Kroniki Krwi i Mroku. Księga 1 - ebook

SŁOWNIK

Adrebach – lodowy kontynent przed Wielką Wojną

Alaris – planeta zamieszkana przez ludzi i niziołki

Ampliflor – roślina wzmacniająca działanie innych substancji

Berseks – więzienie w górach Kargmor

Cyron – kontynent przed Wielką Wojną

Dornheim – miejsce w Naar-Fel

Dunkel-Bezirk – rewir należący do wampirów

Duskyr/Duskari – koszmar/koszmary

Elario – brat/przyjaciel (alaryjski)

Enarel – miecz Moon

Erhon – roślina wzmacniająca

Erkanis – roślina rozpoznająca

Exil – grota, w której śpią veldraki

Faustkirch – stolica Rendanii, krainy przed Wielką Wojną

Feuerheim – góry na Wyspie Ostatnich

Flamma – ptak zamieszkujący las Naar-Fel

Fliedr – fioletowy kwiat odganiający ptaki

Frostrein – roślina wywołująca obniżenie temperatury

Gelt – waluta obowiązująca w Gnieździe

Gipfelkreuz – dom publiczny w Południowym Sektorze Gniazda

Habryth – magiczna istota przypominająca białego jastrzębia

Halblingsburg – wioska, gdzie ukrywają się niziołki

Heilsee – jezioro w Naar-Fel

Heilven/Heilveni – uzdrowiciel (alaryjski)

Hollenloch – nazwa drzew w Naar-Fel

Initium – planeta Inicjan

Kargmor – góry na Wyspie Skrzydeł

Kesland – miejsce na Cyronie, przed Wielką Wojną

Kharon – wojownik (alaryjski)

Letheris – roślina, której sok powoduje amnezję

Ligstern – roślina, która odpowiednio przygotowana zaspakaja głód

Lísmaar – zioło lecznicze

Mirilis – używane jako pieszczotliwe określenie, łączy czułość z szacunkiem (alaryjski)

Mortharis – sztylet odbierający nieśmiertelność

Mürmox – robak bagienny z Lasu Śmierci

Na’drath – przekleństwo w języku alaryjskim

Naar-Fel – Las Śmierci (alaryjski)

Narthulîn – roślina trująca, paraliżująca

Nematody – robaki zamieszkujące korzenie drzew w Naar-Fel

Nest – Gniazdo (alaryjski)

Noctare – przybytek, gdzie przesiadują wampiry

Ostlingen – miasto na Wyspie Skrzydeł

Pentres – królestwo w Initium

Sangwerna – drzewo w Lesie Śmierci

Sebelhorn – mgielny koń

Skarnidy – owady żyjące w Naar-Fel

Sumpfweg – droga w Naar-Fel

Thalvagor – Bezkresne Wody (alaryjski)

Tharnbringer/Tharnbringar – przynoszący śmierć

Thayel/Thayelim – anioł/aniołowie (alaryjski)

Théros – narkotyk

Traght – język demonów

Trifftbrucke – miejsce w Naar-Fel

Varkylis – roślina odstraszająca

Varnesh – używane jako obraźliwe określenie dla osoby służalczej, pochlebczej, bez własnej wartości (alaryjski)

Varngar – Tarcza (alaryjski)

Varnsche – Klucznik (alaryjski)

Veldrak – nietoperz-wampir

Velnari – mgielny lis, istota eteryczna, przyjaciel i posłaniec Drake’a

Vort – sposób szybkiego przemieszczania się, umiejętność Inicjan

Waldland – teren na Cyronie, zamieszkany przez niziołki przed Wielką Wojną

Westlingen – miasto na Wyspie Skrzydeł

Wissenberg – szczyt Feuerheim

Zarven – napar z tej rośliny powoduje rozwinięcie się ciąży w dziewięć dniRASY NA ALARIS

INICJANIE

Królewski ród (bogowie) – złoto-czarne skrzydła, srebrne włosy, turkusowe oczy; wrodzona umiejętność latania, magia krwi, nieśmiertelność;

Inicjanie (lud) – w przeciwieństwie do Inicjan królewskiego rodu są śmiertelni i długowieczni, nie władają magią krwi.

ANIOŁY (THAYELIM)

Ludzie, którzy zakosztowali krwi Inicjan królewskiego rodu.

Białe skrzydła; długowieczni, śmiertelni, muszą się nauczyć latania, mogą się rozmnażać.

WAMPIRY

Ludzie, którzy zakosztowali krwi aniołów, są posłuszni swoim stwórcom.

