Krew i kość. Imperium Malazańskie. Tom 5 - ebook

DRAMATIS PERSONAE

Z wioski w Królestwie Taumaturgów

SAENG: Potom­kini miej­sco­wej kapłanki

HANU: Jej brat

Z wioski w Himatanie

OROTH-EN: Star­szy wio­ski

URSA: Wojow­niczka

Górscy bandyci

KEN­JAK ASHE­VA­JAK: Władca ban­dy­tów

LOOR-SAN

MYINT

THET-MUN

Taumaturdzy

GOLAN: Dowódca Armii Spra­wie­dli­wej Kary

U-PRE: Jego zastępca

CIERŃ: Pro­fe­sjo­nalny skryba armii

WARIS: Ofi­cer armii

PON-LOR: Nowo wyszko­lony tau­ma­turg

TUN: Nad­zorca (odpo­wied­nik sier­żanta)

SURIN: Pierw­szy mistrz Kręgu Rzą­dzą­cego

Słudzy Ardaty

RUTANA: Cza­row­nica

NAGAL: Wojow­nik Citra­va­ghra: „Czło­wiek-lam­part”

Vara­kapi: „Czło­wiek-małpa”

Z plemion Adwami

JATAL: Książę Hafi­na­jów

ANDA­NII: Księż­niczka Veha­jarwi

GANELL: Wódz Awa­mi­rów

SHER’ TAL: Władca koni Saarów

PINAL: Władca koni Hafi­na­jów

WÓDZ WOJENNY: Dowódca najem­ni­ków

SCA­RZA: Jego zastępca

Zaprzysiężeni z Karmazynowej Gwardii

K’AZZ D’AVORE: Dowódca

BLASK: Kapi­tan

GWYNN: Mag, kie­dyś z kom­pa­nii Oprawcy

LOR-SINN: Mag

TUR­GAL

COLE

AMART

Wyłączeni ze Ślubów

OPRAWCA: Kapi­tan

HIA­CYNT: Porucz­nik

MARA: Mag

PŁA­TEK: Mag

CZER­WONY: Mag

SHI­JEL: Zbroj­mistrz

CZARNY MNIEJ­SZY

HIST

LEU­THAN

Malazańscy najemnicy

YUSEN: Kapi­tan

BURA­STAN: Porucz­nik

MURK: Mag

KWA­ŚNY: Mag

STA­JENNY: Żoł­nierz

GAR­BARZ: Żoł­nierz

DEE: Żoł­nierz

SŁO­DZIAK: Zwia­dowca

Inni

ARDATA: Znana też jako Kró­lowa Cza­row­nic

KRÓ­LOWA SNÓW: Znana też jako Cza­ro­dziejka albo T’riss

INA: Segu­leh, jedna z tysiąca naj­lep­szych, Jista­rii

KRÓ­LOWA CZA­ROW­NIC: Znana też jako Kró­lowa Potwo­rów albo Ardata

STA­RZEC KSIĘ­ŻYC: Stary męż­czy­zna

RIPAN: Jeden z jego potom­stwa

SIO­STRA ZŁO­ŚLI­WOŚĆ: Córka Dra­co­nusa

OSSERC: Tiste Lio­san, czczony przez nie­któ­rych jako bóg nieba

GOTHOS: JaghutPROLOG

W trze­cim księ­życu trze­ciego roku Wiel­kiej Suszy wypły­nę­li­śmy na morze u ujścia rzeki nie­opo­dal Świę­tego Uba­rydu. Pięt­na­stego dnia trze­ciego księ­życa dotar­li­śmy na wyspę bar­ba­rzyń­skich Falar­czy­ków. W dal­szej dro­dze nękały nas nie­ko­rzystne wia­try, które opóź­niły nasze przy­by­cie. Jesz­cze dalej natknę­li­śmy się na zdra­dziec­kie pola lodowe, przez które mogli­śmy żeglo­wać jedy­nie z naj­więk­szą ostroż­no­ścią. Dopiero w jede­na­stym księ­życu zarzu­ci­li­śmy wresz­cie kotwicę u ujścia wiel­kiej rzeki. Z pew­no­ścią tak krótka wizyta nie pozwo­liła nam poznać wszyst­kich zwy­cza­jów i oso­bli­wo­ści tej kra­iny, ale przy­naj­mniej możemy opi­sać jej zasad­ni­cze cechy.

Ular Takeq

_Zwy­czaje sta­ro­żyt­nego Jakal-Uku_

Dżun­glami Jacu­ruku wła­dały duchy. Saeng przy­po­mi­nała sobie, że kie­dyś nie spała przez całą noc, wytę­ża­jąc słuch, by zro­zu­mieć ich szepty. Cza­sami wyda­wały się jej bar­dziej kuszące niż wła­sne sny. W jed­nym ze swych naj­star­szych wspo­mnień szła sama pośród ską­pa­nych w bla­sku księ­życa liści, szu­ka­jąc źró­dła głosu dżun­gli. Tylko dziecko mogłoby być tak spo­kojne i nie­ustra­szone. Pamię­tała, że po jakimś cza­sie czy­jaś ręka popro­wa­dziła ją poprzez gęste papro­cie i kępy wil­got­nej trawy z powro­tem do wio­ski. Tam matka natych­miast wzięła ją w obję­cia i przy­tu­liła do chu­dej klatki pier­sio­wej. Twarz miała mokrą od łez. Saeng spo­koj­nie wytłu­ma­czyła jej, że wszystko jest w porządku. Nie było powodu do pła­czu. Przy­ja­ciółka odpro­wa­dziła ją do domu.

Rzecz jasna, wszy­scy póź­niej przy­się­gali, że widzieli, jak wró­ciła sama z mroku.

Od tego czasu ni­gdy już nie oba­wiała się nie­prze­li­czo­nych mil dżun­gli ota­cza­ją­cych wio­skę. To było nie­bez­pieczne i musiała przy­znać, że raczej lek­ko­myślne podej­ście w kra­inie, gdzie drzewa zdo­biły gir­landy kwia­tów i chustki modli­tewne ku czci nie­zli­czo­nych duchów, nie­spo­koj­nych umar­łych, widm, dawno zapo­mnia­nych bogów i sta­now­czo zbyt wielu zagi­nio­nych dzieci oraz doro­słych.

Z cza­sem nauczyła się zakra­dać do lasu, gdy tylko miała oka­zję. Pośród zwi­sa­ją­cych lian i liści wil­got­nych od noc­nej mgły przy­cho­dziły do niej dawne duchy kra­iny. Dowie­działa się od nich wielu rze­czy, o któ­rych dawno już zapo­mniano. Gdy ran­kiem wra­cała z wędrówki po leśnych ścież­kach, jej nogi pokry­wały źdźbła trawy oraz błoto, a we wło­sach miała paję­czyny. Z początku matka biła ją i krzy­czała.

– Nie jesteś nisko uro­dzoną córką wie­śniaka! – wołała. – Pocho­dzimy ze sta­ro­żyt­nej rodziny kapła­nek i jasno­wi­dzą­cych!

Pod­czas połu­dnio­wego posiłku matka czę­sto ści­skała jej dło­nie i powta­rzała zawsze tę samą opo­wieść:

– Saeng – zaczy­nała, jakby czuła się nią roz­cza­ro­wana. – Nasza rodzina docho­wała wier­no­ści sta­rej wie­rze. Nie tak, jak ciemni głupcy, któ­rzy nas ota­czają, pada­jący na twarz przed boż­kami, fety­szami i amu­le­tami. Wszy­scy powta­rzają prze­sądne bzdury o bogi­niach ziemi, zwie­rzę­cych bogach, prze­klę­tym królu-bogu albo Cza­row­nicy. Wszystko to tylko puste słowa albo nawet coś gor­szego. Kobiety z naszej rodziny pocho­dzą od sta­ro­żyt­nych kapła­nek Nieba i Słońca! Czcimy Świa­tło. Pamię­taj o tym. Świa­tło, które daje począ­tek wszel­kiemu życiu!

