Niania z piekła rodem - ebook

ROZDZIAŁ 1

Najgorszy dzień z życia Waverly

Tego dnia w No­wym Jor­ku nie pa­da­ło. Po raz pierw­szy od wie­lu dni zza chmur wyj­rza­ło słoń­ce. Zu­peł­nie jak­by chcia­ło prze­ko­nać Wa­ver­ly Wo­ods, że świat wca­le nie jest taki zły, jak są­dzi­ła.

Nie uwie­rzy­ła.

Ten po­ra­nek był tak ab­sur­dal­ny, że do tej pory nie mia­ła po­ję­cia, jak uda­ło jej się do­trzeć do biu­ra. Naj­pierw spa­li­ła owsian­kę wraz z rę­ka­wi­cą, któ­rą po­zo­sta­wi­ła w pie­cu – o mały włos nie pusz­cza­jąc przy tym z dy­mem ro­dzin­ne­go domu. Po­tem za­wie­si­ła na zbyt dłu­go wzrok na przy­stoj­nym męż­czyź­nie z auta obok i umknę­ło jej zmie­nia­ją­ce się świa­tło. Pro­ble­mu ze wzro­kiem nie­ste­ty nie mia­ła po­li­cja, któ­ra kil­ka me­trów da­lej za­trzy­ma­ła jej sa­mo­chód. Wa­ver­ly otrzy­ma­ła man­dat i po­ucze­nie tak ostre, że na­gle po­czu­ła się jak naj­gor­sza kry­mi­na­list­ka.

Kon­kret­nie spóź­nio­na, w wy­gnie­cio­nej ko­szul­ce z logo Guns N’ Ro­ses i z pla­mą na ra­mie­niu, do­tar­ła do biu­ra, dy­sząc, jak­by go­nił ją se­ryj­ny mor­der­ca. Wa­ver­ly, zwy­kle po­ukła­da­na, tego dnia zmie­ni­ła się w swo­je roz­trze­pa­ne al­ter ego, któ­re cza­sa­mi przej­mo­wa­ło kon­tro­lę, gdy do­pa­dał ją cho­ler­ny stres. A dzi­siaj do­padł ją nie tyl­ko stres, ale tak­że se­ria nie­for­tun­nych przy­pad­ków.

Prze­su­nę­ła łok­ciem stos pa­pie­rów, ma­jąc wra­że­nie, że nie roz­wią­zu­je pro­ble­mu, a tyl­ko go spy­cha na co­raz to bar­dziej pię­trzą­cą się ster­tę spraw do za­ła­twie­nia. Po raz ko­lej­ny prze­tar­ła za­spa­ne oczy, przy oka­zji roz­ma­zu­jąc po po­licz­ku tusz do rzęs. Jęk­nę­ła ci­cho, się­ga­jąc do szaf­ki biur­ka po dwa wa­ci­ki. Na­są­czy­ła je wodą z dna szklan­ki i upew­nia­jąc się, że nikt nie pa­trzy, wy­tar­ła czar­ne szlacz­ki.

Chwy­ci­ła ku­bek z kawą i spoj­rza­ła na nie­go z na­boż­ną czcią. Jak­by ko­fe­ina była naj­lep­szym, co ją w ży­ciu spo­tka­ło. Prze­chy­li­ła go i wla­ła go­rą­cy, czar­ny na­par do ust.

Cho­le­ra ja­sna – za­klę­ła w du­chu.

Kawa po­pa­rzy­ła ją w ję­zyk, co spra­wi­ło, że w koń­cu obu­dzi­ła się z tego dziw­ne­go le­tar­gu, w jaki wpa­dła tego ran­ka. Pierw­szy łyk wy­pa­lił jej prze­łyk. Dru­gi upew­nił ją, że to nie przy­pa­dek. Skrzy­wi­ła się, lecz mimo to ból nie prze­szko­dził Wa­ver­ly w upi­ciu ko­lej­ne­go łyka, a po­tem jesz­cze jed­ne­go. Nim się zo­rien­to­wa­ła, jej ulu­bio­ny ku­bek był pu­sty. Ziew­nę­ła sen­nie i spoj­rza­ła przez duże okno na pa­no­ra­mę No­we­go Jor­ku. Od­nio­sła wra­że­nie, że uno­si się w po­wie­trzu, a wie­żo­wiec do­się­ga chmur. Nie była pew­na, czy to efekt nad­mia­ru ko­fe­iny, czy też jej wy­bu­ja­łej wy­obraź­ni.

Fir­ma Mo­ore Lab, w któ­rej pra­co­wa­ła, zaj­mo­wa­ła czter­na­ście pię­ter biu­row­ca One Van­der­bilt, znaj­du­ją­ce­go się na rogu 42nd Stre­et i Van­der­bilt Ave­nue. Nie były to naj­wyż­sze pię­tra, a i tak wi­dok z okien za­pie­rał dech w pier­si. Ma­ją­cy po­nad czte­ry­sta me­trów wy­so­ko­ści bu­dy­nek uzna­wa­no za je­den z naj­wyż­szych wie­żow­ców Wiel­kie­go Jabł­ka1. Na ostat­nim pię­trze znaj­do­wa­ła się od­wie­dza­na przez tu­ry­stów pa­no­ra­micz­na plat­for­ma wi­do­ko­wa.

Wa­ver­ly nie po­tra­fi­ła­by zli­czyć, ile razy wi­dzia­ła na In­sta­gra­mie zdję­cia wy­ko­na­ne na szkla­nym ta­ra­sie bu­dyn­ku, któ­ry od­wie­dza­ła każ­de­go dnia. Na niej sa­mej już nie ro­bił ta­kie­go wra­że­nia jak jesz­cze dwa lata temu, kie­dy za­czę­ła pra­cę dla Mo­ore Lab.

Od­gar­nę­ła dło­nią ja­sne wło­sy, któ­re i tak bez­wied­nie opa­dły jej na oczy, po­pra­wi­ła opraw­ki pu­dro­wo­ró­żo­wych oku­la­rów, po czym wbi­ła wzrok w dwa duże ekra­ny przed sobą. Z tru­dem zmu­si­ła się, by sku­pić całą uwa­gę na tym, co mu­sia­ła zro­bić. Tego ran­ka nic nie szło po jej my­śli. Mia­ła ocho­tę ude­rzyć pię­ścią w ten cho­ler­ny mo­ni­tor i wyjść. Ko­cha­ła swo­ją pra­cę, lecz ta dziś do­pro­wa­dza­ła ją do sza­łu. Zro­bi­ła, co mu­sia­ła – stwo­rzy­ła bac­kup da­nych na dysk ze­wnętrz­ny oraz do chmu­ry, a po­tem jesz­cze prze­te­sto­wa­ła przy­wra­ca­nie da­nych z ko­pii za­pa­so­wej. Dziś swój jak­że bez­cen­ny czas po­świę­ca­ła sys­te­mo­wi kan­ce­la­rii Ste­phe­na Ro­otha. Czło­wie­ka, któ­re­go na­wet nie wi­dzia­ła na oczy.

Zie­wa­jąc, po­wró­ci­ła wspo­mnie­nia­mi do po­przed­niej nocy, kie­dy to do trze­ciej nad ra­nem po­chy­la­ła się przy ku­chen­nym sto­le nad do­ku­men­ta­cją od swo­je­go praw­ni­ka, Chri­sto­phe­ra, przy­go­to­wu­jąc się do ju­trzej­szej roz­pra­wy. Za każ­dym ra­zem, gdy o niej po­my­śla­ła, czu­ła, jak pa­ni­ka wdzie­ra się do jej umy­słu, a pal­ce ner­wo­wo drga­ją.

Mu­sia­ła wy­grać.

Dla nie­go.

Była już tak bli­sko…

Nie mo­gła po­zwo­lić so­bie na nie­spo­dzian­ki. Tego dnia mu­sia­ła sku­pić się na przy­go­to­wa­niu do roz­pra­wy, dla­te­go też za­miast zro­bić skan po­dat­no­ści stro­ny in­ter­ne­to­wej na atak hac­ker­ski, po­now­nie zer­k­nę­ła na stos do­ku­men­tów. Spraw­dzi­ła, czy wszyst­ko się zga­dza, czy dane kon­tak­to­we są ak­tu­al­ne i czy wszyst­kie źró­dła do­cho­du zo­sta­ły wy­szcze­gól­nio­ne.

Były.

Wes­tchnę­ła z ulgą. Pod­kre­śli­ła kwo­ty brzo­skwi­nio­wym za­kre­śla­czem, uśmie­cha­jąc się lek­ko. Było ele­ganc­ko, ale i czy­tel­nie.

Z pew­no­ścią sę­dzia weź­mie to pod uwa­gę.

Jed­nym sło­wem – pa­ni­ko­wa­ła. I to bar­dzo.

Nie mo­gła i nie chcia­ła od­pu­ścić, sko­ro na sza­li le­ża­ła przy­szłość jej młod­sze­go bra­ta, Mat­thew.

Gdy ich ro­dzi­ce zgi­nę­li w wy­pad­ku sa­mo­cho­do­wym trzy lata wcze­śniej, Wa­ver­ly przy­się­gła przy ich gro­bie, że się nim zaj­mie. Mat­thew li­czył na nią, a ona li­czy­ła na to, że jesz­cze w tym ty­go­dniu bę­dzie mo­gła za­brać chło­pa­ka do ich wspól­ne­go domu. Tak bar­dzo za nim tę­sk­ni­ła. Nie wi­dzie­li się od trzech ty­go­dni. Był świet­nym dzie­cia­kiem i nie za­słu­żył, by miesz­kać w domu dziec­ka. Nikt na to nie za­słu­gi­wał, lecz on w szcze­gól­no­ści. Po­wi­nien od sa­me­go po­cząt­ku być z nią. Od mie­się­cy miesz­kać tam, gdzie spę­dził całe swo­je do­tych­cza­so­we ży­cie. Z kimś, kto go ko­cha i kto o nie­go za­dba.

