MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
-
nowość
Nasze małe kłamstwa - ebook
Nasze małe kłamstwa - ebook
Oglądamy wiadomości, przerażone i jednocześnie zafascynowane. Zupełnie jakby ciało, które sanitariusze wnoszą do karetki, należało do kogoś nam nieznanego. Ale to… to jest dobrze znana nam osoba.
Życie Marianne jest idealne. Jest żoną przystojnego chirurga, matką trojga wspaniałych dzieci, ma piękny dom w najlepszej dzielnicy. Nie musi nic robić. Ma tylko opiekować się swoją rodziną.
Pewnego dnia na jej idealnym życiu pojawia się rysa. Dotąd Marianne sądziła, że doskonale rozumie swoje małżeństwo, ale prawda ma wiele twarzy.
Im więcej Marianne odkrywa, tym częściej zadaje sobie pytanie, czy może sobie ufać, czy jednak powinna zacząć się bać?
Małżeństwo nie ma prostych instrukcji i nie wszystko jest czarne lub białe. Może ci się nie spodobać to, co zobaczysz.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Horror i thriller |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| ISBN: | 978-83-8441-321-0 |
| Rozmiar pliku: | 2,4 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
ROZDZIAŁ DRUGI
Gdybyście pokazali mi fragment filmu z życia, jakie będę wiodła jako dorosły człowiek, nigdy bym wam nie uwierzyła. Dorastałam w mieszkaniu komunalnym jako jedyne dziecko samotnej matki, która sobie nie radziła i oddała mnie opiece społecznej, gdy miałam trzy lata. Moje dzieciństwo było zlepkiem dni w domach dziecka, rodzinach zastępczych, darmowych posiłków i prześladowań ze strony innych dziewcząt. Nigdy nie chciałam, żeby moje własne dzieci przeżyły coś podobnego, a kiedy poznałam Simona, wiedziałam, że może zaoferować mi i naszym wspólnym dzieciom rodzinę, jakiej pragnęłam. I mimo tego, co kryje się pod powierzchnią, mimo tego swędzenia pod skórą, tej cichej tortury w mojej głowie, myślę, że w końcu mi się udało.
Nasze życie jest niczym artykuł z dodatku niedzielnego do gazet: dzieci są cudowne, mąż jest przystojny, a ja, kiedy mam dobry dzień, jestem atrakcyjną mamą trojga dzieci. Mieszkamy w przepięknym domu, w korytarzu stoi pięć par kaloszy od Barboura – małe, w kaczuszki dla chłopców, w kwiatki dla Sophie i duże zielone Simona. Dzieci już oczywiście ze swoich wyrosły, ale sam widok kaloszy porządnie ustawionych i czekających, aż wypełnią jej malutkie stopy, sprawia, że robi mi się cieplej na sercu, zwłaszcza w gorsze dni.
Uwielbiam moją rodzinę i włączam się we wszystkie aktywności, od wspólnego spaceru w parku po przyjęcia urodzinowe dzieci. Upewniam się, że wszyscy są odpowiednio ubrani na każdą okazję i że organizacji nie można nic zarzucić. Któregoś dnia poszliśmy z Sophie i chłopcami na spacer do pobliskiego wiejskiego lasku, żeby zebrać trochę kasztanów. Oczywiście ja, jak to ja, zrobiłam z tego sesję zdjęciową. Uparłam się, żeby dzieci założyły swoje nowe, pasujące do siebie kurtki i szaliki z Bodena*, a kiedy wpadliśmy po drodze na jedną z mam ze szkoły, ta uśmiechnęła się z zachwytem.
– Niesamowite. Trójka dzieci, a ty zawsze wyglądasz tak dobrze. Dzieci też… zupełnie jak jedna z tych rodzin, które widuje się w żurnalach – westchnęła, potrząsając głową z podziwu.
