MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
-
nowość
Nie mam przyjaciół – jak poznawać ludzi, gdy jesteś dorosła - ebook
Nie mam przyjaciół – jak poznawać ludzi, gdy jesteś dorosła - ebook
Masz z kim zamienić kilka słów, ale nie masz do kogo zadzwonić w zwykły środowy wieczór? Dorosła samotność często nie oznacza braku ludzi. Może oznaczać brak kogoś, z kim można wyjść, porozmawiać naprawdę albo poczuć, że należy się do jakiegoś miejsca. Ta książka pomaga zrozumieć, jakiego rodzaju relacji naprawdę Ci brakuje i dlaczego przyjaźnie w dorosłym życiu powstają inaczej niż w szkole czy na studiach. Zamiast rady „wyjdź do ludzi” dostajesz spokojny, konkretny sposób budowania znajomości — od pierwszej rozmowy do bliższego kontaktu. Dowiesz się: • jak odróżnić brak dostępności, • bliskości i własnego kręgu, • wybrać miejsce do spotykania ludzi, • rozpocząć rozmowę, • przejść od znajomej do koleżanki, • zapraszać konkretnie, • mówić o sobie, • radzić sobie z odmową. Otrzymasz ćwiczenia i 13‑tygodniowy plan oparty na jednej godzinie tygodniowo. Nie potrzebujesz wielu osób. Potrzebujesz warunków, w których znajomość może stać się relacją.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Psychologia |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| Rozmiar pliku: | 10 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
STRONA REDAKCYJNA
NIE MAM PRZYJACIÓŁ.
Maja Rozan
© 2026 Maja Rozan. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Żadna część tej książki nie może być zwielokrotniana ani rozpowszechniana bez zgody autorki.
Wydanie pierwsze, 2026. Produkt cyfrowy.
ZASTRZEŻENIE. Ta książka nie jest poradą medyczną ani psychologiczną i nie zastępuje diagnozy, terapii ani konsultacji ze specjalistą. Opisane bohaterki są postaciami zbiorczymi — powstały z powtarzających się sytuacji, nie z historii konkretnych osób. Wszystkie imiona są fikcyjne.
JEŻELI DZIEJE SIĘ COŚ, CO WYKRACZA POZA ZAKRES PORADNIKA — jeżeli sama myśl o wyjściu do ludzi wywołuje objawy, których nie da się opanować, jeżeli od tygodni nie ma sił wstać z łóżka, jeżeli wracają myśli o tym, żeby zniknąć — ta książka nie wystarczy i nie ma udawać, że wystarczy.
Telefon zaufania dla osób dorosłych w kryzysie emocjonalnym: 116 123, całodobowo.
Centrum Wsparcia dla osób w kryzysie psychicznym: 800 702 222, całodobowo.
W sytuacji zagrożenia życia: 112.ZANIM ZACZNIEMY
Sobota, jedenasta rano. Masz wolny dzień, ładną pogodę i nikogo, do kogo mogłabyś napisać „idziesz na kawę?”.
To nie jest książka o samotności. To jest książka o czymś znacznie bardziej praktycznym: o tym, że w Twoim tygodniu nie ma ludzi, i o tym, co da się z tym zrobić.
Zdanie „nie mam przyjaciół” jest jednym z niewielu, których dorosła kobieta nie mówi na głos. Można powiedzieć, że jest się zmęczoną, że praca zjada życie, że nie układa się w domu. Tego jednego się nie mówi, bo brzmi jak przyznanie się do czegoś wstydliwego — jakby to była informacja o tym, jaka jesteś, a nie o tym, jak wygląda Twój tydzień.
To nie jest o Twoim charakterze
Zacznę od rzeczy, która zdejmuje z tej sprawy najwięcej.
Znajomości dorosłych nie rozsypują się dlatego, że ktoś jest nietowarzyski. Rozsypują się dlatego, że znikają miejsca, w których widywało się tych samych ludzi regularnie.
W szkole i na studiach spotykałaś te same twarze dwieście dni w roku i nie musiałaś w tej sprawie kiwnąć palcem. Potem przyszła praca, dom, dzieci, kredyt i dojazdy — i ta jedna rzecz, która robiła wszystko za Ciebie, po prostu zniknęła.
