Naprawa świata w 12 krokach - ebook

Spis treści

Przedmowa

Rozdział 1

Najpierw to, co najważniejsze

Co będzie dalej?

Rozdział 2

Obietnice, obietnice

Milenijne Cele Rozwoju faktycznie zmieniły świat

Cele Zrównoważonego Rozwoju: zbyt wiele obietnic

Cele Zrównoważonego Rozwoju niczego nie zmieniły

Spóźnimy się o pół wieku

Rozdział 3

Najpierw wdrażaj najmądrzejsze rozwiązania

Stosowanie analizy korzyści i kosztów

Wszystkie zasady, które nie znalazły się w finałowej dwunastce

12 najlepszych strategii dla świata

Stać nas na to

35 miliardów dolarów, aby świat stał się o wiele lepszy

Rozdział 4

Gruźlica

Jak tsunami śmierci cofnęło się z krajów wysoko rozwiniętych

Gruźlica jest nadal śmiertelna dla biedniejszej połowy świata

Globalny postęp w ostatnich trzech dekadach i nasze obietnice CZR

Dlaczego jeszcze nie uporaliśmy się z gruźlicą?

Opłacalny sposób na uratowanie 27 milionów istnień ludzkich

Szansa na zakończenie serii niepotrzebnych śmierci

Rozdział 5

Edukacja

Dużo zainwestowaliśmy w szkoły – ale nie w nauczanie

Obietnice dotyczące edukacji w ramach CZR nie zostaną spełnione do 2056 r.

Pomóc uczniom nauczyć się więcej: nauczanie na odpowiednim poziomie

Pomaganie nauczycielom w lepszym nauczaniu: pedagogika ustrukturyzowana

Więcej nauki przy niskich kosztach

Możemy zrobić więcej za mniej

Rozdział 6

Zdrowie matki i dziecka

Ogólnoświatowa nierówność matek i niemowląt

Cele MCR przyniosły zmiany

Obietnice CZR nie zostaną spełnione

Proste i fenomenalnie wydajne rozwiązanie

Ratowanie CZR i nie tylko

Rozdział 7

Badania i rozwój w rolnictwie: więcej tańszej żywności

Kluczem jest wzrost gospodarczy i innowacje w rolnictwie

Mimo ambitnych CZR nie rozwiązujemy problemu głodu

Wiele popularnych strategii nie ma racji bytu

Rozwiązanie problemu głodu bez konieczności prowadzenia gospodarstwa rolnego

Szansa na niemal całkowite wyeliminowanie głodu

Rozdział 8

Malaria

Choroba, która ukształtowała historię

O tym, jak człowiek w większości pozbył się „złego powietrza”

MCR i CZR dotyczące malarii: utracony impet?

Jak niewielkim kosztem uratować życie przed endemicznym zabójcą

Niesamowita inwestycja w ratowanie życia

Rozdział 9

E-zamówienia publiczne: redukcja korupcji

Ogromne koszty korupcji

CZR dotyczący korupcji: zerowy postęp, fatalne prognozy

Proste, kompleksowe rozwiązanie o wielu zaletach

Ile to będzie kosztować?

Fantastyczne korzyści za niewielką cenę

Dlaczego więc e-zamówienia jeszcze się nie rozpowszechniły?

Rozdział 10

Żywienie

Niedożywienie: długoterminowe szkody dla najbardziej narażonych

Niepowodzenie ponad 100 milionów dzieci

Suplementy w czasie ciąży: odżywianie w łonie matki

Promocja karmienia uzupełniającego: dostarczanie niemowlętom niezbędnych składników odżywczych

SQ-LNS: jak odmienić życie dziecka za 90 USD

Lepsze żywienie dzieci

Rozdział 11

Choroby przewlekłe

Z epoki zarazy

Bitwy ubiegłego wieku

Cel Zrównoważonego Rozwoju dotyczący chorób przewlekłych – wciąż odległy o całe wieki