Gdy­by nie sys­tem, z któ­rym Wa­ver­ly nie mia­ła szans, już daw­no temu by­li­by ra­zem.

Utknę­ła w gąsz­czu pro­ce­dur praw­nych. Mu­sia­ła po­za­my­kać roz­grze­ba­ne spra­wy, jak ta spad­ko­wa, i wy­ja­śnić z ban­kiem swo­ją sy­tu­ację fi­nan­so­wą, bo ta zmie­ni­ła się dia­me­tral­nie z dnia na dzień. Wraz ze śmier­cią ro­dzi­ców prócz domu Wa­ver­ly odzie­dzi­czy­ła po­kaź­ną hi­po­te­kę i dwa nie­spła­co­ne kre­dy­ty, któ­re za­cią­gnę­li kil­ka mie­się­cy wcze­śniej.

I choć pra­gnę­ła za­jąć się bra­tem od razu, do­sko­na­le wie­dzia­ła, że nikt przy zdro­wych zmy­słach nie przy­znał­by jej nad nim opie­ki, a już tym bar­dziej ża­den sąd. Jesz­cze ja­kiś czas temu Wa­ver­ly nie było na nic stać. Hi­po­te­ka, kosz­ty ży­cia, rata za sprzęt, a do­dat­ko­wo wy­dat­ki Mat­thew… Mu­sia­ła udo­wod­nić, że w ogó­le po­sia­da ja­kie­kol­wiek środ­ki fi­nan­so­we, dzię­ki któ­rym mo­gła go utrzy­mać.

Na szczę­ście nad­szedł dzień, gdy w koń­cu, po wie­lu mie­sią­cach, po licz­nych wnio­skach i pla­no­wa­niu roz­praw, mia­ła oka­zję wszyst­ko na­pra­wić. Wziąć na swo­je bar­ki opie­kę nad re­zo­lut­nym sie­dem­na­sto­lat­kiem, któ­re­go ko­cha­ła ca­łym ser­cem. I choć zda­wa­ła so­bie spra­wę, że bę­dzie cięż­ko, pra­gnę­ła to zro­bić. Z utę­sk­nie­niem, ale i pew­nym stre­sem ocze­ki­wa­ła ju­trzej­szej roz­pra­wy, na któ­rej sąd miał orzec, czy prze­ka­że jej opie­kę nad Mat­thew. Mu­siał to zro­bić, bo Wa­ver­ly nie wy­obra­ża­ła so­bie in­nej moż­li­wo­ści.

Wes­tchnę­ła cięż­ko i po­wró­ci­ła wzro­kiem do ekra­nu z prze­ska­ku­ją­cy­mi okien­ka­mi. Po­wie­ki jej drga­ły, a pal­ce sa­mo­wol­nie błą­ka­ły się po kla­wia­tu­rze, two­rząc nowe, sil­niej­sze ha­sła. Tego dnia nie my­śla­ła o tym, co robi. Pra­co­wa­ła jak na au­to­pi­lo­cie, zaj­mo­wa­ła się nie­mal tym sa­mym co każ­de­go dnia.

Jako in­ży­nier do spraw bez­pie­czeń­stwa IT w Mo­ore Lab od­po­wia­da­ła za ana­li­zę za­gro­żeń. Spraw­dza­ła za­bez­pie­cze­nia do­stę­pu, ochra­nia­ła sta­cje ro­bo­cze i ser­we­ry, choć naj­wię­cej cza­su spę­dza­ła nad szy­fro­wa­niem da­nych. Do jej obo­wiąz­ków na­le­ża­ło tak­że prze­pro­wa­dza­nie te­stów pe­ne­tra­cyj­nych. I choć to wła­śnie tym po­win­na się te­raz zaj­mo­wać, jej my­śli wę­dro­wa­ły wszę­dzie, tyl­ko nie tam, gdzie były po­trzeb­ne.

Dwa kwa­dran­se póź­niej wes­tchnę­ła po­ko­na­na. Ze­sztyw­nia­ły jej mię­śnie, a gło­wa pul­so­wa­ła bo­le­śnie, zwia­stu­jąc nad­cho­dzą­cą mi­gre­nę.

Ode­pchnę­ła się od biur­ka i wsta­ła z fo­te­la, roz­pro­sto­wu­jąc ko­ści. Chwy­ci­ła w dłoń pu­sty ku­bek i ru­szy­ła w kie­run­ku nie­wiel­kie­go po­miesz­cze­nia znaj­du­ją­ce­go się na koń­cu ko­ry­ta­rza, w któ­rym spo­ty­ka­li się wszy­scy pla­nu­ją­cy choć na mo­ment uchy­lić się od swo­ich obo­wiąz­ków. Mi­nę­ła grup­kę ro­ze­śmia­nych współ­pra­cow­ni­ków, po­sy­ła­jąc im coś na kształt pół­u­śmie­chu, a po­tem jej wzrok po­wę­dro­wał ni­żej, na brud­ną ko­szul­kę. Czu­ła, że na nią pa­trzą, i wie­dzia­ła że my­ślą te­raz o tym, jak nie­chluj­nie tego ran­ka wy­glą­da.

I co z tego?

Prze­wró­ci­ła osten­ta­cyj­nie ocza­mi, igno­ru­jąc wścib­skie spoj­rze­nia. Nikt z nich nie był dla niej na tyle waż­ny, by przej­mo­wa­ła się tym, co o niej są­dzą.

Gwał­tow­nie od­wró­ci­ła się do ze­bra­nych ple­ca­mi. Wy­płu­ka­ła ku­bek i chwy­ci­ła czy­sty, któ­ry pod­sta­wi­ła pod eks­pres. Z bo­le­snym uczu­ciem roz­cza­ro­wa­nia wła­snym ży­ciem na­ci­snę­ła przy­cisk na pa­ne­lu do­ty­ko­wym i za­cią­gnę­ła się wspa­nia­łym aro­ma­tem świe­żo zmie­lo­nej ara­bi­ki. Z wi­szą­cej po pra­wej stro­nie szaf­ki wy­cią­gnę­ła pacz­kę cia­stek Snic­ker­do­odles, któ­re pod­kra­dła w ze­szłym ty­go­dniu oty­łej Ka­ren z księ­go­wo­ści, i uło­ży­ła dwa na ma­łym por­ce­la­no­wym ta­le­rzy­ku przed sobą. Ko­bie­ta nie po­win­na ich jeść. A ona od­da­ła jej tyl­ko przy­słu­gę, dba­jąc o jej kru­che zdro­wie i fi­gu­rę.

Po­sta­wi­ła na ta­le­rzy­ku ku­bek z kawą, po czym w to­wa­rzy­stwie dziw­nych, nie­ko­niecz­nie dys­kret­nych spoj­rzeń po­wró­ci­ła do swo­je­go biur­ka.

Po­now­nie zer­k­nę­ła na ze­ga­rek, a na usta ci­snął się jej sze­reg py­tań.

Dla­cze­go czas tak wol­no pły­nie?

Dla­cze­go moje ży­cie jest nie­koń­czą­cym się cią­giem kom­pli­ka­cji?

Dla­cze­go nie może być pro­ściej?

Gdy w koń­cu wy­bi­ła tak bar­dzo wy­cze­ki­wa­na przez nią czwar­ta po po­łu­dniu, Wa­ver­ly po­de­rwa­ła się z miej­sca jak opa­rzo­na. Nie mi­nę­ła na­wet mi­nu­ta, a ona sta­ła już go­to­wa do wyj­ścia z ple­ca­kiem w dło­ni. Zi­gno­ro­wa­ła sto­ją­cy na biur­ku brud­ny ku­bek oraz ta­le­rzyk z okrusz­ka­mi cia­stek, obie­cu­jąc so­bie, że po­sprzą­ta ju­tro. Cho­ciaż nie – po­my­śla­ła. Ju­tro mia­ła prze­cież wol­ny dzień z uwa­gi na roz­pra­wę Mat­thew. No nic. Wzię­ła na­czy­nia i po­bie­gła do so­cjal­ne­go, przy oka­zji o mało nie po­tknę­ła się o koń­czy­ny Lan­do­na Kno­xa. Bru­net w lnia­nej ko­szu­li i czar­nych gar­ni­tu­ro­wych spodniach stał opar­ty o ścia­nę. Gdy się za­trzy­ma­ła tuż przed nim, do jej noz­drzy do­tarł cięż­ki, du­szą­cy za­pach jego per­fum wy­mie­sza­ny z wo­nią pa­pie­ro­sów, któ­re wi­docz­nie nie­daw­no pa­lił. Wzdry­gnę­ła się, czu­jąc tę pa­skud­ną mie­szan­kę.

Męż­czy­zna spoj­rzał na nią z uko­sa, a po­tem zje­chał wzro­kiem na jej ko­szul­kę oraz roz­czo­chra­ne wło­sy i po­słał jej pe­łen po­li­to­wa­nia uśmiech.

– Gdzie się tak spie­szysz, Wo­ods? – spy­tał lek­ko za­chryp­nię­tym gło­sem.

– A co? – prych­nę­ła.

– Nie po­tra­fisz od­po­wie­dzieć na pro­ste py­ta­nie? – Uniósł brew.

– Od kie­dy in­te­re­su­je cię moje ży­cie, Knox? – od­burk­nę­ła.

– Od­kąd pra­wie mnie sta­ra­no­wa­łaś, blon­di – za­kpił.

