MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
nowość
Nebelquelle - ebook
Metodyczny detektyw i błyskotliwa historyczka sztuki przenikają za mury elitarnego sanatorium, w którym potężni decydenci szukają ukojenia, a wkrótce potem znajdują śmierć. Aby przetrwać, dwoje dawnych sojuszników musi pokonać wzajemną niechęć i zmierzyć się z bezwzględną organizacją, która z cienia pociąga za sznurki całej republiki.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Kryminał |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| Rozmiar pliku: | 247 KB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
Rozdział 1
Minęły cztery miesiące, odkąd świat Vinegrette'a pękł — i zasklepił się potem w całość niedoskonałą, pokrytą bliznami, jak naczynie sklejone po ciemku. Cztery miesiące prób powrotu do dawnego porządku, które przypominały ustawianie porcelanowych filiżanek na półce podczas trzęsienia ziemi. Schronienie odnalazł tam, gdzie zawsze — w ciszy wielkiej biblioteki miejskiej Verden, gdzie powietrze pachniało kurzem, starym papierem i woskiem do podłóg, a przez wysokie okna sączyło się mleczne światło, przecedzone przez wieczną mgłę znad kanałów. W dole, za murami, miasto robiło to, co zawsze: tramwaje skrzypiały na łukach szyn, woda biła głucho o kamienne nabrzeża, a wilgoć wciskała się w każdą szczelinę bruku. Tu, na górze, panowała cisza. Była to jego świątynia, azyl logiki w świecie, o którym wiedział już aż za dobrze, że logiką się nie rządzi.
Siedział pochylony nad starym planem kanalizacji, prowadząc ołówkiem po dawno zamurowanych kanałach, które niegdyś odprowadzały rzekę pod fundamentami miasta. To było ćwiczenie. Bezużyteczna, czysto intelektualna praca — porządkowanie czegoś, co od pokoleń nie miało już znaczenia — która miała uspokoić nerwy. Linia za linią. Węzeł za węzłem. Świat dawał się przynajmniej w ten sposób sprowadzić do czystej siatki, do czegoś, co nie patrzyło na człowieka i nie żądało odpowiedzi.
Nagle rozległ się stłumiony huk i szelest. Stos gazet ułożony na krawędzi sąsiedniego stołu osunął się na podłogę kaskadą szarych arkuszy. Vinegrette podniósł wzrok, gotów cisnąć w stronę intruza spojrzenie pełne dezaprobaty. I zamarł.
Przy stole stała Szarlota Salt.
Przez ułamek sekundy ich spojrzenia się spotkały. W jej oczach zobaczył najpierw zaskoczenie, a zaraz potem coś na kształt chłodnej rezerwy, kurtynę, która opadła tak szybko, że niemal usłyszał jej szelest. On sam poczuł ukłucie — irracjonalną radość i panikę zmieszane w jedno, nie do odróżnienia, jak dwa atramenty w tej samej wodzie. Odwrócił wzrok i wrócił do swoich map. Nie jego sprawa. Tamten rozdział był zamknięty, zaryglowany.
Szarlota westchnęła z irytacją i kucnęła, by pozbierać bałagan. Vinegrette wpatrywał się w plany kanalizacji, lecz ich nie widział — linie pełzły mu pod ołówkiem jak robaki. Targały nim sprzeczne impulsy. Część jego umysłu, ta uporządkowana, krzyczała, by się nie ruszał, by udawał, że jej nie zauważył, by przeczekał to jak nawałnicę za szybą. Ale druga część — ta lekkomyślna, naiwnie romantyczna, której istnienia od czterech miesięcy zawzięcie sobie odmawiał — nie pozwoliła mu na to. Z ciężkim sercem wstał i podszedł. Nie odezwał się. Po prostu kucnął naprzeciwko niej i zaczął zbierać rozrzucone arkusze.
Ich palce musnęły się przy podnoszeniu tej samej gazety. Oboje cofnęli ręce, jakby się oparzyli. Cisza, która między nimi zapadła, była gęsta od niewypowiedzianych słów, oskarżeń i pytań — tak gęsta, że zdawała się tłumić nawet odgłosy miasta. W milczeniu ułożyli stos na nowo, równając krawędzie z absurdalną starannością ludzi, którzy chwytają się czynności, byle nie musieć mówić. Wrócili na swoje miejsca.
