MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
-
nowość
Lekcja pokory - ebook
Lekcja pokory - ebook
Sielanka to wieś, w której każdy zna każdego, a pozory stabilizacji są najcenniejszą walutą. Dla Magdy, szanowanej nauczycielki i żony lokalnego przedsiębiorcy, życie w nowym domu miało być spełnieniem marzeń o spokoju. Wszystko zmienia się, gdy przypadkowe spotkanie z tajemniczym młynarzem budzi w niej uśpione pragnienia, prowadząc do niebezpiecznej gry z ogniem. Pod osłoną nocy, z dala od ciekawskich spojrzeń sąsiadów, kobieta przekracza granice, których nigdy nie planowała naruszyć. Nie podejrzewa jednak, że jej sekret jest obserwowany przez kogoś, kto czekał na odpowiedni moment, by bezlitośnie wykorzystać jej słabość. W świecie pełnym niedopowiedzeń każda zdrada ma swoją cenę, a prawda o ludzkiej naturze bywa brutalniejsza od najgorszych plotek. Czy po tej nocy pełnej upokorzeń i wyrzutów sumienia Magda zdoła ocalić swoje małżeństwo, czy może jej życie, tak starannie budowane na kłamstwach, ostatecznie rozsypie się w pył?
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Erotyka |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| Rozmiar pliku: | 1,1 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
1
CHAPTER 1
Popołudniowe słońce powoli schodziło za ścianę stuletniego, sosnowego lasu, rzucając na płycie gminnego boiska strażackiego długie, miedziane cienie. Sierpniowy upał nie ustępował ani na chwilę – powietrze było gęste, lepkie, nasycone zapachem wysuszonej trawy, spalonego na grillu tłuszczu, słodkawy woń rozlanego piwa i spalin z ciągników, które jeszcze rano prowadziły dożynkowy korowód przez całą wieś. W tle, z wiekowych, skrzypiących głośników zamontowanych na metalowej konstrukcji przyczepy, płynęła głośna, monotonna muzyka. Miejscami gubiła rytm przez zużyte kabli, ale nikomu to nie przeszkadzało. Dla mieszkańców Sielanki Gminne Dożynki były jedynym wydarzeniem w roku, które potrafiło wyciągnąć z domów absolutnie każdego – od starych gospodyń w chustkach, po młodzież kryjącą się z butelkami taniego alkoholu za ścianą remizy.
Magda stała pod zadaszonym, drewnianym tarasem, zarezerwowanym dla lokalnych władz, sponsorów i wiejskiej elity. Miała na sobie dopasowaną, białą sukienkę z cienkiego lnu w drobne, błękitne kwiaty. Sukienka była prosta, ale skrojona tak, by podkreślać jej szczupłą talię, proste ramiona i lekko opaloną skórę. Jej jasne włosy, upięte na karku spinką z masy perłowej, zaczynały wymykać się ze zwartej fryzury pod wpływem wilgotnego gorąca, tworząc wokół jej twarzy miękkie, drżące kosmyki.
W dłoni trzymała plastikowy kubek ze stygnącą, zbyt słodką lemoniadą. Od godziny odgrywała swoją rolę z perfekcją, do której zdążyła się przyzwyczaić przez ostatnie pięć lat. Uśmiechała się ciepło, gdy wójt dziękował kobietom z Koła Gospodyń Wiejskich za wieńce dożynkowe, skłaniała głowę z szacunkiem w stronę starszych mieszkańców, którzy pamiętali ją jeszcze jako małą dziewczynkę biegającą po miedzach, i zamieniała uprzejme, puste frazesy z dyrektorką szkoły podstawowej, w której uczyła języka polskiego.
