MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
nowość
Kuria - ebook
„Kuria” – opowieść o miejscu, w którym kończy się Kościół, a zaczyna pełen przepychu dwór.
Artur Nowak zabiera nas w podróż po diecezjach, gdzie biskupi nie mieszkają – oni rezydują. Gdzie zakon nie służy Bogu, tylko dyscyplinie, wpływom i mamonie. Tu są doradcy medialni, włoscy sekretarze i kaplice lepiej wyposażone niż szpitale. Są kardynałowie i arcybiskupi, którzy suną po marmurach, a nie chodzą pośród ludzi. I są też ci, którzy zbudowali sobie prywatne wersje Watykanu – z ogromnymi ogrodami, imponującymi bibliotekami, kosztującymi miliony kaplicami i sztabem wysoko wykwalifikowanej służby, która ma zadbać o piękne i luksusowe życie, jakiego zwykli księża mogą tylko pozazdrościć.
Jakie tajemnice kryją miejsca, z których Kościół zarządza Polską?
Artur Nowak (ur. 1974) – adwokat, publicysta i pisarz, m.in. współautor wraz z profesorem Stanisławem Obirkiem bestsellerowych reportaży: „Babilon. Kryminalna historia Kościoła”, „Gomora. Władza, strach i pieniądze w polskim Kościele”, „Skandaliści w sutannach”, „Antysemickie chrześcijaństwo” oraz „Gehenna. Kościelna okupacja Polski”. Z filozofem Ireneuszem Ziemińskim opublikował książkę „Chrześcijaństwo. Amoralna religia”, a z filozofem Tadeuszem Bartosiem „Bóg odszedł z poczuciem winy”. Napisał też „Kroniki opętanej” – powieść, w której przedstawił opartą na faktach historię nastolatki molestowanej przez egzorcystów. Jest również autorem reportażu „Adwokaci. Zraniony zapał”. Współautor podcastu „Kryminalna historia Kościoła”, nagrodzonego Bestsellerem Empiku za 2022 rok. Kolejny sezon tego podcastu otrzymał w roku 2023 nagrodę Best Audio. Od 2021 roku na kanale Sekielski Brothers Studio prowadzi autorski podcast „Wysłuchanie”.
| Kategoria: | Biografie |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| ISBN: | 978-83-8391-422-0 |
| Rozmiar pliku: | 267 KB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
W jednym z warszawskich pałaców – tym z rokokową bramą i osobistym ogrodnikiem, ochroną i ekipą kuchenną – wieczorami odbywały się kolacje. Czasem z udziałem nuncjusza, czasem w szerszym gronie, z udziałem polityków. Gospodarz tych biesiad nazywał ich uczestników przyjaciółmi. Pewnego dnia na stół zamiast kolacji trafił list – anonim napisany dziecięcym pismem, z błędami ortograficznymi i opatrzony jakby dla ochrony słowem „Bóg”. List przyniósł przyjaciel, wysoko postawiony urzędnik. Jego autorem był chłopiec. Opisał, co działo się w kaplicy, do której nikt nie miał wstępu. Co mówił mu „książę Kościoła”, kiedy zabierał go z oazy „na modlitwę indywidualną”. List trafił do szuflady, a chłopiec – do szpitala psychiatrycznego. Biskup dalej rezydował w pałacu i gościł przyjaciół. Bo pałace kurii, jak się okazuje, mają dźwiękoszczelne ściany.
Kuria to zwieńczenie trylogii. Najpierw była Plebania – podróż po zapleczach polskich parafii, tych małych, niepozornych, gdzie życie toczy się w rytmie mszy, obiadów z ministrantami i półoficjalnych relacji z michałowymi lub „kuzynami”, a chłopca na godziny można łatwiej spotkać niż proboszcza z czystym sumieniem. W Zakrystii zabrzęczały pieniądze, miliardy znikające bez śladu. Pojawiły się przekręty, dotacje, dziwne fundacje, a wreszcie samobójstwa kapłanów, których nikt nie chce wyjaśniać.
Kuria to inna skala. To podróż po diecezjach, gdzie re-zy-du-ją biskupi, gdzie zakon nie służy Bogu, tylko wpływom, gruntom i dyscyplinie. Tu nie ma już chłopców z prowincji. Są doradcy medialni, włoscy sekretarze i kaplice lepiej wyposażone niż szpitale. Kardynałowie i arcybiskupi suną po marmurach wyściełających prywatne kopie Watykanu – z ogrodami, bibliotekami, kaplicami i sztabem pomagierów mających zadbać o piękne życie. Bo przecież każdy arcybiskup zasługuje na risotto w wersji bezglutenowej i adorację w wersji prywatnej.
Nie chodzi tylko o luksus. Chodzi o mentalność. Ten pałac to stan umysłu. Miejsce, w którym cisza jest strategią, a milczenie przemocą. Tu nie zapadają decyzje, tu są zawierane układy. A jeśli któryś z hierarchów ma jakąś niewygodną tajemnicę, rzucającą cień na jego biografię, to spodziewać się może raczej nowej rezydencji niż poważnego pytania o przeszłość. Tutaj ewangelia ubóstwa kończy się na bramie z rokokowymi wazonami, a dialog z wiernymi zaczyna się od rzecznika prasowego i kończy na wezwaniu policji.
W tej książce odwiedzam pałace biskupie nie po to, by się nimi zachwycać. Przeciwnie – sprawdzam, gdzie kończy się Kościół, a zaczyna dwór. Kto służy w kuriach, a kto rezyduje. Kto milczy i kto ten luksus umożliwia. I najważniejsze: kto za to płaci. Bo pałac biskupi nie jest wbrew pozorom samofinansującym się objawieniem. Rośnie na gruncie systemu, który działaniem bardziej przypomina korporację bez prezesa niż wspólnotę wiary.
Nie zamierzam w tej książce tylko oskarżać, ale nie chcę też jak inni przekonywać: „Trzeba zrozumieć”. Wystarczy już zrozumienia. Czas na dostrzeżenie problemu, na zdjęcie korony, skrócenie dystansu i postawienie kilku niewygodnych pytań: o bogactwo, o władzę, o przemoc symboliczną, psychiczną i cielesną. O to, dlaczego Jezus ze względu na swój strój nie miałby wstępu do żadnego z tych pałaców.