Vinegrette usiadł, czując na sobie jej spojrzenie. Czekała. Wiedział, że powinna paść jakaś formułka — pytanie, kpina, cokolwiek, co przerwałoby tę próżnię. Ale im dłużej milczał, tym wyższy rósł między nimi mur, cegła po cegle, każda z nich położona jego własnym tchórzostwem. Był na siebie wściekły. Za tę ciszę. Za to nieznośne poczucie klęski. Za to, że po wszystkim, co razem przeszli — po piwnicy, po krwi, po nocy, której żadne z nich nigdy nie nazwało po imieniu — zachowywał się jak obcy człowiek, który pomylił stoliki.
Jego wzrok uciekł ku jednej z gazet, które przed chwilą podniósł. „Verdener Morgenblatt". Nagłówek był krzykliwy, wybity tłustą czcionką przez całą szpaltę: „FINANSOWY TYTAN RZUCA SIĘ W OTCHŁAŃ. SAMOBÓJSTWO BARONA VON HESSE". Z zawodowej ciekawości, tej jednej części siebie, która nigdy nie zasypiała, zaczął czytać. Friedrich von Hesse, prezes banku, człowiek o nerwach z kutej stali. Na zamieszczonej obok fotografii — ostrej, studyjnej, z tych, jakie poważna gazeta robi ku przestrodze — widniało jego biurko. Niemal ascetycznie puste. Bez papierów, bez fotografii rodziny, bez popielniczki. Tylko równy, wyrównany jak pod sznurek rząd szklanych butelek z wodą. Vinegrette zmarszczył brwi. Coś w tym obrazie zakłócało logikę — coś drobnego, jak fałszywa nuta w skądinąd czystym akordzie — ale nie potrafił określić co. Człowiek, który porządkuje biurko, sprzątając z niego całe życie, lecz zostawiając baterię butelek. Ot, kolejna tragedia w tych szalonych czasach. Odłożył gazetę na bok i z powrotem wbił wzrok w kanały, które do niczego nie prowadziły.
Szarlota obserwowała go bez słowa. Jej złość powoli ustępowała miejsca lodowatej, wypolerowanej irytacji. A więc tak to wygląda. Po uratowaniu jej życia, po wspólnym przejściu przez piekło, jedyne, na co go stać, to zaciśnięte usta i lektura porannej gazety. Poczuła się upokorzona — nie odrzucona, to byłoby zbyt proste, lecz po prostu odłożona na bok, jak ta gazeta. Nagle Vinegrette wstał tak gwałtownie, że aż zachwiał się ciężki dębowy stół.
— Do widzenia, panno Salt — rzucił sztywno, nie patrząc jej w oczy.
I odszedł. Po prostu odszedł, szybkim, mechanicznym krokiem znikając między regałami, w półmroku, który połknął go natychmiast.
Szarlota została sama, wpatrując się w oddalającą się sylwetkę z mieszaniną wściekłości i zdumienia. Miała ochotę krzyczeć — porwać ze stołu cały stos gazet i cisnąć nim w głąb tego nawiedzonego korytarza. Zamiast tego jej wzrok padł na gazetę, którą przed chwilą czytał. Z pogardą, której nie zamierzała przed nikim usprawiedliwiać, przyciągnęła ją do siebie, żeby zobaczyć, co tak pochłonęło jego uwagę, że nie starczyło już na jedno ludzkie słowo.
Spojrzała na zdjęcie biurka barona. I wtedy to zobaczyła.
Nie martwy bankier ją zatrzymał — śmierć bogacza była dla niej tylko czcionką. Jej oczy, wyczulone przez lata na symbol i detal, na pęknięcie w lakierze i fałszywy podpis w rogu płótna, ześlizgnęły się ku butelkom. Najpierw rozpoznała markę: ten charakterystyczny, matowy kształt szkła, tę pretensjonalną elegancję, którą widywała w reklamach dla bardzo bogatych i bardzo znudzonych. „Rheingold Sprudel". Woda dla wybranych. A potem, gdy jej wzrok przesunął się po fotografii niżej, zobaczyła to — wytłoczony w szkle, tuż pod szyjką butelki, ledwie chwytający błysk fotograficznej lampy, drobny relief. Spirala. Ta sama, charakterystyczna spirala, którą miesiącami tropiła w pożółkłych księgach i którą widziała — narysowaną drżącą ręką — w notatkach swojego byłego narzeczonego, Karola. Znak Zakonu.
Drżącymi palcami wyjęła z torby szkicownik. Przerzucała kartki coraz szybciej, aż znalazła. Był tam, narysowany jej własną ręką w bezsenną noc — symbol z pieczęci Zakonu Musujących Źródeł. Położyła szkicownik tuż obok gazety, krawędź przy krawędzi. Przyjrzała się obu znakom: tej samej liczbie zwojów, temu samemu kierunkowi skrętu, temu samemu zgrubieniu w środku, niczym oko, które się otwiera.