Jej komplement wielce mnie uradował, ale kiedy już pożegnaliśmy się z nią i ruszyliśmy do domu, poczułam ukłucie smutku. Gdyby tylko znała prawdę. W domu numer 5 przy Garden Close (opisanym przez agentów nieruchomości jako „prestiżowy dom rodzinny, znajdujący się na obszarze wspaniałego prywatnego parku”) nie wszystko jest takie, jakim się wydaje. Udawanie, że ma się wszystko pod kontrolą i wszystko przychodzi człowiekowi łatwo, jest cholernie ciężką pracą i wymaga ode mnie sporego wysiłku. Są dni, w których zmagam się z wysokimi oczekiwaniami w stosunku do samej siebie. Nigdy tak naprawdę nie jestem w stanie odpocząć, nie mogę zostawić niczego przypadkowi, ponieważ dla Simona wszystko musi być idealne. I kto by go winił? Jak sam zauważył, ostatnią rzeczą, jakiej potrzebuje po powrocie do domu po koszmarnym dniu, jest potknięcie się o drewniany pociąg lub przywitanie przez brudne, rozwrzeszczane dzieciaki i pusty stół zamiast obiadu. Chcę, żeby wszystko w naszym domu było doskonałe, i na przykład dzisiaj spędziłam w związku z tym kilka godzin, gapiąc się na próbki farb na ściany w dużym pokoju. Naprawdę trudno mi się było skoncentrować, ale wreszcie wybrałam najmniej kontrowersyjną „Biel domową”. Podobno jest to przełamana biel, sprawiająca cytrusowe wrażenie świeżości. Już sam opis sprawił, że poczułam się oczyszczona. Podoba mi się pomysł nowych, świeżych białych płaszczyzn na ścianach, pokrywających wszystko jak wapno do bielenia ścian. Pozostawiona samej sobie, wypełniłabym cały dom plamami kolorów: bijącą w oczy różową ścianą, niepasującymi do siebie poduszkami w barwach podstawowych, aksamitem, jedwabiem i frędzlami. Uśmiecham się do siebie, jadąc do szkoły po chłopców. Mogę sobie jedynie wyobrazić reakcję Simona na widok jasnoróżowej ściany. Powiedziałby zapewne, że to wulgarne. I prawdopodobnie miałby rację. Kiedyś potrafiłam dobierać kolory – moja dawna nauczycielka plastyki powiedziała, że sprawiam, iż barwy zaczynają „śpiewać”. Było to jednak, zanim dowiedziałam się, że Simon preferuje podejście w stylu „mniej oznacza więcej”. A podczas terapii nauczyłam się ważnej rzeczy – że trzeba iść na kompromis.
Mamy czekają już na swoje dzieci na boisku szkolnym, rozmawiając o wakacjach. Stoję z boku, czekając cierpliwie na akceptację. Ponieważ dzieci zaczęły tutaj naukę zaledwie w lutym, w środku roku szkolnego, nadal jestem „nową dziewczyną” i muszę zapracować na przywilej automatycznego włączenia do grupy. Nie mogę przecież tak po prostu zaprosić ich do siebie po szkole na lampkę wina ani też pójść z nimi na drinka po szkole w ich ogrodzie, podczas gdy dzieci będą się bawić na trawie. Wyobraźcie sobie, co by to było, gdyby Simon wrócił do domu, a mnie tam nie było? Przeraziłby się – zwłaszcza gdyby zastał w domu stadko podchmielonych matek i rozbrykane dzieciaki szalejące w _naszym_ ogrodzie. Od kiedy chłopcy zaczęli szkołę, otrzymywałam zaproszenia na charytatywne poranki przy kawie, wieczorne wyjścia w grupie mam, kluby książek, wieczory z prosecco i tym podobne. Bardzo bym chciała przyjąć któreś z nich, ale nie mogę. To nie byłoby w porządku wobec Simona, gdybym miała zostawić go z dziećmi na głowie po tym, jak cały dzień spędził w pracy. Poza tym nie jestem głupia. Wiem, że te kobiety tak naprawdę wcale mnie nie chcą na tych swoich „dziewczyńskich wieczorkach”. Jestem pewna, że zapraszają mnie jedynie z uprzejmości i że jestem tolerowana wyłącznie ze względu na Simona. Jestem żoną przystojnego chirurga i pomimo tego, że socjalizuję się z matkami przy szkolnej bramie w minimalnym zakresie, mój status pozwala mi na stanie się częścią ich grupy, ponieważ chcą, abyśmy oboje pojawiali się na ich wieczornych przyjęciach. Simon określa te kobiety jako „niedorzeczne”, a ponieważ rozmawiają głównie o opłatach szkolnych i aromatyzowanych świeczkach, w zasadzie przyznaję mu rację. Uśmiecham się i potakuję, ale tak naprawdę nie jestem z nimi. Rozglądam się za Jen.
