Nie potrafię cię nienawidzić - ebook

PROLOG

Po­stu­ka­ła tip­sem w okien­ko te­stu. Raz, dru­gi. Po­ta­rła je, jak­by to mo­gło co­kol­wiek zmie­nić.

Nie zmie­ni­ło. Dru­ga kre­ska była zbyt wy­ra­źna, żeby po­zo­sta­wić miej­sce na ja­kie­kol­wiek wąt­pli­wo­ści. Po pro­stu tam wid­nia­ła, nie ro­bi­ąc so­bie nic z tego, że dla La­cey zna­czy­ła mniej wi­ęcej to samo, co na­de­jście bi­blij­nej apo­ka­lip­sy.

Od­blo­ko­wa­ła iPho­ne’a i za­częła wy­szu­ki­wać naj­bli­ższą ap­te­kę. Mu­sia­ła wzi­ąć ta­blet­kę. _Jak naj­szyb­ciej._ Nie mo­gła so­bie po­zwo­lić na trze­cie dziec­ko. Prze­cież wy­cho­wy­wa­ła już dwo­je bez­u­ży­tecz­nych dar­mo­zja­dów po­że­ra­jących wszyst­kie oszczęd­no­ści, a je­śli mia­ła­by być szcze­ra – nie chcia­ła żad­ne­go z nich.

Za­jście w ci­ążę w na­sto­let­nim wie­ku uwa­ża­ła za swo­ją naj­wi­ęk­szą ży­cio­wą po­ra­żkę. Ow­szem, jej były mąż nie po­sia­dał się z ra­do­ści i ko­chał có­recz­kę, ale La­cey mia­ła wra­że­nie, że ich zwi­ązek stra­cił przez to cały blask. Bran­don po­świ­ęcał ma­łej Pey­ton wi­ęk­szo­ść wol­ne­go cza­su, a prze­cież mó­głby spędzać go o wie­le przy­jem­niej z żoną.

Nie mó­wi­ąc już o tym, że gdy­by nie płacz­li­we: „Ta­tu­siu, wróć szyb­ko do domu”, to jej fa­cet na­dal by żył. A tak zo­sta­ła wdo­wą jesz­cze przed trzy­dziest­ką. O ile wcze­śniej cór­ka ją iry­to­wa­ła, to po tym nie mo­gła na nią pa­trzeć.

Cza­sa­mi mówi się, że ktoś ko­cha swo­je dziec­ko, ale go nie lubi. Ona nie czu­ła żad­nej z tych rze­czy – Pey­ton zwy­czaj­nie ją de­ner­wo­wa­ła. Za ka­żdym ra­zem, kie­dy jej mąż lub jego brat roz­pły­wa­li się nad małą, La­cey gry­zła za­zdro­ść.

Pó­źniej Bran­don uma­rł, a ona wpa­dła na któ­re­jś z im­prez i na świat przy­sze­dł jej syn. Chcia­ła zo­sta­wić go w szpi­ta­lu, ale sko­ńczy­ła w cia­snym miesz­ka­niu z dwój­ką ba­cho­rów i to wy­da­wa­ło się gor­sze od wszyst­kie­go, cze­go do tej pory do­świad­czy­ła.

Tyle do­bre­go, że Pey­ton była już na tyle ogar­ni­ęta, że da­wa­ła radę za­jąć się młod­szym bra­tem. La­cey nie ob­cho­dzi­ły szcze­gó­ły tego ukła­du. Do­pó­ki bez­pro­ble­mo­wo kon­ty­nu­owa­ła ży­cie, do któ­re­go przy­wy­kła, cór­ka mo­gła ba­wić się w tę całą ro­dzi­nę z ma­łym za­smar­ka­ńcem, pro­szę bar­dzo. Byle tyl­ko jej w to nie mie­sza­li.

– Wszyst­ko w po­rząd­ku, ko­cha­nie?