Pasowały. Nie podobne — identyczne.
Podniosła wzrok na puste przejście między regałami, w którym zniknął Vinegrette. Powietrze wciąż jeszcze drgało tam jego nieobecnością. A więc tak to wygląda. Mężczyzna, który powinien być jej największym sojusznikiem, jedyny człowiek na świecie, który by jej uwierzył, właśnie zachował się jak arogancki tchórz i wyszedł, zanim zdążyła otworzyć usta. A ona została sama — z dowodem w ręku na to, że koszmar, który uznała za zamknięty, tak naprawdę dopiero rozwija swoje pierścienie. I jest znacznie, znacznie większy, niż mogła sobie wyobrazić.
Rozdział 2
Poczuła falę upokorzenia, a zaraz po niej — czystej, hartującej jak stal furii. „Dość tego" — pomyślała. „Dość bycia przerażoną klientką i damą w opałach". Tamte wydarzenia, strach, który ściskał ją za gardło w piwnicy Juliana, wilgotny chłód tamtych ścian, woń pleśni i nafty — to wszystko jej nie złamało. Przekuło ją w coś twardszego. Spojrzała na gazetę i swój szkicownik, leżące obok siebie krawędź przy krawędzi. Dowód. Spirala odbita w szkle i spirala nakreślona jej własną ręką, identyczne jak dwa odciski tego samego stempla.
— Jego kanalizacja może poczekać — mruknęła pod nosem, a własny głos zabrzmiał jej obco w bibliotecznej ciszy. — Ja rozwiążę tę zagadkę. I pokażę mu.
Pełna nowej energii ruszyła do Archiwum Gospodarczego Verden, mieszczącego się w bocznym skrzydle Izby Handlowej — sali zimnej i wyniosłej, gdzie marmur tłumił kroki, a za wysokimi oknami kłębiła się ta sama mgła, co nad kanałami. Jej pierwszy zapał szybko zderzył się z murem biurokratycznej rzeczywistości. Otoczona tomami rejestrów, których język był dla niej równie obcy co starożytne hieroglify — kapitał zakładowy, cesje udziałów, spółki zależne, kolumny liczb ciągnące się w nieskończoność jak druty telegraficzne za oknem pociągu — poczuła się zagubiona. Próbowała pytać o pomoc archiwistów, lecz jej pytania o „tajemnicze firmy" i „ukryte powiązania" spotykały się jedynie z uniesionymi brwiami i spojrzeniami, w których pogarda mieszała się z litością. Jeden z urzędników, suchy człowieczek z atramentem na palcach, popatrzył na nią tak, jakby do banku przyszła kupić bukiet kwiatów.
Po dwóch godzinach bezowocnej walki, w trakcie której gubiła się w gąszczu terminów coraz głębiej, poddała się z frustracją. To nie był jej świat. To była metoda Vinegrette'a — analityczna, cierpliwa, zimna jak ten marmur. I, jak się okazało, dla niej zupełnie bezużyteczna. Była to jej pierwsza, niezdarna porażka. I właśnie porażkę postanowiła przekuć w sukces.
Wróciła do czytelni prasowej, do swojego stołu pod mosiężną lampą, której ciepłe światło było jak ognisko po tamtym chłodzie. Czuła, że determinacja słabnie, że furia, która ją tu przygnała, powoli wietrzeje. Spojrzała na stos magazynów ilustrowanych — „Die Eleganz", „Verdener Illustrierte", grube roczniki w płóciennych oprawach. To było terytorium, które rozumiała w każdym calu. Sztuka. Forma. Reklama. Sposób, w jaki rzeczy opowiadają o sobie światu. Postanowiła spróbować inaczej. Nie jak detektyw, lecz jak historyk sztuki. Zapomnieć o pieniądzach, których nie umiała czytać, i skupić się na jedynym, co umiała czytać bezbłędnie — na wizerunku. Jak „Rheingold Sprudel" przedstawia się światu?
Godzinami przerzucała strony, czując narastającą irytację. Reklamy wody były wszędzie i wszystkie takie same — eleganckie, minimalistyczne, oszczędne, obiecujące „arystokrację wśród wód". Sama doskonałość, sama pustka. Nic, żadnej rysy, żadnego pęknięcia. Zaczynała wierzyć, że to ślepy zaułek, a jej buntownicza misja — tylko sposób na to, by nie myśleć o pewnym milczącym mężczyźnie. I właśnie wtedy, gdy ołówek znieruchomiał jej nad kartką, trafiła na to. Nie przez ślepy traf — bo szukała dokładnie tam, gdzie powinna była szukać od początku: nie w liczbach, lecz w obrazie. W luksusowym magazynie podróżniczym „Ferne Welten", wciśnięty między reportaż o polowaniu na tygrysy w koloniach a przegląd mody kąpieliskowej z południowej riwiery, znajdował się wielostronicowy, bogato ilustrowany materiał: „Cisza Nebelwaldu: wizyta w Sanatorium Nebelquelle".