W takich chwi­lach matka pró­bo­wała patrzeć jej w oczy, jakby bła­gała córkę o zro­zu­mie­nie, ale Saeng zawsze odwra­cała wzrok.

– Tak, mamo – mam­ro­tała tylko.

W końcu matka dała sobie spo­kój z tymi bła­ga­niami i pozwo­liła jej wędro­wać po ota­cza­ją­cym je wiel­kim zie­lo­nym labi­ryn­cie w poszu­ki­wa­niu szep­czą­cych gło­sów.

Z bie­giem lat Saeng uczyła się coraz wię­cej. Zdała sobie sprawę, że potrafi przy­wo­ły­wać szep­czące głosy, i uświa­do­miła sobie, że są one budzą­cymi lęk duchami ziemi i przod­ków, Nak-ta. Jej moc rosła i przy­by­wały teraz do niej duchy z coraz odle­glej­szej prze­szło­ści. Wyma­gało to od niej cią­głego udo­sko­na­la­nia umie­jęt­no­ści. Dzięki szep­tom tych nie­spo­koj­nych umar­łych nauczyła się roz­ka­zy­wać zwie­rzę­tom, rozu­mieć głosy wia­tru, oszu­ki­wać zmy­sły oraz czer­pać wie­dzę z samej ziemi. Gdy była bli­ska snu, odno­siła wra­że­nie, że zbli­żają się do jej uszu i szep­czą do nich mroczne tajem­nice. Sta­ro­żytne, zaka­zane zaklę­cia, zapo­mniane, śmier­cio­no­śne osłony oraz sztuka pano­wa­nia nad zaka­mar­kami ludz­kiego umy­słu.

Począt­kowo nie zwra­cała na to uwagi, mimo że cie­nie zbli­żały się coraz bar­dziej i trud­niej jej było je lek­ce­wa­żyć. Aż wresz­cie, pew­nej nocy, mroczna, pazu­rza­sta łapa jed­nego z nich zaci­snęła się na jej ramie­niu.

– _Wielki król będzie z cie­bie zado­wo­lony_ – wyszep­tał cień gło­sem brzmią­cym jak sze­lest liści na wie­trze.

Przy­po­mniała sobie szok, jaki poczuła po lodo­wa­tym dotknię­ciu.

– Wszystko to obró­ciło się w proch już przed wie­kami.

– _Nie. To dzieje się teraz. Prze­stań opo­wia­dać głu­poty._

Duch zaczął się zapa­dać w wil­gotny grunt, cią­gnąc ją za ramię.

Nagły krzyk wstrzą­snął nią jesz­cze bar­dziej. Gałąź prze­szyła cień, roz­pra­sza­jąc go. Leżąca na ziemi Saeng ujrzała swego star­szego brata, Hanu, który roz­glą­dał się, ści­ska­jąc w ręce gotową do ponow­nego użytku gałąź. O dziwo, dziew­czyna poczuła jedy­nie obu­rze­nie.

– Skąd się tu wzią­łeś? – zapy­tała.

Pocią­gnął ją na nogi.

– A jak ci się zdaje? Posze­dłem za tobą. I dzięki za to przod­kom.

– Słu­cham? – Odsu­nęła się od niego tanecz­nym kro­kiem. – Jak czę­sto to robisz?

Wzru­szył w pół­mroku sze­ro­kimi ramio­nami.

– Kiedy tylko mogę. Ktoś musi mieć na cie­bie oko, kiedy odda­jesz się dzi­kim duchom.

– Potra­fię nad nimi zapa­no­wać.

– Naj­wy­raź­niej nie potra­fisz.

– Ten mnie zasko­czył. To wszystko. – Nagle nasu­nęła się jej pewna myśl. Pode­szła bli­żej, przy­gry­za­jąc wargę. – Nie… nie powiesz matce, prawda?

– Na Wielką Cza­row­nicę, pew­nie, że nie powiem. Ma wystar­cza­jąco wiele zmar­twień.

– No cóż… nie możesz mnie powstrzy­mać.

– To rów­nież jest oczy­wi­ste.

Skrzy­żo­wał na piersi musku­larne ramiona, spo­glą­da­jąc na sio­strę.

Unio­sła wyzy­wa­jąco pod­bró­dek i zoba­czyła, że po jego twa­rzy i ramio­nach spły­wają strużki wil­goci. Dzięki swym talen­tom wyczuła łomo­ta­nie jego serca oraz stru­mień szybko pły­ną­cej krwi.

Jest prze­ra­żony, uświa­do­miła sobie. Panicz­nie boi się nocy, tak samo jak oni wszy­scy. Ale poszedł za mną. Żeby zapew­nić mi bez­pie­czeń­stwo.

Hanu dyszał ciężko, wpa­tru­jąc się w głę­bo­kie leśne cie­nie.

– Przy­naj­mniej obie­caj, że następ­nym razem mnie obu­dzisz, dobra? Że nie pój­dziesz do lasu sama. – Spoj­rzał na nią bła­gal­nie. – Pro­szę.

Jak mogła mu odmó­wić? Z jej twa­rzy znik­nęła nie­ustę­pli­wość.

– Tak, Hanu. Obie­cuję.

* * *

W ciągu następ­nego roku zawsze wyglą­dało to tak samo. Budziła brata i razem wykra­dali się do dżun­gli, gdzie nawią­zy­wała więź z bytu­ją­cymi tam dzi­kimi duchami Nak-ta. A także ze znacz­nie star­szymi, tymi od kamieni, stru­mieni i wia­tru. Każ­dej nocy sie­działa godzi­nami, pil­nie strze­żona przez Hanu, i roz­ma­wiała z isto­tami, któ­rych on nie widział. Z cza­sem uświa­do­miła sobie, że choć może ją obro­nić przed wszel­kimi fizycz­nymi nie­bez­pie­czeń­stwami, jest bez­bronny wobec przy­mu­sów i uro­ków. Dla­tego pota­jem­nie rzu­cała na niego zaklę­cia bro­niące przed podobną magią.

– Z kim roz­ma­wiasz? – pytał od czasu do czasu, sie­dząc ze skrzy­żo­wa­nymi nogami pod drze­wem.

– Ze sta­rymi umar­łymi – odpo­wia­dała.

– Nie boisz się?

– Nie. Oni nie żyją.

Zdzi­wiony Hanu uniósł ręce nad głowę.

– W takim razie dla­czego stąd nie odejdą?

– Gnie­wają się. Tylko gniew ma moc potrzebną, by przy­kuć stopy duchów do ziemi.

Łyp­nął na nią zło­wrogo. Bał się, ale nie chciał się do tego przy­znać. Z upły­wem mie­sięcy coraz czę­ściej czy­nił jej wyrzuty.

– Nie powin­ni­śmy tu przy­cho­dzić – powta­rzał. – To nie­bez­pieczne.

Miał rację, ale z zupeł­nie innego powodu, niż wyda­wało się miesz­kań­com wio­ski.

Pew­nej nocy sie­działa na skraju dusz­nej, bagni­stej niecki i roz­ma­wiała z cie­niem kobiety, którą uto­piono w tym miej­scu. Według niej kie­dyś był tu wielki zbior­nik wodny. Zapew­niała, że woda w nim była czy­sta, a głę­bo­kość prze­wyż­szała wzrost wyso­kiego męż­czy­zny. Cze­ka­jący mię­dzy drze­wami tuż obok Hanu wyma­chi­wał wielką gałę­zią, uda­jąc jed­nego ze sta­ro­żyt­nych kró­lów-wojow­ni­ków.

– Uto­piono? – zapy­tała Saeng. – Jak to uto­piono?

– _Przy­wią­zali do mnie cięż­kie kamie­nie i wrzu­cili mnie do wody_ – odpo­wie­działa zjawa.

Saeng stłu­miła prze­kleń­stwo. Cza­sami umarli wszystko trak­to­wali dosłow­nie.

– Pyta­łam: dla­czego to zro­bili.