– Och. Wy­bacz, ksią­żę, ale się spie­szę. Nie mam cza­su na po­ga­dusz­ki. A już w szcze­gól­no­ści ta­kie, któ­re mnie nu­dzą – uprze­dzi­ła jego ko­lej­ne py­ta­nia. – Masz. Sko­ro ci się nu­dzi, to… włóż to do zmy­war­ki. Ja mu­szę le­cieć. – Wci­snę­ła w jego dło­nie brud­ny ku­bek i ta­lerz, po czym ucie­kła, za­nim zdą­żył za­pro­te­sto­wać.

– Hej! Wo­ods! Żar­ty so­bie ro­bisz? – wy­krzy­czał za nią. – Wra­caj tu!

– Bądź tak do­bry i prze­stań się drzeć, Knox – skar­ci­ła go Lo­ren, dziew­czy­na pra­cu­ją­ca w dzia­le ana­liz. Na co dzień od­po­wia­da­ła za ana­li­zę zło­śli­we­go opro­gra­mo­wa­nia. Była ma­łym ru­dym ge­niu­szem po­tra­fią­cym roz­ło­żyć każ­de­go wi­ru­sa na czę­ści pierw­sze. – Po pro­stu wstaw te brud­ne na­czy­nia i prze­stań się awan­tu­ro­wać.

– Baby.

– Jak masz ja­kiś pro­blem…

– A że­byś wie­dzia­ła, że mam…

– No to słu­cham. Wy­żal się. Śmia­ło… Chęt­nie po­słu­cham.

Wa­ver­ly nie do­sły­sza­ła dal­szej roz­mo­wy Lo­ren i Lan­do­na, gdyż opu­ści­ła po­kój so­cjal­ny, za­nim zdą­ży­li roz­krę­cić swo­ją co­ty­go­dnio­wą kłót­nię. Za każ­dym ra­zem koń­czy­ła się iden­tycz­nie – nie od­zy­wa­li się do sie­bie przez kil­ka ko­lej­nych dni tyl­ko po to, by po­tem roz­po­cząć swo­ją od­wiecz­ną słow­ną prze­py­chan­kę od po­cząt­ku.

Wa­ver­ly wró­ci­ła do biur­ka i wy­łą­czy­ła mo­ni­to­ry. Po­spiesz­nie chwy­ci­ła nie­wiel­ki skó­rza­ny ple­cak i prze­rzu­ci­ła go przez ra­mię. Upew­ni­ła się tyl­ko, że wło­ży­ła do nie­go klu­czy­ki od auta i domu oraz te­le­fon, po czym po­gna­ła w stro­nę ko­ry­ta­rza.

Wbie­gła do win­dy i zje­cha­ła na par­ter, a po­tem wy­pa­dła z bu­dyn­ku i skrę­ci­ła w bocz­ną ulicz­kę, gdzie tego dnia za­par­ko­wa­ła. Mi­nę­ła słyn­ny Ro­ose­velt Ho­tel przy 45th East Stre­et i przy­sta­nę­ła przed sta­rym, wy­słu­żo­nym au­tem. Wsu­nę­ła się na fo­tel Chry­sle­ra, prze­krę­ci­ła klu­czyk w sta­cyj­ce i wy­je­cha­ła z par­kin­gu. Włą­czy­ła się do ru­chu i po­pę­dzi­ła w kie­run­ku Qu­eens, naj­więk­szej dziel­ni­cy No­we­go Jor­ku, gdzie miesz­ka­ła od uro­dze­nia. Ro­dzi­ce ku­pi­li tam dom, gdy Wa­ver­ly mia­ła za­le­d­wie kil­ka mie­się­cy.

Zo­sta­wi­ła za sobą naj­wyż­sze dra­pa­cze chmur i wje­cha­ła na Most Qu­eens­bo­ro, któ­ry łą­czył jej ro­dzin­ną dziel­ni­cę z Man­hat­ta­nem, gdzie pra­co­wa­ła.

Spoj­rza­ła na ma­low­ni­czy kra­jo­braz East Ri­ver i wes­tchnę­ła ci­cho, jak­by z ulgą. Pod­krę­ci­ła le­cą­cą w ra­diu pio­sen­kę i nu­cąc, uśmiech­nę­ła się do swo­je­go od­bi­cia w bocz­nym lu­ster­ku. Dzię­ki temu, że zje­cha­ła gór­nym po­zio­mem wy­cho­dzą­cym wprost na 62nd Stre­et, unik­nę­ła tak zwa­ne­go kor­ko­we­go za prze­jazd płat­ną stre­fą w go­dzi­nach szczy­tu, a po­tem skie­ro­wa­ła się bez­po­śred­nio do cen­trum Qu­eens.

Kwa­drans póź­niej par­ko­wa­ła już przy 82nd Stre­et. Spoj­rza­ła zza szy­by na wy­słu­żo­ny bu­dy­nek z czer­wo­nej ce­gły, a wspo­mnie­nia szczę­śli­wych chwil, któ­re w nim spę­dzi­ła, za­la­ły jej umysł. Wspo­mnie­nia ide­al­nych mo­men­tów. Jej dzie­ciń­stwa, wcze­snej mło­do­ści i po­wro­tu do domu po stu­diach.

Z ple­ca­kiem w dło­ni za­trza­snę­ła po­obi­ja­ne drzwi sta­re­go Chry­sle­ra, któ­re­go zo­sta­wił po so­bie jej oj­ciec. Mimo że lata świet­no­ści miał już daw­no temu za sobą, Wa­ver­ly nie po­tra­fi­ła się go po­zbyć. Sta­no­wił dla niej war­tość sen­ty­men­tal­ną. Co chwi­lę na­pra­wia­ła sta­ry al­ter­na­tor, a i tak ani razu nie prze­szła jej przez gło­wę myśl, by sprze­dać wóz. Ko­cha­ła tego sza­re­go gru­cho­ta. Może dla­te­go, że czu­ła w nim obec­ność taty. Z For­da mamy, któ­rym ro­dzi­ce je­cha­li tam­te­go dnia, nic nie zo­sta­ło. Od razu zo­stał ze­zło­mo­wa­ny.

Wa­ver­ly zja­dła póź­ny obiad, wy­ką­pa­ła się, a resz­tę wie­czo­ru spę­dzi­ła na ka­na­pie, pró­bu­jąc od­go­nić od sie­bie stres. Ro­bi­ła wszyst­ko, by nie my­śleć o tym, co cze­ka ją na­za­jutrz. Roz­pra­wę sąd wy­zna­czył na dwu­na­stą, za­tem mia­ła spo­ro cza­su, by po­now­nie przej­rzeć do­ku­men­ta­cję i za­dzwo­nić do praw­ni­ka.

Po­pi­ja­ła go­rą­cą her­ba­tę, nu­cąc ci­cho. Chri­sto­pher uspo­ko­ił ją nie­co, mó­wiąc, że wy­gra­ną ma w gar­ści. Sąd przy­chy­li się do jej wnio­sku, bo nie było pod­staw, by go od­rzu­cić. Przy­naj­mniej teo­re­tycz­nie. Speł­nia­ła wszyst­kie nie­zbęd­ne wa­run­ki. Po­sia­da­ła dom, cie­szy­ła się nie­po­szla­ko­wa­ną opi­nią, mia­ła do­bre re­fe­ren­cje i pra­cę, dzię­ki któ­rej za­ra­bia­ła tyle, że star­cza­ło jej na opła­ce­nie ra­chun­ków, hi­po­te­ki i zo­sta­wa­ło jesz­cze tro­chę na inne wy­dat­ki.

Do łóż­ka tra­fi­ła chwi­lę przed je­de­na­stą. Nie było jej jed­nak dane po­spać zbyt dłu­go, gdyż rap­tem dwa kwa­dran­se póź­niej obu­dził ją dzwo­nek te­le­fo­nu. Od­ko­pa­ła w po­ście­li apa­rat, spoj­rza­ła na ekran i za­mar­ła na kil­ka se­kund.

Te­le­fo­no­wał Brad Cha­bert, jej bez­po­śred­ni zwierzch­nik.

Cho­le­ra.

To zde­cy­do­wa­nie nie wró­ży­ło ni­cze­go do­bre­go.

– Wa­ver­ly? – spy­tał, gdy ode­bra­ła.

– Tak.

– Śpisz?

– Pró­bo­wa­łam – od­par­ła zgod­nie z praw­dą. – Brad, coś się sta­ło?

– Masz pół go­dzi­ny, by zja­wić się w biu­rze – wark­nął do słu­chaw­ki.

– Co? Dla­cze­go? – Od­chrząk­nę­ła.

– Cze­go nie zro­zu­mia­łaś? – wy­sy­czał z iry­ta­cją.

– Ale…

– Nie in­te­re­su­je mnie, jak to zro­bisz, Wo­ods – prze­rwał jej.

– Po­wiesz mi, po co mam przy­je­chać? Nie wiem, czy je­steś świa­do­my, ale ju­tro mam wol­ne… – nie da­wa­ła za wy­gra­ną.

– Do­wiesz się na miej­scu. To nie za­ba­wa w przed­szko­le, a po­waż­na fir­ma. Dwa kwa­dran­se i ani mi­nu­ty wię­cej.

– Będę – wy­mam­ro­ta­ła po­spiesz­nie, po czym wy­sko­czy­ła z łóż­ka.