Na dźwi­ęk gło­su Hud­so­na, fa­ce­ta, któ­ry zmaj­stro­wał jej naj­now­szy pro­blem, o mało nie upu­ści­ła te­stu do to­a­le­ty. Zu­pe­łnie za­po­mnia­ła, że mężczy­zna cze­ka na nią za drzwia­mi.

– Za­raz wyj­dę, skar­be­ńku, nie przej­muj się!

Mia­ła szczęście, że na nie­go tra­fi­ła. Nie chcia­ła za­prze­pa­ścić tych wszyst­kich ty­go­dni ura­bia­nia go. Po­przed­nie wpad­ki usu­wa­ła i gdy­by nie to, że tym ra­zem nie po­my­śla­ła za­wcza­su o kup­nie no­wych ta­ble­tek, nie mia­ła­by pro­ble­mu.

Wes­tchnęła cier­pi­ęt­ni­czo. Dla­cze­go ta­kie rze­czy mu­sia­ły się przy­da­rzać wła­śnie jej?!

I wte­dy La­cey olśni­ło. Zda­wa­ła so­bie spra­wę z tego, że Hud­son jest w niej za­ko­cha­ny. Tak, wie­dzia­ła o tym aż za do­brze, ale z dru­giej stro­ny wie­dzia­ła rów­nież, że to w ka­żdej chwi­li może się sko­ńczyć. Te­le­fon, któ­ry trzy­ma­ła w dło­ni, za­pach dro­gich per­fum, zło­ty pie­rścio­nek z bry­lan­tem na jej pal­cu. Ko­la­cje w naj­lep­szych re­stau­ra­cjach i mężczy­zna trak­tu­jący ją tak, jak­by świat poza nią nie ist­niał. To było wszyst­ko, cze­go od lat pra­gnęła.

I to mo­gło się sko­ńczyć, gdy tyl­ko znu­dzi się Hud­so­no­wi. _Ale…_ Ten mężczy­zna ubó­stwiał swo­ją cór­kę. Był do bólu sku­pio­ny na ro­dzi­nie, cie­pło wy­ra­żał się na­wet o synu, któ­ry zda­wał się go żywo nie­na­wi­dzić.

Po­now­nie spoj­rza­ła na dwie kre­ski w okien­ku te­sto­wym. Prze­chy­li­ła gło­wę. _W su­mie…_

Po­pra­wi­ła w lu­ster­ku ma­ki­jaż, przy­wo­ła­ła na twarz uśmiech i ści­snęła w dło­ni test. Jesz­cze nie wie­dzia­ła, jak chce to uczy­nić, ale wszyst­ko po­wo­li kla­ro­wa­ło się w jej gło­wie. Mu­sia­ła po­świ­ęcić parę „przy­wi­le­jów”, ale je­śli dzi­ęki temu mia­ła sce­men­to­wać zwi­ązek… Była go­to­wa to zro­bić.

A dzie­cia­ki za­wsze mo­gła wy­słać do ja­ki­chś szkół. Naj­le­piej z in­ter­na­tem. Hud­son dys­po­no­wał na to środ­ka­mi.

Jed­nak mu­sia­ła po­go­dzić się z ich to­wa­rzy­stwem przy­naj­mniej w naj­bli­ższej per­spek­ty­wie. Ni­g­dy nie sądzi­ła, żeby by­cie po­strze­ga­ną jako ide­al­na part­ner­ka dla bo­ga­te­go praw­ni­ka wy­ma­ga po­ka­za­nia się w roli per­fek­cyj­nej mat­ki, ale da radę to ogar­nąć.

Hud­son cze­kał tuż za drzwia­mi. Krążył nie­spo­koj­nie po sy­pial­ni, kręcąc młyn­ka kciu­ka­mi. Nie było w tym nic dziw­ne­go, w ko­ńcu po­wie­dzia­ła mu, że go­rzej się po­czu­ła. Fa­cet wy­da­wał się aż prze­sad­nie opie­ku­ńczy względem niej, a ona… Cóż, ona ocze­ki­wa­ła do­kład­nie ta­kie­go trak­to­wa­nia.

I może jesz­cze po­zio­mu ży­cia, któ­ry mógł jej bez pro­ble­mu za­pew­nić.