– _Byłam kapłanką sta­rej wiary._

– Sta­rej wiary? To zna­czy… – Saeng ści­szyła głos – …prze­klę­tego króla-boga?

– _Nie_ – odpo­wie­dział jej bez­na­miętny głos ducha. – _Nie jego. To na jego roz­kaz zabili mnie i spa­lili świą­ty­nię. Mówię o sta­ro­żyt­nej reli­gii. Kul­cie Świa­tła. Wiel­kiego Słońca._

Saeng odsko­czyła rap­tow­nie od skraju bagna. Po raz pierw­szy coś, co usły­szała od któ­re­goś z duchów, wnik­nęło głę­boko w jej serce.

U jej boku poja­wił się Hanu.

– Co to jest? – zapy­tał.

Saeng unio­sła dłoń do gar­dła.

– Duch – zdo­łała wykrztu­sić. Na sta­ro­żyt­nych! Czyżby matka od początku miała rację? – To kobieta, która podaje się za kapłankę sta­rej wiary.

Jej brat mach­nął lek­ce­wa­żąco ręką.

– Któ­rej? One mnożą się jak muchy.

Saeng wpa­try­wała się w niego nie­ustę­pli­wie, aż wresz­cie ścią­gnął brwi.

– Nie… – wydy­szał, ale jego sio­stra ski­nęła z prze­ko­na­niem głową.

– Tej, o któ­rej cią­gle mówi matka…?

– _Tej samej wiary, która pły­nie w naszej krwi_ – dobiegł zza jej ple­ców głos cie­nia i Saeng znowu pod­sko­czyła. Zwró­ciła się w stronę kobiety.

– Co chcesz przez to powie­dzieć?

– Kto to jest? – zapy­tał Hanu, roz­glą­da­jąc się wkoło.

Duch uniósł rękę, wska­zu­jąc na dżun­glę.

– _A teraz nad­cho­dzi dla cie­bie czas próby. Czas pod­ję­cia decy­zji. Pamię­taj o wszyst­kim, czego cię nauczono._

Saeng spoj­rzała ze zdu­mie­niem na kobietę.

– Słu­cham? Czego mnie nauczono? Co masz na myśli?

Kobieta splo­tła przed sobą dło­nie. Saeng miała wra­że­nie, że patrzy na nią jak na wła­sną córkę.

– _Doprawdy, dziecko. Chyba nie myślisz, że wezwano cię tu bez powodu?_

– Co to jest? – wyszep­tał Hanu, nie dając za wygraną.

– Wezwano?

Cień roz­pro­szył się już niczym dym. Zwró­ciła się w stronę brata.

– Suge­ro­wała, że coś się zbliża.

Zmarsz­czył brwi, zasta­na­wia­jąc się.

– Zbliża się Dzień Wyboru – stwier­dził.

Oczy­wi­ście. Dzień Wyboru. Jej serce zawa­hało się nagle, jakby ktoś spró­bo­wał zaci­snąć na nim dłoń.

– Nie możesz tam iść.

Żach­nął się na te słowa.

– To obo­wiąz­kowe, Saeng. Jeśli się nie zja­wię, aresz­tują nas wszyst­kich. Na sta­ro­żyt­nych, wszy­scy nasi sąsie­dzi posta­rają się o to!

Saeng rozu­miała go. Prawda nie była przy­jemna, ale lepiej, żeby wybrano kogoś z innej rodziny niż któ­re­goś z nich.

* * *

Mie­siąc póź­niej przez ich pro­win­cję prze­szedł orszak spra­wu­ją­cych wła­dzę tau­ma­tur­gów. W końcu repre­zen­tant dotarł nawet do ich pozba­wio­nej zna­cze­nia wio­ski. Podró­żo­wał w wiel­kiej lek­tyce z lakie­ro­wa­nego drewna, wypo­sa­żo­nej w białe, jedwabne zasłony. Eskor­to­wało go dwu­dzie­stu żoł­nie­rzy.

Saeng stała obok matki w tłu­mie wie­śnia­ków poga­nia­nych ostrymi ukłu­ciami kijów żoł­nie­rzy. Męż­czyźni w odpo­wied­nim wieku usta­wili się po dru­giej stro­nie. Bała się o Hanu, ale tylko tro­chę, minęło bowiem wiele lat, odkąd ostat­nio wybrano jed­nego z synów wio­ski.

Lek­tykę posta­wiono na ziemi i wysiadł z niej teurg. Miał na sobie piękny strój – wiele warstw jedwa­biu barwy naj­głęb­szego mor­skiego błę­kitu oraz zło­tych kwia­tów. Był niski i nieco gru­bawy. Dzier­żył jed­nak wszech­po­tężną buławę z kości sło­nio­wej, sym­bol swego urzędu. Trzy­mał ją nie­dbale w upier­ście­nio­nej dłoni i pod­rzu­cał od czasu do czasu.

Saeng przy­szło na myśl, że znu­dził się swoją pracą i po pro­stu odbęb­nia zle­cone zada­nia. Wypeł­niła ją gore­jąca nie­na­wiść do niego, zapewne rów­nie silna, jak jego nie­na­wiść do ich roz­pacz­li­wej nędzy, tanich, zabło­co­nych łach­ma­nów oraz odpo­wie­dzial­no­ści, która odcią­gała go od spi­sko­wa­nia w sto­licy, każąc mu podró­żo­wać do samego serca kraju.

Pobież­nie przyj­rzał się zgro­ma­dzo­nym męż­czy­znom, po czym wró­cił do chłod­nego wnę­trza lek­tyki.

Saeng ode­tchnęła z ulgą. Po raz kolejny nie wybrano nikogo z nich. Budzący lęk odle­gli władcy raz jesz­cze odwie­dzili wio­skę, ode­brali należne podatki oraz dary, przyj­rzeli się miej­sco­wym męż­czy­znom i ruszyli w dal­szą drogę, by wró­cić dopiero wtedy, gdy koło ich nie­szczę­snego losu wykona kolejny coroczny obrót.

Ale przed­sta­wi­ciel wła­dzy zatrzy­mał się nagle. Uniósł buławę i dotknął barku, tuż obok fałd tłusz­czu pokry­wa­ją­cych wygo­lony kark. Następ­nie wró­cił do zgro­ma­dzo­nych męż­czyzn i raz jesz­cze prze­szedł powoli wzdłuż sze­regu. Gdy dotarł do Hanu, zatrzy­mał się. Okuta zło­tem buława z kości sło­nio­wej pod­ska­ki­wała na jego ramie­niu. Pochy­lił się ku star­szemu bratu Saeng, jakby go obwą­chi­wał. Nagle zato­czył się do tyłu niczym ude­rzony. Odwró­cił głowę i jego czarne oczy prze­su­nęły się po zgro­ma­dzo­nych wie­śnia­kach. Spoj­rzał rów­nież na Saeng. Potem jego obwi­słe policzki roz­cią­gnęły się w peł­nym okrut­nej satys­fak­cji uśmie­chu i dotknął buławą piersi Hanu. Ich matka zato­czyła się z krzy­kiem do przodu, ale Saeng w porę zła­pała ją za rękę.

Hanu skie­ro­wał na nią zdu­mione spoj­rze­nie. Gapił się na sio­strę, gdy żoł­nie­rze wią­zali mu ręce, i nie odzy­wał się ani sło­wem, dopóki nie pogo­nili go naprzód. Potem obej­rzał się przez ramię.

– Nie martw się! – zawo­łał. – Będę cię chro­nił! Przy­się­gam! Przy­się­gam! – wołał raz po raz, aż żoł­nie­rze zaczęli szar­pać go za więzy.

Matka pła­kała w jej ramio­nach, ale Saeng nie odwra­cała wzroku od brata i pro­wa­dzą­cych go żoł­nie­rzy. Musiała patrzeć. Była mu to winna. Teurg, kim­kol­wiek mógł być – z pew­no­ścią jakimś drob­nym biu­ro­kratą ze spra­wu­ją­cej wła­dzę elity – wró­cił do lek­tyki. Dziew­czyna w końcu stra­ciła brata z oczu. Znik­nął razem z całą kolumną w gęstym listo­wiu, jakby dżun­gla połknęła go w cało­ści.