Nie zmieniłaś się. Zmienił się rozkład Twojego tygodnia.
Czego ta książka nie robi
Nie każe Ci pracować nad sobą.
Nie mówi, żebyś była bardziej otwarta, wychodziła ze strefy komfortu ani stawała się najlepszą wersją siebie. To są trzy najczęstsze rady w tej sprawie i wszystkie trzy mówią to samo: nie masz ludzi, bo za mało się starasz. To nieprawda i pokażę, dlaczego.
Nie obiecuje, że znajdziesz przyjaciółkę na całe życie. Przyjaźń nie powstaje na zamówienie i nikt nie umie jej zagwarantować.
Nie zajmuje się randkami. Szukanie partnera to inna sprawa i inne miejsca — a mylenie jednego z drugim jest jednym z najczęstszych powodów, dla których poszukiwanie znajomych kończy się rozczarowaniem.
Co robi
Nazywa mechanizm, dzięki któremu przyjaźnie w ogóle powstają — i pokazuje, których jego elementów w Twoim tygodniu po prostu nie ma.
Tłumaczy, dlaczego jednorazowe wyjścia, warsztaty i „wyjdź do ludzi” nie działają, i to nie z Twojej winy.
Rozdziela trzy różne braki, które nazywa się jednym słowem, bo każdy z nich uzupełnia się czym innym.
I daje plan na trzynaście tygodni, który mieści się w jednej godzinie tygodniowo.
Jak to czytać
Po kolei, przynajmniej całą pierwszą część — bo drugi rozdział rozstrzyga, dlaczego dotychczasowe próby nie wychodziły, a piąty rozstrzyga, czego Ci właściwie brakuje.
Są tu miejsca, w których proszę Cię, żebyś się zatrzymała i czegoś o sobie zauważyła. To wystarczy, żeby ta książka zadziałała.
I nie musisz robić z niej nic od razu. Można przeczytać do końca, odłożyć i wrócić za rok.ROZDZIAŁ 1NIE MAM PRZYJACIÓŁ
Powiedziałaś to kiedykolwiek komuś na głos? Prawdopodobnie nie i to samo w sobie coś mówi.
Można powiedzieć, że jest się zmęczoną. Można powiedzieć, że praca zjada życie, że w domu nie układa się najlepiej, że nie ma się czasu na nic. Wszystko to są zdania, które wypowiada się przy kawie i nikt nie robi wielkich oczu.
„Nie mam przyjaciół” jest inne. Brzmi jak przyznanie się do wady charakteru — i dlatego, kiedy ktoś pyta „to co, spotykasz się z kimś, wychodzisz gdzieś?”, odpowiadasz „a wiesz, jakoś nie ma czasu”.
Dlaczego to zdanie tak uwiera
Bo jako jedyne w całej tej sprawie brzmi jak informacja o Tobie.
Kiedy mówisz, że jesteś zmęczona, opisujesz sytuację. Kiedy mówisz, że nie masz z kim wyjść, wydaje się, że opisujesz siebie: że widocznie coś jest z Tobą nie tak, skoro inni jakoś mają.
I dokładnie to przekonanie robi w tej sprawie najwięcej szkody. Nie dlatego, że jest bolesne. Dlatego, że jest FAŁSZYWE, a mimo to skutecznie powstrzymuje przed jakimkolwiek ruchem — bo skoro problem jest we mnie, to najpierw musiałabym się zmienić, a to jest zadanie na lata.
_Kiedy ostatnio powiedziałaś komuś, że nie masz z kim wyjść?_
Sylwia i sobota
Sylwia, czterdzieści dziewięć lat, przeprowadziła się trzy lata temu za pracą do innego miasta.
W tygodniu jest dobrze. Biuro, ludzie, obiad w kantynie, ktoś opowiada o wakacjach, ktoś narzeka na szefa. Sylwia wraca do domu zmęczona i zadowolona.
Problem zaczyna się w piątek o siedemnastej. Od tej godziny do poniedziałku rano Sylwia nie zamienia z nikim ani słowa poza „poproszę bez torebki” przy kasie.
