MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
-
nowość
Luna poznaje nową grę (4–8 lat): opowieść o odwadzic i przyjaźni. - ebook
Luna poznaje nową grę (4–8 lat): opowieść o odwadzic i przyjaźni. - ebook
Krąg, w którym jest miejsce dla każdego! Siedmioletnia Luna najbardziej na świecie lubi to, co dobrze zna. Na każdej szkolnej przerwie bawi się z tymi samymi koleżankami w te same gry. Wszystko zmienia się, gdy nowy kolega z klasy, Mateusz, proponuje wspólne zagranie w „Kolorową Zamianę”. Dla chłopca poruszającego się na wózku to szansa na dołączenie do rówieśników, a dla Luny — początek niezwykłej lekcji. Choć dziewczynka początkowo obawia się zmian, szybko odkrywa, że przełamywanie rutyny przynosi mnóstwo radości. Próbując nowej gry, uświadamia sobie, że trzymając się starych zwyczajów, traciła szansę na wspaniałą przyjaźń. To ciepła, wartościowa opowieść o empatii, otwartości i przełamywaniu schematów, przeznaczona dla dzieci w wieku od 4 do 8 lat. Pokazuje najmłodszym, jak niewiele trzeba, by zmienić zasady zabawy i sprawić, że każdy poczuje się ważny i przyjęty. Idealna lektura do wspólnego czytania i rozmów o tolerancji! E-book jest dostępny w formatach PDF oraz EPUB.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Dzieci 3-5 lat |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| Rozmiar pliku: | 25 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
Luna ustawiła swoje kredy w rządku pod jaskrawym muralem. Przerwa to była jej ulubiona pora. Codziennie podskakiwała i chichotała z przyjaciółmi.
Klasy i berek – jak zawsze. Amara klaskała, Jayden skakał, a trampki wszystkich chlapały w kałużach. Słońce błyszczało wysoko.
Przy brzegu Luna zobaczyła Matea. Jego błyszczący, niebieski wózek miał naklejki z rakietami i tęczami. Patrzył, cicho postukując palcami.
Może lubi patrzeć, pomyślała Luna. Zresztą, klasy były tylko do skakania. Poskakała sobie dalej, z sercem spokojnym i lekkim.
Deszcz pukał w okno w klasie. Luna przykleiła nos do szyby. Tęskniła za zabawami i śmiechem na dworze z koleżankami.
Nareszcie wyjrzało słońce! Luna i jej przyjaciele wybiegli na dwór, chlapiąc butami w kałużach. Ich śmiech wypełnił powietrze.
Mateo pojawił się z tablicą i woreczkami. „Chcecie zagrać w nową grę?” zapytał. Jego oczy błyszczały jasno.
Luna przestępowała z nogi na nogę. Lubiła klasy. Nowe gry wydawały jej się dziwne. „Jak się w to gra?” – zapytała cichutko.
Mateo narysował duże kredowe koło. Rozdał czerwone, niebieskie, żółte i zielone woreczki. „Podawajcie woreczek; zmieniajcie się miejscami, gdy zawołam kolory!”
Amara klaskała. Jayden podskakiwał. Luna ugryzła się w wargę, ale też usiadła w kółku. Słońce starło ostatnie kałuże.
Luna spojrzała na Mateo. Wokół niego aż kłębił się śmiech. Nagle ścisnęło jej się serce. Nigdy nie zaprosiła Mateo do swoich zabaw. Jej kółko było za małe.
Po grze Luna znalazła Mateo pod muralem. Pociągnęła za rękaw. „Przepraszam, że cię wcześniej nie zaprosiłam. Twoja gra jest super!”
Mateo szeroko się uśmiechnął. „Dzięki za zabawę! Chcesz pokazać innym?” Luna skinęła głową, nadzieja rosła w jej sercu.
„Czy możemy wymyślić, jak grać w klasy na kółkach?” zapytała Luna. Oczy Matea rozbłysły jak gwiazdy. „Spróbujmy!”
Cały tydzień Luna i Mateo rysowali kredą nowe linie. Zrobili szerokie, zaokrąglone kwadraty do skakania, jeżdżenia na hulajnodze i na kółkach razem.
Amara pomknęła na swojej hulajnodze. Jayden przeskoczył przez tęczowe zygzaki. Mateo kręcił się szybko, a Luna wiwatowała. Ich krąg zabawy stawał się coraz szerszy.
W berka używali latających szalików i zmienili zasady. Kółka, nóżki i hulajnogi mknęły, gdy wszyscy gonili, łapali i razem śmiali.
Niektóre dzieci nie znały nowych zasad. Luna pokazała im życzliwie i cierpliwie. Wkrótce więcej śmiechu rozbrzmiewało po jasnych, kredowych ścieżkach.
Plac zabaw wirował kolorami i głosami.Woreczki latały.Chusty tańczyły.Koła, stopy i ręce ruszały się teraz wspólnie.
W piątek Luna poprowadziła największą do tej pory grę w Kręgową Zamianę. Mateo kręcił się po jednej stronie; Luna uśmiechała się szeroko z drugiej.
Luna dumnie wyprostowała ramiona, szeroko otwierając ręce. Wydawała radosne okrzyki, gdy więcej dzieci dołączało do kółka i bawiło się ramię w ramię.
Luna i Mateo uśmiechnęli się dumnie. Kółka, stopy, hulajnogi i skakanki – wszystko kręciło się razem, w sam raz.
Amara śmigała dookoła, chichocząc w swoich błyszczących butach. Jayden kręcił się, aż zakręciło mu się w głowie, i przybił piątkę Lunie, gdy mijał ją wirując.
Wszyscy się bawili — turlając się, podskakując i goniąc w kredowej tęczy. Powietrze aż huczało od chichotów, okrzyków i radości dookoła.
Luna, Mateo, Amara i Jayden przytulili się pod muralem. Plac zabaw promieniał ciepłem, radością i ich dużym kręgiem przyjaciół.
Luna schowała swoje kredki do filcowej sakiewki. Spojrzała za siebie z pełnym sercem. Jutro przyniesie więcej zabaw i przyjaciół.
Zadzwonił dzwonek. Dzieci skakały i jeździły razem do domu, słońce złociło mural. Przyjaźnie mieniły się tak jasno jak kolory.
Plac zabaw był teraz pusty. Kwadraty z kredy, kolorowe chusty i przyjazny mural obiecywały więcej zabawy dla każdego dziecka jutro.
Napisane jasną kredą: „Wszyscy są mile widziani. Nasze kółko jest wystarczająco duże dla ciebie.” Ręce z muralu rozciągały się szeroko po ścianie.