Najlepsze inwestycje w opiekę zdrowotną w przypadku chorób niezakaźnych

Podatek od tytoniu może zredukować raka płuc

Ograniczenie picia alkoholu

Redukcja soli

Całkowite osiągnięcie zadania CZR byłoby bardzo kosztowne

Rozdział 12

Szczepienia ochronne dla dzieci

Ospa prawdziwa: potęga szczepionki

Tanie rozwiązania opłacają się zarówno bogatym, jak i biednym

Pomimo ogólnoświatowych obietnic robimy za mało

Szczepionki mogą uratować znacznie więcej osób przy niewielkich kosztach

Więcej szczepień dzieci może uratować miliony

Wnioski

Rozdział 13

Więcej handlu

Rzeczywiste koszty handlu

Dzięki handlowi jesteśmy bogatsi

Szczególna pomoc dla ubogich

Handlowe CZR utknęły w martwym punkcie

Kalkulowanie kosztów i korzyści

Wnioski

Rozdział 14

Migracja wysoko wykwalifikowanych pracowników

Nierówności: lepiej niż się może wydawać, ale wciąż daleko od CZR

Podwojenie globalnego PKB i pokonanie lwiej części nierówności – świat nieograniczonej migracji

Jak wysokie są koszty migracji?

Bardziej akceptowalny wzrost migracji

Korzyści z migracji lekarzy

Koszty migracji lekarzy

Wskaźniki korzyści i kosztów migracji wykwalifikowanych pracowników

Opcja regionalna: otwarcie Afryki na migrację wykwalifikowanych pracowników

Politycznie opłacalna szansa na zmniejszenie globalnych nierówności

Rozdział 15

Bezpieczeństwo własności gruntów

Zabezpieczenie własności gruntów w celu napędzania rozwoju

Bezpieczniejsze prawa własności mogą uwolnić potencjał kontynentu

W kwestii CZR dotyczącego dzierżawy gruntów jesteśmy całkowicie poza planem

Jak poprawić bezpieczeństwo gruntów – począwszy od Afryki Subsaharyjskiej

Od farm po drapacze chmur: koszty pomiarów i rejestracji gruntów

Uwzględnienie kosztów cyfryzacji i rozstrzygania sporów

Roczne koszty eksploatacji i utrzymania

Zwiększanie produktywności wiejskich pól – korzyści z poprawy bezpieczeństwa własności gruntów

Zwiększenie bezpieczeństwa posiadania domu w mieście

Lepiej wiedzieć, co się ma

Dodatek: Analiza korzyści i kosztów,dyskontowanie i wartość życia

Wynagrodzenia w XXI wieku

Dyskontowanie przyszłości

Wartość statystycznego życia

Przydatność spójnej analizy korzyści i kosztów

Autorstwa Bjørna Lomborga ukazały się także:

ŹródłaPrzedmowa

Przygotowanie i napisanie tej książki było ekscytującą i niezwykłą podróżą, w której pomogło mi wielu mądrych i zaradnych ludzi.

Przez dwie dekady mój think tank, Copenhagen Consensus, i ja byliśmy zaangażowani w globalną debatę na temat priorytetów. Nawet przy najbardziej zasobnych budżetach żaden naród ani filantrop nie może sobie pozwolić na wszystko. Żadna rozmowa na temat polityki nie może zwracać uwagi na wszystko. Musimy skupić się na niektórych rzeczach, a innym powiedzieć „nie”.

Mówienie „nie” jest niewygodne, więc często ludzką reakcją – zwłaszcza ze strony polityków – jest udawanie, że zgadzają się na wszystko. Jednak rzeczywiste przydziały środków budżetowych ujawniają niewygodną prawdę, ponieważ nieuchronnie pieniądze są wydawane w jednym miejscu, a w innym nie. Nasza uwaga kierowana jest na niektóre kwestie, przez co zaniedbujemy inne.

Brak dyskusji na temat priorytetów nie sprawia, że priorytetyzacja znika. Po prostu sprawia, że wybór staje się bardziej mętny i mniej racjonalny. W końcu skupiamy się bardziej na kwestiach, które łatwo przyciągają naszą uwagę, i finansujemy politykę preferowaną przez organizacje, które są dobre w prowadzeniu kampanii. Rozczarowujące jest to, że nasze publiczne debaty rzadko mówią o tym, które strategie faktycznie przyniosą najwięcej korzyści w przeliczeniu na wydanego dolara, szylinga lub rupię.

Ale Copenhagen Consensus to robi. Rozmawiamy o korzyściach i kosztach różnych strategii i staramy się skłonić wszystkich do skupienia się na tych, które przynoszą największe korzyści. Mieliśmy szczęście współpracować z ponad trzystoma najlepszymi ekonomistami na świecie i siedmioma laureatami Nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii. Od 2003 roku zlecamy, publikujemy i wspieramy badania oceny kosztów i korzyści, które identyfikują najbardziej efektywne priorytety na poziomie globalnym, regionalnym i krajowym.