Pierwszego roku uznała, że tak już jest po przeprowadzce i że się ułoży. Drugiego roku zaczęła się zastanawiać, czy to nie jest o niej. Trzeciego przestała chodzić na firmowe wyjścia, bo poczuła, że wypada z rozmów, których nie zna.
Sylwia nie jest nietowarzyska. Ma za sobą dwadzieścia lat życia pełnego ludzi. Ona po prostu przeniosła się do miejsca, w którym nie ma ani jednego punktu, gdzie widuje tych samych ludzi regularnie — poza pracą, w której wszyscy o siedemnastej rozjeżdżają się do własnych domów.
Ile kobiet siedzi teraz w tej samej sytuacji
Jedna rzecz, zanim pójdziemy dalej.
Ta książka nie powstała z jednej historii. Powstała z tego, że pytanie „gdzie poznać nowych ludzi” jest jednym z najczęściej zadawanych, kiedy temat samotności jest już oswojony i przychodzi pytanie, co dalej.
Na forach wygląda to zawsze tak samo. Ktoś zakłada wątek zatytułowany „nie mam przyjaciół” albo „gdzie szukać znajomych po czterdziestce”, pisze trzy akapity o tym, że znajomi się wykruszyli, że praca jest zdalna, że dzieci dorosły — i pod spodem pojawia się kilkadziesiąt odpowiedzi od kobiet, które piszą „u mnie dokładnie tak samo”.
Kilkadziesiąt kobiet, z których każda uważała, że jest w tym sama.
To nie jest pocieszenie w stylu „inni też mają gorzej”. To jest informacja techniczna: jeżeli setki osób w tym samym wieku mają ten sam problem, to nie jest to problem charakteru. To jest problem sposobu, w jaki urządzone jest dorosłe życie.
Co robi ta książka z tym zdaniem
Nie zamierzam Cię przekonywać, że jest inaczej, niż jest.
Jeżeli nie masz z kim wyjść w sobotę, to nie ma sensu opowiadać, że przecież masz kolegów z pracy. Masz. Tylko nie o to chodzi.
Za to zamierzam Ci pokazać, skąd to się bierze — i to jest ciekawsze, niż się wydaje. Bo przyjaźnie dorosłych rządzą się mechaniką tak prostą, że aż niewygodną. Nie chodzi w niej o charakter, urok ani odwagę.
W następnym rozdziale rozkładam ten mechanizm na części. Od tego zależy cała reszta.
ZABIERZ ZE SOBĄ
„Nie mam przyjaciół” jako jedyne zdanie w tej sprawie brzmi jak informacja o Tobie — i dlatego się go nie mówi. A jest informacją o tym, jak wygląda Twój tydzień, a nie o tym, jaka jesteś.
NIE MAM PRZYJACIÓŁ.
Maja Rozan
© 2026 Maja Rozan. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Żadna część tej książki nie może być zwielokrotniana ani rozpowszechniana bez zgody autorki.
Wydanie pierwsze, 2026. Produkt cyfrowy.
ZASTRZEŻENIE. Ta książka nie jest poradą medyczną ani psychologiczną i nie zastępuje diagnozy, terapii ani konsultacji ze specjalistą. Opisane bohaterki są postaciami zbiorczymi — powstały z powtarzających się sytuacji, nie z historii konkretnych osób. Wszystkie imiona są fikcyjne.
JEŻELI DZIEJE SIĘ COŚ, CO WYKRACZA POZA ZAKRES PORADNIKA — jeżeli sama myśl o wyjściu do ludzi wywołuje objawy, których nie da się opanować, jeżeli od tygodni nie ma sił wstać z łóżka, jeżeli wracają myśli o tym, żeby zniknąć — ta książka nie wystarczy i nie ma udawać, że wystarczy.
Telefon zaufania dla osób dorosłych w kryzysie emocjonalnym: 116 123, całodobowo.
Centrum Wsparcia dla osób w kryzysie psychicznym: 800 702 222, całodobowo.