W tej samej chwili, na­dal pod­trzy­mu­jąc zroz­pa­czoną matkę, poprzy­się­gła zemstę na nich wszyst­kich. Za ich ucisk, ich pogardę i daninę krwi, którą ścią­gali z jej ludu. Kim byli, żeby sta­wiać takie żąda­nia? Powo­do­wać tak wiele cier­pień i nie­szczęść?

Sprawi, że spłoną. Przy­się­gła, że tak się sta­nie.

Cały czas sły­szała też jed­nak cich­szy głos wyszep­tu­jący podej­rze­nie, które paliło jej duszę niczym kwas.

Nie wybra­liby go, gdyby nie zaklę­cia, które na niego rzu­ci­łaś. Czyż to wszystko nie jest twoją winą?

* * *

Blask aku­rat była w por­cie, gdy do jed­nego z nabrzeży w Przy­stani dowlókł się sfa­ty­go­wany sta­tek. Wyczuła, że jest w nim coś dziw­nego, choć nie wła­dała magią i nie miała dostępu do żad­nej groty. Była jed­nak Zaprzy­się­żoną z Kar­ma­zy­no­wej Gwar­dii i przed ponad stu laty ślu­bo­wała, że nie zaprze­sta­nie walki z Impe­rium Mala­zań­skim, dopóki będzie ist­niało. Z upły­wem lat odno­siła coraz sil­niej­sze wra­że­nie, że te śluby dały jej nad­na­tu­ralne zdol­no­ści postrze­ga­nia i nad­ludzką siłę. Wyczu­wała teraz rze­czy daw­niej znaj­du­jące się poza zasię­giem jej zmy­słów. Na przy­kład ten skromny dwu­masz­to­wiec, czy raczej jego pasa­że­ro­wie. Coś tam się kryło. To nie byli zwy­czajni przy­brzeżni kupcy, któ­rzy zgu­bili drogę, albo rybacy, któ­rych znio­sło z kursu. Po pokła­dzie tego statku kro­czyła moc. Ruszyła ku niemu, choć miała tylko koszulę narzu­coną na spodnie oraz długi nóż zatknięty za pas z tyłu.

Z pew­no­ścią byli to cudzo­ziemcy, ale nie potra­fiła okre­ślić ich pocho­dze­nia. Mieli pro­ste, czarne jak noc włosy i przy­sa­dzi­stą budowę. Nie­wiele prze­ra­stali ją wzro­stem, choć była bar­dzo drobna. Byli też ciem­no­skó­rzy – od jasno­orze­cho­wej barwy aż po głę­boki kolor spa­lo­nej słoń­cem ziemi. Sta­tek nie miał żad­nych zna­ków ani godeł. Nie można było wąt­pić, że ma za sobą bar­dzo trudny rejs. Załoga zajęła się przy­go­to­wa­niami do przy­bi­cia do brzegu. Choć Blask nie wie­działa zbyt wiele o żeglar­stwie, miała wra­że­nie, że mary­na­rzy powinno być zde­cy­do­wa­nie wię­cej. Chło­paki i dziew­czyny krę­cące się po por­cie łapały rzu­cone cumy i poma­gały roz­wi­nąć trap z drewna oraz sznu­rów.

Pierw­sza na ląd zeszła kobieta o ude­rza­ją­cym wyglą­dzie. Była jesz­cze niż­sza od Blask i bole­śnie chuda. Włosy ota­czały jej głowę wielką, czarną chmurą. Miała na sobie luźną czarną suk­nię zakry­wa­jącą stopy. Na ramio­nach nosiła coś w rodzaju opa­sek, z któ­rych zwi­sały błysz­czące amu­lety i tali­zmany. Wię­cej podob­nych przed­mio­tów nosiła na licz­nych rze­mie­niach ota­cza­ją­cych szyję – las grze­cho­czą­cych bły­sko­tek.

Omio­tła Blask scep­tycz­nym spoj­rze­niem i oznaj­miła:

– Nie jesteś urzęd­ni­kiem por­to­wym.

Mówiła po taliań­sku cał­kiem nie­źle.

– A ty nie jesteś kapi­ta­nem statku.

Na tra­pie poja­wiła się kolejna postać, natych­miast odcią­ga­jąc uwagę Blask od kobiety – bar­dzo wysoki męż­czy­zna w licz­nych koszu­lach nało­żo­nych jedna na drugą. Za pasem miał krzywy nóż. On rów­nież był ciem­no­skóry, jak kobieta – skóra barwy żela­znego drewna, jak u miesz­kań­ców Itko Kan, a nie praw­dziwa dal­hoń­ska czerń. Dłu­gie włosy upiął na szczy­cie głowy jakąś wyrzeź­bioną z kamie­nia zapinką. Grube deski trapu ugi­nały się i skrzy­piały pod jego cię­ża­rem.

– To jedna z nich – mruk­nął, przyj­rzaw­szy się z uwagą Blask.

Nie dostrze­gała w jego oczach wyzwa­nia, ale coś w nich ją nie­po­ko­iło. Ich tęczówki lśniły jak posy­pane zło­tym pyłem.

W oczach kobiety nagle poja­wiła się ostroż­ność.

– Ach. Teraz rozu­miem. Dałam się nabrać… sądzi­łam, że nikt z Isturé nie chciałby się poja­wić w tak… nie­dba­łym stroju.

Blask zmarsz­czyła brwi. Nie tylko dla­tego, że mówiono o niej, jakby nie stała tuż obok dwojga cudzo­ziem­ców. To słowo… dla­czego podraż­niło ją, jakby prze­cią­gnięto jej po ple­cach tępym nożem.

Jed­nakże Blues wyje­chał na pół­noc i teraz ona peł­niła obo­wiązki guber­na­tora. Pochy­liła uprzej­mie głowę.

– Wybacz­cie, ale nie rozu­miem. Co zna­czy to słowo, któ­rego uży­łaś?

– Isturé. Tak nazy­wają was w naszej kra­inie.

– Nas?

– Zaprzy­się­żo­nych – odparła tamta, nawet nie pró­bu­jąc ukry­wać nie­smaku. – To zna­czy w przy­bli­że­niu „nie­śmier­telny bies”.

Blask cof­nęła się o krok. Jej dłoń odru­chowo powę­dro­wała do noża, który miała za pasem.

– Czego tu szu­ka­cie?

Kobieta roz­po­starła dło­nie w prze­pra­sza­ją­cym geście.

– Wybacz moją nad­mierną ner­wo­wość. Zle­cono mi zada­nie, któ­rego podej­muję się z nie­chę­cią. Przy­by­wamy z ofertą dla waszej Kar­ma­zy­no­wej Gwar­dii.

Blask roz­luź­niła się nieco. Mary­na­rze wspi­nali się na oli­no­wa­nie, by przy­go­to­wać sta­tek do koniecz­nych napraw. Nie nosili butów, a pode­szwy ich stóp były czarne od smoły.

– Ofertą? – powtó­rzyła z nie­do­wie­rza­niem w gło­sie. – A co to za oferta?

– Pro­po­zy­cja zatrud­nie­nia.

Wresz­cie zro­zu­miała. Potrzą­snęła głową.

– Obec­nie nie przyj­mu­jemy kon­trak­tów.

– Być może powi­nien o tym zde­cy­do­wać wasz dowódca. K’azz.

– Obec­nie… nie spo­tyka się z poten­cjal­nymi zle­ce­nio­daw­cami.

– Z nami się spo­tka.

– Bar­dzo w to…

– Czy w tej wio­sce jest jakaś gospoda albo zajazd?

Kar­ma­zy­nowa Gwar­dzistka zazgrzy­tała zębami, zła, że jej prze­rwano.

– Może lepiej by było, gdy­by­ście zostali na pokła­dzie.

– Nie sądzę. Mam już ser­decz­nie dość załogi. I oni mnie też.

To przy­naj­mniej potra­fię zro­zu­mieć.