Współpracowaliśmy z Międzyamerykańskim Bankiem Rozwoju i wieloma regionalnymi ekonomistami, aby znaleźć najlepsze rozwiązania dla Ameryki Łacińskiej i Karaibów, a także z pięćdziesięcioma ekonomistami zajmującymi się zmianami klimatycznymi i trzema laureatami Nagrody Nobla, aby znaleźć najlepsze sposoby na wydanie dodatkowych dolarów na sprostanie wyzwaniom klimatycznym. W krajach takich jak Bangladesz, Haiti, Indie, Ghana, Dania i Malawi pracowaliśmy z lokalnymi i regionalnymi ekonomistami, rządami i darczyńcami, aby znaleźć najlepsze rozwiązania dla każdego kraju.

W ramach każdego z tych projektów wskazywaliśmy – często w niewygodny sposób – że niektóre strategie są znacznie lepsze od innych. Nie baliśmy się powiedzieć rządom, że należy zrezygnować z preferowanych subsydiów lub podkreślić korzyści płynące z działań, które zmniejszają możliwości korupcji.

Podkreślanie najskuteczniejszych strategii ułatwiło organizatorom kampanii i decydentom przeforsowanie najmądrzejszych rozwiązań. Naszym celem jest dodanie wiatru w żagle dobrym pomysłom i stawianie oporu tym gorszym.

W 2017 roku na Haiti nasi eksperci uznali, że najlepszą inwestycją jest reforma sektora energii elektrycznej. Niestety, dla darczyńców i polityków okazało się to zbyt trudne i skomplikowane do wykonania. Drugą najlepszą inwestycją, którą poparliśmy, była polityka poprawy żywienia poprzez wzbogacenie mąki pszennej żelazem i kwasem foliowym. Taki zabieg może uratować setki niemowląt i zmniejszyć o połowę liczbę dzieci z anemią. Rozwiązanie to było stosunkowo tanie i niezwykle skuteczne, przynosząc 24 USD korzyści na każdego wydanego dolara. Osiągnęło to polityczne poparcie na najwyższych szczeblach haitańskiego rządu i kluczowych dwustronnych darczyńców. W ciągu jednego roku prawie cała mąka pszenna została wzbogacona o te elementy.

Idealnie byłoby, gdyby wszystkie kraje wdrożyły najlepsze zidentyfikowane pomysły, ale realistycznie rzecz biorąc, jestem podekscytowany, gdy możemy po prostu ułatwić realizację niektórych z nich. Często sobie przypominamy, że celem nie jest uczynienie wszystkiego dobrym, ale sprawienie, by niektóre rzeczy nie były aż tak złe.

Jednak na całym świecie uczestnicy większości dyskusji politycznych wciąż udają, że można się zgodzić na wszystko. Najbardziej jest to uwidocznione w przypadku Celów Zrównoważonego Rozwoju. W 169 obszernych przyrzeczeniach i w ponad 4000 słów wszystko obiecano wszystkim.

Cele obejmują okres od 2016 do 2030 roku, co oznacza, że w 2023 roku świat jest na półmetku, a nie jest jeszcze nawet w połowie drogi. Nie wywiązujemy się z większości naszych obietnic. Dlatego rozpoczęliśmy projekt Halftime for the SDGs (Półmetek dla Celów Zrównoważonego Rozwoju), który stał się podstawą tej książki.

Opierając się na naszym poprzednim projekcie dotyczącym rozpoczęcia realizacji Celów Zrównoważonego Rozwoju, zbadaliśmy ponad 100 potencjalnie świetnych strategii, aby znaleźć najlepsze rozwiązania. Teraz, gdy jesteśmy na półmetku, ale nie zrealizowaliśmy jeszcze nawet połowy celów, musimy najpierw skupić się na najlepszych strategiach. Musimy naprawić świat w 12 krokach

Powstanie tej książki było możliwe tylko dzięki ciężkiej pracy i poświęceniu wielu osób. Cieszę się, że mogę wyrazić im swoją wdzięczność.

