MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
nowość
Kobiety bez twarzy. Blady strach - ebook
Druga część cyklu powieściowego „Kobiety bez twarzy” to poruszająca, oparta na faktach książka, która ukazuje niebezpieczną rzeczywistość Królestwa Arabii Saudyjskiej. Autorka, arabistka wiele lat mieszkająca w krajach muzułmańskich, opiera się na własnych doświadczeniach z pięcioletniego pobytu w tym konserwatywnym państwie.
Powraca małżeństwo Koziełów, zadziorna Hanka oraz jej odpowiedzialny mąż Piotr, którzy próbują nie znaleźć się w złym miejscu i w złym czasie, o czym finalnie i tak zdecyduje kapryśny los.
Mieszkańcy Królestwa niczym się nie przejmują i zapominają o czyhających na nich niebezpieczeństwach, więc biorą życie pełnymi garściami. Szczególnie przebojowe są kobiety: Saudyjki walczące o niezależność czy polskie nauczycielki wykładające na żeńskim uniwersytecie w Rijadzie szampańsko bawiące się pomimo licznych zakazów i nakazów. Młodzi zakochują się w sobie i wdają w ryzykowne romanse, bo w ekstremalnych warunkach miłość jeszcze lepiej smakuje. Organizowane są liczne imprezy, na których zakazany alkohol leje się strumieniami i nikt nie pogardzi marihuaną, a panie niejednokrotnie grzeją łóżka nie swoich mężów. Codzienność w takich warunkach nigdy nie była nudna, bo okraszona dużą dawką strachu i adrenaliny.
Jak we wszystkich książkach autorce przyświeca jeden cel: by czytelnik przestał się bać odmienności kulturowej i wyznaniowej. To nie obca nacja czy religia niosą ze sobą zło, lecz podli ludzie, którzy mogą być wszędzie.
Tanya Valko to pseudonim absolwentki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Była nauczycielką w Szkole Polskiej w Libii, a później przez prawie 20 lat asystentką ambasadorów RP. Mieszkała w krajach arabskich, w tym w Libii i Arabii Saudyjskiej, a następnie w Azji, w Indonezji. Po ponad 25 latach na obczyźnie w 2018 r. zostawiła za sobą dyplomatyczne życie i wróciła do Polski. Jest autorką bestsellerowej „Arabskiej sagi”. Oprócz sagi napisała też trzytomową opartą na faktach serię „Arabskie opowieści”.
| Kategoria: | Biografie |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| ISBN: | 978-83-8444-525-9 |
| Rozmiar pliku: | 487 KB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
Drogi Czytelniku,
powieść Kobiety bez twarzy. Blady strach bazuje na moich własnych doświadczeniach zdobytych podczas ponadpięcioletniego pobytu w Arabii Saudyjskiej, zatem w pełni opiera się na faktach, które jednak czasami na potrzeby fabuły beletryzuję. Jest to druga część serii opowiadającej o niełatwym życiu w jednym z najbardziej ortodoksyjnych muzułmańskich państw na świecie. Wszystko, co tam się działo, ukazuję oczami tych, którzy w Królestwie mieszkali długie lata i poznali ten kraj od podszewki.
Dzięki losom rodziny Koziełów, zadziornej Hanki – mojej alter ego – oraz jej odpowiedzialnego męża Piotra, poznacie ich próby prowadzenia normalnego codziennego życia w konserwatywnym świecie arabskim. Zdarzą im się groźne sytuacje, a liczne, typowe dla bliskowschodniego tygla zawirowania wywołują dreszcz emocji.
W tym tomie ukażę, jak niebezpieczne było przebywanie w Saudii w tamtym okresie, bo choć główne zamachy organizacji terrorystycznej Al-Kaida1 osiągnęły apogeum w latach 2003–2005, to podczas pobytu Koziełów jej odłamy nadal nie zasypiały gruszek w popiele i nieustająco atakowały cudzoziemców, ale także miejscowych, braci w Allahu. Pełni nienawiści i żądni krwi fundamentaliści pragnęli wymordować lub wypędzić obcokrajowców ze swojego świętego islamskiego kraju, ale brali też sobie za cel postępowych i światłych Saudyjczyków, którzy pragnęli wyciągnąć ich kraj z mentalnego zacofania. Najważniejsze było, by nie znaleźć się w złym czasie i złym miejscu i nie paść ofiarą podstępnej agresji. A nie było to łatwe, bo zamachy terrorystyczne nie zdarzały się sporadycznie, tak jak w innych zakątkach świata – w Europie, USA, Australii czy Azji, gdzie terroryści również podkładali bomby w marketach, w metrze czy autobusie lub wysadzali samochody pułapki. W Królestwie takie sytuacje zdarzały się na większą skalę i pociągały za sobą niezliczone ofiary.
Jednak człowiek jest taką istotą, która do wszystkiego potrafi się przystosować, i dlatego jeszcze nasz gatunek nie wyginął. Kiedy tylko było trochę spokojniej, mieszkańcy Królestwa brali życie pełnymi garściami, niejednokrotnie zapominając o czyhającym na nich niebezpieczeństwie. Przyjeżdżali nowi specjaliści na kontrakty, bo horrendalnie wysokie pensje nadal przyciągały licznych śmiałków, Saudyjki walczyły o niezależność i coraz częściej podnosiły głowę, zaś polskie nauczycielki wykładające na żeńskim uniwersytecie w Rijadzie szampańsko się bawiły pomimo licznych zakazów i nakazów. Młodzi zakochiwali się w sobie i wdawali w ryzykowne romanse, bo w ekstremalnych warunkach miłość jeszcze lepiej smakuje. Organizowano liczne imprezy, dyskoteki i wręcz balangi, na których strumieniami lał się alkohol – zarówno ten markowy, jak i domowej roboty – i nikt nie pogardził marihuaną, a panie niejednokrotnie grzały łóżko nie swojego męża. Ich codzienność nigdy nie była nudna, bo okraszona dużą dawką strachu i adrenaliny, która aż szumiała w głowie.