– Widziałam dziś rano twojego męża, kiedy podrzucił dzieci do szkoły – mówi Francesca, jakby Simon był jakąś gwiazdą rocka. Jest samicą alfa, inne „dziewczyny” otaczają ją motywowane wyłącznie jej aprobatą, niczym zapatrzone nastolatki. W szkole pewnie by się nade mną znęcała, ale teraz jestem żoną liczącego się człowieka. – Masz szczęście. Chciałabym, żeby mój mąż pozwolił mi na chociaż jeden poranek w łóżku – dodaje, a pozostałe kobiety chichoczą, nie dlatego, że było to zabawne, lecz dlatego, że ona to powiedziała.
– Nie leżałam w łóżku, tylko o szóstej nad ranem piekłam chleb. – Bronię się, zaniepokojona, że mogą uznać mnie za gorszą, niż jestem. Nie chcę, żeby ktokolwiek zaczął myśleć, że znów jestem chora, chociaż oczywiście nie wiedzą nic o mojej przeszłości. To nowe miejsce: nowy początek. Słyszę głos Simona: „Nikt nie musi się o tym dowiedzieć, Marianne, tak długo, jak będziesz się odpowiednio zachowywać”. Tak więc kontynuuję tłumaczenie mojej nieobecności pierwszego dnia nowego roku szkolnego. _Niewybaczalne._
– Simon podwiózł dzisiaj chłopców tylko dlatego, że przejeżdża obok szkoły w drodze… – Nadal rozpaczliwie usiłuję sprawić, żeby zrozumiały. _Jestem dobrą mamą._
– … do szpitala, tak wiem. – Francesca się uśmiecha, lustrując mnie od stóp do głów. Zastanawia się pewnie, co Simon we mnie widzi. Obdarzyła mnie podobnym spojrzeniem na grillu, który zorganizowała przed szkolnymi wakacjami. Nadziewała surowe mięso na patyki i rozmawiała z Simonem o brexicie. Mój mąż uwielbia dyskutować na tematy polityczne i o światowych wydarzeniach, ale próby Franceski, aby wykazać się wiedzą, gdy jej rzęsy trzepotały, a kurczak smażył się na grillu, wyglądały doprawdy śmiesznie. Nie wiem nawet, dlaczego Simon zgodził się przyjść na to przyjęcie, ale raz w życiu nie odmówił i oczywiście bez wysiłku oczarował wszystkich tam obecnych.
Odwracam się, czując się zdemaskowana, i natychmiast ogarnia mnie ulga na widok Jen, chwiejnie kroczącej po żwirze, z kluczykami od samochodu w dłoni, machającej do mnie i wołającej mnie po imieniu. Mam ochotę puścić się biegiem w jej kierunku. Jest moim ocaleniem w tej enklawie napastliwych mamusiek z ustami wymalowanymi różową szminką. Simon mówi, że największy problem w tej szkole stanowią kliki matek, które podobno wszystkie wyszły dobrze za mąż i zachowują się w związku z tym, jakby wygrały los na loterii.
_Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej_
* Jeden z popularnych odzieżowych sklepów internetowych w Anglii (wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki).
Gdybyście pokazali mi fragment filmu z życia, jakie będę wiodła jako dorosły człowiek, nigdy bym wam nie uwierzyła. Dorastałam w mieszkaniu komunalnym jako jedyne dziecko samotnej matki, która sobie nie radziła i oddała mnie opiece społecznej, gdy miałam trzy lata. Moje dzieciństwo było zlepkiem dni w domach dziecka, rodzinach zastępczych, darmowych posiłków i prześladowań ze strony innych dziewcząt. Nigdy nie chciałam, żeby moje własne dzieci przeżyły coś podobnego, a kiedy poznałam Simona, wiedziałam, że może zaoferować mi i naszym wspólnym dzieciom rodzinę, jakiej pragnęłam. I mimo tego, co kryje się pod powierzchnią, mimo tego swędzenia pod skórą, tej cichej tortury w mojej głowie, myślę, że w końcu mi się udało.
Nasze życie jest niczym artykuł z dodatku niedzielnego do gazet: dzieci są cudowne, mąż jest przystojny, a ja, kiedy mam dobry dzień, jestem atrakcyjną mamą trojga dzieci. Mieszkamy w przepięknym domu, w korytarzu stoi pięć par kaloszy od Barboura – małe, w kaczuszki dla chłopców, w kwiatki dla Sophie i duże zielone Simona. Dzieci już oczywiście ze swoich wyrosły, ale sam widok kaloszy porządnie ustawionych i czekających, aż wypełnią jej malutkie stopy, sprawia, że robi mi się cieplej na sercu, zwłaszcza w gorsze dni.