Po pierwsze, chciałbym podziękować moim niesamowitym współpracownikom z Copenhagen Consensus, którzy pochodzą z różnych stron świata. Wielkie podziękowania dla naszego Wiceprezesa Wykonawczego Rolanda Mathiassona, który potrafi nas wszystkich zebrać i który regularnie zamienia arkusze Excela w porządek. Dziękuję naszym bystrym i niestrudzonym Starszym Ekonomistom: Nancy Dubosse, Ralphowi Nordjo, Saleemie Razvi i Bradowi Wongowi za kierowanie wszystkimi badaniami. Pracują teraz z różnymi krajami, aby pomóc w ustaleniu priorytetów w ich budżetach i planach.

Ta praca nie zda się na nic, jeśli jej wyniki nie zostaną zauważone i zrozumiane. Dzięki Kierownikowi ds. Komunikacji Davidowi Lessmannowi badania te docierają do dziesiątek milionów ludzi za pośrednictwem gazet i partnerów medialnych na całym świecie, a Krisztina Mészáros zapewnia, że docierają one do szerokiego grona odbiorców cyfrowych. Dziękuję również naszemu zarządowi: Loretcie Michaels, Gary’emu Soisethowi i Scottowi Calahanowi, którzy są niezwykle pomocni w kierowaniu naszymi nadrzędnymi strategiami, jednocześnie prowadząc nas w najdrobniejszych szczegółach dotyczących organizacji non-profit.

Nic nie byłoby możliwe bez wielu naszych hojnych sponsorów, dużych i małych. W szczególności zaś jestem bardzo wdzięczny za pełne finansowanie projektu Halftime for the SDGs (Półmetek dla Celów Zrównoważonego Rozwoju) dzięki dotacji z Fundacji Billa i Melindy Gatesów.

Za tę książkę dziękuję Williamowi Cooperowi – za pomoc w uczynieniu moich argumentów bardziej zrozumiałymi oraz Megan Keller za jej bezlitosne poprawki. Z anielską cierpliwością Michelle L. Crowley wzięła ten tekst i dokładnie go zredagowała. Dziękuję im wszystkim, że z ich pomocą książka ta stała się o wiele lepsza. Za wszystkie błędy, które w niej pozostały, jestem oczywiście odpowiedzialny ja.

Jestem niezmiernie wdzięczny za łaskawy wkład wielu niesamowitych ekonomistów i specjalistów w poszczególnych sektorach gospodarki. Z niektórymi z nich współpracowaliśmy od 2014 roku, aby podsumować wiedzę na temat najlepszych inwestycji na świecie.