Wsu­nę­ła na cia­ło ko­szu­lę i ciem­ne dżin­sy. Ucze­sa­ła i wy­mo­de­lo­wa­ła na koń­ców­kach swo­je krót­kie blond wło­sy, a usta po­cią­gnę­ła błysz­czy­kiem. Łącz­nie za­ję­ło jej to ze dwie mi­nu­ty. Za­nim wy­bie­gła z domu, chwy­ci­ła le­żą­ce na sta­rej dę­bo­wej ko­mo­dzie klu­czy­ki. Przez całą dro­gę za­sta­na­wia­ła się, co mu­sia­ło się stać, że Brad zmu­szo­ny był we­zwać ją do fir­my o tak póź­nej po­rze, prak­tycz­nie w środ­ku nocy. Po­dob­na sy­tu­acja jesz­cze ni­g­dy się nie zda­rzy­ła, a prze­cież pra­co­wa­ła dla nich od dwóch lat.

Gdy od­bi­ła swo­ją kar­tę do­stę­pu i prze­kro­czy­ła próg Mo­ore Lab, do­cho­dzi­ła pół­noc.

– Brad… – urwa­ła, do­strze­ga­jąc cze­ka­ją­cych męż­czyzn. Spoj­rze­li na nią wy­mow­nie, lecz w ża­den spo­sób nie sko­men­to­wa­li jej obec­no­ści. Ski­nę­li jej tyl­ko gło­wa­mi i cze­ka­li na roz­wój wy­da­rzeń.

– Daj­cie nam chwi­lę – po­pro­sił Cha­bert.

Męż­czyź­ni znik­nę­li w sali kon­fe­ren­cyj­nej.

Brad oparł się o blat jej biur­ka i przy­mknął na mo­ment po­wie­ki. Sta­rał się ze­brać my­śli i prze­ka­zać wszyst­ko Wa­ver­ly w ja­kiś cy­wi­li­zo­wa­ny spo­sób.

– Coś się sta­ło? – spy­ta­ła. – Wy­tłu­macz mi…

– To chy­ba ty po­win­naś się te­raz tłu­ma­czyć, nie ja – wark­nął. Zmierz­wił ciem­ne wło­sy dło­nią i za­ci­snął na nich pal­ce. De­ner­wo­wał się, co było do nie­go nie­po­dob­ne. Wa­ver­ly zda­ła so­bie spra­wę, że ni­g­dy wcze­śniej nie wi­dzia­ła go tak nie­spo­koj­ne­go, a to tyl­ko ozna­cza­ło kło­po­ty. Stres po­wo­li za­czy­nał do­pa­dać i ją.

– Nie ro­zu­miem. – Zmarsz­czy­ła brwi, a jej ra­mio­na opa­dły. Nie mia­ła po­ję­cia, o co mu cho­dzi. I nie pla­no­wa­ła ba­wić się w zga­dy­wan­ki. Była na to zbyt zde­ner­wo­wa­na.

– Kwa­drans po osiem­na­stej ktoś wła­mał się do bazy kan­ce­la­rii Ste­phe­na Ro­otha – od­parł, po czym wes­tchnął. Przez cały ten czas ob­ser­wo­wał jej re­ak­cję.

Wa­ver­ly mia­ła wra­że­nie, że prze­sta­ła od­dy­chać. Bra­ła co­raz to płyt­sze wde­chy, a jej błę­kit­ne oczy za­szły mgłą.

– Co…? – wy­szep­ta­ła.

– Chy­ba nie mu­szę ci tłu­ma­czyć, w jaki spo­sób dzia­ła atak hac­ker­ski.

– Nie – za­prze­czy­ła. – Wiem, jak dzia­ła.

– Skra­dzio­no dane ak­tu­al­nie pro­wa­dzo­nych spraw oraz wy­ma­za­no fol­de­ry z ak­ta­mi z 2020 i 2022 roku.

– Jak to moż­li­we? Prze­cież dziś… – urwa­ła, prze­ły­ka­jąc ner­wo­wo śli­nę. Prze­cież dziś spraw­dzi­łam wszyst­ko – mia­ła już na koń­cu ję­zy­ka. Nie­ste­ty sło­wa te nie prze­szły jej przez gar­dło. Nie było sen­su kła­mać. Już i tak nie­wie­le by to zmie­ni­ło.

– Ju­tro rano Ro­oth ma roz­pra­wę, do któ­rej przy­go­to­wy­wał się mie­sią­ca­mi. Na dys­ku były wszyst­kie do­wo­dy gro­ma­dzo­ne przez Ste­phe­na przez ostat­nie trzy lata. To dość gło­śna spra­wa. Resz­tę sama so­bie do­po­wiedz. Je­steś in­te­li­gent­na.

– Chry­ste… – Wa­ver­ly po­tar­ła oczy dłoń­mi. – Ja…

– Wy­tłu­macz mi coś, bo nie ro­zu­miem…

Mil­cza­ła, czu­jąc na so­bie spoj­rze­nie zwierzch­ni­ka.

– Ja­kim cu­dem ktoś to zro­bił pod two­im no­sem? – spy­tał. – Z tego, co się orien­tu­ję, to wła­śnie ty od­po­wia­dasz za spraw­dze­nie za­pór i wszyst­kich za­bez­pie­czeń. Każ­de­go pier­do­lo­ne­go dnia. Przy­cho­dzisz do pra­cy i wszyst­ko spraw­dzasz. Dbasz, by nasi klien­ci mo­gli spo­koj­nie spać. A może się mylę?

– Nie. Nie my­lisz się. – Wa­ver­ly przy­mknę­ła po­wie­ki. Z jej pier­si wy­rwa­ło się je­dy­nie ci­che sap­nię­cie.

– Spraw­dzi­łaś to dziś? Wy­ko­na­łaś skan po­dat­no­ści? Nie do­sta­li­śmy ra­por­tu z te­stów, któ­ry po­win­naś wy­słać do szes­na­stej – kon­ty­nu­ował, nie cze­ka­jąc na jej wy­ja­śnie­nia.

– Bo… zro­bi­łam je tyl­ko czę­ścio­wo – od­par­ła zgod­nie z praw­dą.

– Słu­cham? – Zmarsz­czył brwi. – Jak to, kur­wa, „czę­ścio­wo”?

– Ale przed wyj­ściem prze­te­sto­wa­łam przy­wra­ca­nie da­nych z ko­pii za­pa­so­wej. Wszyst­ko dzia­ła­ło bez za­rzu­tu. – Pal­ce Wa­ver­ly ner­wo­wo błą­dzi­ły po kra­wę­dzi pa­ska to­reb­ki. Usta za­drża­ły jej lek­ko, ale sta­ra­ła się mó­wić spo­koj­nie. Prze­cież na­wet je­śli zro­bi­ła­by ten skan w ca­ło­ści, atak i tak mógł­by się udać. Je­śli ten, kto za nim stał, znał się na rze­czy…

– Jak wi­dać, to nie wy­star­czy­ło – prych­nął Brad. – Atak był ce­lo­wa­ny. Za­le­ża­ło im na kon­kret­nych fol­de­rach. Część po­zo­sta­ła nie­tknię­ta. Znik­nę­ły tyl­ko te naj­waż­niej­sze. We­dług ra­por­tu uru­cho­mi­łaś eks­plo­ity w try­bie ac­ti­ve.

Słu­cham?

Ja­kim cu­dem?

Prze­cież nie ma ta­kiej moż­li­wo­ści…

– Kur­wa.

– No kur­wa. – Wes­tchnął, ła­piąc się za na­sa­dę nosa. – Nie usu­nę­łaś pay­lo­adu, dzię­ki cze­mu po­zo­sta­ła luka, z któ­rej chęt­nie sko­rzy­stał nasz hac­ker. Już za­po­mnia­łaś spra­wę Equ­ifax z 20172?

Wa­ver­ly prze­łknę­ła z tru­dem. Do­sko­na­le wie­dzia­ła, o czym męż­czy­zna mó­wił. Była to naj­gło­śniej­sza ze spraw, o ja­kich sły­sza­ła. Mimo to nie po­zwo­li­ła so­bie na łzy.

– I co te­raz? – spy­ta­ła, choć chy­ba wo­la­ła­by nie wie­dzieć. Po­czu­ła, jak jej dło­nie drżą, a war­gi mi­mo­wol­nie się roz­chy­la­ją. Mia­ła pro­blem, by za­czerp­nąć po­wie­trza.

– Twój błąd kosz­to­wał fir­mę pięć mi­lio­nów do­la­rów. – Wa­ver­ly prze­łknę­ła gło­śno śli­nę. – Mi­ni­mum. Masz szczę­ście, że na­sze ubez­pie­cze­nie po­kry­je cał­ko­wi­cie tę kwo­tę – kon­ty­nu­ował Cha­bert. – Mu­si­my za­pła­cić karę za nie­wy­wią­za­nie się z po­wie­rzo­nej nam ochro­ny. Fir­ma po­nie­sie kon­se­kwen­cje praw­ne i fi­nan­so­we. Cze­ka nas praw­do­po­dob­nie wy­po­wie­dze­nie umo­wy świad­cze­nia usług dla kan­ce­la­rii Ro­otha. Wąt­pię, by chciał nas za­trud­niać po czymś ta­kim. Ja bym nie chciał. Błąd leży po na­szej stro­nie, co bez­sprzecz­nie wy­ni­ka z ra­por­tu. Jed­nym sło­wem, spier­do­li­łaś, Wa­ver­ly, i oso­bi­ście po­nie­siesz kon­se­kwen­cje – skwi­to­wał.

– Prze­cież ja tyl­ko… – urwa­ła, wi­dząc gro­my w oczach Cha­ber­ta.

Za­mil­kła od razu.