– Skoro nale­gasz. – Ski­nęła dło­nią, zapra­sza­jąc dwoje cudzo­ziem­ców do pój­ścia za nią. – Mamy tu gospodę z kil­koma skrom­nymi poko­jami… ale nie mogę zagwa­ran­to­wać, że was przyjmą.

Kobieta uśmiech­nęła się niczym wilk, odsła­nia­jąc ostre jak igły zęby barwy kości sło­nio­wej.

– Pła­cimy dobrym zło­tem, a obe­rży­ści wszę­dzie są tacy sami.

Gdy wspi­nali się na łagodny stok, zmie­rza­jąc do osady, Blask przed­sta­wiła się przy­by­szom.

– Jestem Rutana – odpo­wie­działa kobieta. – A to jest Nagal – dodała, wska­zu­jąc na podą­ża­ją­cego za nimi powoli męż­czy­znę.

– Skąd przy­by­wa­cie?

Par­sk­nęła śmie­chem.

– Z kra­iny, która leży nie­da­leko stąd, ale z pew­no­ścią ni­gdy o niej nie sły­sza­łaś.

Już od dawna nikt nie nad­uży­wał tak bar­dzo cier­pli­wo­ści Blask.

– Prze­ko­najmy się – zdo­łała odpo­wie­dzieć spo­koj­nie.

– Pro­szę bar­dzo. Nie­któ­rzy znają naszą ojczy­znę jako Jacu­ruku.

Pomimo iry­ta­cji Blask była pod wra­że­niem.

– Znam tę nazwę. Ni­gdy tam nie byłam, ale K’azz był.

– Tak mi powie­dziano. Prze­ka­żesz K’azzowi naszą wia­do­mość.

Iry­ta­cja Blask ustą­piła miej­sca zdu­mie­niu nie­praw­do­po­dobną bez­czel­no­ścią kobiety.

– Tak? – zapy­tała. – Niby dla­czego?

– Zro­bisz to – odparła Rutana.

– A jak brzmi ta wia­do­mość?

Kobieta się zatrzy­mała. Łyp­nęła ze zło­ścią na Blask, jakby dopiero teraz zauwa­żyła ton jej głosu. Zaci­snęła moc­niej rze­myki ota­cza­jące jej lewe ramię i skrzy­wiła się, być może czu­jąc nagły ból w sta­rej ranie. Kar­ma­zy­nowa Gwar­dzistka dostrze­gła, że zwi­sa­jące z rze­mie­nia amu­lety są trój­kąt­nymi pude­łecz­kami. W każ­dym z nich znaj­do­wała się maleńka figurka.

– Na nasze zie­mie wtar­gnął Oprawca – wydu­siła kobieta. – Powtórz mu to, Isturé. Klą­twa zwana Oprawcą przy­była do naszej kra­iny.

* * *

Póź­niej Blask wezwała Lor-sinn i Gwynna, żeby poroz­ma­wiać o nowych przy­by­szach. Gwynn jak zwy­kle miał ponurą i kwa­śną minę, był ubrany na czarno, rzadko się odzy­wał, a jesz­cze rza­dziej uśmie­chał. Białe włosy, które nie­dawno mu wyro­sły, ster­czały na wszyst­kie strony. Blask z łatwo­ścią mogła sobie wyobra­zić, że spę­dza wolny czas, sie­dząc sztywno i wpa­tru­jąc się w ciem­ność, jakby sam czu­wał przy wła­snych zwło­kach. Druga z magów z jej kom­pa­nii, Lor-Sinn, na­dal czuła się wyraź­nie skrę­po­wana, sie­dząc obok Blask na krze­słach zwy­kle zaję­tych przez Blu­esa, Pal­czaka, Shell albo Dymka, który opu­ścił ich nie­dawno. Blask miała teraz oka­zję przyj­rzeć się jej uważ­niej i zorien­to­wała się, że kobieta powoli, lecz nie­ustan­nie traci pulchne kształty, które przy­cią­gały uwagę wielu męż­czyzn z kom­pa­nii.

Słu­żący przy­nie­śli zupę i Blask spoj­rzała na Lor.

– Na­dal pró­bu­jesz skon­tak­to­wać się z Czwartą w Assail?

– Tak jest, komen­dan­cie.

– Mów mi Blask.

– Hmm… tak, Blask. – Pochy­liła się nad bla­tem. Zawsze lubiła roz­ma­wiać o swo­jej pracy. – Ostat­nio w zeszłym tygo­dniu. Mogła­bym znowu spró­bo­wać otwo­rzyć por­tal, jeśli sobie życzysz…

– Wolę nie ryzy­ko­wać, Lor. Nie do Assail. Za wcze­śnie na tak dra­styczne kroki. – Prze­nio­sła spoj­rze­nie na Gwynna. – A co z naszymi przy­ja­ciółmi z Pierw­szej?

Ponury nastrój maga pogłę­biał się z każdą chwilą. Wpa­try­wał się w zupę, jakby miał przed sobą coś nie­roz­po­zna­wal­nego.

– Nasi goście twier­dzą, że na­dal są na Jacu­ruku, komen­dan­cie.

– Pro­szę, wystar­czy Blask.

Gwynn pochy­lił głowę, a potem odło­żył sztućce, jakby nagle zmie­nił zda­nie, i wsparł pod­bró­dek na pię­ściach.

– Ta Rutana jest służką sta­ro­żyt­nej Ardaty, zwa­nej przez nie­któ­rych Kró­lową Cza­row­nic.

Blask ski­nęła głową i skosz­to­wała zupy. Była smaczna. Odło­żyła łyżkę. Słu­żący posta­wili przed nimi dru­gie danie – pie­czone dzi­kie ptac­two. Wcią­gnęła w płuca jego zapach, a potem wypro­sto­wała się i spoj­rzała w błysz­czące, nie­ru­chome oczy Gwynna.

– Nie­mniej zapew­niasz mnie, że są wro­gami Oprawcy.

– Bo są.

– Co pró­bu­jesz mi powie­dzieć?

– Chcą nas wcią­gnąć w swoją wojnę. Byłem tam, komen­dan­cie, i widzia­łem ją na wła­sne oczy. Sta­now­czo odra­dzam anga­żo­wa­nie się w ten kon­flikt.

– Rozu­miem. Dzię­kuję za szczerą opi­nię. – Prze­nio­sła spoj­rze­nie na Lor. – A ty?

Użyt­kow­niczka magii wzru­szyła na­dal krą­głymi ramio­nami.

– To kwe­stia aka­de­micka. Nikt nie wie, w któ­rej czę­ści kon­ty­nentu prze­bywa K’azz.

Blask spoj­rzała na małego pie­czo­nego ptaka i skub­nęła kawa­łek skórki.

– Wyślę wia­do­mość przez naszych nie­ży­ją­cych Bra­cisz­ków. Znajdą go.

– Ale może nie raczyć odpo­wie­dzieć – zauwa­żył Gwynn.

To było nieco zbyt szczere, pomy­ślała Blask, zaci­ska­jąc w iry­ta­cji usta.

– Prze­ko­namy się.

* * *

Znacz­nie póź­niej sta­nęła pośrodku swego apar­ta­mentu. Kom­naty były kie­dyś wła­sno­ścią człon­ków dyna­stii, przed przy­by­ciem Kar­ma­zy­no­wej Gwar­dii wła­da­ją­cej tą pro­win­cją jako jed­nym z małych kró­lestw Stra­temu. Ofi­cjal­nie nale­żały do Blu­esa, gdyż to on pia­sto­wał obec­nie rota­cyjne sta­no­wi­sko guber­na­tora, a gdyby K’azz ich odwie­dził, przy­pa­dłyby jemu. Nie miało jed­nak zna­cze­nia, który z Zaprzy­się­żo­nych aktu­al­nie tu mieszka. Ume­blo­wa­nie było skromne – pry­cza do spa­nia i biurko do pracy. To wszystko. Był tu też kufer podróżny, w któ­rym Blask trzy­mała zbroję. Biczo­miecz wisiał w głów­nym kory­ta­rzu na dole.