Obok niej stanął Piotr. Jej mąż – postawny, trzydziestopięcioletni mężczyzna o twardych rysach twarzy, gęstych, ciemnych włosach i szerokich barach, które zawdzięczał latom ciężkiej pracy przy rozładunku materiałów budowlanych. Piotr miał na sobie błękitną, koszulę z podwiniętymi rękawami, odsłaniającymi przedramiona i drogi zegarek – prezent od samego siebie na trzydzieste urodziny. Piotr był dumą Sielanki. Zaczynał od starego żuka i puszki farby, a dziś jego skład budowlany zaopatrywał połowę powiatu. Płacił podatki w gminie, sponsorował lokalny klub piłkarski i dał pracę kilkunastu chłopakom ze wsi.
– Widziałaś te pustaki, co je Kowalczyk postawił pod płotem? – Piotr nachylił się do jej ucha, a jego głos był pełen pewności siebie i lekceważenia. Smakował piwem i dymem papierosowym. – Wziął najtańsze, z importu. Za dwie zimy mu to popęka i przyjdzie do mnie z płaczem. Ale Polak zawsze mądry po szkodzie.
Magda zerknęła w stronę, którą wskazywał brzegiem plastikowego kubka, i pokiwała głową.
– Na pewno masz rację, Piotrek – szepnęła miękko.
– Zawsze mam rację w tych sprawach, Magda – mruknął z zadowoleniem, gładząc ją po plecach dłonią, której uścisk był ciężki i własnościowy. – Idę porozmawiać z radnym. Chce załatwić przetarg na utwardzenie drogi do młynówki. Zostań tutaj, zaraz wrócę.
Odszedł, odpychając lekko po obnażonych ramionach tańczących przy podwyższeniu mieszkańców. Magda patrzyła za nim przez chwilę, czując, jak z jego odejściem z jej klatki piersiowej opada na chwilę niewidzialny, ciężki pancerz. Pociągnęła łyk lemoniady, ale płyn był tak słodki, że aż stawał w gardle.
Czuła w środku narastającą, dobrze znaną pustkę. Tę samą, która dopadała ją w niedzielne popołudnia, gdy Piotr oglądał mecze, a ona siedziała na skórzanej kanapie w ich wielkim, nowym domu z czerwonej cegły, patrzyła na idealnie przystrzyżony trawnik i zastanawiała się, kiedy właściwie stała się rekwizytem w czyimś idealnym planie na życie.
Zrobiła kilka kroków w bok, oddalając się od głośnego stołu dożynkowego. Przeszła pod gałęzie starego, rozłożystego dębu, który rzucał głęboki, chłodny cień na krawędź boiska. Stąd miała widok na całe boisko, na las i na wąską, szutrową drogę prowadzącą w stronę rzeki i starego młyna.
I wtedy jej wzrok natrafił na postać stojącą przy drewnianym płocie.
Mężczyzna stał oparty o skraj stajni strażackiej, nieco na boku, z daleka od tłumu i tańczących. Miał dłonie wciśnięte w kieszenie czarnych, lekko spieranych dżinsów i czarny t-shirt, który opinał szerokie klatkę piersiową i ramiona. Był opalony na ciemny, złocisty brąz, a jego skóra nosiła ślady pracy na wolnym powietrzu. Nie brał udziału w zabawie. Po prostu obserwował.
Gdy ich spojrzenia się spotkały, powietrze wokół Magdy gwałtownie zastygło.
Kamil.
Nie widziała go dokładnie przez dziesięć lat. Od tamtej tragicznej jesieni, gdy jego ojciec – stary młynarz – zmarł na zawał przy naprawie śluzy, a bank zajął stary, drewniany młyn nad rzeką. Kamil wyjechał ze wsi z jedną torbą, nie żegnając się z nikim, zostawiając za sobą długi, zniszczoną gospodarkę i Magdę, która czekała na niego na leśnej polanie przez całą noc.
Wtedy był smukłym, nieokrzesanym chłopakiem o porywczym spojrzeniu i rękach wiecznie ubrudzonych smarem i mąką. Teraz przed nią stał dojrzały, wysoki mężczyzna. Na jego twarzy pojawił się szorstki, kilkudniowy zarost, kąciki jego oczu przecinały drobne zmarszczki od słońca, a na prawym przedramieniu, tuż pod zagięciem łokcia, widać było długą, bladą bliznę. Ale jego oczy – ciemne, głębokie, osadzone pod gęstymi brwiami – pozostały dokładnie takie same. Było w nich to samo drapieżne, bezczelne pożądanie, które dziesięć lat temu doprowadzało ją do szaleństwa.