– Szef strasz­nie się wkur­wił. Już daw­no nie wi­dzia­łem go tak zi­ry­to­wa­ne­go. Spe­cjal­nie tu przy­je­chał, by oso­bi­ście ra­to­wać sy­tu­ację. Ste­phen Ro­oth chce po­zwać fir­mę. Bę­dzie nie­złe szam­bo. Je­śli ktoś się o tym do­wie, na­sze ak­cje po­le­cą w dół. Je­śli są­dzi­łaś, że ci się upie­cze, to…

– Ja­kie­go typu kon­se­kwen­cje mnie cze­ka­ją? – prze­rwa­ła mu na­gle. Do­my­śli­ła się, że Mo­ore nie po­zo­sta­wi tego bez od­po­wie­dzi. Py­ta­nie tyl­ko, jak do­tkli­wą karę otrzy­ma ona.

Obe­tnie jej pen­sję?

Po­zba­wi awan­su, o któ­ry się sta­ra­ła?

Tak… Z pew­no­ścią nie mia­ła już co li­czyć na wyż­sze sta­no­wi­sko…

Cho­le­ra.

– My­ślę, że już to wiesz – syk­nął Brad.

– Co wiem? – Wa­ver­ly unio­sła brew, przy­glą­da­jąc się męż­czyź­nie z nie­zro­zu­mie­niem. Nie mógł mó­wić wprost, za­miast ba­wić się w pie­przo­ne do­my­sły?

– To dla cie­bie. – Cha­bert wy­jął z kie­sze­ni bia­łą ko­per­tę i po­dał ją jej.

Po­wo­li wy­su­nę­ła ze środ­ka kart­kę i nie­mal za­krztu­si­ła się śli­ną. Za­ci­snę­ła pal­ce na ka­wał­ku pa­pie­ru i od­chrząk­nę­ła. Po­czu­ła, jak jej ser­ce za­czy­na wa­lić. Przez mo­ment pa­trzy­ła na roz­my­wa­ją­ce się li­te­ry. Do­pie­ro gdy do­tar­ło do niej zna­cze­nie po­szcze­gól­nych słów, wpa­dła w złość. Gniew, jaki za­wrzał w jej ży­łach, nie był do­brym do­rad­cą. Po­now­nie spoj­rza­ła na kart­kę i zmię­ła ją w pię­ści.

Wy­po­wie­dze­nie umo­wy o pra­cę ze skut­kiem na­tych­mia­sto­wym wraz z od­po­wied­nim wpi­sem do akt.

Co ta­kie­go?

Ale…

Nie.

Nie.

Nie.

Nie może…

Kur­wa.

Chry­ste.

Zwol­nił mnie.

Tak po pro­stu…

I to dys­cy­pli­nar­nie.

Jezu…

Nie wie­rzę.

I co ja te­raz zro­bię?

Po­trze­bu­ję tej pie­przo­nej pra­cy.

Bez niej ju­tro…

Wa­ver­ly za­gry­zła moc­no war­gę i na mo­ment ode­rwa­ła wzrok od kart­ki, któ­rą trzy­ma­ła w dło­ni.

– Jest te­raz w fir­mie? – spy­ta­ła, zry­wa­jąc się z miej­sca.

– Kto? – Cha­bert uniósł ciem­ną brew.

– Szef. De­xter Mo­ore – do­pre­cy­zo­wa­ła.

– Jest, ale…

Wa­ver­ly nie słu­cha­ła go już. Ru­szy­ła wprost do ga­bi­ne­tu pre­ze­sa. Wpi­sa­ła kod na pa­ne­lu win­dy i wje­cha­ła na sie­dem­dzie­sią­te czwar­te pię­tro. Mi­nę­ła prze­szklo­ne biu­ra i hol, a tak­że po­ko­je Chloe i Ga­brie­la, z któ­ry­mi naj­czę­ściej współ­pra­co­wa­ła w cią­gu mi­nio­ne­go roku. Wstyd się przy­znać, lecz De­xte­ra Mo­ore’a ni­g­dy nie po­zna­ła. Nie mia­ła po­ję­cia, jak męż­czy­zna wy­glą­da. Wie­dzia­ła tyl­ko, że znaj­dzie go w ga­bi­ne­cie. Sły­sza­ła już wcze­śniej plot­ki, że gdy przy­jeż­dżał do fir­my, za­szy­wał się w nim na wie­le go­dzin. Mo­gła się za­ło­żyć, że był już sta­ry i zmę­czo­ny pra­cą, dla­te­go tak czę­sto dzia­łał zdal­nie z domu. Do tej pory nie­spe­cjal­nie ją to in­te­re­so­wa­ło. Wo­la­ła sku­pić się na pra­cy niż trwo­nić czas na ana­li­zo­wa­nie do­my­słów biu­ro­wych plot­kar.

– Mogę? – spy­ta­ła, mi­ja­jąc sta­no­wi­sko Sary, asy­stent­ki pre­ze­sa. Na oko czter­dzie­sto­let­nia ko­bie­ta sie­dzia­ła wy­pro­sto­wa­na jak stru­na przy biur­ku, stu­ka­jąc czar­ny­mi szpil­ka­mi o mar­mu­ro­wą po­sadz­kę. Jej dłu­gie czer­wo­ne pa­znok­cie su­nę­ły po kla­wia­tu­rze, wzrok mia­ła wbi­ty w mo­ni­tor.

Wa­ver­ly nie zdzi­wi­ło, że i ją ścią­gnię­to do fir­my o tak nie­ludz­kiej po­rze. Da­wa­ło to jed­nak na­dzie­ję, że szef jesz­cze nie wy­szedł. Był to zde­cy­do­wa­nie do­bry znak.

Asy­stent­ka prze­chy­li­ła gło­wę w stro­nę Wa­ver­ly i spoj­rza­ła na nią, mru­żąc mio­do­we oczy.

– Spy­tam – oznaj­mi­ła. Za­rzu­ci­ła dłu­gie czar­ne wło­sy na ra­mię i pod­nio­sła się z fo­te­la. – Wa­ver­ly Wo­ods. No tak… – prze­czy­ta­ła wi­docz­ne na jej pla­kiet­ce dane i od­wró­ci­ła się. Po­de­szła do drzwi ga­bi­ne­tu i za­stu­ka­ła w nie.

Wa­ver­ly sta­ła nie­ru­cho­mo, opie­ra­jąc się lek­ko bio­drem o biur­ko Sary. Mia­ła wra­że­nie, że czas prze­stał pły­nąć. Przez mo­ment sły­sza­ła tyl­ko ci­che po­mru­ki, po­tem asy­stent­ka za­mknę­ła drzwi biu­ra i po­de­szła do niej wol­nym kro­kiem. W ogó­le się nie spie­szy­ła. Jak wi­dać, jako je­dy­na mia­ła tej nocy czas. Wa­ver­ly do­strze­gła na jej twa­rzy le­d­wo wi­docz­ny gry­mas. Sara ro­zej­rza­ła się do­oko­ła, upew­nia­jąc się, że nikt prócz Wa­ver­ly jej nie sły­szy, po czym po­wie­dzia­ła, ści­sza­jąc głos:

– Pan Mo­ore pani nie przyj­mie.

– Słu­cham? – Wa­ver­ly za­mru­ga­ła nie­spo­koj­nie. Do­pie­ro po chwi­li do­tar­ło do niej, co usły­sza­ła.

– Pre­zes Mo­ore stwier­dził, że nie wi­dzi sen­su roz­mo­wy z pa­nią. Pod­jął nie­odwo­łal­ną de­cy­zję i po­win­na pani być wdzięcz­na, że nie ma cza­su ani ocho­ty na włó­cze­nie się po są­dach. W prze­ciw­nym ra­zie otrzy­ma­ła­by pani po­zew na kwo­tę bę­dą­cą rów­no­war­to­ścią kary, jaką fir­ma musi za­pła­cić za tę… hmm… ra­żą­cą nie­kom­pe­ten­cję.

– Pro­szę mnie wpu­ścić. – Wa­ver­ly nie od­pusz­cza­ła. Zro­bi­ła krok do przo­du, lecz wte­dy po­czu­ła de­li­kat­ny uścisk na ra­mie­niu. Miał być dla niej ostrze­że­niem. – Mu­szę mu wszyst­ko wy­ja­śnić! Prze­cież…

– Dla pani do­bra ra­dzę prze­stać krzy­czeć i wró­cić do domu. – Sara wy­glą­da­ła na szcze­rą, gdy to mó­wi­ła. – Pre­zes jest w ta­kim sta­nie, że nie rę­czę za nie­go. Już daw­no nie wi­dzia­łam go tak wście­kłe­go. Oba­wiam się, że speł­nił­by każ­dą z gróźb. Może le­piej bę­dzie przy­jąć to, co za­ofe­ro­wał. To i tak do­bro­dusz­ne z jego stro­ny…

– Jak mam się zgo­dzić na dys­cy­pli­nar­kę z wpi­sem do akt?! – grzmia­ła. – Chy­ba jest cho­ry psy­chicz­nie, je­śli są­dzi, że…

– Wa­ver­ly – prze­rwa­ła jej Sara i unio­sła pa­lec. Mu­snę­ła nim jej war­gi, na co Wa­ver­ly za­drża­ła. – Wra­caj do domu. Je­śli wej­dziesz tam bez jego zgo­dy, będę zmu­szo­na we­zwać ochro­nę. Na­praw­dę tego chcesz? Mało ci jesz­cze kło­po­tów? Nie do­kła­daj so­bie ich wię­cej. Nie po­gar­szaj tej nie­kom­for­to­wej dla każ­dej ze stron sy­tu­acji.