Potrzebują krwi, by przeżyć, w przeciwnym razie przemieniają się w veldraki.

Długowieczne, śmiertelne.

VELDRAKI

Zmutowane wampiry żyjące poza Gniazdem, w lesie, żywią się surowym mięsem.

Śmiertelne, długowieczne.

TARKENY

Pierwsi – praludzie, którzy przeszli przemianę podczas Wielkiej Wojny. Podczas pełni księżyca mogą wybrać, gdzie chcą spędzać czas, na lądzie czy pod wodą. Długowieczni, śmiertelni;

Tarkeny – potomkowie pierwszych, drapieżcy, mogą wyjść na ląd, ale nie przeżyją bez wody dłużej niż tydzień. Długowieczni, śmiertelni.

GOBLINY

Pradawni ludzie, których organizmy przystosowały się do życia pod ziemią.

Wyższe – bardziej inteligentne, mają ludzkie odruchy;

Niższe – kierują się instynktem, zatraciły człowieczeństwo.

Długowieczne, śmiertelne.

NIZIOŁKI

Rasa żyjąca na Alaris jeszcze przed Wielką Wojną.

Długowieczne, śmiertelne.PRZEDSTAWIENIE POSTACI

Aidan Landcraft – anioł, przyjaciel Drake’a, uzdrowiciel

Aja – niziołka, siostra Schmieda

Amon – goblin, który uwolnił Keirę

Andreth – nauczyciel Drake’a na Initium

Asael – demon, Książę Ciemności

Blair „Sęp” Scherzer – przywódca gangu Krwiożerców

Blitz – biały jastrząb, pośrednik Rowana Seykena

Bram – przywódca rebeliantów, ojciec Matthew, mąż Shany

Castor – wyższy goblin, przywódca armii goblinów, kapitan

Devine – tajemnicza kobieta znająca sposób na zabicie boga

Donnan – żołnierz/wojownik armii anielskiej

Drake Invictus Initium – inicjanin królewskiego rodu, syn Keiry, sprawuje władzę w Gnieździe. Bóg.

Evan – wampir o nieznanej przeszłości, sługa Rowana Seykena

Fergal – Krwiożerca, brat Sorchy

Florian – starszy rebeliant

Gawren – niziołek, kucharz

Hagan – anioł, pierwszy oficer armii anielskiej

Jory – młody Krwiożerca, szpieg Drake’a

Kass – wampir, brat Yvon, sługa Owena

Katze – wojownik napotkany przez Moon w Lesie Śmierci

Keira Proditio Initium – Inicjanka, pozbawiona skrzydeł, skazana na wieczne więzienie na Wyspie Wiecznego Ognia, matka Drake’a, bogini, władczyni Initium

Lavena – córka Sedrica, ukochana Tristana, żona Najwyższego Kapłana

Linch – Krwiożerca, który walczył z Moon

Liraen – żona Sedrica, matka Laveny

Lothmor – tarken, jeden z pierwszych, brat Valmora, wysłannik Skarda

Matthew – rebeliant, syn Shany i Brama

Melvin – Najwyższy Kapłan, mąż Laveny

Moon Kael – rebeliantka, córka Kassidy i Lorcana, siostra Tristana

Nessa Kael – kapłanka inicjańska

Owen – anioł, oficer gwardii anielskiej, pan Kassa

Qatharûn – zmaterializowana magia Drake’a, smok-feniks

Randal Lengland – rebeliant, ojciec Wynna

Ratte – goblin, podwładny Castora

Ravelin – alchemik Melvina, Najwyższego Kapłana

Richtermann – władca Innekant, wraz z armią Inicjan podbija także Cyron i Adrebach (kontynenty)

Rowan Seyken – anioł, generał gwardii anielskiej

Schmied – niziołek, walczył u boku Drake’a podczas Wielkiej Wojny, kowal, brat Aji

Schurle – niziołek, uzdrowiciel

Sedric – nadzorca igrzysk, ojciec Laveny

Shana – rebeliantka, żona Brama, matka Matthew

Skard – władca tarkenów

Sorcha Lockhart – członkini Krwiożerców, kochanka Blaira, siostra Fergala

Soriel – velnari, przyjaciel i posłaniec Drake’a

Thorga – tarkenka, wysłanniczka Skarda

Torin – żołnierz/wojownik armii anielskiej

Tristan Kael – brat Moon, syn Kassidy i Lorcana

Ulrich – nadworny uzdrowiciel króla Richtermanna

Valmor – tarken, jeden z pierwszych, brat Lathmora

Vivienne – szpieg Najwyższego Kapłana Malvina

Wynn – syn Randala

Yalaneu – człowiek, ukochana Drake’a z czasów sprzed Wielkiej Wojny

Yvon – wampirzyca, siostra Kassa, sługa HaganaPROLOG

Na początku była krew.