Z zapartym tchem zaczęła czytać. Artykuł był peanem na cześć odosobnionego raju dla wybranych — sztychy bram z kutego żelaza, tarasów spowitych we mgle, korytarzy cichych jak wnętrze muszli. Opisywał filozofię „terapii ciszą", a przede wszystkim cudowne właściwości wody „Rheingold Sprudel", która miała „oczyszczać umysł z chaosu współczesnego świata". I wtedy Szarlota natrafiła na żyłę złota. Autor, chcąc pochwalić się dostępem do śmietanki towarzyskiej, wymienił z nazwiska kilku znakomitych gości, których spotkał w sanatorium:
„Nawet tytani pracy muszą czasem odnaleźć spokój" — pisał. — „Dlatego nie dziwi widok w Nebelquelle takich postaci jak baron Friedrich von Hesse, który z uśmiechem zapewniał mnie, że to tutejsza woda daje mu siłę do zarządzania finansami republiki. Podobnego zdania był król stali z Eisenstadt, potężny August Kruger, a także błyskotliwy strateg polityczny, deputowany Richter, który przyznał, że właśnie w ciszy Nebelwaldu znajduje swoje najlepsze pomysły".
Szarlota zamarła. Von Hesse. Znała to nazwisko — krzyczało do niej z porannego nagłówka jeszcze przed godziną. Z nagłą gorączką w palcach przejrzała stos gazet, który wcześniej tak pogardliwie rozsypała. Znalazła. Nekrolog w „Eisenstädter Zeitung" sprzed dwóch miesięcy: August Kruger, król stali, utonął w tragicznym wypadku podczas samotnej przejażdżki łodzią po jeziorze. Kilka stron dalej, w innej gazecie, drobna notka agencyjna, łatwa do przeoczenia: deputowany Richter zmarł nagle na atak serca podczas wieczornego spaceru. Sam. O zmierzchu.
Powoli, jakby układała karty do pasjansa, którego stawki bała się nazwać, ułożyła trzy wycinki obok siebie. Trzej mężczyźni wymienieni w jednym beztroskim akapicie reportażu. Wszyscy trzej martwi w ciągu ostatnich kilku miesięcy. Wszyscy w okolicznościach dziwnych, lecz pozornie do wytłumaczenia — wypadek, serce, skok w otchłań. Każda z tych śmierci z osobna była tragedią. Razem były czymś innym.
To było to. Wzór. Nie wydarty światu żmudną, mrówczą pracą detektywa, lecz odsłonięty właśnie dlatego, że szukała po swojemu — okiem, które potrafiło dostrzec kompozycję tam, gdzie inni widzieli tylko luźne plamy. Poczuła dreszcz triumfu, a zaraz pod nim, niżej, coś znacznie chłodniejszego. Bo to, co leżało przed nią na stole, nie było zagadką do rozwiązania dla zabicia czasu. To była lista. A każde nazwisko na niej miało już swój grób.
Wstała, a jej ruchy były teraz szybkie i pewne. Spakowała notatki, szkicownik i wycinki, chowając je głęboko, jak coś, co parzy. Nie spojrzała nawet w stronę działu z planami kanalizacji ani w głąb korytarza, w którym kilka godzin wcześniej zniknął Vinegrette.
Wychodząc z biblioteki w wilgotny, mglisty zmierzch, w którym latarnie paliły się jak żółte plamy, minęła wielką tablicę z rozkładem jazdy pociągów. Jej wzrok bez wahania odnalazł jedną nazwę pośród dziesiątek: Talheim. Brama do Nebelwaldu.
Na jej twarzy pojawił się twardy, zdeterminowany uśmiech, pod którym kryło się coś, czego nie chciała jeszcze nazwać strachem. Vinegrette mógł zostać w swoim bezpiecznym, uporządkowanym świecie, ze swoimi zamurowanymi kanałami i nigdy niewypowiedzianymi słowami. Ona właśnie szła kupić bilet na pociąg jadący prosto w paszczę lwa. Sama.