Wa­ver­ly zro­bi­ła krok w tył i przyj­rza­ła się asy­stent­ce. Do­pie­ro te­raz za­czy­na­ło do niej do­cie­rać zna­cze­nie słów Sary. Tyle tyl­ko, że gdy od­pu­ści, może po­że­gnać się z ka­rie­rą na po­dob­nym sta­no­wi­sku. Wpis do akt od sa­me­go pre­ze­sa Mo­ore Lab był jak pie­przo­ny wy­rok śmier­ci. Rów­nie do­brze mo­gła za­cząć skła­dać CV do firm sprzą­ta­ją­cych biu­row­ce. Z po­dob­ną hi­sto­rią za­trud­nie­nia nie za­ofe­ru­ją jej ni­cze­go in­ne­go.

Je­stem skoń­czo­na.

Prze­cież to był tyl­ko je­den dzień.

Jed­no nie­do­pa­trze­nie, a to na­wet nie błąd.

Nie mo­gła uwie­rzyć w to, co się dzia­ło. Sta­ła nie­ru­cho­mo, a jej klat­ka pier­sio­wa uno­si­ła się i opa­da­ła. Po­ły­ka­ła ner­wo­wo po­wie­trze i jesz­cze przez dłuż­szy czas wpa­try­wa­ła się w drzwi ga­bi­ne­tu De­xte­ra Mo­ore’a.

Na­wet do niej nie wy­szedł.

Nie miał jaj, by zmie­rzyć się z nią oso­bi­ście.

Jesz­cze nikt nie po­trak­to­wał Wa­ver­ly Wo­ods w ten spo­sób.

Jak rzecz, któ­ra się ze­psu­ła i któ­rej nie war­to na­pra­wiać, lecz na­le­ży od razu wy­rzu­cić do śmiet­ni­ka.

Nie chciał jej wy­słu­chać, umoż­li­wić przed­sta­wie­nia dru­giej wer­sji wy­da­rzeń. Jej wer­sji. Wy­tłu­ma­czy­ła­by mu prze­cież, dla­cze­go tak się sta­ło. Po­wie­dzia­ła­by, że ona rów­nież ma do­bre ubez­pie­cze­nie, któ­re po­kry­je wszel­kie stra­ty, że sama po­nie­sie kon­se­kwen­cje fi­nan­so­we i prze­pro­si, a tak­że po­roz­ma­wia z Ro­othem i prze­ko­na go, by od nich nie od­cho­dził. Chcia­ła wziąć na sie­bie wszyst­ko i zro­bi­ła­by to tyl­ko po to, by za­cho­wać sta­no­wi­sko. Mo­gła­by na­wet zgo­dzić się na de­gra­da­cję, choć i tak zaj­mo­wa­ła jed­no z niż­szych sta­no­wisk w fir­mie.

Po­trze­bo­wa­ła tej pra­cy.

Tak bar­dzo jej te­raz po­trze­bo­wa­ła.

Bez niej wszyst­ko le­gło w gru­zach.

Szef jed­nak po­sta­wił na niej krzy­żyk, już za­nim do­tar­ła do biu­ra. I co­kol­wiek by nie po­wie­dzia­ła, nie mia­ło to dla nie­go zna­cze­nia.

Od­wró­ci­ła się i ode­szła. Zo­sta­wi­ła na biur­ku iden­ty­fi­ka­tor. Do ko­per­ty, któ­rą wcze­śniej wci­snął w jej dłoń Brad Cha­bert, wsu­nę­ła za­pi­sa­ną od­ręcz­nie kart­kę i za­kle­iła. Za­adre­so­wa­ła i rzu­ci­ła ją ze zło­ścią na blat.

Wy­szła z biu­ra z na­dzie­ją, że not­ka nie wpad­nie w nie­po­wo­ła­ne ręce i De­xter Mo­ore otrzy­ma ją już wkrót­ce.

Wy­bie­gła z wie­żow­ca, nie oglą­da­jąc się za sie­bie.

Do domu wró­ci­ła go­dzi­nę póź­niej, bo jesz­cze przez dłu­gi czas krą­ży­ła po pu­stych uli­cach Qu­eens, pró­bu­jąc uspo­ko­ić sko­ła­ta­ne ner­wy. Wie­dzia­ła, że z kon­se­kwen­cja­mi przyj­dzie jej się zmie­rzyć ko­lej­ne­go dnia.

------------------------------------------------------------------------

1.

1 Hi­sto­ria na­zy­wa­nia No­we­go Jor­ku jako The Big Ap­ple się­ga po­cząt­ku XX wie­ku. W la­tach 20. za­czął ją sto­so­wać John J. Fit­zge­rald, dzien­ni­karz spor­to­wy „New York Mor­ning Te­le­graph”. Uży­wał tego okre­śle­nia jako me­ta­fo­ry na­gro­dy – naj­lep­sze­go miej­sca do wy­ści­gów. Jabł­ko było sym­bo­lem ku­szą­ce­go, atrak­cyj­ne­go, du­że­go i peł­ne­go moż­li­wo­ści mia­sta, w któ­rym speł­nia­ły się naj­skryt­sze ma­rze­nia wie­lu mu­zy­ków, przed­się­bior­ców i ar­ty­stów. Na cześć Fit­zge­ral­da mia­sto Nowy Jork sfi­nan­so­wa­ło mu nowy na­gro­bek na cmen­ta­rzu w Qu­eens z ta­blicz­ką, że to on jest twór­cą słyn­ne­go okre­śle­nia.

2.

2 Equ­ifax to jed­na z naj­więk­szych firm zaj­mu­ją­cych się oce­ną zdol­no­ści kre­dy­to­wej (tuż obok Trans­U­nion i Expe­rian). W 2017 roku hac­ke­rzy wy­ko­rzy­sta­li eks­plo­it w try­bie ak­tyw­nym, po czym wła­ma­li się do sys­te­mu i ukra­dli dane oso­bo­we, nu­me­ry ubez­pie­cze­nia spo­łecz­ne­go, daty uro­dze­nia i ad­re­sy 147 mi­lio­nów osób, co sta­no­wi­ło po­ło­wę po­pu­la­cji USA. Przez 76 dni ata­ku­ją­cy prze­by­wa­li w sie­ci Equ­ifax bez wy­kry­cia. Kon­se­kwen­cje fi­nan­so­we opie­wa­ły na kwo­tę po­nad 700 mi­lio­nów do­la­rów.ROZDZIAŁ 2

Pogrzeb

12 go­dzin wcze­śniej

Odzia­ny w czerń wy­so­ki męż­czy­zna po­chy­lił się po raz ostat­ni nad roz­ko­pa­nym gro­bem. Jego sto­py to­nę­ły w mo­rzu bia­łych kwia­tów. Spoj­rzał na drew­nia­ną ta­blicz­kę i po­słał w jej stro­nę krzy­wy uśmiech. Ile by dał, by jego oj­ciec był tu te­raz z nim. Nie­ste­ty nie po­tra­fił cof­nąć cza­su, a tym bar­dziej przy­wró­cić mu ży­cia. Był zdol­nym czło­wie­kiem, lecz wskrze­sza­nie aku­rat nie na­le­ża­ło do jego umie­jęt­no­ści.

De­xter po­pra­wił czar­ny kra­wat, któ­ry prze­krzy­wił się, gdy się po­chy­lał, i zro­bił krok w tył. Po­czuł obec­ność przy­ja­ciół, któ­ra do­da­wa­ła mu otu­chy tego po­nu­re­go dnia. I choć słoń­ce w koń­cu przedar­ło się przez war­stwę chmur, a ra­nek był pięk­ny, na­strój De­xte­ra po­zo­sta­wiał wie­le do ży­cze­nia.

Peł­nym smut­ku gło­sem po­dzię­ko­wał bli­skim za ich obec­ność i za­pro­sił na sty­pę. Po­dą­żał w ci­szy za zgro­ma­dzo­ny­mi go­ść­mi. Do­pie­ro przy au­cie do­strzegł Ric­car­da i Bru­na, któ­rzy wspie­ra­li go w tym przy­krym obo­wiąz­ku, ja­kim było po­cho­wa­nie ojca.

I choć nie łą­czy­ły ich wię­zy krwi, Mo­ore wie­dział, że męż­czyź­ni sko­czy­li­by za nim w ogień. Co zresz­tą udo­wad­nia­li mu każ­de­go dnia. A on od­wdzię­czał się tym sa­mym. Zro­bił­by dla nich wszyst­ko. Ochro­nił­by ich wła­sną pier­sią. Ric­car­do i Bru­no byli jak bra­cia, któ­rych ni­g­dy nie miał. Sta­li mu się bliż­si niż wła­sny oj­ciec, któ­ry pod ko­niec ży­cia nie chciał z nim zbyt­nio roz­ma­wiać. Od mie­się­cy mi­ja­li się i ża­den nie pla­no­wał do dru­gie­go na­wet za­dzwo­nić. O śmier­ci taty De­xter do­wie­dział się od zna­jo­me­go ko­mi­sa­rza, któ­ry za­te­le­fo­no­wał do nie­go tego dnia. Mil­ton Mo­ore zo­stał od­na­le­zio­ny w swo­jej no­wo­jor­skiej wil­li. Le­żał w łóż­ku do mo­men­tu, aż któ­re­goś ran­ka sprzą­tacz­ka od­na­la­zła jego zwło­ki. Wy­nik sek­cji wy­klu­czył udział osób trze­cich. Ra­port wy­ka­zał, że w mó­zgu Mil­to­na Mo­ore’a rósł tęt­niak, któ­ry w koń­cu pękł, gdy ten za­padł w sen. Roz­wi­jał się bez­ob­ja­wo­wo przez wie­le lat, aż w koń­cu stał się przy­czy­ną jego śmier­ci.