Nie światło ani łaska.

Tylko lepka, dusząca, wieczna krew.

Wyciekła z wnętrzności pustki niczym z niedającej się zasklepić rany.

Zimna, ciemna i stara jak samo zapomnienie.

Z krwi zrodził się ogień.

Pożerający, tańczący wśród jęków i rozdzierający niebo pazurami gniewu.

W sercu tej pożogi powstało ciało.

Wyrwane z krzyku, rozpięte na cierniach bólu i zamknięte w powłoce ze stali i łusek.

Złożone z kości, duszy i płomienia.

Rozszarpywane przez wieczność, składane, aż ukształtowało się w coś, czego sam Stwórca nie śmiałby nazwać swym dziełem.

Nieśmiertelne, bo zbyt wiele razy umierało.

Wskrzeszone, bo nie pozwolono mu odejść.

Zanim spojrzało w niebo, już pluło ogniem w twarze bogów.

Nie miało matki ani ojca.

Ani też duszy – tylko pamięć o bólu.

Było ostatnim tchnieniem Stwórcy i pierwszym przekleństwem światów.

Tworzyło i niszczyło, nie rozróżniając dobra od zła.

Jego skrzydła stanowiły rozdarcie między tym, co święte, a tym, co zakazane.

Krew krążąca w żyłach oznaczała zarówno zbawienie, jak i wyrok.

Potrafiło dać życie… lecz tylko po to, by zaraz je zabrać.

Z jego cienia powstawały armie.

Z gniewu – ruiny.

Tylko jedno imię będzie w stanie je powstrzymać.

Jedno serce, którego bicie nie ustanie, nawet gdy cały wszechświat straci oddech.

Jedna istota – zrodzona z cienia i światła. Wyśniona przez ogień. Ukryta w słabości. Obudzona przez śmierć.

Kiedy to serce stanie naprzeciw niego, bogowie odwrócą wzrok.

I zapłoną materia i czas.ROZDZIAŁ 1

Odkąd pamiętała, mieszkała z bratem w Gnieździe – osadzie zbudowanej przez bogów. Nie wiedziała, co się stało z jej rodzicami. Nie znała ich twarzy, nie pamiętała ciepła ramion. Tristan unikał rozmów na ten temat, zbywał pytania milczeniem, z czasem coraz bardziej bolesnym.

Doprowadzało to Moon do szału. Przecież musiała skądś pochodzić. Ktoś ją kiedyś kochał. Ktoś trzymał za rękę. Śmierć matki i ojca wydawała się podejrzana. Byli młodzi i zdrowi, a serca nie przestają bić bez powodu.

Westchnęła cicho i popatrzyła na czerwone jabłko. Ślina napłynęła jej do ust. Owoce stanowiły rzadkość w Gnieździe – rarytas, na który stać było nielicznych, a większość mieszkańców żywiła się sztucznie wyprodukowanym jedzeniem dostarczanym przez anioły. Nikt nie zadawał pytań o źródło, dopóki półki pozostawały pełne, a codzienność toczyła się bez zakłóceń. Żaden człowiek nie mógł wychodzić poza granicę muru osady, bez względu na posiadany status. Tylko aniołowie mieli ten przywilej. Ponoć świat na zewnątrz pożarłby śmiertelników żywcem.

– Wszystkiego najlepszego – zagaił Tristan. – Na co czekasz? Smacznego.

Moon odwzajemniła uśmiech. Podeszła do podniszczonego blatu. Otworzyła szufladę i wyjęła stary, ręcznie kuty nóż. Przecięła jabłko równo i podała bratu połowę. Nie przyszłoby jej do głowy zjeść całe w pojedynkę.

– To twoje urodziny – przypomniał, ale przyjął owoc z wdzięcznością. – Kiedyś kupię ci całą skrzynię.

Myśl o tym tak rozgrzała dziewczynę od środka, że przez moment zapomniała, gdzie żyje. Trzynaście lat w tym miejscu zakrawało na cud – i była pewna, że bez Tristana nie przetrwałaby ani jednego roku.

On zawsze wiedział, kiedy nie wychodzić. Znał pory, gdy ulice przestawały być neutralnym gruntem, a stawały się pułapką. Pracował wystarczająco, by mieli co jeść. I miał kontakty, o których nie mówił. Nigdy.