Ich indywidualny wkład jest niemożliwy do podsumowania tutaj, ale dokumenty z projektu post-2015 i projektu Halftime (Półmetek) świadczą o ich wkładzie jako autorów i recenzentów. Dziękuję każdemu z tej długiej listy współpracowników. Są to: Awudu Abdulai z Uniwersytetu w Kilonii; Sali Ahmed z Uniwersytetu Waszyngtońskiego; Reshad Ahsan z Uniwersytetu w Melbourne; Harold Alderman z International Food Policy Research Institute; Julian Alston z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Davis; Kym Anderson z Uniwersytetu w Adelajdzie; Matt Andrews z Harvard Kennedy School; Noam Angrist z Uniwersytetu Oksfordzkiego; Nim Arinaminpathy z Imperial College w Londynie; Elisabetta Aurino z Uniwersytetu w Barcelonie; Emmanuelle Auriol z Uniwersytetu w Tuluzie; Till Bärnighausen z Harwardzkiej Szkoły Zdrowia Publicznego; Christopher B. Barrett z Uniwersytetu Cornella; John Beghin z Uniwersytetu Nebraski w Lincoln; Jere ROKU Behrman z Uniwersytetu w Pensylwanii; Marc Bellemare z Uniwersytetu w Minnesocie; Brock Blomberg z Kalifornijskiego Instytutu Studiów Integralnych; David E. Bloom z Uniwersytetu Harvarda; Florencia Lopez Boo z Inter-American Development Bank; Erica Bosio z Banku Światowego; Luke Brander, niezależny konsultant; Elissa Braunstein z Uniwersytetu Stanowego Colorado; Elizabeth Brouwer z Uniwersytetu Waszyngtońskiego; Frank F.K. Byamugisha, niezależny konsultant; David Canning z Uniwersytetu Harvarda; Tom Cardamone z Global Financial Integrity; Gregory Casey z Uniwersytetu Browna; Benjamin Alemán Castilla z IPADE; Irma Clots-Figueras z Uniwersytetu Carlosa III; Alex Cobham z Tax Justice Network; Jessica Cohen z Uniwersytetu Harvarda; Lesong Conteh z Londyńskiej Szkoły Ekonomii; Guarav Datt z Uniwersytetu Monasha; Klaus W. Deininger z Banku Światowego; Gabriel Demombynes z Banku Światowego; Stefan Dercon z Uniwersytetu Oksfordzkiego; Alexia Lee González Fanfalone z Uniwersytetu w Tuluzie; Mihaly Fazekas z Uniwersytetu Środkowoeuropejskiego; James Fearon z z Uniwersytetu Stanforda; James Feyrer z Dartmouth; Günther Fink z Harwardzkiej Szkoły Zdrowia Publicznego; Carolyn Fischer z organizacji Resources for the Future; Ingrid Friberg z Departamentu Zdrowia Hrabstwa Tacoma-Pierce; Emanuela Galasso z Banku Światowego; Isabel Galiana z McGill School of Environment; Oded Galor z Uniwersytetu Browna; Cindy L. Gauvreau z Centrum Badań nad Globalnym Zdrowiem; Katy Gaythorpe z Imperial College w Londynie; Thomas Gaziano z Uniwersytetu Harvarda; Pascal Geldsetzer z Harwardzkiej Szkoły Zdrowia Publicznego; Adrian Gheorge z Imperial College w Londynie; John Gibson z Waikato Management School; Madeleine Gleave z Dharma Platform; Paul Glewwe z Uniwersytetu w Minnesocie; Emily Gustafsson-Wright z Brookings Institution; Gavin Hayman z Open Contracting Partnership; Mary E. Hilderbrand z Texas A&M University; Anke Hoeffler z Uniwersytetu Oksfordzkiego; Bernard Hoekman z European University Institute; Mike Holland, niezależny konsultant; Susan Horton z Uniwersytetu w Waterloo; Ryan Hum z Uniwersytetu w Toronto; Salal Humair z Harwardzkiej Szkoły Zdrowia Publicznego; Guy Hutton z UNICEF; Johanne Helene Iversen z Uniwersytetu w Bergen; Joyce P. Jacobsen z Uniwersytetu Wesleyan; Morten Jerven z Uniwersytetu Simona Frasera; Pamela Jervis z Uniwersytetu Chilijskiego; Marc Jeuland z Uniwersytetu Duke’a; Prabhat Jha z Uniwersytetu w Toronto; Deborah Johnston z Uniwersytetu Londyńskiego; Keely Jordan z Uniwersytetu Kalifornijskiego; Dev Kar z Global Financial Integrity; Anna Kochanova z Uniwersytetu w Cardiff; Hans-Peter Kohler z Uniwersytetu w Pensylwanii; Pantelis Koutroumpis z Imperial College w Londynie; Valerie Kozel z Uniwersytetu w Wisconsin-Madison; Aart Kraay z Banku Światowego; Caroline Krafft z Uniwersytetu Świętej Katarzyny; Finn Kydland z Uniwersytetu Kalifornijskiego; Bjorn Larsen, niezależny konsultant; Carol Levin z Uniwersytetu Waszyngtońskiego; Patrick Low z Fung Global Institute; Alyssa Shiraishi Lubet z Uniwersytetu Harvarda; Dara Lee Luca z Uniwersytetu Harvarda; Travis J. Lybbert z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Davis; Nyovani Madise z Afrykańskiego Instytutu Polityki Rozwoju; Eduardo Magalhaes z Międzynarodowego Instytutu Badań nad Polityką Żywnościową; Joshua Mak z Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa; Sandip Mandal z Indyjskiej Rady Badań Medycznych; Anil Markandya z Baskijskiego Centrum Zmian Klimatu; Keith E. Maskus z Uniwersytetu w Kolorado; Daniel Mason-D’Croz z Międzynarodowego Instytutu Badań nad Polityką Żywnościową; Alistair McVittie ze Szkockiej Wyższej Szkoły Rolniczej; Robert Mendelsohn z Uniwersytetu Yale; Nick Menzies z Uniwersytetu Harvarda; Elizabeth Mitgang z Uniwersytetu w Georgetown; Adele Morris z Brookings Institution; Todd Moss z Centrum Globalnego Rozwoju; Arindam Nandi z Centrum Dynamiki Chorób, Ekonomii i Polityki; Stale Navrud z Norweskiego Uniwersytetu Nauk Przyrodniczych; Randolph Ngwafor z Uniwersytetu Oksfordzkiego; Rachel Nugent z RTI International i Uniwersytetu Waszyngtońskiego; Stephen O’Connell ze Swarthmore College; Kristine Husøy Onarheim z Uniwersytetu w Bergen; Obinna Onwujekwe z Uniwersytetu w Nigerii; Peter F. Orazem z Uniwersytetu Stanu Iowa; Madhukar Pai z Uniwersytetu McGilla; Bryan Patenaude z Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa; Harry Anthony Patrinos z Banku Światowego; Sarah Pickersgill z Uniwersytetu Waszyngtońskiego; Ben Piper z Fundacji Gatesów; Catherine Pitt z Londyńskiej Szkoły Higieny i Medycyny Tropikalnej; Allison Portnoy z Uniwersytetu Waszyngtońskiego; Carel Pretorious z Avenir Health; Klaus Prettner z Uniwersytetu w Hohenheim; Atonu Rabbani z Uniwersytetu w Dhace; Xudong Rao z Uniwersytetu Stanowego Północnej Dakoty; Stuti Rawat z Uniwersytetu Edukacyjnego w Hongkongu; Neha Raykar z Oxford Policy Management w Indiach; Peter Reuter z Uniwersytetu w Maryland; Mark W. Rosegrant z Międzynarodowego Instytutu Badań nad Polityką Żywnościową; Kamal Saggi z Uniwersytetu Vanderbilta; Suvanand Sahu ze Stop TB; Thomas Sampson z Londyńskiej Szkoły Ekonomii; Justin Sandefur z Centrum Globalnego Rozwoju; Marije Schaafsma z Uniwersytetu VU w Amsterdamie; Tom Schelling, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii i profesor na Uniwersytecie w Maryland; Ajay Shenoy z Uniwersytetu Kalifornijskiego, Santa Cruz; Rima Shretta z Uniwersytetu Oksfordzkiego; So Yoon Sim ze Światowej Organizacji Zdrowia; Alban Singirankabo z Delft University of Technology; Pamela Smith z Uniwersytetu w Minnesocie; Rodrigo ROKU Soares ze Szkoły Ekonomicznej w São Paulo; Salin Sriudomporn z Uniwersytetu Johna Hopkinsa; Nancy Stokey z Uniwersytetu w Chicago; Arjunan Subramanian z Uniwersytetu w Glasgow; Timothy B. Sulser z Międzynarodowego Instytutu Badań nad Polityką Żywnościową; Sedona Sweeney z Londyńskiej Szkoła Higieny i Medycyny Tropikalnej; Vladimir Tyazhelnikov z Uniwersytetu w Sydney; Rowena A. Valmonte-Santos z Międzynarodowego Instytutu Badań nad Polityką Żywnościową; David Vanzetti z Uniwersytetu Australii Zachodniej; Anna Vassall z Londyńskiej Szkoła Higieny i Medycyny Tropikalnej; Emiliana Vegas z Uniwersytetu Harvarda; Stephane Verguet z Uniwersytetu Harvarda; Dylan D. Walters z Nutrition International; David Watkins z Uniwersytetu Waszyngtońskiego; Libby Watts z Uniwersytetu Johna Hopkinsa; Eva Weissman z Uniwersytetu Columbia; Dale Whittington z Uniwersytetu Północnej Karoliny w Chapel Hill; Tommy Wilkinson z Departamentu Skarbu Nowej Zelandii; Joshua Yukich z Uniwersytetu w Tulane i Cassandra Zimmer z Centrum Rozwoju Globalnego.