***

Gdy dzień chy­lił się ku koń­co­wi, zmę­czo­ny i roz­draż­nio­ny De­xter wpa­ko­wał się za kie­row­ni­cę swo­je­go czar­ne­go Do­dge’a Char­ge­ra, któ­ry przy­wo­dził na myśl słyn­ne fil­my ak­cji. Po­nie­kąd jego fa­scy­na­cja roz­po­czę­ła się wła­śnie od nich i Do­mi­ni­ca To­ret­to, któ­ry jeź­dził wer­sją z dzie­więć­set sie­dem­dzie­sią­te­go, nie­co bar­dziej zmo­dy­fi­ko­wa­ną, z cha­rak­te­ry­stycz­ny­mi fel­ga­mi i spor­to­wym tu­ne­lem. Ale De­xter tego nie po­trze­bo­wał. Ku­pił od­po­wied­nik pro­sto z sa­lo­nu z im­po­nu­ją­cą mocą po­nad sied­miu­set koni me­cha­nicz­nych w wer­sji SRT Hel­l­cat.

Gdy od­pa­lił sil­nik, prócz przy­jem­ne­go dla uszu mru­cze­nia w au­cie roz­brzmia­ły tak­że nuty jego ulu­bio­nej skła­dan­ki. Nie­co mrocz­nej i kli­ma­tycz­nej, spo­koj­nej jak on sam. Pie­ści­ły jego zmy­sły, czę­ścio­wo od­ga­nia­jąc ból po stra­cie ojca.

– Jesz­cze tyl­ko chwi­la szop­ki i bę­dzie po wszyst­kim – po­wta­rzał so­bie, pusz­cza­jąc pio­sen­kę w za­pę­tle­niu.

Mu­siał po­ja­wić się na mo­ment na sty­pie, nim w koń­cu bę­dzie mógł za­koń­czyć ten trud­ny etap i wró­cić do swo­je­go pu­ste­go, ci­che­go domu.

***

Wie­dział, że nie po­wi­nien pić, a mimo to umo­czył usta w al­ko­ho­lu. Le­d­wo co, a jed­nak. Po­trze­bo­wał cho­ciaż ja­kiejś imi­ta­cji jego sma­ku. Oparł umię­śnio­ne przed­ra­mio­na o kon­tu­ar baru i zli­zał po­zo­sta­łość whi­sky z warg. Za­nim ko­go­kol­wiek usły­szał, po­czuł klep­nię­cie w ra­mię. Skrzy­wił się lek­ko i uniósł wzrok. Spoj­rzał w czar­ne jak wę­giel oczy, uśmie­cha­jąc się lek­ko.

– Jak się trzy­masz? – Ric­car­do przy­siadł na stoł­ku tuż obok nie­go.

Jego naj­lep­szy przy­ja­ciel był wy­so­ki i po­tęż­ny, pra­wie dzie­sięć cen­ty­me­trów wyż­szy od nie­go. Mie­rzył po­nad dwa me­try i gdzie­kol­wiek się nie po­ja­wiał, za­wsze roz­ta­czał do­oko­ła aurę ta­jem­ni­cy i cho­ler­ne­go nie­bez­pie­czeń­stwa. Lu­dzie drże­li na samą myśl o tym, że na nich spo­glą­da.

Ina­czej było z Vi­ta­lim, któ­ry prze­cze­sał dło­nią wło­sy w od­cie­niach ciem­ne­go blon­du i po­słał w jego stro­nę cie­pły, po­ro­zu­mie­waw­czy uśmiech. Przy­po­mi­nał ra­czej an­giel­skie­go lor­da, chłop­ca z wyż­szych sfer niż pra­wą rękę sze­fa no­wo­jor­skiej ma­fii. Roz­siadł się po jego le­wej stro­nie. W szy­tym na mia­rę gra­fi­to­wym gar­ni­tu­rze w prąż­ki wy­glą­dał tego wie­czo­ru jak żyw­cem wy­ję­ty z okład­ki mo­do­we­go ma­ga­zy­nu. Za­mó­wił wód­kę z lo­dem, a gdy bar­man po­dał mu szklan­kę, po­dzię­ko­wał ski­nie­niem gło­wy.

– Ja­koś – od­burk­nął Mo­ore. – Nie za cie­ka­wie, je­śli mam być szcze­ry. Nie prze­pa­da­łem za nim, ale mia­łem tyl­ko jego. Te­raz zo­sta­łem kom­plet­nie sam.

– To zro­zu­mia­łe. Stra­ci­łeś ojca. To ra­czej nie po­wód do ra­do­ści – za­uwa­żył Ric­car­do.

– Po­wiedz­my… Na­wet nie wiem, dla­cze­go jest mi przy­kro. Nie mie­li­śmy zbyt do­brych kon­tak­tów.

– Bo obaj ży­li­ście swo­imi fir­ma­mi – wtrą­cił Bru­no.

– Wszy­scy go lu­bi­li – przy­znał Mar­chet­ti. – Choć w su­mie to nie wiem dla­cze­go. Był z nie­go ka­wał chu­ja.

– Szko­da tyl­ko, że dzi­siaj tego nie oka­zu­ją. Nie ma tu żad­ne­go z jego przy­ja­ciół. Cie­ka­we dla­cze­go… – wy­sa­pał De­xter.

– W ta­kich sy­tu­acjach wi­dać, kto był praw­dzi­wym przy­ja­cie­lem, a kto to­le­ro­wał go tyl­ko ze wzglę­du na jego pie­nią­dze. W tym przy­pad­ku jed­nak wy­gra­ło to dru­gie.

– Za­wsze tak jest – za­uwa­żył Bru­no. – Kasa przy­cią­ga przy­jaź­nie. Póź­niej się oka­zu­je, że to tyl­ko mrzon­ki. A w szcze­gól­no­ści przy­cią­ga la­ski. Dla­te­go ni­g­dy nie po­ka­zuj tego, ile masz kasy – po­le­cił, wbi­ja­jąc w ra­mię De­xte­ra pa­lec wska­zu­ją­cy. – Je­śli taka do­wie się, że je­steś mi­liar­de­rem, masz prze­je­ba­ne.

– Wi­dzia­łeś te bab­ki, któ­re na nas spo­glą­da­ją? Te w rogu? – mruk­nął Mar­chet­ti i skrzy­wił się lek­ko. Sta­le ko­goś ob­ser­wo­wał, we­szło mu to już w na­wyk.

– Taa. – De­xter po­słał mu pe­łen po­li­to­wa­nia uśmiech. – Szko­da ga­dać.

– Kto to? – spy­tał za­cie­ka­wio­ny jego re­ak­cją Bru­no.

– Ta ruda to ko­chan­ka ojca – stwier­dził bez­na­mięt­nym to­nem. – Ma­di­son Gre­en. A te obok to jej sio­stra i ku­zyn­ka. Nie wiem, dla­cze­go dziś tu przy­szły. To zwy­kła dziw­ka, z któ­rą kie­dyś oj­ciec zdra­dzał mat­kę. Pew­nie li­czy na spa­dek.

– Twój oj­ciec miał ko­chan­kę? – Ric­car­do był wy­raź­nie za­sko­czo­ny jego sło­wa­mi. – Ni­g­dy o niej nie wspo­mi­na­łeś.

– To ra­czej nie te­mat do dumy.

– Ale przy­naj­mniej cie­ka­wy – za­kpił Vi­ta­li.

– Cho­ciaż tyle.

– Za­sta­na­wiam się, ile jesz­cze cie­ka­wych smacz­ków z jego ży­cia wyj­dzie po la­tach.

– Pew­nie cał­kiem spo­ro.

– Nie zdzi­wił­bym się.

– Ta­kie ży­cie – mruk­nął Bru­no.

– Jego praw­nik już się od­zy­wał? – Ric­car­do upił łyk whi­sky, a po­tem po­wró­cił wzro­kiem do przy­ja­cie­la.

– Tak. W pią­tek od­czy­ta­nie te­sta­men­tu – jęk­nął Mo­ore. – Nie mam ocho­ty tam być. Na­wet nie wiem, po co zgo­dzi­łem się na tę szop­kę. I tak do­sta­nę wszyst­ko, co miał…

– Skąd wiesz?

– Se­rio? – Bru­no uniósł brew.

– Kil­ka mie­się­cy przed śmier­cią wspo­mniał o tym pod­czas krót­kiej roz­mo­wy. Je­śli nic się nie zmie­ni­ło, je­stem jego je­dy­nym spad­ko­bier­cą – wy­ja­śnił mar­kot­nym to­nem.

– To chy­ba do­bra in­for­ma­cja?

– Nie cie­szysz się? – spy­tał Vi­ta­li.

– Mam tyle swo­jej kasy, że nie zdo­łam jej wy­dać do śmier­ci. A te­raz jesz­cze będę mu­siał za­jąć się nie­ru­cho­mo­ścia­mi ojca i fir­mą. Same kło­po­ty. Nie chcę ich. Wolę to, na co sam za­pra­co­wa­łem. Nie po­trze­bu­ję jego ak­ty­wów.

– W ra­zie cze­go masz nas. Po­mo­że­my – stwier­dził Ric­car­do.

– Ja­sne. Jak coś, to za­wsze mogę za­opie­ko­wać się jed­ną z nie­ru­cho­mo­ści – za­żar­to­wał Vi­ta­li.

– Z pew­no­ścią.

– Nie po­wie­rzył­bym ci żad­nych nie­ru­cho­mo­ści – wtrą­cił Ric­car­do. – Każ­dą jed­ną do­pro­wa­dzisz do ru­iny.

– Bar­dzo, kur­wa, za­baw­ne.

De­xter mruk­nął coś i przy­mknął na mo­ment po­wie­ki. Uwiel­biał ich kon­wer­sa­cje i prze­ko­ma­rza­nia, lecz w tym mo­men­cie pra­gnął znik­nąć. Wsiąść do auta i wró­cić do swo­je­go domu w le­sie.