Magda zamarła. Plastikowy kubek drgnął w jej palcach, a fala gorąca zalała jej twarz, by po chwili ustąpić miejsca lodowatemu dreszczowi, który przeszedł wzdłuż jej kręgosłupa.
Kamil nie odwrócił wzroku. Nie drgnął nawet o centymetr. Spoglądał na nią powoli, taksując jej postać z przerażającą precyzją – od spinki we włosach, przez głęboki dekolt sukienki, po odsłonięte, drżące kolana. Na jego ustach pojawił się cień znajomego, kpiącego uśmiechu.
Odepchnął się od płotu i ruszył w jej stronę. Jego krok był wolny, ciężki, pewny siebie. Mijał tańczące pary, ignorując pytające spojrzenia sąsiadów, którzy zaczęli szeptać między sobą, rozpoznając twarz dawnego młynarza.
Gdy zatrzymał się przed nią w cieniu dębu, Magda poczuła, jak jej serce zaczyna walić w żebra z siłą uwięzionego ptaka. Czuła od niego zapach wiatru, dymu papierosowego, żywicy i czystej, męskiej skóry – zapach tak obcy i tak drastycznie różny od drogowego pyłu i taniej wody po goleniu Piotra.
– Dzień dobry, pani profesor – powiedział nisko. Jego głos zmężniał, stał się chrapliwy, podszyty dymem i drwiną, która sprawiła, że włoski na rękach Magdy stanęły dęba. – Aż tak bardzo się zmieniłem, że musisz udawać, że mnie nie znasz?
Magda przełknęła ślinę. Czuła, jak język klei się jej do podniebienia. Muzyka z głośników, krzyki pijanych strażaków i szum wiatru w gałęziach dębu zlały się w jeden głuchy, daleki szum.
– Kamil… – wykrztusiła, siląc się na spokój, który brzmiał fałszywie nawet dla niej samej. – Słyszałam… ludzie we wsi mówili, że ktoś kręci się przy młynówce od tygodnia.
– Mówili? – Kamil uśmiechnął się lekko, robiąc pół kroku w przód. Odległość między nimi zmniejszyła się do niebezpiecznych dwudziestu centymetrów. Magda widziała drobne plamki w jego tęczówkach. – A ty co myślałaś, Magda? Że po co tu wróciłem?
– Nie wiem – odparła szybko, cofając się o krok i opierając plecami o szorstką korę dębu. – Myślałam, że sprzedajesz ziemię.
– Młyn nie jest na sprzedaż. Wróciłem go odbudować. Na stałe – odparł twardo. Jego spojrzenie znowu zeszło na jej usta. – Widzę, że świetnie ci się powodzi. Bogaty mąż, ładna sukienka, pierwsze miejsce przy stole wójta. Wyglądasz jak z obrazka, pani magister.
Magda zacisnęła dłonie na plastikowym kubku tak mocno, że miękka ścianka pękła, wylewając odrobinę słodkiego płynu na jej palce.
– Mam dobre, spokojne życie, Kamil. Piotr jest dobrym człowiekiem. Dba o mnie – powiedziała, ale jej głos załamał się na ostatnim słowie.
Kamil przysunął się jeszcze bliżej. Jego dłoń, szorstka i pokryta śladami po ciężkiej pracy, uniosła się i bez pytania dotknęła kory dębu tuż obok jej głowy, zamykając ją w pułapce.
– Spokojne? – szepnął nachylając się do jej ucha tak blisko, że poczuła na skórze jego gorący oddech. – Ty nigdy nie chciałaś spokojnego życia, Magda. Zapomniałaś już, jak leżałaś ze mną na poddaszu młyna? Zapomniałaś, jak błagałaś, żebym nie przestawał, kiedy deszcz walił w gont tak mocno, że nie słyszeliśmy własnych głosów? Zapomniałaś, jak smakuje wolność?