Rozdział 3
Triumf, który czuła Szarlota, opuszczając bibliotekę, był jak tanie wino — uderzał do głowy szybko i równie szybko wietrzał. Wystarczył jeden rzut oka na tablicę odjazdów w hali dworca Verden, na te wszystkie nazwy migoczące za zasłoną pary z lokomotyw. Już miała podejść do kasy z planem równie prostym, co naiwnym: kupić bilet, wsiąść do pociągu, pojechać do Nebelwaldu.
Minęły cztery miesiące, odkąd świat Vinegrette'a pękł — i zasklepił się potem w całość niedoskonałą, pokrytą bliznami, jak naczynie sklejone po ciemku. Cztery miesiące prób powrotu do dawnego porządku, które przypominały ustawianie porcelanowych filiżanek na półce podczas trzęsienia ziemi. Schronienie odnalazł tam, gdzie zawsze — w ciszy wielkiej biblioteki miejskiej Verden, gdzie powietrze pachniało kurzem, starym papierem i woskiem do podłóg, a przez wysokie okna sączyło się mleczne światło, przecedzone przez wieczną mgłę znad kanałów. W dole, za murami, miasto robiło to, co zawsze: tramwaje skrzypiały na łukach szyn, woda biła głucho o kamienne nabrzeża, a wilgoć wciskała się w każdą szczelinę bruku. Tu, na górze, panowała cisza. Była to jego świątynia, azyl logiki w świecie, o którym wiedział już aż za dobrze, że logiką się nie rządzi.
Siedział pochylony nad starym planem kanalizacji, prowadząc ołówkiem po dawno zamurowanych kanałach, które niegdyś odprowadzały rzekę pod fundamentami miasta. To było ćwiczenie. Bezużyteczna, czysto intelektualna praca — porządkowanie czegoś, co od pokoleń nie miało już znaczenia — która miała uspokoić nerwy. Linia za linią. Węzeł za węzłem. Świat dawał się przynajmniej w ten sposób sprowadzić do czystej siatki, do czegoś, co nie patrzyło na człowieka i nie żądało odpowiedzi.
Nagle rozległ się stłumiony huk i szelest. Stos gazet ułożony na krawędzi sąsiedniego stołu osunął się na podłogę kaskadą szarych arkuszy. Vinegrette podniósł wzrok, gotów cisnąć w stronę intruza spojrzenie pełne dezaprobaty. I zamarł.
Przy stole stała Szarlota Salt.
Przez ułamek sekundy ich spojrzenia się spotkały. W jej oczach zobaczył najpierw zaskoczenie, a zaraz potem coś na kształt chłodnej rezerwy, kurtynę, która opadła tak szybko, że niemal usłyszał jej szelest. On sam poczuł ukłucie — irracjonalną radość i panikę zmieszane w jedno, nie do odróżnienia, jak dwa atramenty w tej samej wodzie. Odwrócił wzrok i wrócił do swoich map. Nie jego sprawa. Tamten rozdział był zamknięty, zaryglowany.
Szarlota westchnęła z irytacją i kucnęła, by pozbierać bałagan. Vinegrette wpatrywał się w plany kanalizacji, lecz ich nie widział — linie pełzły mu pod ołówkiem jak robaki. Targały nim sprzeczne impulsy. Część jego umysłu, ta uporządkowana, krzyczała, by się nie ruszał, by udawał, że jej nie zauważył, by przeczekał to jak nawałnicę za szybą. Ale druga część — ta lekkomyślna, naiwnie romantyczna, której istnienia od czterech miesięcy zawzięcie sobie odmawiał — nie pozwoliła mu na to. Z ciężkim sercem wstał i podszedł. Nie odezwał się. Po prostu kucnął naprzeciwko niej i zaczął zbierać rozrzucone arkusze.
Ich palce musnęły się przy podnoszeniu tej samej gazety. Oboje cofnęli ręce, jakby się oparzyli. Cisza, która między nimi zapadła, była gęsta od niewypowiedzianych słów, oskarżeń i pytań — tak gęsta, że zdawała się tłumić nawet odgłosy miasta. W milczeniu ułożyli stos na nowo, równając krawędzie z absurdalną starannością ludzi, którzy chwytają się czynności, byle nie musieć mówić. Wrócili na swoje miejsca.
Vinegrette usiadł, czując na sobie jej spojrzenie. Czekała. Wiedział, że powinna paść jakaś formułka — pytanie, kpina, cokolwiek, co przerwałoby tę próżnię. Ale im dłużej milczał, tym wyższy rósł między nimi mur, cegła po cegle, każda z nich położona jego własnym tchórzostwem. Był na siebie wściekły. Za tę ciszę. Za to nieznośne poczucie klęski. Za to, że po wszystkim, co razem przeszli — po piwnicy, po krwi, po nocy, której żadne z nich nigdy nie nazwało po imieniu — zachowywał się jak obcy człowiek, który pomylił stoliki.