Przy­glą­dała się ścia­nom z cio­sa­nego kamie­nia oraz zaku­rzo­nym gobe­li­nom z cza­sów daw­nej dyna­stii, na­dal butwie­ją­cym na ścia­nach w miej­scach, gdzie zastała je Gwar­dia, ale jej myśli cią­gle wra­cały do iry­tu­ją­cej kola­cji. Nie cho­dziło o Gwynna i jego nie­przy­jemne maniery, lecz o nie­obec­ność K’azza. Ich dowódca cze­goś uni­kał i ten fakt skła­niał ją do zasta­no­wie­nia. W chwi­lach gdy na­dal dopa­dały ją resztki próż­no­ści, wyobra­żała sobie, że to jej unika, ale w innych momen­tach prze­kli­nała go za ucieczkę przed odpo­wie­dzial­no­ścią. Budowa jed­no­li­tego pań­stwa od pod­staw była bar­dzo trud­nym zada­niem. Nale­żało pil­no­wać dróg, budo­wać mosty i pla­no­wać budowę nowych osad. Nie można było pozwo­lić, by o takich spra­wach decy­do­wał ślepy przy­pa­dek. A K’azz znik­nął, zosta­wia­jąc to nudne zada­nie innym. Podobny brak odpo­wie­dzial­no­ści znacz­nie pogor­szył jej opi­nię o nim. Otrzą­snęła się, wpa­tru­jąc się w mrok z zasę­pioną miną. Tak czy ina­czej trzeba się będzie z nim skon­tak­to­wać. Przy­wo­łała Bra­cisz­ków.

Po chwili w pomiesz­cze­niu poja­wiła się mgli­sta syl­wetka o krzy­wych nogach. Prawa ręka zjawy koń­czyła się na wyso­ko­ści łok­cia. To był Prze­chył, mistrz oblę­żeń. Stra­cili go nie­dawno. Cień pochy­lił nieco głowę.

– _Blask_ – wydy­szał.

Zdzi­wiła się, sły­sząc wypo­wie­dziane na głos słowo.

– Mam wia­do­mość dla K’azza, Prze­chył.

– _Mogę ją dostar­czyć_ – wyce­dził cień sta­rego męż­czy­zny. – _Ale nie gwa­ran­tuję, że odpo­wie._

– Rozu­miem. Przy­byli do nas goście z Jacu­ruku. Ponow­nie odwie­dził ich Oprawca i zdają się suge­ro­wać, że to my pono­simy za to odpo­wie­dzial­ność.

– _Wyczu­li­śmy tych dwoje_ – wyszep­tał Prze­chył. – _Led­wie można zwać ich ludźmi._

Zasę­piła się, usły­szaw­szy te słowa.

– Prze­ka­żesz wia­do­mość?

– _Jasne. Już się za to biorę. Cie­szę się, że mogłem cię zoba­czyć, Blask._

Cień ruszył ku drzwiom, jakby musiał je otwo­rzyć, żeby wyjść. Prze­nik­nął jed­nak bez prze­szkód przez grubo cio­sane deski, zosta­wia­jąc za sobą chmurę kurzu opa­da­ją­cego powoli na pod­łogę.

Zdzi­wiona Blask uklę­kła, dotknęła dło­nią pyłu, a potem wypro­sto­wała się i przyj­rzała wła­snym pal­com. Można by nie­mal pomy­śleć, że Prze­chył na­dal żyje. Ni­gdy dotąd nie widziała, by wokół syl­wetki któ­re­goś z Bra­cisz­ków zbie­rał się kurz. Ale z dru­giej strony czę­sto wystę­po­wał jako rzecz­nik pole­głych Zaprzy­się­żo­nych. Strzep­nęła kurz z dłoni i wró­ciła za biurko.

* * *

Szcze­rze mówiąc, nie liczyła na odpo­wiedź. K’azz wyłą­czył ze Ślu­bów Oprawcę i tych, któ­rzy opo­wie­dzieli się po jego stro­nie. Już przed ponad rokiem wyklu­czył ich z sze­re­gów Gwar­dii. Oprawca oso­bi­ście odpo­wia­dał za swoje czyny, a kom­pa­nia nie miała z nimi nic wspól­nego… bez względu na to, co mie­liby twier­dzić inni. Goście mogli tu sobie cze­kać, jak długo zechcą. Nic im to nie da. W ciągu kilku następ­nych dni igno­ro­wała ich, jed­no­cze­śnie apro­bu­jąc wszyst­kie prośby miej­sco­wych kup­ców o pokry­cie kosz­tów naprawy statku.

Dla­tego cztery dni póź­niej poczuła się zasko­czona, gdy Ogi­lvy, jeden z regu­lar­nych żoł­nie­rzy, rekrut z Trze­ciego Zaciągu, zapu­kał do jej drzwi i wszedł do środka, uno­sząc pokrytą bli­znami, poobi­janą dłoń do nazna­czo­nego rów­nie wie­loma szra­mami bez­wło­sego czoła.

K’azz, pani – oznaj­mił ochry­płym gło­sem i pokło­nił się jej, jakby była szla­chet­nie uro­dzona.

Wie­lo­krot­nie powta­rzała mu, że wystar­czy zasa­lu­to­wać, ale te maniery naj­wy­raź­niej głę­boko zapi­sały się w jego jaźni. Kła­niał się jej nisko i tytu­ło­wał ją panią, nawet kiedy mu mówiła, żeby tego nie robił. Po pro­stu musiała się do tego przy­zwy­czaić.

Ski­nęła głową i ode­słała go, po czym odło­żyła gęsie pióro i wstała od biurka, by zejść na dół. Zatrzy­mała się na moment przed lustrem z pole­ro­wa­nego brązu i przyj­rzała swemu odbi­ciu. Niska sma­gła kobieta o dłu­gich, czar­nych wło­sach sple­cio­nych w war­kocz. Tak się skła­dało, że miała na sobie długą suk­nię z bro­katu, z roz­cię­ciami i obszytą koronką na bokach. Była cia­sna na górze i w ręka­wach, roz­sze­rza­ją­cych się dopiero przy nad­garst­kach. Nie zasta­na­wiała się nad tym przed­tem, ale rezy­gna­cja ze skó­rza­nej kurty i ake­tonu świad­czyła, że raczej poważ­nie trak­tuje swą rolę peł­nią­cej obo­wiązki guber­na­tora.

Ale ta twarz! Zawsze taka poważna, dziew­czyno. Nos spłasz­czony jak u kar­czem­nej dziewki wda­ją­cej się w bija­tyki i w dodatku te cho­ler­nie cien­kie wargi.

Skrzy­wiła się z nie­za­do­wo­le­niem.

Ale przy­naj­mniej nikt nie umknie z wyciem w noc na mój widok.

Zresztą kogo to obcho­dziło? Otwo­rzyła drzwi, zła­pała zawie­szony na kołku szty­let w pochwie i zatknęła go sobie za pas z tyłu, a potem zeszła na dół krę­tymi scho­dami.

* * *

Zna­la­zła go, gdy gła­skał jed­nego ze swych kilku wierz­chow­ców. Skó­rzany strój miał brudny po podróży, a wyso­kie moka­syny cia­sno opięte wokół kolan. Roz­czo­chrane włosy opa­dały mu na plecy i widziało się w nich pasemka siwi­zny. Odwró­cił się, zanim zdą­żyła do niego podejść. Zatrzy­mała się. Po raz kolejny prze­żyła szok na jego widok. Pamię­tała go jako mło­dego męż­czy­znę, a teraz był stary. Z pew­no­ścią miał za sobą trudne czasy, bo jesz­cze bar­dziej stra­cił na wadze. Oczy o bystrym wyra­zie były zapad­nięte, a wydatne kości policz­kowe wyda­wały się ostre jak noże. Zapu­ścił brodę, rów­nież upstrzoną plam­kami siwi­zny.