– Jak się czu­jesz? – za­py­tał, do­pa­da­jąc do niej, gdy tyl­ko za­mknęła za sobą drzwi. – Wszyst­ko w po­rząd­ku? Po­trze­bu­jesz cze­goś? Może przy­nie­ść ci wody albo…

Uci­szy­ła go po­ca­łun­kiem. To wy­da­wa­ło się wła­ści­we, ale nie po­tra­fi­ła przy­wyk­nąć do tego, jak czu­je się w jego ra­mio­nach. Był mi­ęk­ki i ostro­żny. Nie mo­gła za­prze­czyć – to jej od­po­wia­da­ło. Lu­bi­ła być trak­to­wa­na jak ksi­ężnicz­ka, lu­bi­ła być cen­trum czy­je­goś świa­ta, ale cza­sem mia­ła wra­że­nie, że cze­goś w tym bra­ku­je. Wie­dzia­ła jed­nak, że dru­giej ta­kiej oka­zji może nie do­stać, a je­śli już mia­ła się sta­rzeć, to ra­czej w oto­cze­niu nudy i nie­sko­ńczo­ne­go źró­de­łka pie­ni­ędzy niż eks­cy­ta­cji i rów­no­cze­sne­go kle­pa­nia bie­dy.

– Mam coś dla cie­bie – szep­nęła mu do ucha.

– Masz coś dla mnie? – Spoj­rzał na nią z góry. – Nie ro­zu­miem, prze­cież wła­śnie…

Po­now­nie za­mknęła jego usta w po­ca­łun­ku. Je­śli przed chwi­lą mia­ła ja­kie­kol­wiek wąt­pli­wo­ści, to wła­śnie znik­nęły. Mo­gła zre­zy­gno­wać z odro­bi­ny wol­no­ści, kie­dy na sza­li le­ża­ło sy­pia­nie w je­dwab­nej po­ście­li i za­ku­py w tych uro­czych, dia­bel­nie dro­gich bu­ti­kach.

Po­ci­ągnęła Hud­so­na na łó­żko i usia­dła obok nie­go. Od razu ob­jął ją ra­mie­niem, jak­by sta­no­wi­ła coś cen­ne­go, na co na­le­ży szcze­gól­nie uwa­żać. Na jej usta wy­pły­nął mi­mo­wol­ny uśmiech.

– Wiem, że tego nie pla­no­wa­li­śmy – za­częła, sta­ran­nie do­bie­ra­jąc sło­wa. – Nie zna­my się prze­sad­nie dłu­go, ale ko­cham cię. Ty też mnie ko­chasz, praw­da?

Zmarsz­czył brwi, ale nie wa­hał się na­wet przez se­kun­dę.

– Oczy­wi­ście, że cię ko­cham. Dla­cze­go o to py­tasz?

– Bo by­ło­by do­syć nie­zręcz­nie, gdy­byś w tej chwi­li za­prze­czył.

I wte­dy po­ka­za­ła mu test. Czy się stre­so­wa­ła? Nie. Zdąży­ła po­znać Hud­so­na i wie­dzia­ła, że ro­dzi­na jest dla nie­go prio­ry­te­tem. Spo­sób, w jaki mó­wił o Mag­gie i Car­te­rze, to, jak słu­chał, gdy opo­wia­da­ła mu o swo­ich dzie­ciach. Poj­mo­wa­ła, że nie ist­nie­je lep­szy spo­sób, żeby za­pew­nić so­bie jego uczu­cia.

Po­chy­lił się nad te­stem, nie od­ry­wa­jąc oczu od dwóch kre­sek. Przez chwi­lę trwał za­mro­żo­ny, po czym roz­ja­śnił się w uśmie­chu. Po­wo­li pod­nió­sł na nią spoj­rze­nie.

– Je­steś w ci­ąży?