Jego wzrok uciekł ku jednej z gazet, które przed chwilą podniósł. „Verdener Morgenblatt". Nagłówek był krzykliwy, wybity tłustą czcionką przez całą szpaltę: „FINANSOWY TYTAN RZUCA SIĘ W OTCHŁAŃ. SAMOBÓJSTWO BARONA VON HESSE". Z zawodowej ciekawości, tej jednej części siebie, która nigdy nie zasypiała, zaczął czytać. Friedrich von Hesse, prezes banku, człowiek o nerwach z kutej stali. Na zamieszczonej obok fotografii — ostrej, studyjnej, z tych, jakie poważna gazeta robi ku przestrodze — widniało jego biurko. Niemal ascetycznie puste. Bez papierów, bez fotografii rodziny, bez popielniczki. Tylko równy, wyrównany jak pod sznurek rząd szklanych butelek z wodą. Vinegrette zmarszczył brwi. Coś w tym obrazie zakłócało logikę — coś drobnego, jak fałszywa nuta w skądinąd czystym akordzie — ale nie potrafił określić co. Człowiek, który porządkuje biurko, sprzątając z niego całe życie, lecz zostawiając baterię butelek. Ot, kolejna tragedia w tych szalonych czasach. Odłożył gazetę na bok i z powrotem wbił wzrok w kanały, które do niczego nie prowadziły.
Szarlota obserwowała go bez słowa. Jej złość powoli ustępowała miejsca lodowatej, wypolerowanej irytacji. A więc tak to wygląda. Po uratowaniu jej życia, po wspólnym przejściu przez piekło, jedyne, na co go stać, to zaciśnięte usta i lektura porannej gazety. Poczuła się upokorzona — nie odrzucona, to byłoby zbyt proste, lecz po prostu odłożona na bok, jak ta gazeta. Nagle Vinegrette wstał tak gwałtownie, że aż zachwiał się ciężki dębowy stół.
— Do widzenia, panno Salt — rzucił sztywno, nie patrząc jej w oczy.
I odszedł. Po prostu odszedł, szybkim, mechanicznym krokiem znikając między regałami, w półmroku, który połknął go natychmiast.
Szarlota została sama, wpatrując się w oddalającą się sylwetkę z mieszaniną wściekłości i zdumienia. Miała ochotę krzyczeć — porwać ze stołu cały stos gazet i cisnąć nim w głąb tego nawiedzonego korytarza. Zamiast tego jej wzrok padł na gazetę, którą przed chwilą czytał. Z pogardą, której nie zamierzała przed nikim usprawiedliwiać, przyciągnęła ją do siebie, żeby zobaczyć, co tak pochłonęło jego uwagę, że nie starczyło już na jedno ludzkie słowo.
Spojrzała na zdjęcie biurka barona. I wtedy to zobaczyła.
Nie martwy bankier ją zatrzymał — śmierć bogacza była dla niej tylko czcionką. Jej oczy, wyczulone przez lata na symbol i detal, na pęknięcie w lakierze i fałszywy podpis w rogu płótna, ześlizgnęły się ku butelkom. Najpierw rozpoznała markę: ten charakterystyczny, matowy kształt szkła, tę pretensjonalną elegancję, którą widywała w reklamach dla bardzo bogatych i bardzo znudzonych. „Rheingold Sprudel". Woda dla wybranych. A potem, gdy jej wzrok przesunął się po fotografii niżej, zobaczyła to — wytłoczony w szkle, tuż pod szyjką butelki, ledwie chwytający błysk fotograficznej lampy, drobny relief. Spirala. Ta sama, charakterystyczna spirala, którą miesiącami tropiła w pożółkłych księgach i którą widziała — narysowaną drżącą ręką — w notatkach swojego byłego narzeczonego, Karola. Znak Zakonu.
Drżącymi palcami wyjęła z torby szkicownik. Przerzucała kartki coraz szybciej, aż znalazła. Był tam, narysowany jej własną ręką w bezsenną noc — symbol z pieczęci Zakonu Musujących Źródeł. Położyła szkicownik tuż obok gazety, krawędź przy krawędzi. Przyjrzała się obu znakom: tej samej liczbie zwojów, temu samemu kierunkowi skrętu, temu samemu zgrubieniu w środku, niczym oko, które się otwiera.
Pasowały. Nie podobne — identyczne.