Uwielbiam moją rodzinę i włączam się we wszystkie aktywności, od wspólnego spaceru w parku po przyjęcia urodzinowe dzieci. Upewniam się, że wszyscy są odpowiednio ubrani na każdą okazję i że organizacji nie można nic zarzucić. Któregoś dnia poszliśmy z Sophie i chłopcami na spacer do pobliskiego wiejskiego lasku, żeby zebrać trochę kasztanów. Oczywiście ja, jak to ja, zrobiłam z tego sesję zdjęciową. Uparłam się, żeby dzieci założyły swoje nowe, pasujące do siebie kurtki i szaliki z Bodena*, a kiedy wpadliśmy po drodze na jedną z mam ze szkoły, ta uśmiechnęła się z zachwytem.
– Niesamowite. Trójka dzieci, a ty zawsze wyglądasz tak dobrze. Dzieci też… zupełnie jak jedna z tych rodzin, które widuje się w żurnalach – westchnęła, potrząsając głową z podziwu.
Jej komplement wielce mnie uradował, ale kiedy już pożegnaliśmy się z nią i ruszyliśmy do domu, poczułam ukłucie smutku. Gdyby tylko znała prawdę. W domu numer 5 przy Garden Close (opisanym przez agentów nieruchomości jako „prestiżowy dom rodzinny, znajdujący się na obszarze wspaniałego prywatnego parku”) nie wszystko jest takie, jakim się wydaje. Udawanie, że ma się wszystko pod kontrolą i wszystko przychodzi człowiekowi łatwo, jest cholernie ciężką pracą i wymaga ode mnie sporego wysiłku. Są dni, w których zmagam się z wysokimi oczekiwaniami w stosunku do samej siebie. Nigdy tak naprawdę nie jestem w stanie odpocząć, nie mogę zostawić niczego przypadkowi, ponieważ dla Simona wszystko musi być idealne. I kto by go winił? Jak sam zauważył, ostatnią rzeczą, jakiej potrzebuje po powrocie do domu po koszmarnym dniu, jest potknięcie się o drewniany pociąg lub przywitanie przez brudne, rozwrzeszczane dzieciaki i pusty stół zamiast obiadu. Chcę, żeby wszystko w naszym domu było doskonałe, i na przykład dzisiaj spędziłam w związku z tym kilka godzin, gapiąc się na próbki farb na ściany w dużym pokoju. Naprawdę trudno mi się było skoncentrować, ale wreszcie wybrałam najmniej kontrowersyjną „Biel domową”. Podobno jest to przełamana biel, sprawiająca cytrusowe wrażenie świeżości. Już sam opis sprawił, że poczułam się oczyszczona. Podoba mi się pomysł nowych, świeżych białych płaszczyzn na ścianach, pokrywających wszystko jak wapno do bielenia ścian. Pozostawiona samej sobie, wypełniłabym cały dom plamami kolorów: bijącą w oczy różową ścianą, niepasującymi do siebie poduszkami w barwach podstawowych, aksamitem, jedwabiem i frędzlami. Uśmiecham się do siebie, jadąc do szkoły po chłopców. Mogę sobie jedynie wyobrazić reakcję Simona na widok jasnoróżowej ściany. Powiedziałby zapewne, że to wulgarne. I prawdopodobnie miałby rację. Kiedyś potrafiłam dobierać kolory – moja dawna nauczycielka plastyki powiedziała, że sprawiam, iż barwy zaczynają „śpiewać”. Było to jednak, zanim dowiedziałam się, że Simon preferuje podejście w stylu „mniej oznacza więcej”. A podczas terapii nauczyłam się ważnej rzeczy – że trzeba iść na kompromis.