Przy­tak­nęła, na­umy­śl­nie mil­cząc. Ła­twiej było mar­ko­wać eks­cy­ta­cję, gdy głos nie drżał z obrzy­dze­nia na myśl o tym, co sta­nie się w ci­ągu ko­lej­nych mie­si­ęcy z jej cia­łem. Aż za do­brze pa­mi­ęta­ła to, jak dłu­go do­cho­dzi­ła do sie­bie po na­ro­dzi­nach syna.

Hud­son wci­ągnął ją w ob­jęcia i gwa­łtow­nie po­ca­ło­wał. Z za­do­wo­le­niem za­uwa­ży­ła, że jesz­cze ni­g­dy nie zro­bił tego w ten spo­sób.

– Będzie­my mie­li wspól­ne dziec­ko? – za­py­tał, gdy w ko­ńcu się od niej ode­rwał. – Chy­ba je­stem w szo­ku, mu­szę się upew­nić. Nie żar­tu­jesz, praw­da? Będę oj­cem?

– Prze­cież już nim je­steś. – Za­śmia­ła się. – Mag­gie to świet­na dziew­czy­na, do­brze ją wy­cho­wa­łeś.

Coś mi­ęk­kie­go po­ja­wi­ło się w spoj­rze­niu Hud­so­na. Wie­dzia­ła, jak bar­dzo za­le­ży mu na tym, żeby mia­ła do­bry kon­takt z jego cór­ką. Kosz­to­wa­ło ją to spo­ro wy­si­łku, bo Mag­gie to jed­na z tych grzecz­nych, uło­żo­nych na­sto­la­tek, któ­re boją się prze­by­wa­nia w złym to­wa­rzy­stwie. La­cey jed­nak dała z sie­bie sto pro­cent, żeby zdo­być jej względy.

Du­żym uła­twie­niem było to, że dziew­czy­na na co dzień miesz­ka­ła ze swo­ją mat­ką i łączy­ła przy­szło­ść z gra­ni­ca­mi Wa­lii. Co praw­da gdzieś z boku kręcił się rów­nież do­ro­sły już Car­ter, zbun­to­wa­ny sy­na­lek, ale po­dob­no za chwi­lę miał się wy­pro­wa­dzić, a wte­dy ona i Hud­son zo­sta­li­by sami w tej ba­jecz­nie dro­giej wil­li z ba­se­nem. Przez kil­ka mie­si­ęcy mu­sia­ła­by prze­męczyć się z dwój­ką swo­ich mało­let­nich pi­ja­wek, jed­nak… La­cey wie­dzia­ła, że coś wy­my­śli. W ko­ńcu po­tra­fi­ła usta­wić się w ży­ciu, praw­da?

A sko­ro już o usta­wia­niu się w ży­ciu mowa… Od­su­nęła się od Hud­so­na i spoj­rza­ła na nie­go py­ta­jąco.

– Je­steś szczęśli­wy, praw­da?

– Je­stem wi­ęcej niż szczęśli­wy – od­pa­rł z po­wa­gą, po czym uśmiech­nął się i po­now­nie ją po­ca­ło­wał. – Ni­g­dy nie sądzi­łem, że po tylu la­tach będę miał ko­lej­ne dziec­ko, ale je­stem praw­do­po­dob­nie naj­szczęśliw­szym czło­wie­kiem cho­dzącym po zie­mi. Będzie­my ro­dzi­ca­mi, wy­obra­żasz to so­bie? Będę miał dziec­ko z ko­bie­tą, któ­rą ko­cham i któ­ra ko­cha mnie.

– Ja też je­stem szczęśli­wa – od­po­wie­dzia­ła, jed­nak na­gle po­pa­trzy­ła na nie­go prze­pra­sza­jąco. Zu­pe­łnie tak, jak to so­bie wy­kal­ku­lo­wa­ła. – Je­stem bar­dzo szczęśli­wa, ale mu­szę wra­cać do domu. Wiesz, że Pey­ton i Mor­gan zo­sta­li z moją ku­zyn­ką, ale ona za parę dni wra­ca do pra­cy i nie chcę, żeby dzie­cia­ki tyle prze­sia­dy­wa­ły w pu­stym miesz­ka­niu. Już i tak zbyt dłu­go mnie nie było, na pew­no tęsk­nią, zwłasz­cza mło­dy. Ży­cie na dwa domy jest trud­ne, ale ja­koś so­bie po­ra­dzi­my, praw­da? Mu­si­my, nie zo­sta­wię ich sa­mych.