W sytuacji zagrożenia życia: 112.ZANIM ZACZNIEMY
Sobota, jedenasta rano. Masz wolny dzień, ładną pogodę i nikogo, do kogo mogłabyś napisać „idziesz na kawę?”.
To nie jest książka o samotności. To jest książka o czymś znacznie bardziej praktycznym: o tym, że w Twoim tygodniu nie ma ludzi, i o tym, co da się z tym zrobić.
Zdanie „nie mam przyjaciół” jest jednym z niewielu, których dorosła kobieta nie mówi na głos. Można powiedzieć, że jest się zmęczoną, że praca zjada życie, że nie układa się w domu. Tego jednego się nie mówi, bo brzmi jak przyznanie się do czegoś wstydliwego — jakby to była informacja o tym, jaka jesteś, a nie o tym, jak wygląda Twój tydzień.
To nie jest o Twoim charakterze
Zacznę od rzeczy, która zdejmuje z tej sprawy najwięcej.
Znajomości dorosłych nie rozsypują się dlatego, że ktoś jest nietowarzyski. Rozsypują się dlatego, że znikają miejsca, w których widywało się tych samych ludzi regularnie.
W szkole i na studiach spotykałaś te same twarze dwieście dni w roku i nie musiałaś w tej sprawie kiwnąć palcem. Potem przyszła praca, dom, dzieci, kredyt i dojazdy — i ta jedna rzecz, która robiła wszystko za Ciebie, po prostu zniknęła.
Nie zmieniłaś się. Zmienił się rozkład Twojego tygodnia.
Czego ta książka nie robi
Nie każe Ci pracować nad sobą.
Nie mówi, żebyś była bardziej otwarta, wychodziła ze strefy komfortu ani stawała się najlepszą wersją siebie. To są trzy najczęstsze rady w tej sprawie i wszystkie trzy mówią to samo: nie masz ludzi, bo za mało się starasz. To nieprawda i pokażę, dlaczego.
Nie obiecuje, że znajdziesz przyjaciółkę na całe życie. Przyjaźń nie powstaje na zamówienie i nikt nie umie jej zagwarantować.
Nie zajmuje się randkami. Szukanie partnera to inna sprawa i inne miejsca — a mylenie jednego z drugim jest jednym z najczęstszych powodów, dla których poszukiwanie znajomych kończy się rozczarowaniem.
Co robi
Nazywa mechanizm, dzięki któremu przyjaźnie w ogóle powstają — i pokazuje, których jego elementów w Twoim tygodniu po prostu nie ma.
Tłumaczy, dlaczego jednorazowe wyjścia, warsztaty i „wyjdź do ludzi” nie działają, i to nie z Twojej winy.
Rozdziela trzy różne braki, które nazywa się jednym słowem, bo każdy z nich uzupełnia się czym innym.
I daje plan na trzynaście tygodni, który mieści się w jednej godzinie tygodniowo.
Jak to czytać
Po kolei, przynajmniej całą pierwszą część — bo drugi rozdział rozstrzyga, dlaczego dotychczasowe próby nie wychodziły, a piąty rozstrzyga, czego Ci właściwie brakuje.
Są tu miejsca, w których proszę Cię, żebyś się zatrzymała i czegoś o sobie zauważyła. To wystarczy, żeby ta książka zadziałała.
I nie musisz robić z niej nic od razu. Można przeczytać do końca, odłożyć i wrócić za rok.ROZDZIAŁ 1NIE MAM PRZYJACIÓŁ
Powiedziałaś to kiedykolwiek komuś na głos? Prawdopodobnie nie i to samo w sobie coś mówi.
Można powiedzieć, że jest się zmęczoną. Można powiedzieć, że praca zjada życie, że w domu nie układa się najlepiej, że nie ma się czasu na nic. Wszystko to są zdania, które wypowiada się przy kawie i nikt nie robi wielkich oczu.
„Nie mam przyjaciół” jest inne. Brzmi jak przyznanie się do wady charakteru — i dlatego, kiedy ktoś pyta „to co, spotykasz się z kimś, wychodzisz gdzieś?”, odpowiadasz „a wiesz, jakoś nie ma czasu”.