Jest stary. Posta­rzał się przed­wcze­śnie. Przed­wcze­śnie? Wszy­scy jeste­śmy sta­rzy, dziew­czyno! Masz ponad sto dwa­dzie­ścia lat!

Otrzą­snęła się, pode­szła bli­żej, ujęła jego chłodne dło­nie i uca­ło­wała go w oba policzki.

– Witaj! Co się z tobą działo?

– Szu­ka­łem dróg pro­wa­dzą­cych do jeziora Jor­rick.

– Naprawdę zamie­rzasz je nazwać na jego cześć?

Uśmiech­nął się.

– Czemu by nie? W Gena­bac­kis uwa­żają go za boha­tera.

– Hmm… pew­nie tak. Zosta­niesz tu na dłu­żej?

Błysz­czące oczy, do tej pory wpa­tru­jące się w nią uważ­nie, prze­su­nęły się w bok.

– Być może. Wybacz, że zwa­li­łem ci na głowę całą papier­kową robotę.

– Nie mnie, tylko Blu­esowi.

– Ach! Nic dziw­nego, że stąd uciekł. Masz o nich jakieś wie­ści?

– Być może dotarli już do Korelu.

– Zostało im tylko odna­leźć Kratę i uwol­nić go ze Sztor­mo­wego Muru. O ile to rze­czy­wi­ście on. Wkrótce powinni wró­cić.

– Powin­nam była pójść z nimi. – Blues sobie pora­dzi. Jest naj­lep­szy z nas. – Bra­kuje mi go. Cie­bie też mi bra­ko­wało…

Na ogo­rza­łej od wia­tru skó­rze wokół oczu męż­czy­zny poja­wiły się zmarszczki. K’azz opu­ścił wzrok.

– Mnie rów­nież bra­ko­wało was wszyst­kich. Co z tymi gośćmi?

Blask ruszyła ku otwar­tej bra­mie for­tecy.

– Gwynn mówi, że to słu­dzy Ardaty.

K’azz szedł u jej boku, spla­ta­jąc dło­nie za ple­cami.

– Tak. Wyczu­wam ich obec­ność. Z pew­no­ścią zali­czają się do naj­po­tęż­niej­szych. W ten spo­sób prze­ka­zuje nam, że trak­tuje swą wia­do­mość bar­dzo poważ­nie. Nie­stety nie możemy speł­nić jej życze­nia…

– Tak im powie­dzia­łam. – Ale chcą to usły­szeć ode mnie. – Tak. – Dla­tego tu przy­by­łem…

Spoj­rze­nie Blask padło na krętą, wysy­paną żwi­rem drogę wio­dącą do mia­steczka.

A kiedy odejdą, ty rów­nież nas opu­ścisz? Wró­cisz na pust­ko­wia? Nie mar­twisz się tym, jakie skutki mogą wywo­łać tak dłu­gie okresy two­jej nie­obec­no­ści? Plot­kami i nie­po­ko­jem? Nie wśród Zaprzy­się­żo­nych, oczy­wi­ście, ale co z regu­lar­nymi żoł­nie­rzami i cywi­lami? Nie­któ­rzy twier­dzą nawet, że dawno już umar­łeś, a my po pro­stu spra­wu­jemy wła­dzę w twoim imie­niu.

Nie­mniej w daw­nych dniach czę­sto roz­pusz­czali fał­szywe pogło­ski o jego obec­no­ści bądź znik­nię­ciu… Blues i inni nawet prze­bie­rali się cza­sem za niego… wszystko to miało sta­no­wić zabez­pie­cze­nie przed nie­ustanną groźbą ze strony cho­ler­nych skry­to­bój­ców ze Szponu…

Zatrzy­mała się nagle, uświa­da­mia­jąc sobie, że już dotarli do mia­steczka. Długa droga w dół kli­fów minęła jej w mgnie­niu oka. Naj­wy­raź­niej przez cały czas nie odzy­wali się ani sło­wem.

Przed nimi, na głów­nej ulicy, z gospody wyszło dwoje gości. Z pew­no­ścią obie strony rów­nie dobrze wyczu­wały swą bli­skość. Wysoki męż­czy­zna, Nagal, musiał się pochy­lić, żeby zmie­ścić się w niskim wej­ściu. Z okien i otwar­tych drzwi wychy­lali się cie­kaw­scy tubylcy, obser­wu­jący zmie­rza­jące ku sobie pary. Blask zauwa­żyła, że żadne z ich czwórki nie ma broni dłuż­szej niż szty­let. Czyżby to była celowa ostroż­ność?

Ciem­no­skóra kobieta pokło­niła się płytko z cichym grze­cho­tem lasu amu­le­tów opa­da­ją­cych jej na piersi. K’azz odwza­jem­nił ukłon.

– Witaj, diuku D’Avore – rze­kła. – Czy może jesteś księ­ciem? – Nosi­łem wiele tytu­łów – odparł ze spo­ko­jem. – Ale suge­ruję ten, z któ­rego jestem naj­bar­dziej dumny. Dowódca.

– Jak sobie życzysz… dowódco. Ja jestem Rutana, a to jest Nagal.

Wysoki męż­czy­zna, który spra­wiał wra­że­nie, że cały czas uśmie­cha się skry­cie, rów­nież się ukło­nił.

– Witaj­cie w Stra­te­mie. W czym możemy wam pomóc?

– Dosta­łeś moją wia­do­mość – wark­nęła. – Powi­nie­neś znać odpo­wiedź na to pyta­nie. Twój wasal, Oprawca, wró­cił do Jacu­ruku i chce zacząć wojnę prze­ciwko nam. Masz obo­wią­zek pomóc nam uwol­nić się od niego.

– Nie jest już moim wasa­lem i nie odpo­wia­dam za jego czyny.

Kobieta nie dała się powstrzy­mać. Unio­sła pod­bró­dek i wykrzy­wiła usta w jesz­cze bar­dziej skwa­szo­nym gry­ma­sie.

– A co z repa­ra­cjami za zbrod­nie, które popeł­nił na naszych zie­miach, kiedy jesz­cze nim był? – zapy­tała. – Wyeli­mi­no­wa­nie go mogłoby pokryć ten dług!

Po raz kolejny Blask zatkało na widok bez­czel­no­ści Rutany.

Bogo­wie na górze! Prze­bywa w kra­inie, którą włada K’azz, i oskarża go o zbrod­nie popeł­nione przez kogoś innego daleko stąd!

Tego nie spo­sób było tole­ro­wać. Na miej­scu K’azza natych­miast kaza­łaby jej odejść.

Jego cier­pli­wość zda­wała się jed­nak nie­wy­czer­pana. Prze­chy­lił tylko głowę, jakby chciał przyj­rzeć się Ruta­nie pod wszyst­kimi moż­li­wymi kątami. Potem zmarsz­czył w zamy­śle­niu brwi.

– Rutana, przy­cho­dzi mi na myśl, że gdy Oprawca po raz pierw­szy przy­był na Jacu­ruku, został wasa­lem two­jej pani. Czyż nie tak?

Kobieta szarp­nęła gwał­tow­nie za rze­mie­nie na ramio­nach. Jej twarz pociem­niała z wście­kło­ści. Po chwili zapa­no­wała nad emo­cjami w wystar­cza­ją­cym stop­niu, żeby odpo­wie­dzieć.

– Nie zawarto for­mal­nej ugody. Przez pewien czas oboje tylko współ­pra­co­wali ze sobą.

K’azz wzru­szył ramio­nami, dając do zro­zu­mie­nia, że uważa ten temat za zamknięty.

– Tak czy ina­czej Oprawca już dawno ruszył wła­sną drogą i nie mogę odpo­wia­dać za jego poczy­na­nia.

– Ale Śluby na­dal go pod­trzy­mują – ode­zwał się nie­spo­dzie­wa­nie Nagal cichym, melo­dyj­nym gło­sem. – Twoje Śluby, K’azz.

Na twa­rzy księ­cia poja­wił się gry­mas bólu.