Hud­son po­trząsnął gło­wą, jak­by sam po­my­sł „ży­cia na dwa domy” wy­dał mu się po­zba­wio­ny sen­su. Za­mknął jej dło­nie we wła­snych.

– Nie mu­sisz zo­sta­wiać ich sa­mych. Prze­cież już o tym roz­ma­wia­li­śmy, ko­cha­nie. Po pro­stu przy­spie­szy­my na­sze pla­ny.

– Je­steś pe­wien? – za­py­ta­ła, choć je­dy­ną my­ślą krążącą po jej gło­wie było: _Punkt dla mnie_.

– Oczy­wi­ście że je­stem. Ni­g­dy nie by­łem ni­cze­go bar­dziej pew­ny. Wiem, że to odro­bi­nę za szyb­ko, ale nie chcę, że­byś w ci­ąży mu­sia­ła po­ko­ny­wać te wszyst­kie ki­lo­me­try. Już od daw­na pra­gnąłem po­znać Pey­ton i Mor­ga­na i to chy­ba naj­lep­sza oka­zja ku temu.

Wci­ąż ści­ska­jąc jej dło­nie, po­ci­ągnął La­cey na ko­ry­tarz. Pchnął naj­bli­ższe drzwi, za któ­ry­mi znaj­do­wał się jego pry­wat­ny sa­lo­nik. A przy­naj­mniej po­wi­nien się znaj­do­wać, bo te­raz w po­miesz­cze­niu nie było żad­nych me­bli.

Spoj­rza­ła py­ta­jąco na Hud­so­na, a on uśmiech­nął się lek­ko.

– To będzie po­kój Mor­ga­na. Po­my­śla­łem, że chcia­ła­byś mieć syna bli­sko sie­bie, w ko­ńcu jest jesz­cze mały. Mia­łem za­mó­wić eki­pę od re­mon­tów, żeby tro­chę tu odświe­ży­li, ale…

– Je­steś ko­cha­ny, skar­bie – prze­rwa­ła mu, za­sko­czo­na tym, jak bar­dzo trosz­czył się o jej pa­so­ży… dzie­ci.

_O dzie­ci._

W tam­tym mo­men­cie do La­cey z całą mocą do­ta­rło, że ta ci­ąża jed­nak może być bło­go­sła­wie­ństwem. Je­śli uro­dzi Hud­so­no­wi uro­cze, ró­żo­we nie­mow­lę, fa­cet zro­bi dla niej wszyst­ko. Do­słow­nie wszyst­ko.

– Masz ra­cję – szep­nęła mu do ucha. – Nie ma na co cze­kać. Dzie­cia­ki będą za­chwy­co­ne. Wci­ąż o to­bie mó­wią i nie mogą się do­cze­kać, aż cię po­zna­ją.ROZDZIAŁ 1

Gdy­by ktoś kie­dyś po­wie­dział tej ma­łej dziew­czyn­ce w pi­łkar­skiej ko­szul­ce, że za kil­ka lat będzie ostro­żnie wy­su­wać się z ob­jęć młod­sze­go bra­ta, żeby zro­bić mu śnia­da­nie, wy­śmia­ła­by go.

By­łam eks­tra­wer­tycz­na do bólu, dzie­ci­ęco ego­istycz­na i roz­piesz­czo­na przez ta­tu­sia. A jed­nak w tym mo­men­cie krząta­łam się na pal­cach po kuch­ni, go­to­wa­łam mło­de­mu owsian­kę i ta­rłam ostat­nie ja­błko, żeby przy­pad­kiem się nim nie za­dła­wił.

Mia­łam sie­dem­na­ście lat, ar­cha­icz­ny te­le­fon z kla­wia­tu­rą i – przez ci­ągłe prze­pro­wadz­ki – ca­łko­wi­ty brak zna­jo­mych.