– Przestań… błagam cię, przestań – syknęła, a jej oczy zaszły łzami przerażenia i nagłego, podziemnego pożądania, które eksplodowało w jej brzuchu. Oglądała się nerwowo przez ramię. Sto metrów dalej Piotr właśnie odchodził od stoiska z dwoma plastiki z piwem w dłoniach, rozmawiając z radnym. – Nie masz prawa tak do mnie mówić! Tamto było dziesięć lat temu! Byłam dzieckiem!
– Byłaś kobietą. I jesteś nią teraz – odpalił bezlitośnie, a jego dłoń na korze drgnęła, a palce delikatnie, niemal niezauważalnie musnęły kosmyk jej włosów przy uchu. – I widzę w twoich oczach, że ten twój idealny dom, ten skład budowlany i ten twój nudny mąż wykańczają cię od środka. Umarłaś tu, Magda.
– Odejdź stąd – wykrztusiła z rozpaczą.
Kamil odsunął się powoli, nie zdejmując z niej wzroku. W jego oczach nie było cienia strachu przed Piotrem ani przed kimkolwiek we wsi.
– Będę w młynie codziennie po zmroku – powiedział cicho, twardym, nieznoszącym sprzeciwu tonem. – Naprawiam koło wodne. Prace idą wolno, bo jestem sam. Jakbyś chciała przypomnieć sobie, jak to jest oddychać… wiesz, gdzie jest ścieżka.
Zanim zdążyła cokolwiek odpowiedzieć, Kamil odwrócił się i ruszył w stronę cienia lasu, nie patrząc na nikogo.
Chwilę później obok Magdy pojawił się Piotr. Podał jej plastikowy kubek z piwem, ciężko dysząc od upału.
– Z kim ty tam rozmawiałaś pod tym drzewem? – zapytał mąż, mrużąc oczy i patrząc w stronę ścieżki prowadzącej nad rzekę. – Wyglądał jak ten młodszy od starego młynarza. Ten, co zwiał do Niemiec i o którym słuch zaginął.
Magda wzięła kubek. Jej dłonie drżały tak bardzo, że złocisty płyn zawirował przy krawędzi.
– Tak… to był Kamil – powiedziała cicho, wpatrując się w czarną ścianę lasu, w której przed chwilą zniknął. – Przechodził tylko. Pytał o drogę do urzędu gminy.
Piotr prychnął z pogardą, biorąc duży łyk piwa.
– Po co mu urząd? Ziemia i tak nie jest jego, bank zaraz to wystawi na licytację. Szkoda czasu na takich nieudaczników. Chodź, wójt prosi do pamiątkowego zdjęcia.
Piotr złapał ją za dłoń i pociągnął w stronę reszty mieszkańców. Magda szła za nim posłusznie, ale czuła, że jej stopy niemal nie dotykają ziemi, a w uszach wciąż brzmiał jej chrapliwy, gęsty szept Kamila.2
CHAPTER 2
Kolejne dni po dożynkach upływały Magdzie w atmosferze gęstego, niemal paraliżującego napięcia. Sielanka żyła swoim zwykłym, sierpniowym rytmem – na polach trwały ostatnie zbiory, po szutrowych drogach ciągnęły załadowane słomą przyczepy, a upał nie odpuszczał ani na krok. Jednak dla Magdy każda godzina spędzona w jasnym, wykończonym w drewnie i bieli domu stawała się udręką.
Piotr wychodził do pracy przed siódmą rano. Jego skład budowlany przeżywał szczyt sezonu – telefon dzwonił bez przerwy, a ciężarówki z pustakami i cementem kursowały po całej gminie. Rozmawiał wyłącznie o marżach, dostawach i planowanym zakupie nowej wózka widłowego. Kiedy wracał wieczorem, pachniał kurzem, olejem napędowym i zmęczeniem. Jadł obfity obiad, kładł się na kanapie przed telewizorem i po dwudziestu minutach zasypiał z głową odchyloną do tyłu, wydając z siebie monotonne, głośne chrapanie.
