MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
nowość
Nie analizuj każdej rozmowy - ebook
Wracasz myślami do każdej rozmowy? Analizujesz ton głosu, pojedyncze słowa i reakcje innych, zastanawiając się, czy nie powiedziałeś czegoś niewłaściwego? „Nie analizuj każdej rozmowy” to praktyczny poradnik dla osób, które zbyt długo rozpamiętują spotkania, wiadomości i codzienne kontakty. Pomoże Ci odróżnić fakty od domysłów, ograniczyć potrzebę aprobaty i przestać brać odpowiedzialność za każdą cudzą reakcję. Dowiesz się, jak odzyskać spokój po rozmowie, zaufać własnej ocenie i pozwolić relacjom być zwyczajnymi. Nie musisz wiedzieć, co pomyśleli inni, aby czuć się dobrze ze sobą.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Poradniki |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| Rozmiar pliku: | 490 KB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
Rozdział 1
DLACZEGO CIĄGLE WRACASZ DO TEGO, CO POWIEDZIAŁEŚ
Wracasz do domu po spotkaniu, które przebiegło całkiem dobrze. Rozmawialiście, śmialiście się, nikt nie wyszedł obrażony, nie doszło do kłótni ani niezręcznej sceny. Początkowo nawet nie zastanawiasz się nad tym, co powiedziałeś. Dopiero później, gdy zdejmujesz kurtkę albo przygotowujesz coś do jedzenia, przypominasz sobie jeden żart.
W tamtej chwili wszyscy się uśmiechnęli. Teraz jednak zaczynasz się zastanawiać, czy śmiech nie był wymuszony. Może żart zabrzmiał niestosownie. Może ktoś poczuł się urażony, ale postanowił tego nie pokazywać. Przypominasz sobie twarz jednej osoby. Wydaje Ci się, że przez moment spoważniała. Nie jesteś pewien, czy naprawdę tak było, lecz sama możliwość wystarcza, aby uruchomić kolejne pytania.
Po kilku minutach zwyczajna rozmowa zmienia się w problem, który musisz rozwiązać.
Umysł nie lubi niedokończonych historii. Kiedy nie wie, co ktoś pomyślał, próbuje uzupełnić brakujące informacje. Gdy reakcja rozmówcy nie była całkowicie jednoznaczna, zaczyna szukać jej ukrytego znaczenia. Chce ustalić, czy wszystko jest w porządku, ponieważ niepewność traktuje jak sygnał, że coś mogło pójść źle.
Dotyczy to szczególnie sytuacji społecznych. Relacje z innymi ludźmi mają dla nas ogromne znaczenie. Chcemy być akceptowani, rozumiani i traktowani poważnie. Nawet jeśli uważamy się za niezależnych, nadal zależy nam na tym, aby nie zostać odrzuconym, wyśmianym albo źle ocenionym. Dlatego umysł zwraca szczególną uwagę na każdą reakcję, która może świadczyć o zmianie czyjegoś nastawienia.
Problem zaczyna się wtedy, gdy próbujesz odnaleźć pewność w sytuacji, która nie może Ci jej dać.
Nie masz już dostępu do tamtej chwili. Nie możesz ponownie usłyszeć tonu wszystkich głosów ani dokładnie zobaczyć każdej twarzy. Korzystasz jedynie ze wspomnienia, a wspomnienie nie jest nagraniem. Zmienia się pod wpływem emocji. Im bardziej się niepokoisz, tym więcej niepokojących szczegółów zaczynasz w nim dostrzegać.
Na początku pamiętasz zwyczajny uśmiech. Po chwili wydaje Ci się, że był nieco napięty. Później zaczynasz podejrzewać, że druga osoba uśmiechnęła się tylko z grzeczności. Nie zdobyłeś żadnej nowej informacji, a mimo to Twoja interpretacja staje się coraz bardziej negatywna.
Możesz sądzić, że w ten sposób zwiększasz swoją samoświadomość. Przecież analizujesz własne zachowanie, próbujesz zauważyć błędy i zastanawiasz się nad uczuciami innych osób. Brzmi to jak odpowiedzialność i dojrzałość. Istnieje jednak wyraźna różnica między refleksją a rozpamiętywaniem.
Refleksja zadaje konkretne pytanie i przyjmuje odpowiedź. Czy powiedziałem coś, co mogło kogoś zranić? Jeśli tak, mogę przeprosić. Czy przerwałem komuś kilka razy? Jeśli to zauważyłem, podczas kolejnej rozmowy postaram się uważniej słuchać. Czy podzieliłem się informacją, którą powinienem zachować dla siebie? Jeśli tak, mogę spróbować naprawić sytuację.
