miało to coś wspól­nego z nią nagą i klę­czącą przede mną.

Ode­tchnęła głę­boko we śnie, a ja za­mar­łem. Ba­łem się, że może się obu­dzić, za­nim wyjdę z łóżka. Co naj­dziw­niej­sze, jej ciało roz­luź­niło się przy mnie, a jej ty­łek przy­ci­snął się do mo­jej nie­ustan­nej erek­cji.

Zdu­si­łem w so­bie jęk.

Dzie­liły nas tylko moje bok­serki i jej majtki. Mia­łem ochotę wbić się w nią, ulżyć moim obo­la­łym ja­jom, ale po­wstrzy­ma­łem się i wy­sze­dłem z łóżka tak szybko, jak się w nim zna­la­złem.

Pod­nio­słem spodnie z pod­łogi i je za­ło­ży­łem. Za­nim wy­sze­dłem z po­koju, spoj­rza­łem raz jesz­cze w stronę śpią­cej dziew­czyny. Świa­tło księ­życa wpa­dało przez okno, jej włosy wy­da­wały się przez to jesz­cze ja­śniej­sze, a skóra biel­sza.

Bar­dziej na­wie­dzona.

Nie wie­dzia­łem, czy po­wi­nie­nem ją za­bić, czy wy­ru­chać.

A może jedno i dru­gie. Ale i tak jedna rzecz była pewna – w ten czy inny spo­sób ona bę­dzie jesz­cze krzy­czeć.

W końcu za­czy­na­łem się czuć jak stary ja.