Magda patrzyła na niego z mieszanką poczucia winy i narastającej duszności.
Słowa Kamila wypowiedziane pod dębem wpiły się w jej pamięć jak cierń. _Zapomniałaś, jak smakuje wolność?_ Błądziła myślami po korytarzach wiejskiej szkoły, prowadząc lekcje o poezji romantycznej, ale jej wzrok uciekał za okno – w stronę zielonej ściany lasu, za którą kryła się rzeka i stary młyn.
CHAPTER 1
Popołudniowe słońce powoli schodziło za ścianę stuletniego, sosnowego lasu, rzucając na płycie gminnego boiska strażackiego długie, miedziane cienie. Sierpniowy upał nie ustępował ani na chwilę – powietrze było gęste, lepkie, nasycone zapachem wysuszonej trawy, spalonego na grillu tłuszczu, słodkawy woń rozlanego piwa i spalin z ciągników, które jeszcze rano prowadziły dożynkowy korowód przez całą wieś. W tle, z wiekowych, skrzypiących głośników zamontowanych na metalowej konstrukcji przyczepy, płynęła głośna, monotonna muzyka. Miejscami gubiła rytm przez zużyte kabli, ale nikomu to nie przeszkadzało. Dla mieszkańców Sielanki Gminne Dożynki były jedynym wydarzeniem w roku, które potrafiło wyciągnąć z domów absolutnie każdego – od starych gospodyń w chustkach, po młodzież kryjącą się z butelkami taniego alkoholu za ścianą remizy.
Magda stała pod zadaszonym, drewnianym tarasem, zarezerwowanym dla lokalnych władz, sponsorów i wiejskiej elity. Miała na sobie dopasowaną, białą sukienkę z cienkiego lnu w drobne, błękitne kwiaty. Sukienka była prosta, ale skrojona tak, by podkreślać jej szczupłą talię, proste ramiona i lekko opaloną skórę. Jej jasne włosy, upięte na karku spinką z masy perłowej, zaczynały wymykać się ze zwartej fryzury pod wpływem wilgotnego gorąca, tworząc wokół jej twarzy miękkie, drżące kosmyki.
W dłoni trzymała plastikowy kubek ze stygnącą, zbyt słodką lemoniadą. Od godziny odgrywała swoją rolę z perfekcją, do której zdążyła się przyzwyczaić przez ostatnie pięć lat. Uśmiechała się ciepło, gdy wójt dziękował kobietom z Koła Gospodyń Wiejskich za wieńce dożynkowe, skłaniała głowę z szacunkiem w stronę starszych mieszkańców, którzy pamiętali ją jeszcze jako małą dziewczynkę biegającą po miedzach, i zamieniała uprzejme, puste frazesy z dyrektorką szkoły podstawowej, w której uczyła języka polskiego.
Obok niej stanął Piotr. Jej mąż – postawny, trzydziestopięcioletni mężczyzna o twardych rysach twarzy, gęstych, ciemnych włosach i szerokich barach, które zawdzięczał latom ciężkiej pracy przy rozładunku materiałów budowlanych. Piotr miał na sobie błękitną, koszulę z podwiniętymi rękawami, odsłaniającymi przedramiona i drogi zegarek – prezent od samego siebie na trzydzieste urodziny. Piotr był dumą Sielanki. Zaczynał od starego żuka i puszki farby, a dziś jego skład budowlany zaopatrywał połowę powiatu. Płacił podatki w gminie, sponsorował lokalny klub piłkarski i dał pracę kilkunastu chłopakom ze wsi.
– Widziałaś te pustaki, co je Kowalczyk postawił pod płotem? – Piotr nachylił się do jej ucha, a jego głos był pełen pewności siebie i lekceważenia. Smakował piwem i dymem papierosowym. – Wziął najtańsze, z importu. Za dwie zimy mu to popęka i przyjdzie do mnie z płaczem. Ale Polak zawsze mądry po szkodzie.