Moon podejrzewała, że milczał z troski. Nie chciał odsłaniać świata, w którym przetrwanie wymagało przeobrażenia się w potwora. A jednak pragnęła choć odrobiny prawdy ukrytej za spojrzeniem brata.

Poczucie bycia ciężarem znała aż nazbyt dobrze. Od najmłodszych lat patrzyła na rzeczywistość dojrzalej niż inni. Dorosła zbyt szybko, myślami krążyła wokół spraw poważnych, niosących analizy, przed którymi ­uciekali rówieśnicy. Nic dziwnego, że łatwo przyszło jej uwierzyć, iż stała się kulą u nogi Tristana, balastem, podczas gdy on walczył, by oboje nie utonęli w mroku.

– Nie wychodź dzisiaj w nocy – powiedział nagle. – Roi się od aniołów i wampirów.

Moon drgnęła, otoczyła tułów ramionami. Wiedziała, co będzie się działo w centrum Gniazda. Aniołowie wznieśli tam arenę – kolosalną eliptyczną budowlę, gdzie pożerano ludzkie życia w imię rozrywki.

Mieszkańcy osady dzielili się na dwie grupy. Jedni nienawidzili bogów za to, że najechali Alaris, żeby siać strach i spustoszenie. Drudzy kochali te istoty i podziwiali ich legendarne piękno, nieśmiertelność oraz nadprzyrodzone moce. Niektórzy wznosili do nich modły, składali im cześć i ofiary.

Moon nie potrafiła zrozumieć, jak można dobrowolnie ciąć się nożem, by oddać własną krew bytom odpowiedzialnym za powolną zagładę ludzkości.

– Zabarykadować drzwi? – zapytała retorycznie, ponieważ doskonale znała odpowiedź. Następnie dodała ściszonym głosem: – Zostaniesz ze mną?

Tristan przymknął oczy i wciągnął powietrze powoli, jakby próbował ułożyć w myślach to, czego nie umiał głośno wymówić. Oparł dłonie na biodrach.

Moon nie potrzebowała odpowiedzi.

– A więc nie – odpowiedziała za niego.

Brat pracował dla handlarza winem. A dzisiejsza noc należała do igrzysk – największego święta krwi i chaosu.

W takich chwilach alkohol płynął strumieniami. Najlepiej schodził na rynkach, gdzie lśniły miecze, śmierdziało potem, a śmiech aniołów mieszał się z krzykami nieszczęśników walczących na arenie.

To właśnie tam – pośród ruin godności – przylatywały dzieci nowych bogów karmiące się ludzką naiwnością.

– Myślisz, że przybędzie? – Spojrzała ukradkiem na Tristana, ale ten od razu pokręcił głową.

Jeszcze nikt nie widział bogów na własne oczy.

Zostali zrodzeni z opowieści, pieśni śpiewanych półgłosem przy ogniskach, krwi na ołtarzach. Jedni mówili, że polegli podczas Wielkiej Wojny, rozdarci między światami. Inni – że powrócili do niebiańskiego królestwa, znużeni ludzką słabością.

Ale jedna historia powracała częściej niż inne.

Podobno na Alaris pozostał tylko jeden bóg. Ten, który nie dzielił się władzą.

Ponoć uciszył braci i siostry, zanim jeszcze zaświtał pierwszy dzień. Nie miał imienia, lecz tytuł: Invictus. I to wystarczyło, by drżały przed nim całe pokolenia.

– Nie rozmawiajmy dłużej na ten temat – zbył dziewczynę machnięciem ręki. – Po prostu mnie posłuchaj i nigdzie nie wychodź.

W gardle narastała złość, ale Moon ją stłumiła, zanim wypełzła na twarz. Tristan nie zasłużył na nieposłuszeństwo ze strony siostry. Był wszystkim, co miała.

– Uważaj na siebie – wymamrotała po chwili.

Chłopak wzruszył ramionami i uśmiechnął się beztrosko. Moon już dawno zrozumiała, że nie sposób wyczytać z niego prawdziwych emocji.

Nosił je głęboko. Zamknięte za spojrzeniem, które zawsze wydawało się spokojne.

– Do zobaczenia rano – rzucił przez ramię, jakby jutro było pewnikiem. Jakby ktokolwiek w tym świecie miał gwarancję dotrwania do świtu.

Rozległ się burzliwy ryk tłumu. Utkany z tysięcy gardeł: ludzkich, nieśmiertelnych i tych, które nigdy nie powinny były przemówić.