Mam nadzieję, drogi Czytelniku, że po przeczytaniu powieści Kobiety bez twarzy. Blady strach inaczej spojrzysz na Arabię Saudyjską i na jej mieszkańców, nie będziesz generalizować, że wszyscy są źli, a co drugi to rozwydrzony bogaty szejk lub opętany wiarą terrorysta, nie dasz się pchnąć w stronę islamofobii czy rasizmu. W tej książce, tak jak w każdej poprzedniej, przyświeca mi jeden cel: pragnę ukazać dwie strony medalu, dwa oblicza Orientu, by Czytelnik nie dał się zaszufladkować oraz nie bał się odmienności kulturowej i wyznaniowej, bo to nie obca nacja czy religia niosą ze sobą zło, lecz podli ludzie, których wszędzie jest pełno.
------------------------------------------------------------------------
1.
1 Al-Kaida – organizacja terrorystyczna zwalczająca wpływy Izraela, USA i Zachodu w krajach muzułmańskich i walcząca z innowiercami.PROLOG
Hanka i Piotr Koziełowie wbrew swojej woli zostali oddelegowani przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych na placówkę dyplomatyczną w Rijadzie. Marzył im się Egipt, lecz nic z tego nie wyszło, więc podkulili ogon i podjęli trudną decyzję o objęciu stanowiska w Ambasadzie RP w Arabii Saudyjskiej. Najbardziej buntowała się Hanka, kobieta niezależna i wyzwolona, z wykształcenia arabistka, znająca język i kulturę, a także mająca kilkunastoletni staż w krajach Orientu. Wcale jej to nie pomogło, bowiem nic nie może przygotować człowieka do życia w wahabickiej2 Arabii Saudyjskiej. Przez pierwsze lata na każdym kroku stawała okoniem przeciw kuriozalnym ortodoksyjnym normom, co całej rodzinie, a w szczególności jej, utrudniało życie. Niestety, tam wszyscy bez wyjątku musieli zupełnie zmienić swe zwyczaje. Pierwszą czynnością dnia było sprawdzenie godzin modłów, gdyż pięć razy dziennie, jak Saudia długa i szeroka, życie zamiera, kiedy wyznawcy islamu oddają się modlitwie i miejsca użyteczności publicznej są zamykane na głucho. Wyjście do marketu, nawet spożywczego, dla kobiety mogło skończyć się aresztowaniem, zwłaszcza gdy – tak jak Hanka – miała ona nieodpowiednie według tamtejszych kanonów odzienie. Nie wystarczyła bowiem długa do ziemi abaja3, trzeba było jeszcze zasłaniać włosy, a pod czarnym płaszczem nosić kompletny strój, spodnie i bluzkę z rękawami lub długą spódnicę. Można się w tym było upiec, ale mutawwy4 to nie obchodziło. Piotr w sumie nie miał tylu powodów do narzekania, bo jako mężczyzna stał na uprzywilejowanej pozycji – nikt nie kazał mu nosić białej toby5 ani śmiesznej, notorycznie przekrzywiającej się kraciastej biało-czerwonej chusty na głowie. Ten strój był zarezerwowany tylko dla Saudyjczyków. Polak był też mobilny, bo mógł siąść za kółko i pojechać dokąd dusza zapragnie. Kobiety były pozbawione takiej możliwości.
Kiedy do rodziców dołączyła zbuntowana córka, nastolatka Karolcia, ich życie powoli zaczęło wkraczać na spokojny, zwykły tor. Wspólnie wypracowali swoją codzienną rutynę – dla uczennicy międzynarodowej szkoły była to trasa dom–szkoła–dom, a dla dyplomatów: dom–ambasada–dom. Najczęstszą rozrywkę stanowiło wyjście na zakupy do ogromnych centrów handlowych, choć z biegiem czasu nawet gigantyczne promocje nie były w stanie ich tam przyciągnąć. Bo ileż można chodzić po sklepach? Dlatego też skupili się na uprawianiu sportu: fitnessie, pływaniu, grze w tenisa czy squasha, oraz na poszerzaniu własnych horyzontów.
Podczas swojego pobytu w Arabii Koziełowie poznali wielu Saudyjczyków oraz obcokrajowców, z którymi wspierali się każdego dnia, pomagali sobie we wszystkim, by przetrwać trudne chwile. Zdarzało się, że przyjezdni za żadne skarby świata nie potrafili wytrzymać w wahabickim wądołku i wielu uciekło stamtąd, aż się kurzyło, ale byli też tacy, którzy mieszkali w Arabii Saudyjskiej całe dekady. Daje to do myślenia. W Królestwie Dwóch Świętych Meczetów zawsze było – i jest po dziś dzień – coś, co przyciąga ludzi. I nie chodzi tu tylko o mamonę. Odmienny świat wabi osoby odważne i ciekawe innych kultur, a do takich zaliczali się Koziełowie.
------------------------------------------------------------------------
1.
2 Wahabizm – ultrakonserwatywny islamski ruch religijno-polityczny.
2.
3 Abaja – przeważnie czarny, luźny płaszcz noszony przez kobiety i mężczyzn.
3.
4 Mutawwa – policjant obyczajowo-religijny.
4.
5 Toba – długa do ziemi męska biała koszula z kołnierzykiem lub stójką i manszetami.