Magda zerknęła w stronę, którą wskazywał brzegiem plastikowego kubka, i pokiwała głową.
– Na pewno masz rację, Piotrek – szepnęła miękko.
– Zawsze mam rację w tych sprawach, Magda – mruknął z zadowoleniem, gładząc ją po plecach dłonią, której uścisk był ciężki i własnościowy. – Idę porozmawiać z radnym. Chce załatwić przetarg na utwardzenie drogi do młynówki. Zostań tutaj, zaraz wrócę.
Odszedł, odpychając lekko po obnażonych ramionach tańczących przy podwyższeniu mieszkańców. Magda patrzyła za nim przez chwilę, czując, jak z jego odejściem z jej klatki piersiowej opada na chwilę niewidzialny, ciężki pancerz. Pociągnęła łyk lemoniady, ale płyn był tak słodki, że aż stawał w gardle.
Czuła w środku narastającą, dobrze znaną pustkę. Tę samą, która dopadała ją w niedzielne popołudnia, gdy Piotr oglądał mecze, a ona siedziała na skórzanej kanapie w ich wielkim, nowym domu z czerwonej cegły, patrzyła na idealnie przystrzyżony trawnik i zastanawiała się, kiedy właściwie stała się rekwizytem w czyimś idealnym planie na życie.
Zrobiła kilka kroków w bok, oddalając się od głośnego stołu dożynkowego. Przeszła pod gałęzie starego, rozłożystego dębu, który rzucał głęboki, chłodny cień na krawędź boiska. Stąd miała widok na całe boisko, na las i na wąską, szutrową drogę prowadzącą w stronę rzeki i starego młyna.
I wtedy jej wzrok natrafił na postać stojącą przy drewnianym płocie.
Mężczyzna stał oparty o skraj stajni strażackiej, nieco na boku, z daleka od tłumu i tańczących. Miał dłonie wciśnięte w kieszenie czarnych, lekko spieranych dżinsów i czarny t-shirt, który opinał szerokie klatkę piersiową i ramiona. Był opalony na ciemny, złocisty brąz, a jego skóra nosiła ślady pracy na wolnym powietrzu. Nie brał udziału w zabawie. Po prostu obserwował.
Gdy ich spojrzenia się spotkały, powietrze wokół Magdy gwałtownie zastygło.
Kamil.
Nie widziała go dokładnie przez dziesięć lat. Od tamtej tragicznej jesieni, gdy jego ojciec – stary młynarz – zmarł na zawał przy naprawie śluzy, a bank zajął stary, drewniany młyn nad rzeką. Kamil wyjechał ze wsi z jedną torbą, nie żegnając się z nikim, zostawiając za sobą długi, zniszczoną gospodarkę i Magdę, która czekała na niego na leśnej polanie przez całą noc.
Wtedy był smukłym, nieokrzesanym chłopakiem o porywczym spojrzeniu i rękach wiecznie ubrudzonych smarem i mąką. Teraz przed nią stał dojrzały, wysoki mężczyzna. Na jego twarzy pojawił się szorstki, kilkudniowy zarost, kąciki jego oczu przecinały drobne zmarszczki od słońca, a na prawym przedramieniu, tuż pod zagięciem łokcia, widać było długą, bladą bliznę. Ale jego oczy – ciemne, głębokie, osadzone pod gęstymi brwiami – pozostały dokładnie takie same. Było w nich to samo drapieżne, bezczelne pożądanie, które dziesięć lat temu doprowadzało ją do szaleństwa.
Magda zamarła. Plastikowy kubek drgnął w jej palcach, a fala gorąca zalała jej twarz, by po chwili ustąpić miejsca lodowatemu dreszczowi, który przeszedł wzdłuż jej kręgosłupa.