– Ode­brał­bym mu tę moc, gdyby leżało to w moich moż­li­wo­ściach – odparł z wyraź­nymi wysił­kiem. – Wyłą­czy­łem go ze Ślu­bów.

– To za mało – nie ustę­po­wał Nagal. – Na­dal go obej­mują. Nasza pani zna ich tajem­nicę. Czy nie jesteś cie­kawy, K’azz?

Blask ogar­nął głę­boki nie­po­kój. Za pośred­nic­twem tych dwóch sług wyczu­wała doty­ka­jący ich wpływ Ardaty, pani wszyst­kich cza­row­nic. Zro­biło się jej nie­do­brze. Jej ciało pokryły ciarki, jakby coś je splu­ga­wiło. Widziała, że K’azzem wstrzą­snęło to, co można było zin­ter­pre­to­wać tylko jako dotknię­cie Ascen­dentu pro­po­nu­ją­cego, że zbada coś, co sta­no­wiło pod­stawę jego toż­sa­mo­ści.

– Nie kwe­stio­nuję mądro­ści ani mocy waszej pani – zaczął ostroż­nie. – Być może w przy­szło­ści sko­rzy­stam z jej szczo­drej oferty. – Pochy­lił głowę, nie odry­wa­jąc spoj­rze­nia od dwojga gości. – Ale na razie życzę wam bez­piecz­nego powrotu do domu.

Odwró­cił się i odda­lił sztyw­nym kro­kiem. Blask podą­żyła za nim tyłem, cały czas wpa­tru­jąc się w Rutanę i Nagala.

– Tak jest, w przy­szło­ści! – zawo­łał wysoki męż­czy­zna. – Czasu z pew­no­ścią nam nie zabrak­nie.

K’azz zatrzy­mał się na moment, ale ponow­nie ruszył przed sie­bie.

– Jest jesz­cze jedno! – zawo­łała Rutana.

Dowódca Kar­ma­zy­no­wej Gwar­dii odwró­cił się z wes­tchnie­niem.

– Słu­cham?

– Ponie­waż nie jesteś skłonny do współ­pracy, moja pani pozwo­liła mi ujaw­nić jesz­cze jeden fakt.

– Tak?

– Wiesz, że posiada moc jasno­wi­dzą­cej i pro­ro­kini. Prze­wi­działa, że wkrótce doj­dzie do ataku na dolmeny z Tien. Co ty na to, K’azz? Czy można do tego dopu­ścić?

W pierw­szej chwili to nie­ja­sne ostrze­że­nie nic nie zna­czyło dla Blask. Potem przy­po­mniała sobie, gdzie sły­szała tę dziwną nazwę. Tam wła­śnie uwię­ziono K’azza, gdy prze­by­wał na zie­miach Jacu­ruku. Natych­miast skie­ro­wała na niego spoj­rze­nie i zdu­miał ją widok jego reak­cji. Twarz dowódcy zro­biła się biała jak kreda. Pochy­lił wyraź­nie ramiona, jakby dźwi­gał na nich brze­mię. Pokrę­cił głową.

– To się nie może wyda­rzyć – wychry­piał z wysił­kiem.

Rutana uśmiech­nęła się trium­fal­nie.

– W tej spra­wie moja pani zga­dza się z tobą, książę.

– Osią­gnę­łaś swój cel, cza­row­nico. – Spoj­rzał na Blask. – Wezwij Zaprzy­się­żo­nych. Wyru­szam do Jacu­ruku – oznaj­mił i odda­lił się.

Blask śle­dziła go zdu­mio­nym spoj­rze­niem. Tak po pro­stu? Jedna nie­ja­sna groźba, infor­ma­cja, czy co tam wła­ści­wie to było, i już się zgo­dził?

Zer­k­nęła na dwójkę gości, ale igno­ro­wali ją, wle­pia­jąc chciwe spoj­rze­nia w sztywną jak kij syl­wetkę K’azza wle­ką­cego się z wysił­kiem przed sie­bie.

* * *

Dziób statku wbił się w brzeg z ostrym zgrzy­tem drewna dra­pią­cego pia­sek. Sto­jący na przo­dzie kapi­tan rozej­rzał się po wydmach i kar­ło­wa­tej roślin­no­ści cią­gną­cej się w głąb lądu. Załoga i wojow­nicy cze­kali na jego roz­kazy. Choć był okrutny i bru­talny, popro­wa­dził ich do wielu uda­nych ata­ków i ufali jego przy­wódz­twu na woj­nie. Jego szary kol­czy płaszcz, podarty i wystrzę­piony, opa­dał na deski pokładu, a włosy oraz broda rów­nież były dłu­gie, siwe i roz­czo­chrane. Nie­któ­rzy zwali go Sza­rym Duchem, ale tylko naj­cich­szym szep­tem. Sam wolał tytuł wodza wojen­nego.

Prze­sko­czył przez burtę z dzi­kim wrza­skiem i wylą­do­wał w płyt­kiej wodzie. Jego ludzie podą­żyli za nim, wyjąc niczym wilki. Jeśli któ­re­goś z nich można było nazwać zastępcą dowódcy, był nim Sca­rza. Nie­któ­rzy szep­tali, że w żyłach potęż­nie zbu­do­wa­nego wojow­nika pły­nie spora domieszka krwi Trel­lów. Pod­szedł teraz do wodza wojen­nego, zauwa­ża­jąc, że rdza z noszo­nej przez niego zbroi zosta­wia w wodzie czer­wony ślad, wyglą­da­jący jak plama krwi.

– Zie­mia się nie zatrzę­sła, Sca­rza – zauwa­żył wódz wojenny, osła­nia­jąc oczy przed słoń­cem i spo­glą­da­jąc na poro­śnięty kar­ło­watą roślin­no­ścią obszar. – Nie zadęto w trąby. Nie nad­szedł koniec świata.

– O czym mówisz, wodzu wojenny?

Męż­czy­zna skie­ro­wał na niego spoj­rze­nie sta­rych, pożół­kłych oczu, ale zaraz je odwró­cił.

– O niczym, mój drogi Sca­rza… po pro­stu minęło bar­dzo wiele lat, odkąd ostat­nio cho­dzi­łem po tym brzegu.

– A czego mamy doko­nać w tej ponu­rej kra­inie, budzą­cej we mnie bole­sne wspo­mnie­nie ojczy­zny?

Wódz wojenny uśmiech­nął się. Bruzdy prze­ci­na­jące jego starą twarz pogłę­biły się jesz­cze. Naj­wy­raź­niej odpo­wia­dało mu zgryź­liwe poczu­cie humoru jego zastępcy.

– Nie cho­dzi mi o te zie­mie, Sca­rza. Inte­re­suje mnie sąsied­nie kró­le­stwo. Wła­da­jący nim butni mago­wie popa­dli w samo­za­do­wo­le­nie.

Każą się tytu­ło­wać wiel­kimi alche­mi­kami i teur­gami. Tutaj nato­miast znaj­dziemy bandy obdar­tu­sów, żyją­cych z łupie­nia tau­ma­tur­gów. Weź­miemy ich pod swoje skrzy­dła i poka­żemy, jakie korzy­ści może im przy­nieść zor­ga­ni­zo­wana kam­pa­nia.

– Masz na myśli śmierć?

Chudy męż­czy­zna opu­ścił kąciki ust, jakby w wyra­zie lek­kiej dez­apro­baty.

– Z cza­sem tak – przy­znał.

Wódz wojenny spoj­rzał w stronę morza. Wszyst­kie dzie­sięć stat­ków łupież­ców przy­biło już do brzegu.

– Na razie roze­ślij zwia­dow­ców, wyła­duj wszystko i roz­mon­tuj statki. Będziemy potrze­bo­wali drewna.

Sca­rza ukło­nił się mu.

– Już się robi, wodzu wojenny.

Posi­wiały męż­czy­zna ponow­nie skie­ro­wał uwagę w głąb lądu.

– Wró­ci­łem, cho­lerny kręgu magów – wydy­szał. – I co teraz zro­bi­cie? Tak jest… co zro­bi­cie?