– Mam ocho­tę stąd iść – jęk­nął. – Czu­ję się jak mał­pa w zoo. Wszy­scy się na mnie ga­pią.

– Je­śli chcesz, mo­że­my się za­wi­nąć… Je­chać gdzieś, gdzie…

Wy­po­wiedź Bru­na prze­rwał gło­śny dźwięk te­le­fo­nu Mo­ore’a. Szyb­ko wy­su­nął apa­rat z kie­sze­ni i zer­k­nął na ekran. Igno­ru­jąc kar­cą­cy wzrok po­zo­sta­łych go­ści, ode­brał po­łą­cze­nie. Miał gdzieś to, co so­bie o nim po­my­ślą.

– Mamy pro­blem – usły­szał. Brad Cha­bert, szef dzia­łu cy­ber­bez­pie­czeń­stwa w jego fir­mie, brzmiał na zde­ner­wo­wa­ne­go.

– Nie mo­żesz po­cze­kać z tym do ju­tra? – Od­chrząk­nął. Nie za bar­dzo miał ocho­tę w ta­kiej chwi­li na dra­ma­ty zwią­za­ne z fir­mą. Prze­tarł dło­nią oczy, cze­ka­jąc na wy­ja­śnie­nia swo­je­go bez­po­śred­nie­go pod­wład­ne­go.

– No wła­śnie nie bar­dzo.

– Co tym ra­zem? – wark­nął, czu­jąc, jak gniew po­wo­li za­czy­na roz­py­chać jego żyły.

– Do­szło do ata­ku…

Nie mu­siał mó­wić nic wię­cej.

Brad pró­bo­wał mu w skró­cie wy­tłu­ma­czyć, co się sta­ło, lecz De­xter już go nie słu­chał. Wy­star­czy­ło, by wspo­mniał o kra­dzie­ży da­nych jed­nej z naj­więk­szych kan­ce­la­rii ad­wo­kac­kich w No­wym Jor­ku.

– Będę za chwi­lę – prze­rwał De­xter męż­czyź­nie i po­de­rwał się z miej­sca.

Po­że­gnał przy­ja­ciół i wsiadł do auta, by kwa­drans póź­niej po­ja­wić się na rogu 42nd Stre­et i Van­der­bilt Ave­nue, przed prze­szklo­nym bu­dyn­kiem no­wo­jor­skiej sie­dzi­by Mo­ore Lab. Za­par­ko­wał na swo­im miej­scu, po­pra­wił poły czar­nej ma­ry­nar­ki i wszedł do bu­dyn­ku, ki­wa­jąc gło­wą w stro­nę ochro­ny.

Za­po­wia­dał się cięż­ki wie­czór.

De­xter miał tyl­ko na­dzie­ję, że uda mu się ogar­nąć ja­koś ten baj­zel.

***

– Nie mogę uwie­rzyć, że to spie­przy­li­ście. Pod­sta­wo­wą, kur­wa, tak dzie­cin­ną rzecz. Prze­cież to są je­ba­ne pod­sta­wy! Nic skom­pli­ko­wa­ne­go! Więc ja­kim… ja­kim cu­dem zo­sta­wi­li­ście furt­kę? No, kur­wa, ja­kim!? – grzmiał, za­ci­ska­jąc pal­ce na ra­por­cie, któ­ry przed sobą miał. Był tak bar­dzo zły, a jego smęt­ny na­strój do­dat­ko­wo tyl­ko po­głę­bił wy­buch zło­ści.

Brad mil­czał. Tak samo jak czte­rech po­zo­sta­łych sze­fów dzia­łów, któ­rych do sie­bie we­zwał. Sta­li i spo­glą­da­li na nie­go z pew­ną oba­wą o swo­je stoł­ki. I do­brze. Za­słu­ży­li, by ich wy­je­bał na bruk. I ten, kto do­pu­ścił się tak ra­żą­ce­go błę­du, z pew­no­ścią po­nie­sie kon­se­kwen­cje. De­xter był tego pe­wien. Sko­ro już Cha­bert ścią­gnął go tu z po­grze­bu ojca, za­mie­rzał te­raz zro­bić po­rzą­dek.

– Ste­phen Ro­oth pla­nu­je po­zwać Mo­ore Lab – po­in­for­mo­wał zgro­ma­dzo­nych.

– Co?

– Ale…

A czy to tak dziw­ne? – po­my­ślał. Na jego miej­scu z pew­no­ścią zro­bił­by tak samo.

– Prze­cież…

– A w ogó­le może? – spy­tał sto­ją­cy obok Cha­ber­ta bru­net.

– Oczy­wi­ście, że może. A w czym tu wi­dzisz pro­blem? – wark­nął Mo­ore, spo­glą­da­jąc z roz­cza­ro­wa­niem na Phi­lip­pa Crow­neya, sze­fa dzia­łu Bu­si­ness In­tel­li­gen­ce, zaj­mu­ją­ce­go się zbie­ra­niem i ana­li­zą da­nych. Był cho­ler­nie in­te­li­gent­ny, ale, jak wi­dać, ota­cza­ją­cej ich rze­czy­wi­sto­ści nie ogar­niał.

– Wyjdź­cie. Mu­szę za­dzwo­nić do Ro­otha i ogar­nąć ja­koś ten baj­zel – za­żą­dał.

Męż­czyź­ni nie dys­ku­to­wa­li. Od­da­li­li się po­spiesz­nie. Tyl­ko Cha­bert po­zwo­lił so­bie na to, by po­zo­stać w ga­bi­ne­cie De­xte­ra. Pod­szedł do jego biur­ka i oparł dło­nie o szkla­ny blat.

– Któ­ry z pra­cow­ni­ków był od­po­wie­dzial­ny za spra­wy bez­pie­czeń­stwa kan­ce­la­rii Ro­otha? – spy­tał z iry­ta­cją Mo­ore.

– Jed­na taka mło­da… Niby in­ży­nier do spraw bez­pie­czeń­stwa, a po­peł­nia pod­sta­wo­we błę­dy.

– Od jak daw­na tu pra­cu­je? – spy­tał, choć w su­mie nie­wie­le go to in­te­re­so­wa­ło. Już nie­ba­wem nie bę­dzie to jego spra­wą.

– Za­czę­ła od razu po stu­diach. Może ja­kieś dwa lata – od­parł Cha­bert. – Do tej pory nie było z nią pro­ble­mów.

– Na pew­no?

– Tak. Była moją bez­po­śred­nią pod­wład­ną. Mło­da, zdol­na, pra­co­wi­ta.

Mo­ore prze­wró­cił ocza­mi, wy­kli­na­jąc pra­cow­ni­cę pod no­sem, a po­tem wró­cił spoj­rze­niem do ra­por­tu. Czym były dwa lata pra­cy w po­rów­na­niu z kil­ku­na­sto­ma la­ta­mi jego do­świad­cze­nia? Sam ni­g­dy nie po­peł­nił­by tak dzie­cin­ne­go błę­du. Na­wet w środ­ku nocy, wy­bu­dzo­ny ze snu, po­tra­fił­by to ogar­nąć. Jak wi­dać, za­trud­nił ko­goś, kto temu nie spro­stał.

– I to wła­śnie jest ar­gu­ment za tym, by nie za­trud­niać tak mło­dych osób – stwier­dził.

Cha­bert w od­po­wie­dzi mruk­nął coś nie­skład­nie, lecz De­xter już włą­czył te­le­fon i zi­gno­ro­wał swo­je­go roz­mów­cę. Wy­stu­kał wia­do­mość do Vi­ta­lie­go, któ­ry po raz ko­lej­ny py­tał, czy wszyst­ko gra. Ra­zem z Ric­car­dem zmar­twi­li się, bo tak szyb­ko opu­ścił sty­pę. Do­my­śli­li się, że to, co wy­da­rzy­ło się w fir­mie, mu­sia­ło być waż­ne. Cho­ler­nie waż­ne. W prze­ciw­nym ra­zie zo­stał­by z nimi, by wspo­mi­nać ojca.

De­xter zmu­sił się, by po­now­nie spoj­rzeć w kie­run­ku miej­sca, gdzie na­dal stał Cha­bert.

– Wiem, że jest póź­no, ale po­proś Sarę, by za­dzwo­ni­ła do ko­goś z dzia­łu kadr i przy­go­to­wa­ła wy­po­wie­dze­nie – po­in­stru­ował męż­czy­znę.

– A mu­szę te­raz?

– Tak.

Cha­bert wy­wró­cił ocza­mi i mruk­nął znu­dzo­nym gło­sem:

– Stan­dar­do­we?

– Za to, co od­wa­li­ła? – za­kpił Mo­ore. – Dys­cy­pli­nar­kę z wpi­sem do akt.

– Se­rio? Ale…

– Nie po­zwo­lę, by inna fir­ma sta­ła się ofia­rą nie­kom­pe­ten­cji ja­kiejś gów­nia­ry – wtrą­cił De­xter ze zło­ścią.

Cha­bert prze­łknął gło­śno śli­nę.

Znał Wa­ver­ly i nie do koń­ca po­do­ba­ło mu się, jak za­koń­czy pra­cę w Mo­ore Lab. Na­wet je­śli spie­przy­ła ochro­nę ser­we­rów Ro­otha, wi­dział w niej po­ten­cjał.

– Ja­sne. Jesz­cze dziś je otrzy­ma – obie­cał wbrew so­bie.

– Wspa­nia­le. A te­raz zejdź mi z oczu, mu­szę na­pra­wić to, co spie­przy­ła ta ma­ło­la­ta.