Tristan stał nieruchomo i cierpliwie czekał. Serce waliło mu w piersi. Próbował się skupić na tym rytmie, odciąć od wrzasków, szczęku stali, gardłowych okrzyków walczących.

Lecz dźwięki docierały do niego nielitościwie. Czuł je w skroniach. W kręgosłupie. A wraz z nimi uderzył charakterystyczny metaliczny zapach.

Świeża krew.

Aniołowie urządzali igrzyska raz w tygodniu – rzekomo z rozkazu boga. Tristan jednak w to nie wierzył. Wątpił, by którakolwiek z legendarnych istot naprawdę istniała. Podejrzewał, że cała ta historia została zmyślona przez aniołów. Była wystarczająco przerażająca, by ludzie milczeli, klękali i nie zadawali pytań.

W świecie, gdzie krew lała się częściej niż deszcz, strach stanowił najlepsze narzędzie władzy.

Chłopak zacisnął pięści.

Nie był dumny z tego, że okłamywał siostrę. Ale nie widział innego wyjścia. Moon to kruche dziecko. Musiał ją chronić. Choćby sam miał utonąć.

Czuł się za nią odpowiedzialny w sposób niemożliwy do wyrażenia słowami.

Powiedział, że pracuje w winiarni. I pozwalał, by w to wierzyła. Lecz jego prawdziwa praca zaczynała się wtedy, gdy arena nasiąkała krwią.

– Nie rób tego. – Głos był cichy, ale wystarczył, aby wszystko zamarło.

Tristan odwrócił głowę powoli. Wiedział, kogo zobaczy.

Pochwycił jej spojrzenie. Oddech ugrzązł mu w gardle. Żołądek zacisnął się w twardy węzeł.

Znał to miejsce aż za dobrze – zawieszone gdzieś między ciszą a wdechem, napięciem a spokojem. Zawsze tam trafiał, gdy na nią patrzył.

– Co tutaj robisz? – zapytał. Kosztowało go to więcej, niż chciałby przyznać. – Nie możesz tu być. Twój ojciec…

– Chrzanić go – przerwała mu ostro, mrużąc gniewnie oczy. – Nie będzie decydował, z kim się spotykam.

Zrobiła krok w stronę chłopaka.

Nie powinna tu przychodzić.

Lavena – dziewczyna o jasnych, długich, falujących włosach i oczach błękitnych niczym zamarznięte niebo w pogodny dzień.

Dlaczego nie siedzi teraz w loży ojca, otoczona złudnym splendorem? Czemu nie gra roli posłusznej córki, udającej, że rozrywany na arenie człowiek to nic takiego? Dlaczego przyszła tutaj, do Tristana, zamiast odwrócić wzrok, zgodnie z regułami tego świata?

Sedric oszaleje. Chłopak nie miał co do tego wątpliwości.

Wolał nie myśleć, jak mężczyzna zareaguje, gdy się dowie, co wyprawia jego dziecko.

Ojciec Laveny odpowiadał za organizację igrzysk. Człowiek bez kręgosłupa moralnego, całujący anielskie stopy z taką gorliwością, jakby wykuto je ze złota.

Robił wszystko, by zadowolić swoich panów. Posłuszny pies gotowy zdradzić własne stado za kilka nieświeżych kości.

– Sedric jest nieobliczalny. Wiesz o tym doskonale – powiedział. – Gdyby mógł, zamknąłby cię w klatce i przykuł do podłogi ciężarem własnych ambicji.

Lavena zamknęła oczy. A potem bez ostrzeżenia przywarła do chłopaka z taką siłą, jak gdyby tylko jego ramiona zdołały utrzymać ją przy życiu.

– Podsłuchałam rozmowę ojca z Rowanem – szepnęła i schowała twarz w zagłębieniu szyi ukochanego.

Tristan objął ją bezwiednie. Ręce same odnalazły talię dziewczyny.

– Dzisiaj na arenę wejdą też wampiry – dodała cicho, jakby w obawie, że samo wypowiedzenie tych słów sprowadzi śmierć. Przytuliła się mocniej. – Zabiją cię.

Nie musiał na nią patrzeć, by wiedzieć, że płacze.

Słyszał to w drobnych załamaniach głosu. Czuł w przyspieszonym, rwącym oddechu. W kurczowo zaciśniętych palcach na ramieniu, próbujących zatrzymać coś, co już dawno zaczęło umykać.