Na koniec pragnę podziękować naszym doradcom, którzy pomogli nam ulepszyć pracę akademicką i dostarczyli nam informacji na temat ludzi i danych oraz wskazówek, jak poprawić całokształt pracy. Podziękowania dla Nashiru Abdulai, Doradcy ds. Świadczenia Usług Dyrektora Generalnego Unii Afrykańskiej; Bibeka Debroya, Przewodniczącego Rady Doradczej ds. Gospodarczych przy premierze Indii; Vishala Gujadhura z Fundacji Billa i Melindy Gatesów; Johna Hoddinotta, profesora żywności, żywienia i polityki publicznej na Uniwersytecie Cornella; Deana Jamisona, starszego wykładowcy globalnych nauk o zdrowiu na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Francisco; Ramanana Laxminarayana, założyciela i dyrektora One Health Trust oraz starszego pracownika naukowego na Uniwersytecie w Princeton; Nyovani Madise, Dyrektor ds. Badań i Polityki Zrównoważonego Rozwoju oraz szefowej malawijskiego biura Afrykańskiego Instytutu Polityki Rozwoju; Kodjo Esseima Mensah-Abrampa, Dyrektora Generalnego Narodowej Komisji Planowania Rozwoju Ghany; Thomasa Chataghalala Munthaliego, Dyrektora Generalnego Krajowej Komisji Planowania Malawi; Lanta Pritchetta, Dyrektora ds. Badań RISE w Blavatnik School of Government na Uniwersytecie Oksfordzkim; George’a Psacharopoulosisa, byłego dyrektora działu Human Resources i dyrektora działu badań nad edukacją w Banku Światowym; Lisy A. Robinson, Dyrektor Wykonawczej Center for Health Decision Science na Uniwersytecie Harvarda; Rathina Roya, Dyrektora Zarządzającego (badaniami i polityką) w Overseas Development Institute; Vernona Smitha, laureata Nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii i profesora ekonomii biznesu i prawa na Uniwersytecie Chapmana; oraz Larry’ego Summersa, byłego Sekretarza Skarbu USA i byłego Rektora Uniwersytetu Harvarda.