Kamil nie odwrócił wzroku. Nie drgnął nawet o centymetr. Spoglądał na nią powoli, taksując jej postać z przerażającą precyzją – od spinki we włosach, przez głęboki dekolt sukienki, po odsłonięte, drżące kolana. Na jego ustach pojawił się cień znajomego, kpiącego uśmiechu.
Odepchnął się od płotu i ruszył w jej stronę. Jego krok był wolny, ciężki, pewny siebie. Mijał tańczące pary, ignorując pytające spojrzenia sąsiadów, którzy zaczęli szeptać między sobą, rozpoznając twarz dawnego młynarza.
Gdy zatrzymał się przed nią w cieniu dębu, Magda poczuła, jak jej serce zaczyna walić w żebra z siłą uwięzionego ptaka. Czuła od niego zapach wiatru, dymu papierosowego, żywicy i czystej, męskiej skóry – zapach tak obcy i tak drastycznie różny od drogowego pyłu i taniej wody po goleniu Piotra.
– Dzień dobry, pani profesor – powiedział nisko. Jego głos zmężniał, stał się chrapliwy, podszyty dymem i drwiną, która sprawiła, że włoski na rękach Magdy stanęły dęba. – Aż tak bardzo się zmieniłem, że musisz udawać, że mnie nie znasz?
Magda przełknęła ślinę. Czuła, jak język klei się jej do podniebienia. Muzyka z głośników, krzyki pijanych strażaków i szum wiatru w gałęziach dębu zlały się w jeden głuchy, daleki szum.
– Kamil… – wykrztusiła, siląc się na spokój, który brzmiał fałszywie nawet dla niej samej. – Słyszałam… ludzie we wsi mówili, że ktoś kręci się przy młynówce od tygodnia.
– Mówili? – Kamil uśmiechnął się lekko, robiąc pół kroku w przód. Odległość między nimi zmniejszyła się do niebezpiecznych dwudziestu centymetrów. Magda widziała drobne plamki w jego tęczówkach. – A ty co myślałaś, Magda? Że po co tu wróciłem?
– Nie wiem – odparła szybko, cofając się o krok i opierając plecami o szorstką korę dębu. – Myślałam, że sprzedajesz ziemię.
– Młyn nie jest na sprzedaż. Wróciłem go odbudować. Na stałe – odparł twardo. Jego spojrzenie znowu zeszło na jej usta. – Widzę, że świetnie ci się powodzi. Bogaty mąż, ładna sukienka, pierwsze miejsce przy stole wójta. Wyglądasz jak z obrazka, pani magister.
Magda zacisnęła dłonie na plastikowym kubku tak mocno, że miękka ścianka pękła, wylewając odrobinę słodkiego płynu na jej palce.
– Mam dobre, spokojne życie, Kamil. Piotr jest dobrym człowiekiem. Dba o mnie – powiedziała, ale jej głos załamał się na ostatnim słowie.
Kamil przysunął się jeszcze bliżej. Jego dłoń, szorstka i pokryta śladami po ciężkiej pracy, uniosła się i bez pytania dotknęła kory dębu tuż obok jej głowy, zamykając ją w pułapce.
– Spokojne? – szepnął nachylając się do jej ucha tak blisko, że poczuła na skórze jego gorący oddech. – Ty nigdy nie chciałaś spokojnego życia, Magda. Zapomniałaś już, jak leżałaś ze mną na poddaszu młyna? Zapomniałaś, jak błagałaś, żebym nie przestawał, kiedy deszcz walił w gont tak mocno, że nie słyszeliśmy własnych głosów? Zapomniałaś, jak smakuje wolność?
– Przestań… błagam cię, przestań – syknęła, a jej oczy zaszły łzami przerażenia i nagłego, podziemnego pożądania, które eksplodowało w jej brzuchu. Oglądała się nerwowo przez ramię. Sto metrów dalej Piotr właśnie odchodził od stoiska z dwoma plastiki z piwem w dłoniach, rozmawiając z radnym. – Nie masz prawa tak do mnie mówić! Tamto było dziesięć lat temu! Byłam dzieckiem!