Rozpamiętywanie nie kończy się na odpowiedzi. Nawet jeśli nie znajdujesz żadnego wyraźnego błędu, nadal szukasz. Zastanawiasz się, czy czegoś nie przeoczyłeś. Powtarzasz rozmowę, zmieniasz znaczenie poszczególnych słów i tworzysz kolejne wersje wydarzeń. Nie chodzi już o wyciągnięcie wniosku. Chodzi o osiągnięcie całkowitej pewności, że nikt nie pomyślał o Tobie niczego złego.
Takiej pewności nie można osiągnąć.
DLACZEGO CIĄGLE WRACASZ DO TEGO, CO POWIEDZIAŁEŚ
Wracasz do domu po spotkaniu, które przebiegło całkiem dobrze. Rozmawialiście, śmialiście się, nikt nie wyszedł obrażony, nie doszło do kłótni ani niezręcznej sceny. Początkowo nawet nie zastanawiasz się nad tym, co powiedziałeś. Dopiero później, gdy zdejmujesz kurtkę albo przygotowujesz coś do jedzenia, przypominasz sobie jeden żart.
W tamtej chwili wszyscy się uśmiechnęli. Teraz jednak zaczynasz się zastanawiać, czy śmiech nie był wymuszony. Może żart zabrzmiał niestosownie. Może ktoś poczuł się urażony, ale postanowił tego nie pokazywać. Przypominasz sobie twarz jednej osoby. Wydaje Ci się, że przez moment spoważniała. Nie jesteś pewien, czy naprawdę tak było, lecz sama możliwość wystarcza, aby uruchomić kolejne pytania.
Po kilku minutach zwyczajna rozmowa zmienia się w problem, który musisz rozwiązać.
Umysł nie lubi niedokończonych historii. Kiedy nie wie, co ktoś pomyślał, próbuje uzupełnić brakujące informacje. Gdy reakcja rozmówcy nie była całkowicie jednoznaczna, zaczyna szukać jej ukrytego znaczenia. Chce ustalić, czy wszystko jest w porządku, ponieważ niepewność traktuje jak sygnał, że coś mogło pójść źle.
Dotyczy to szczególnie sytuacji społecznych. Relacje z innymi ludźmi mają dla nas ogromne znaczenie. Chcemy być akceptowani, rozumiani i traktowani poważnie. Nawet jeśli uważamy się za niezależnych, nadal zależy nam na tym, aby nie zostać odrzuconym, wyśmianym albo źle ocenionym. Dlatego umysł zwraca szczególną uwagę na każdą reakcję, która może świadczyć o zmianie czyjegoś nastawienia.
Problem zaczyna się wtedy, gdy próbujesz odnaleźć pewność w sytuacji, która nie może Ci jej dać.
Nie masz już dostępu do tamtej chwili. Nie możesz ponownie usłyszeć tonu wszystkich głosów ani dokładnie zobaczyć każdej twarzy. Korzystasz jedynie ze wspomnienia, a wspomnienie nie jest nagraniem. Zmienia się pod wpływem emocji. Im bardziej się niepokoisz, tym więcej niepokojących szczegółów zaczynasz w nim dostrzegać.
Na początku pamiętasz zwyczajny uśmiech. Po chwili wydaje Ci się, że był nieco napięty. Później zaczynasz podejrzewać, że druga osoba uśmiechnęła się tylko z grzeczności. Nie zdobyłeś żadnej nowej informacji, a mimo to Twoja interpretacja staje się coraz bardziej negatywna.
Możesz sądzić, że w ten sposób zwiększasz swoją samoświadomość. Przecież analizujesz własne zachowanie, próbujesz zauważyć błędy i zastanawiasz się nad uczuciami innych osób. Brzmi to jak odpowiedzialność i dojrzałość. Istnieje jednak wyraźna różnica między refleksją a rozpamiętywaniem.
Refleksja zadaje konkretne pytanie i przyjmuje odpowiedź. Czy powiedziałem coś, co mogło kogoś zranić? Jeśli tak, mogę przeprosić. Czy przerwałem komuś kilka razy? Jeśli to zauważyłem, podczas kolejnej rozmowy postaram się uważniej słuchać. Czy podzieliłem się informacją, którą powinienem zachować dla siebie? Jeśli tak, mogę spróbować naprawić sytuację.
Rozpamiętywanie nie kończy się na odpowiedzi. Nawet jeśli nie znajdujesz żadnego wyraźnego błędu, nadal szukasz. Zastanawiasz się, czy czegoś nie przeoczyłeś. Powtarzasz rozmowę, zmieniasz znaczenie poszczególnych słów i tworzysz kolejne wersje wydarzeń. Nie chodzi już o wyciągnięcie wniosku. Chodzi o osiągnięcie całkowitej pewności, że nikt nie pomyślał o Tobie niczego złego.
Takiej pewności nie można osiągnąć.
więcej..