Ukończenie tej pracy było ekscytujące (i wyczerpujące). Teraz jestem podekscytowany, widząc, jak ta wiedza trafia do świata. Ludzkość ma na wyciągnięcie ręki możliwość przeznaczenia odrobinę więcej środków, by uczynić świat znacznie lepszym.

Mam nadzieję, że ta książka cię zainspiruje, a twoje zaangażowanie przyczyni się do szerzenia tej wiedzy i zmotywuje polityków, darczyńców, filantropów oraz decydentów do wyboru najskuteczniejszych strategii na świecie. Nie przychodzi mi do głowy nic lepszego do zrobienia w tej dekadzie.

Bjørn Lomborg

Malmö, Szwecja, maj 2023 rokuRozdział 1

NAJPIERW TO, CO NAJWAŻNIEJSZE

Cel tej książki jest prosty. Wszyscy chcemy lepszego świata. Niestety, nasze działania często spowalnia dążenie do osiągnięcia wszystkich dobrych rzeczy jednocześnie, z których wiele jest niemal niemożliwych do zreaizowania, zbyt kosztownych, skrajnie nieefektywnych lub łączy te trzy wady.

Dlatego też niniejsza książka opisuje, jak w pierwszej kolejności robić najlepsze rzeczy. Każdy z rozdziałów jest pokłosiem obszernych badań i prezentuje jedną z 12 najbardziej skutecznych strategii, które mogą radykalnie poprawić życie ludzi żyjących w biedniejszej połowie świata. Propozycje te są konkretne, osiągalne, stosunkowo niedrogie i niezwykle skuteczne. Wiele z nich może zacząć przynosić rezultaty w ciągu roku od alokacji zasobów.

Za około 35 miliardów USD rocznie możemy uratować 4,2 miliona istnień ludzkich i sprawić, że biedniejsza połowa świata będzie miała o ponad bilion dolarów lepszą sytuację z każdym rokiem*.

Możemy niemal całkowicie wyeliminować gruźlicę, która wciąż niepotrzebnie zabija ponad milion osób rocznie. Możemy o 1,5 miliona zmniejszyć liczbę zgonów spowodowanych chorobami przewlekłymi, nawet gdy trendy demograficzne sprawiają, że są one coraz większym obciążeniem dla krajów ubogich. Możemy zwiększyć plony w rolnictwie, dzięki czemu rolnicy będą produkować więcej, a konsumenci płacić mniej, jednocześnie chroniąc od głodu ponad sto milionów ludzi. Możemy też sprawić, że niemal każde dziecko w biedniejszej części świata będzie się uczyć w szkole, podnosząc tym samym dochody tych dzieci łącznie o ponad 600 miliardów USD rocznie. Krótko mówiąc, możemy osiągnąć bardzo wiele, wydając stosunkowo niewiele.

Powinniśmy wprowadzić te zasady w życie. Mówiąc „my”, mam na myśli wszystkich ludzi dobrej woli. Te strategie są w oczywisty sposób rozsądnymi wyborami dla rządów państwowych i stanowych najbiedniejszych krajów świata. Podobnie rządy krajów wysoko rozwiniętych powinny w pierwszej kolejności przeznaczać pomoc rozwojową na te obszary. I wreszcie, my, jako jednostki, powinniśmy naciskać na zwiększenie wydatków na te skuteczne rozwiązania wielkich problemów.