Mia­łam też bra­ta, nie­od­po­wie­dzial­ną mat­kę, a bio­rąc pod uwa­gę to ostat­nie ja­błko, rów­nież za­ku­py do zro­bie­nia.

Ży­cie bywa prze­wrot­ne i do­syć iro­nicz­ne, jak by na to nie pa­trzeć. Cóż, przy­naj­mniej mama nie kręci­ła się po domu od do­brych trzech ty­go­dni i ży­wi­łam ci­chą na­dzie­ję, że jesz­cze tro­chę będzie nas uni­kać.

Dzień za­po­wia­dał się na desz­czo­wy i ra­czej chłod­ny, więc chwy­ci­łam wi­szącą na krze­śle blu­zę i wsu­nęłam dło­nie w ręka­wy. Wy­szo­ro­wa­łam zęby nad ku­chen­nym zle­wem i wła­śnie ko­ńczy­łam zwi­ązy­wać wło­sy w nie­chluj­ny ku­cyk, gdy usły­sza­łam skrzy­pie­nie wer­sal­ki. Spo­mi­ędzy ko­ców wy­ło­ni­ła się gło­wa mo­je­go bra­ta. Jego pło­wa czu­pry­na ster­cza­ła pod nie­na­tu­ral­nym kątem, a na pra­wym po­licz­ku miał od­bi­ty ślad wła­snej dło­ni. Kie­dyś by mnie to nie roz­czu­li­ło, ale cza­sy się zmie­ni­ły.

Ja się zmie­ni­łam.

– Hej, kra­ker­sie – przy­wi­ta­łam się. – Głod­ny?

Za­wsze bu­dził się głod­ny, a je­śli mu­siał cze­kać na śnia­da­nie, ro­bił się ma­rud­ny i płacz­li­wy. Od po­cząt­ku tak było, już jako kil­ku­mie­si­ęcz­ny ma­luch do­no­śnym ry­kiem do­ma­gał się bu­tel­ki z mle­kiem, na­wet po pi­ęcio­mi­nu­to­wej drzem­ce. Szyb­ko na­uczył mnie, że jesz­cze za­nim na do­bre się obu­dzi, je­dze­nie po­win­no stać na sto­le.

Mor­gan po­ta­rł oczy i przy­czła­pał do kuch­ni, ści­ska­jąc pod pa­chą swo­je­go plu­szo­we­go mi­sia. Bez sło­wa wtu­lił się w mój brzuch, po­ci­ąga­jąc no­sem.

– Mama już wró­ci­ła? – za­py­tał, na­dal przy­tłu­mio­ny snem.

– Jesz­cze nie.

Od­su­nął się, wy­ra­źnie bar­dziej uszczęśli­wio­ny niż przed chwi­lą. Tak przy­pusz­cza­łam, że ta wia­do­mo­ść po­pra­wi mu hu­mor. Bez mamy w domu mo­gło być gło­śno, ni­ko­mu nie prze­szka­dza­ło bie­ga­nie czy ska­ka­nie po wer­sal­ce.

Mor­gan po­słał mi ten swój słod­ko­pier­dzący uśmiech czte­ro­lat­ka. Wdra­pał się na krze­sło i przy­ci­ągnął do sie­bie pla­sti­ko­wą mi­secz­kę, w któ­rej po­wo­li sty­gła jego owsian­ka, a ja wresz­cie mo­głam na spo­koj­nie ogar­nąć za­war­to­ść lo­dów­ki. Przy­da­ły­by się ja­kieś owo­ce i mle­ko dla Mor­ga­na, więc z bó­lem ser­ca zaj­rza­łam do port­fe­la.

Je­śli mama nie wró­ci w ci­ągu ty­go­dnia, będę mu­sia­ła wci­snąć mło­de­go ma­łże­ństwu z na­prze­ciw­ka i pó­jść pod­re­pe­ro­wać bu­dżet wy­pro­wa­dza­niem psów albo ja­ki­miś in­ny­mi sąsiedz­ki­mi przy­słu­ga­mi.