Rowan należał do gwardii anielskiej. Wyglądem przypominał anioła Starej Wiary. Z jedną znaczącą różnicą. Piękno pełniło wyłącznie powłokę, a wnętrze skrywało demona.

Był sadystą śliniącym się na widok krwi. Gdyby nie obrzydzenie do ludzkiego ciała, zapewne własnoręcznie torturowałby każdego człowieka i z rozkoszą chłonął krzyki i ból.

– Zapłacą mi podwójnie za starcie z wampirem – rzucił Tristan, ­próbujący uśmiechem złagodzić ciężar słów.

Lavena odepchnęła go gwałtownie, jakby dotyk chłopaka nagle ją oparzył. Pospiesznie starła łzy przedramieniem.

– Jeśli wyjdziesz na arenę, zginiesz – powiedziała ostro. – Tego chcesz? Zostawisz siostrę? I mnie?

Tristan zacisnął szczęki. Złość przyszła nagle. Nie potrafił jednak odróżnić, czy to gniew na ukochaną… czy na samego siebie.

Potrzebował geltów. Nie mógł sobie pozwolić na odrzucenie takiej stawki.

Za zwykły pojedynek otrzyma dziesięć brązowych monet. Za wampira nawet trzy razy tyle.

Był dobry.

Ojciec zadbał, by poznał każdy sposób walki – miecz, zapasy, łuk, oszczep. Wśród śmiertelników Tristan nie miał sobie równych. Ale długowieczny to nie człowiek. Dzieci aniołów, zwykle szybsze i silniejsze, nie umierały tak łatwo.

– Potrzebuję wynagrodzenia – oznajmił w końcu, jak gdyby wypowiedzenie tego na głos mogło uczynić sprawę mniej bolesną. – Mieszkamy w Południowym Sektorze, Laveno. A tam życie nie wybacza błędów.

Gniazdo dzielił potężny mur przechodzący niczym blizna przez serce osady. Po stronie północnej wznosiły się czyste ulice, wysokie domy i ogrody, do których dostęp miały tylko złoto i uległość. Tam wszystko stanowiło nagrodę za posłuszeństwo, pokorę, wybór milczenia potrafiący zgiąć kark szybciej niż głód. Tam też mieszkali zagorzali wyznawcy.

Południowy Sektor przypominał klatkę dla niechcianych. Upchnięto tu resztki społeczeństwa: bezimiennych, zbuntowanych, ubogich. W tym miejscu godność kosztowała więcej niż życie, a przemoc stała się walutą dnia codziennego.

Przemieszczanie się między sektorami było surowo zabronione, ale to nie oznaczało, że niemożliwe.

– Nie bądź głupi! – warknęła Lavena. Nerwowo zerknęła przez ramię, aby się upewnić, że nikt ich nie obserwuje. – Rozumiem, że chcesz uzbierać dość geltów, by zyskać szansę na wyrwanie się z Południowego Sektora… ale to, co planujesz, to czyste szaleństwo.

– Nie mogę przepuścić takiej okazji – powiedział twardo. – Dam radę. Zobaczysz.

Dziewczyna zacisnęła usta. Broda jej drżała. Łzy spływały bez oporu.

– Kocham cię. Zawsze będę cię kochać – załamała głos na ostatnim słowie.

Odwróciła się nagle, zanim pękło w niej coś więcej niż serce.

A on… nawet nie drgnął, bo ślepo wierzył, że zostanie mu jeszcze czas.

Jednak ten świat nie znał litości. Nie czekał. Nie wybaczał. Był areną dla silnych i mogiłą dla słabych. Ci z Południa nie dysponowali boską ochroną, tytułami, złotem. Mieli tylko pięści. I serca, które nie chciały przestać bić, choć już dawno straciły sens życia.

Wielkie wrota rozwarły się z jękiem, a korytarz zalała oślepiająca łuna światła. Na drodze Tristana leżały zmasakrowane zwłoki. Ludzcy niewolnicy wynosili resztki ciał ofiar jak śmieci.

Fanfary rozdarły powietrze.

Strach przyszedł wraz z dźwiękiem – stary, uporczywy cień, którego nie sposób zgubić mimo wielu stoczonych walk.

Uniósł wzrok ku niebu. Księżyc w pełni wisiał nad areną niczym oko, które widzi wszystko i niczego nie zmienia.

Dawno temu szeptano o bogu mającym zstąpić na Alaris, by zbawić świat. O aniołach opowiadano jak o istotach zrodzonych ze światła, zesłanych, aby strzec ludzkości przed ciemnością.

Tristan prychnął gorzko. Wiara tamtych czasów była piękna. I równie naiwna.