Mam nadzieję, że ta książka cię zainspiruje. Jeśli jesteś politykiem, oto 12 wspaniałych rozwiązań, o które powinieneś walczyć w pierwszej kolejności. Jeśli jesteś miliarderem-filantropem, wybierz jeden z tych 12 obszarów dla swoich nadchodzących inwestycji. Dla całej reszty z nas mam nadzieję, że ta książka dostarczy inspiracji, która pomoże popchnąć decydentów i filantropów, wraz z ekspertami, liderami myśli i influencerami, do skupienia większej ilości zasobów, czasu i uwagi na każdym z tych 12 fenomenalnych sposobów czynienia dobra.

Jest wielce prawdopodobne, że te strategie stanowią najbardziej efektywne sposoby wydawania dodatkowego dolara, rupii, funta, szylinga lub kwacha. To samo w sobie jest powodem, dla którego powinniśmy je wdrożyć. Ale uczynienie świata lepszym poprzez najbardziej efektywne wykorzystanie zasobów jest również czymś, co do czego wszyscy możemy się zgodzić. Taka zgoda jest sama w sobie rzadką i potężną rzeczą w czasach pełnych podziałów i stanowi dodatkowy powód, dla którego wszyscy powinniśmy się zjednoczyć, aby w pierwszej kolejności wdrożyć tych 12 najlepszych rozwiązań.

Co będzie dalej?

Właśnie podzieliłem się krótką wersją tej książki. Drugi rozdział „Obietnice, obietnice” przedstawia tło i wyjaśnia, jak się tu znaleźliśmy. Opisuje, w jaki sposób świat wcześniej próbował się poprawić, ale często ponosił porażkę. Przeprowadza nas przez całkiem udane i ukierunkowane Milenijne Cele Rozwoju i kontrastuje je z obecnymi Celami Zrównoważonego Rozwoju, które obiecują wszystko wszystkim, ale nie dają prawie nic. Trzeci rozdział „Najpierw inteligentne rozwiązania” ukazuje ogólny rezultat książki. Pokrótce wyjaśnia analizę korzyści i kosztów, wskazuje, co nie znalazło się w najlepszych rozwiązaniach, a następnie przedstawia 12 najbardziej skutecznych i wydajnych rozwiązań na świecie, wraz z tym, jak moglibyśmy je opłacić.

12 kolejnych rozdziałów poświęconych jest wyjaśnieniu badań leżących u podstaw 12 rozwiązań. Każdy z tych rozdziałów przedstawia ogólny obraz problemu, pokazuje, w jaki sposób w większości nie wywiązujemy się z naszych obecnych obietnic, a następnie przedstawia rozwiązania polityczne i wyjaśnia, w jaki sposób korzyści z nich płynące są znacznie większe niż koszty. Wyjaśnienia dotyczące polityki i ekonomii opierają się na pełnych, recenzowanych artykułach naukowych, ale są bardziej przystępne.

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej lub jeśli jesteś czytelnikiem akademickim, lub specjalistycznym, możesz również bezpłatnie przeczytać wszystkie pełne, akademickie, recenzowane artykuły opublikowane w specjalnym wydaniu „Journal of Benefit-Cost Analysis” (Cambridge University Press), tom 13, S1, 2023. Na końcu każdego rozdziału znajduje się link do artykułu naukowego, wraz z nazwiskami i afiliacjami jego autorów, recenzentów i opiekunów naukowych.

Odniesienia do faktów i liczb w tej książce można znaleźć albo w recenzowanych artykułach, albo w poszczególnych rozdziałach dostępnych online pod adresem www.copenhagenconsensus.com/bestthingsfirst, dzięki czemu tekst w tej książce pozostaje przejrzysty i uporządkowany.

Wreszcie, ponieważ cały projekt wykorzystuje analizę korzyści i kosztów, w „Dodatku” omówię nieco bardziej szczegółowo ogólne założenia dotyczące wzrostu, inflacji, płac, dyskontowania i wartości statystycznego życia.

------------------------------------------------------------------------

* Wszystkie kwoty podane w dolarach w tej książce odnoszą się do bieżącej wartości (rok 2023) dolarów amerykańskich.