Podniosła wzrok na puste przejście między regałami, w którym zniknął Vinegrette. Powietrze wciąż jeszcze drgało tam jego nieobecnością. A więc tak to wygląda. Mężczyzna, który powinien być jej największym sojusznikiem, jedyny człowiek na świecie, który by jej uwierzył, właśnie zachował się jak arogancki tchórz i wyszedł, zanim zdążyła otworzyć usta. A ona została sama — z dowodem w ręku na to, że koszmar, który uznała za zamknięty, tak naprawdę dopiero rozwija swoje pierścienie. I jest znacznie, znacznie większy, niż mogła sobie wyobrazić.
Rozdział 2
Poczuła falę upokorzenia, a zaraz po niej — czystej, hartującej jak stal furii. „Dość tego" — pomyślała. „Dość bycia przerażoną klientką i damą w opałach". Tamte wydarzenia, strach, który ściskał ją za gardło w piwnicy Juliana, wilgotny chłód tamtych ścian, woń pleśni i nafty — to wszystko jej nie złamało. Przekuło ją w coś twardszego. Spojrzała na gazetę i swój szkicownik, leżące obok siebie krawędź przy krawędzi. Dowód. Spirala odbita w szkle i spirala nakreślona jej własną ręką, identyczne jak dwa odciski tego samego stempla.
— Jego kanalizacja może poczekać — mruknęła pod nosem, a własny głos zabrzmiał jej obco w bibliotecznej ciszy. — Ja rozwiążę tę zagadkę. I pokażę mu.
Pełna nowej energii ruszyła do Archiwum Gospodarczego Verden, mieszczącego się w bocznym skrzydle Izby Handlowej — sali zimnej i wyniosłej, gdzie marmur tłumił kroki, a za wysokimi oknami kłębiła się ta sama mgła, co nad kanałami. Jej pierwszy zapał szybko zderzył się z murem biurokratycznej rzeczywistości. Otoczona tomami rejestrów, których język był dla niej równie obcy co starożytne hieroglify — kapitał zakładowy, cesje udziałów, spółki zależne, kolumny liczb ciągnące się w nieskończoność jak druty telegraficzne za oknem pociągu — poczuła się zagubiona. Próbowała pytać o pomoc archiwistów, lecz jej pytania o „tajemnicze firmy" i „ukryte powiązania" spotykały się jedynie z uniesionymi brwiami i spojrzeniami, w których pogarda mieszała się z litością. Jeden z urzędników, suchy człowieczek z atramentem na palcach, popatrzył na nią tak, jakby do banku przyszła kupić bukiet kwiatów.
Po dwóch godzinach bezowocnej walki, w trakcie której gubiła się w gąszczu terminów coraz głębiej, poddała się z frustracją. To nie był jej świat. To była metoda Vinegrette'a — analityczna, cierpliwa, zimna jak ten marmur. I, jak się okazało, dla niej zupełnie bezużyteczna. Była to jej pierwsza, niezdarna porażka. I właśnie porażkę postanowiła przekuć w sukces.
Wróciła do czytelni prasowej, do swojego stołu pod mosiężną lampą, której ciepłe światło było jak ognisko po tamtym chłodzie. Czuła, że determinacja słabnie, że furia, która ją tu przygnała, powoli wietrzeje. Spojrzała na stos magazynów ilustrowanych — „Die Eleganz", „Verdener Illustrierte", grube roczniki w płóciennych oprawach. To było terytorium, które rozumiała w każdym calu. Sztuka. Forma. Reklama. Sposób, w jaki rzeczy opowiadają o sobie światu. Postanowiła spróbować inaczej. Nie jak detektyw, lecz jak historyk sztuki. Zapomnieć o pieniądzach, których nie umiała czytać, i skupić się na jedynym, co umiała czytać bezbłędnie — na wizerunku. Jak „Rheingold Sprudel" przedstawia się światu?
Godzinami przerzucała strony, czując narastającą irytację. Reklamy wody były wszędzie i wszystkie takie same — eleganckie, minimalistyczne, oszczędne, obiecujące „arystokrację wśród wód". Sama doskonałość, sama pustka. Nic, żadnej rysy, żadnego pęknięcia. Zaczynała wierzyć, że to ślepy zaułek, a jej buntownicza misja — tylko sposób na to, by nie myśleć o pewnym milczącym mężczyźnie. I właśnie wtedy, gdy ołówek znieruchomiał jej nad kartką, trafiła na to. Nie przez ślepy traf — bo szukała dokładnie tam, gdzie powinna była szukać od początku: nie w liczbach, lecz w obrazie. W luksusowym magazynie podróżniczym „Ferne Welten", wciśnięty między reportaż o polowaniu na tygrysy w koloniach a przegląd mody kąpieliskowej z południowej riwiery, znajdował się wielostronicowy, bogato ilustrowany materiał: „Cisza Nebelwaldu: wizyta w Sanatorium Nebelquelle".