Skrzydlaci nie przyszli z nieba, by chronić. Przybyli, by niszczyć.

Aniołowie nie opiekowali się ludźmi. Stali się ich panami.

Wiara nie ocaliła tego świata.

Ani nie uratuje go teraz.

Dzisiejszy pojedynek miał być trudniejszy. Tristan wiedział, że igra ze śmiercią.

Był szybki, zwinny, dobrze wyszkolony. Ale zdawał sobie sprawę, że to nie wystarczy przeciwko istocie, która porzuciła człowieczeństwo w zamian za wieczność. Spryt będzie jego najmocniejszą bronią. Stanie się iskrą, która rozbłyśnie tam, gdzie wszystko już zgasło.

Z zamyślenia wyrwał go zgrzyt ciężkich wrót otwieranych naprzeciw.

A potem rozległo się warczenie.

Chłopak zamarł. Otworzył szerzej oczy, a po kręgosłupie przebiegły mu lodowate dreszcze.

Lavena ostrzegała go przed wampirem, ale nie wspomniała, że przeciwnik będzie… w takim stanie.

Krwiopijcy nie rodzili się potworami, lecz ludźmi. Ci jednak zapragnęli długowieczności i potęgi. Przysięgli więc wieczną służbę aniołom, a te z uśmiechem podzieliły się z nimi własną krwią i złamały im karki, zanim zdążyli zmienić zdanie.

Po przebudzeniu nie było już powrotu. Wypełniali rozkazy bez pytania, pozbawieni własnej woli. Ich serca biły dla krwi, i tylko ona potrafiła uciszyć głód.

A bez niej… zmieniali się w puste skorupy. Bestie, którym nawet śmierć nie miała nic do zaoferowania.

Tristan poprawił chwyt na rękojeści, ale nie przyjął jeszcze pozycji bojowej. Stał nieruchomo, z każdym zmysłem napiętym do granic. Dźwięki, zapachy, światło – wszystko docierało do niego ostrzej niż zwykle, jakby ciało przeczuwało, że za chwilę rozpęta się piekło.

Zatrzymał wzrok na istocie prowadzonej w kajdanach przez dwóch aniołów.

Czerwone ślepia żarzyły się w półmroku niczym rozpalone węgle. Nie karmiono go od tygodni. Nieodwracalna już mutacja nie zaszła jeszcze w pełni.

Poszarzała skóra łuszczyła się i pękała na krawędziach. Porastała ją krótka, czarna sierść. Palce były zakończone szponami, a stopy przestały przypominać ludzkie. Z pleców wyrastały zarysy nietoperzych skrzydeł – groteskowe, wciąż nieuformowane do lotu, lecz wystarczająco przerażające.

Chłopak bezwiednie zrobił krok w tył, pot spływał mu po skroniach. Z trudem powstrzymywał się od ucieczki, która i tak oznaczałaby niepowodzenie.

Wyszczerzeni okrutnie aniołowie uwolnili stworzenie z łańcuchów. Potężne skrzydła uderzyły powietrze, gdy wzlecieli nad arenę.

Bestia natychmiast ruszyła do ataku. Ślina ciekła z pyska, a kły błyszczały w świetle księżyca. Ruchy miała nieskoordynowane, jakby nie mogła przywyknąć do zmian w ciele; chwiała się, ciężko sapiąc.

Gwałtownie stanęła i znieruchomiała, niczym kobra tuż przed uderzeniem. Przez chwilę sprawiała wrażenie, że coś w jej wnętrzu ożywiło dawnego człowieka. Bzdura, pomyślał Tristan. To nie wspomnienie ani resztka duszy, tylko chłodny instynkt. Skanowała go wzrokiem w poszukiwaniu luki w obronie. Druga szansa może się nie nadarzyć.

Chłopak natarł z mieczem na potwora, ale łapa wampira zablokowała cios. Złapała ostrze jak zwykły patyk. Tristan bez wahania przeciął grubą skórę, lecz stwór nawet nie jęknął i prawie nie krwawił.

Rozwarł szpony i zaczął nimi miotać na oślep. Gdyby dosięgnął przeciwnika, rozerwałby go bez wysiłku. Najwyraźniej jednak nie umiał jeszcze korzystać z nowego ciała, co dawało chłopakowi nadzieję na zwycięstwo.

Tristan ruszył ponownie. Dla zmyłki wymierzył cios w ramię, by ostatecznie zmienić tor i pchnąć ostrzem w drugą łapę.

Metal przeciął skórę.