– Byłaś kobietą. I jesteś nią teraz – odpalił bezlitośnie, a jego dłoń na korze drgnęła, a palce delikatnie, niemal niezauważalnie musnęły kosmyk jej włosów przy uchu. – I widzę w twoich oczach, że ten twój idealny dom, ten skład budowlany i ten twój nudny mąż wykańczają cię od środka. Umarłaś tu, Magda.
– Odejdź stąd – wykrztusiła z rozpaczą.
Kamil odsunął się powoli, nie zdejmując z niej wzroku. W jego oczach nie było cienia strachu przed Piotrem ani przed kimkolwiek we wsi.
– Będę w młynie codziennie po zmroku – powiedział cicho, twardym, nieznoszącym sprzeciwu tonem. – Naprawiam koło wodne. Prace idą wolno, bo jestem sam. Jakbyś chciała przypomnieć sobie, jak to jest oddychać… wiesz, gdzie jest ścieżka.
Zanim zdążyła cokolwiek odpowiedzieć, Kamil odwrócił się i ruszył w stronę cienia lasu, nie patrząc na nikogo.
Chwilę później obok Magdy pojawił się Piotr. Podał jej plastikowy kubek z piwem, ciężko dysząc od upału.
– Z kim ty tam rozmawiałaś pod tym drzewem? – zapytał mąż, mrużąc oczy i patrząc w stronę ścieżki prowadzącej nad rzekę. – Wyglądał jak ten młodszy od starego młynarza. Ten, co zwiał do Niemiec i o którym słuch zaginął.
Magda wzięła kubek. Jej dłonie drżały tak bardzo, że złocisty płyn zawirował przy krawędzi.
– Tak… to był Kamil – powiedziała cicho, wpatrując się w czarną ścianę lasu, w której przed chwilą zniknął. – Przechodził tylko. Pytał o drogę do urzędu gminy.
Piotr prychnął z pogardą, biorąc duży łyk piwa.
– Po co mu urząd? Ziemia i tak nie jest jego, bank zaraz to wystawi na licytację. Szkoda czasu na takich nieudaczników. Chodź, wójt prosi do pamiątkowego zdjęcia.
Piotr złapał ją za dłoń i pociągnął w stronę reszty mieszkańców. Magda szła za nim posłusznie, ale czuła, że jej stopy niemal nie dotykają ziemi, a w uszach wciąż brzmiał jej chrapliwy, gęsty szept Kamila.2
CHAPTER 2
Kolejne dni po dożynkach upływały Magdzie w atmosferze gęstego, niemal paraliżującego napięcia. Sielanka żyła swoim zwykłym, sierpniowym rytmem – na polach trwały ostatnie zbiory, po szutrowych drogach ciągnęły załadowane słomą przyczepy, a upał nie odpuszczał ani na krok. Jednak dla Magdy każda godzina spędzona w jasnym, wykończonym w drewnie i bieli domu stawała się udręką.
Piotr wychodził do pracy przed siódmą rano. Jego skład budowlany przeżywał szczyt sezonu – telefon dzwonił bez przerwy, a ciężarówki z pustakami i cementem kursowały po całej gminie. Rozmawiał wyłącznie o marżach, dostawach i planowanym zakupie nowej wózka widłowego. Kiedy wracał wieczorem, pachniał kurzem, olejem napędowym i zmęczeniem. Jadł obfity obiad, kładł się na kanapie przed telewizorem i po dwudziestu minutach zasypiał z głową odchyloną do tyłu, wydając z siebie monotonne, głośne chrapanie.
Magda patrzyła na niego z mieszanką poczucia winy i narastającej duszności.
Słowa Kamila wypowiedziane pod dębem wpiły się w jej pamięć jak cierń. _Zapomniałaś, jak smakuje wolność?_ Błądziła myślami po korytarzach wiejskiej szkoły, prowadząc lekcje o poezji romantycznej, ale jej wzrok uciekał za okno – w stronę zielonej ściany lasu, za którą kryła się rzeka i stary młyn.
więcej..