Dlaczego to zdanie tak uwiera
Bo jako jedyne w całej tej sprawie brzmi jak informacja o Tobie.
Kiedy mówisz, że jesteś zmęczona, opisujesz sytuację. Kiedy mówisz, że nie masz z kim wyjść, wydaje się, że opisujesz siebie: że widocznie coś jest z Tobą nie tak, skoro inni jakoś mają.
I dokładnie to przekonanie robi w tej sprawie najwięcej szkody. Nie dlatego, że jest bolesne. Dlatego, że jest FAŁSZYWE, a mimo to skutecznie powstrzymuje przed jakimkolwiek ruchem — bo skoro problem jest we mnie, to najpierw musiałabym się zmienić, a to jest zadanie na lata.
_Kiedy ostatnio powiedziałaś komuś, że nie masz z kim wyjść?_
Sylwia i sobota
Sylwia, czterdzieści dziewięć lat, przeprowadziła się trzy lata temu za pracą do innego miasta.
W tygodniu jest dobrze. Biuro, ludzie, obiad w kantynie, ktoś opowiada o wakacjach, ktoś narzeka na szefa. Sylwia wraca do domu zmęczona i zadowolona.
Problem zaczyna się w piątek o siedemnastej. Od tej godziny do poniedziałku rano Sylwia nie zamienia z nikim ani słowa poza „poproszę bez torebki” przy kasie.
Pierwszego roku uznała, że tak już jest po przeprowadzce i że się ułoży. Drugiego roku zaczęła się zastanawiać, czy to nie jest o niej. Trzeciego przestała chodzić na firmowe wyjścia, bo poczuła, że wypada z rozmów, których nie zna.
Sylwia nie jest nietowarzyska. Ma za sobą dwadzieścia lat życia pełnego ludzi. Ona po prostu przeniosła się do miejsca, w którym nie ma ani jednego punktu, gdzie widuje tych samych ludzi regularnie — poza pracą, w której wszyscy o siedemnastej rozjeżdżają się do własnych domów.
Ile kobiet siedzi teraz w tej samej sytuacji
Jedna rzecz, zanim pójdziemy dalej.
Ta książka nie powstała z jednej historii. Powstała z tego, że pytanie „gdzie poznać nowych ludzi” jest jednym z najczęściej zadawanych, kiedy temat samotności jest już oswojony i przychodzi pytanie, co dalej.
Na forach wygląda to zawsze tak samo. Ktoś zakłada wątek zatytułowany „nie mam przyjaciół” albo „gdzie szukać znajomych po czterdziestce”, pisze trzy akapity o tym, że znajomi się wykruszyli, że praca jest zdalna, że dzieci dorosły — i pod spodem pojawia się kilkadziesiąt odpowiedzi od kobiet, które piszą „u mnie dokładnie tak samo”.
Kilkadziesiąt kobiet, z których każda uważała, że jest w tym sama.
To nie jest pocieszenie w stylu „inni też mają gorzej”. To jest informacja techniczna: jeżeli setki osób w tym samym wieku mają ten sam problem, to nie jest to problem charakteru. To jest problem sposobu, w jaki urządzone jest dorosłe życie.
Co robi ta książka z tym zdaniem
Nie zamierzam Cię przekonywać, że jest inaczej, niż jest.
Jeżeli nie masz z kim wyjść w sobotę, to nie ma sensu opowiadać, że przecież masz kolegów z pracy. Masz. Tylko nie o to chodzi.
Za to zamierzam Ci pokazać, skąd to się bierze — i to jest ciekawsze, niż się wydaje. Bo przyjaźnie dorosłych rządzą się mechaniką tak prostą, że aż niewygodną. Nie chodzi w niej o charakter, urok ani odwagę.
W następnym rozdziale rozkładam ten mechanizm na części. Od tego zależy cała reszta.
ZABIERZ ZE SOBĄ
„Nie mam przyjaciół” jako jedyne zdanie w tej sprawie brzmi jak informacja o Tobie — i dlatego się go nie mówi. A jest informacją o tym, jak wygląda Twój tydzień, a nie o tym, jaka jesteś.
więcej..