Bestia zawyła gardłowo.

Uśmiech przemknął przez twarz chłopaka. Zgasł równie szybko, jak się pojawił. Rana była płytka. Nie sięgnęła mięśni, a krew niemal nie popłynęła. Wampir błyskawicznie odzyskał kontrolę.

Skoczyli na siebie jednocześnie.

Ostrze spotkało pazury.

Łomot stali mieszał się z rykiem potwora i urywanym oddechem ludzkiego przeciwnika.

Stwór parł naprzód. Tristan krok po kroku prowokująco oddawał mu przestrzeń. Liczył, że zwierzęca natura złapie przynętę.

Wreszcie cofnął się gwałtownie i opuścił rękojeść miecza, by udać słabość. Bestia nie zareagowała tak, jak przewidział – zamiast zaszarżować po ziemi, jednym susem skoczyła na oponenta.

Zanim umysł zareagował, wyćwiczone ciało podjęło walkę. Chłopak uniósł oręż i ciął w dół, schodząc z linii ataku.

Za wolno.

Trafił stwora, lecz w tej samej chwili pazury przebiły mu bark jak haki i rozerwały mięsień z brutalną łatwością. Kość pękła, ramię oderwało się od stawu. Wykręcone nienaturalnie, zwisało teraz na strzępie włókien.

Kiedy potwór wyrwał szpony, krew chlusnęła szerokim łukiem.

Niewyobrażalny ból uderzył Tristana, ale ten nie padł. Zmusił ciało do ruchu. Chwycił miecz w zdrową dłoń i pospiesznie się odsunął.

Z rany biło ciepło, pulsujące niczym światło. Z każdą utraconą kroplą krwi słabł, kolana uginały się pod ciężarem, którego nie czuł jeszcze chwilę temu. Świat falował.

Potwór natarł ponownie. Tristan uniósł ostrze, choć ręka mu drżała, a przed oczami majaczyły ciemne plamy. Uderzenie sparował krótkim, niepewnym zamachem.

Potem wyprowadzał ciosy na oślep. Ostrze zahaczyło o skórę wampira.

Nogi zmiękły mu jeszcze mocniej. Ziemia przysunęła się pod stopy niepokojąco szybko.

Tristan jednak trwał. Zsunął dłoń po rękojeści, podparł ciało resztkami woli i wykonał kolejny desperacki zamach.

Trafił. Wreszcie zranił przeciwnika na tyle, by zyskać na czasie.

Niestety wzrok mu mętniał, tętno dudniło jak dzwon pogrzebowy.

Czerwień kapała z ramienia, mimo to walczył, nie zważając na to, że każdy ruch przyspieszał wykrwawienie.

Jeszcze nie wszystko stracone.

Dopóki trwał, nie mógł uznać porażki. Dopóki czuł, wiedział, że żyje.

A życie, choć wisiało na włosku, wciąż mogło rozniecić ogień zdolny spalić tę bestię.

Potrząsnął głową, by otrzeźwić umysł.

Wampir klęczał, cicho skomląc. Patrzył na ranę, która powoli zaczynała się goić.

Tristan nie mógł dłużej zwlekać.

Musiał wrócić do Moon, zobaczyć Lavenę i jeszcze raz skosztować jej słodkich ust. W duchu obiecał sobie, że jeśli wyjdzie z tego żywy, już nigdy nie postawi stopy na arenie i naprawdę zajmie się pracą w winiarstwie.

Natarł, celując w szyję bestii. Ta nie reagowała, wciąż zawodziła z bólu. Tristan mimo cierpienia włożył całą pozostałą energię w uderzenie, które nigdy nie sięgnęło celu.

Potwór się odwrócił i zamaszystym ciosem łapy trafił w jelec miecza. Ostrze poleciało w piach. Nadgarstek chrupnął.

Zanim chłopak zdążył złapać oddech, wampir doskoczył na niego, by chwilę później wbić kły w szyję z siłą rozrywającą skórę i rozszarpującą tętnice.

Tristan zawył, krew trysnęła. Automatycznie sięgnął dłonią do rany, ale palce tylko ślizgały się po mięsie.

Oddychał spazmatycznie, lecz zamiast tlenu do gardła spływała gorąca posoka. Krztusił się i charczał, walcząc o każde uderzenie serca, jakby jeszcze mógł cofnąć to, co go spotkało.

Padł na kolana, potem na bok.

Życie opuszczało chłopaka powoli.

Uciekło przez drżące palce i rozchylone wargi, niczym pieśń urwana w połowie wersu.