Mamy czekają już na swoje dzieci na boisku szkolnym, rozmawiając o wakacjach. Stoję z boku, czekając cierpliwie na akceptację. Ponieważ dzieci zaczęły tutaj naukę zaledwie w lutym, w środku roku szkolnego, nadal jestem „nową dziewczyną” i muszę zapracować na przywilej automatycznego włączenia do grupy. Nie mogę przecież tak po prostu zaprosić ich do siebie po szkole na lampkę wina ani też pójść z nimi na drinka po szkole w ich ogrodzie, podczas gdy dzieci będą się bawić na trawie. Wyobraźcie sobie, co by to było, gdyby Simon wrócił do domu, a mnie tam nie było? Przeraziłby się – zwłaszcza gdyby zastał w domu stadko podchmielonych matek i rozbrykane dzieciaki szalejące w _naszym_ ogrodzie. Od kiedy chłopcy zaczęli szkołę, otrzymywałam zaproszenia na charytatywne poranki przy kawie, wieczorne wyjścia w grupie mam, kluby książek, wieczory z prosecco i tym podobne. Bardzo bym chciała przyjąć któreś z nich, ale nie mogę. To nie byłoby w porządku wobec Simona, gdybym miała zostawić go z dziećmi na głowie po tym, jak cały dzień spędził w pracy. Poza tym nie jestem głupia. Wiem, że te kobiety tak naprawdę wcale mnie nie chcą na tych swoich „dziewczyńskich wieczorkach”. Jestem pewna, że zapraszają mnie jedynie z uprzejmości i że jestem tolerowana wyłącznie ze względu na Simona. Jestem żoną przystojnego chirurga i pomimo tego, że socjalizuję się z matkami przy szkolnej bramie w minimalnym zakresie, mój status pozwala mi na stanie się częścią ich grupy, ponieważ chcą, abyśmy oboje pojawiali się na ich wieczornych przyjęciach. Simon określa te kobiety jako „niedorzeczne”, a ponieważ rozmawiają głównie o opłatach szkolnych i aromatyzowanych świeczkach, w zasadzie przyznaję mu rację. Uśmiecham się i potakuję, ale tak naprawdę nie jestem z nimi. Rozglądam się za Jen.
– Widziałam dziś rano twojego męża, kiedy podrzucił dzieci do szkoły – mówi Francesca, jakby Simon był jakąś gwiazdą rocka. Jest samicą alfa, inne „dziewczyny” otaczają ją motywowane wyłącznie jej aprobatą, niczym zapatrzone nastolatki. W szkole pewnie by się nade mną znęcała, ale teraz jestem żoną liczącego się człowieka. – Masz szczęście. Chciałabym, żeby mój mąż pozwolił mi na chociaż jeden poranek w łóżku – dodaje, a pozostałe kobiety chichoczą, nie dlatego, że było to zabawne, lecz dlatego, że ona to powiedziała.
– Nie leżałam w łóżku, tylko o szóstej nad ranem piekłam chleb. – Bronię się, zaniepokojona, że mogą uznać mnie za gorszą, niż jestem. Nie chcę, żeby ktokolwiek zaczął myśleć, że znów jestem chora, chociaż oczywiście nie wiedzą nic o mojej przeszłości. To nowe miejsce: nowy początek. Słyszę głos Simona: „Nikt nie musi się o tym dowiedzieć, Marianne, tak długo, jak będziesz się odpowiednio zachowywać”. Tak więc kontynuuję tłumaczenie mojej nieobecności pierwszego dnia nowego roku szkolnego. _Niewybaczalne._
– Simon podwiózł dzisiaj chłopców tylko dlatego, że przejeżdża obok szkoły w drodze… – Nadal rozpaczliwie usiłuję sprawić, żeby zrozumiały. _Jestem dobrą mamą._
– … do szpitala, tak wiem. – Francesca się uśmiecha, lustrując mnie od stóp do głów. Zastanawia się pewnie, co Simon we mnie widzi. Obdarzyła mnie podobnym spojrzeniem na grillu, który zorganizowała przed szkolnymi wakacjami. Nadziewała surowe mięso na patyki i rozmawiała z Simonem o brexicie. Mój mąż uwielbia dyskutować na tematy polityczne i o światowych wydarzeniach, ale próby Franceski, aby wykazać się wiedzą, gdy jej rzęsy trzepotały, a kurczak smażył się na grillu, wyglądały doprawdy śmiesznie. Nie wiem nawet, dlaczego Simon zgodził się przyjść na to przyjęcie, ale raz w życiu nie odmówił i oczywiście bez wysiłku oczarował wszystkich tam obecnych.
Odwracam się, czując się zdemaskowana, i natychmiast ogarnia mnie ulga na widok Jen, chwiejnie kroczącej po żwirze, z kluczykami od samochodu w dłoni, machającej do mnie i wołającej mnie po imieniu. Mam ochotę puścić się biegiem w jej kierunku. Jest moim ocaleniem w tej enklawie napastliwych mamusiek z ustami wymalowanymi różową szminką. Simon mówi, że największy problem w tej szkole stanowią kliki matek, które podobno wszystkie wyszły dobrze za mąż i zachowują się w związku z tym, jakby wygrały los na loterii.
_Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej_
* Jeden z popularnych odzieżowych sklepów internetowych w Anglii (wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki).
więcej..