Z zapartym tchem zaczęła czytać. Artykuł był peanem na cześć odosobnionego raju dla wybranych — sztychy bram z kutego żelaza, tarasów spowitych we mgle, korytarzy cichych jak wnętrze muszli. Opisywał filozofię „terapii ciszą", a przede wszystkim cudowne właściwości wody „Rheingold Sprudel", która miała „oczyszczać umysł z chaosu współczesnego świata". I wtedy Szarlota natrafiła na żyłę złota. Autor, chcąc pochwalić się dostępem do śmietanki towarzyskiej, wymienił z nazwiska kilku znakomitych gości, których spotkał w sanatorium:
„Nawet tytani pracy muszą czasem odnaleźć spokój" — pisał. — „Dlatego nie dziwi widok w Nebelquelle takich postaci jak baron Friedrich von Hesse, który z uśmiechem zapewniał mnie, że to tutejsza woda daje mu siłę do zarządzania finansami republiki. Podobnego zdania był król stali z Eisenstadt, potężny August Kruger, a także błyskotliwy strateg polityczny, deputowany Richter, który przyznał, że właśnie w ciszy Nebelwaldu znajduje swoje najlepsze pomysły".
Szarlota zamarła. Von Hesse. Znała to nazwisko — krzyczało do niej z porannego nagłówka jeszcze przed godziną. Z nagłą gorączką w palcach przejrzała stos gazet, który wcześniej tak pogardliwie rozsypała. Znalazła. Nekrolog w „Eisenstädter Zeitung" sprzed dwóch miesięcy: August Kruger, król stali, utonął w tragicznym wypadku podczas samotnej przejażdżki łodzią po jeziorze. Kilka stron dalej, w innej gazecie, drobna notka agencyjna, łatwa do przeoczenia: deputowany Richter zmarł nagle na atak serca podczas wieczornego spaceru. Sam. O zmierzchu.
Powoli, jakby układała karty do pasjansa, którego stawki bała się nazwać, ułożyła trzy wycinki obok siebie. Trzej mężczyźni wymienieni w jednym beztroskim akapicie reportażu. Wszyscy trzej martwi w ciągu ostatnich kilku miesięcy. Wszyscy w okolicznościach dziwnych, lecz pozornie do wytłumaczenia — wypadek, serce, skok w otchłań. Każda z tych śmierci z osobna była tragedią. Razem były czymś innym.
To było to. Wzór. Nie wydarty światu żmudną, mrówczą pracą detektywa, lecz odsłonięty właśnie dlatego, że szukała po swojemu — okiem, które potrafiło dostrzec kompozycję tam, gdzie inni widzieli tylko luźne plamy. Poczuła dreszcz triumfu, a zaraz pod nim, niżej, coś znacznie chłodniejszego. Bo to, co leżało przed nią na stole, nie było zagadką do rozwiązania dla zabicia czasu. To była lista. A każde nazwisko na niej miało już swój grób.
Wstała, a jej ruchy były teraz szybkie i pewne. Spakowała notatki, szkicownik i wycinki, chowając je głęboko, jak coś, co parzy. Nie spojrzała nawet w stronę działu z planami kanalizacji ani w głąb korytarza, w którym kilka godzin wcześniej zniknął Vinegrette.
Wychodząc z biblioteki w wilgotny, mglisty zmierzch, w którym latarnie paliły się jak żółte plamy, minęła wielką tablicę z rozkładem jazdy pociągów. Jej wzrok bez wahania odnalazł jedną nazwę pośród dziesiątek: Talheim. Brama do Nebelwaldu.
Na jej twarzy pojawił się twardy, zdeterminowany uśmiech, pod którym kryło się coś, czego nie chciała jeszcze nazwać strachem. Vinegrette mógł zostać w swoim bezpiecznym, uporządkowanym świecie, ze swoimi zamurowanymi kanałami i nigdy niewypowiedzianymi słowami. Ona właśnie szła kupić bilet na pociąg jadący prosto w paszczę lwa. Sama.
Rozdział 3
Triumf, który czuła Szarlota, opuszczając bibliotekę, był jak tanie wino — uderzał do głowy szybko i równie szybko wietrzał. Wystarczył jeden rzut oka na tablicę odjazdów w hali dworca Verden, na te wszystkie nazwy migoczące za zasłoną pary z lokomotyw. Już miała podejść do kasy z planem równie prostym, co naiwnym: kupić bilet, wsiąść do pociągu, pojechać do Nebelwaldu.
więcej..