Za­nim na do­bre za­częłam się tym przej­mo­wać, mój te­le­fon za­wi­bro­wał, o mało nie spa­da­jąc przy tym z bla­tu. Zła­pa­łam go w ostat­niej chwi­li i moim oczom uka­za­ła się wia­do­mo­ść:

OBCY NU­MER: Już wró­ci­ła? P.

Pod­pi­sał się, bo do­sko­na­le wie­dział, że nie mam jego nu­me­ru na li­ście kon­tak­tów. Co, swo­ją dro­gą, było bez­sen­sow­ne, nikt inny nie mó­głby do mnie na­pi­sać, prócz nie­go mia­łam tyl­ko Mor­ga­na. Żad­nych zna­jo­mych, ale chy­ba już o tym wspo­mi­na­łam.

Mama pew­nie do­sta­ła­by sza­łu, gdy­by się do­wie­dzia­ła, że utrzy­mu­ję z nim kon­takt.

JA: Wci­ąż sami.

Nie mu­sia­łam się pod­pi­sy­wać. Po­dej­rze­wa­łam, że ma mnie na szyb­kim wy­bie­ra­niu. I pew­nie tak było, bo te­le­fon roz­dzwo­nił się, jesz­cze za­nim do­sta­łam po­twier­dze­nie do­star­cze­nia wia­do­mo­ści. Z mi­mo­wol­nym uśmie­chem wci­snęłam zie­lo­ną słu­chaw­kę i zła­pa­łam pod­eks­cy­to­wa­ne spoj­rze­nie Mor­ga­na znad mi­ski.

– Hej, dzie­cia­ki! – Głos Peya prze­bił się przez char­cze­nie prze­sta­rza­łe­go gło­śni­ka.

– Cze­ść, wu­jek! – za­wo­łał mło­dy, roz­pry­sku­jąc wo­kół owsian­kę. – Tony wczo­raj za­bra­ła mnie na spa­cer i wiesz, co zna­le­źli­śmy?

Po­ło­ży­łam te­le­fon obok Mor­ga­na, zgar­nęłam z ko­mo­dy na­ręcze czy­stych ubrań i za­mknęłam się w ła­zien­ce. Mia­łam pod opie­ką czte­ro­lat­ka, więc rzad­ko uda­wa­ło mi się zna­le­źć chwi­lę na sa­mot­ny prysz­nic. Ja­sne, mo­gła­bym to ro­bić, kie­dy mały spał, ale sku­ba­niec ja­ki­mś cu­dem bu­dził się za ka­żdym ra­zem, gdy tyl­ko od­kręca­łam wodę.

Choć naj­chęt­niej sta­ła­bym pod go­rącym prysz­ni­cem mi­ni­mum pół go­dzi­ny, ogar­nęłam się w za­le­d­wie parę mi­nut. Woda jest dro­ga, a mama krzy­wo pa­trzy na zbyt wy­so­kie ra­chun­ki. Poza tym… Mia­łam nie­przy­jem­ne uczu­cie w żo­łąd­ku na myśl o tym, że je­śli nie wró­ci do ko­ńca mie­si­ąca, to będę mu­sia­ła się gło­wić, skąd wzi­ąć pie­ni­ądze. Gdy­by Pey się o tym do­wie­dział, praw­do­po­dob­nie nie da­łby mi żyć. Urządzi­łby ma­mie pie­kło, a ona naj­pew­niej uzna­ła­by wła­sną cór­kę za zdraj­czy­nię i znik­nęła, za­bie­ra­jąc ze sobą Mor­ga­na. Zmro­zi­ło mnie na samą myśl. Pa­mi­ęta­łam, jak wy­gląda­ło moje dzie­ci­ństwo po śmier­ci taty i nie chcia­łam, żeby mój brat miał ta­kie wspo­mnie­nia.

Kie­dy wci­ąga­łam na sto­py skar­pet­ki, drzwi ła­zien­ki uchy­li­ły się i w szpa­rze po­ja­wi­ła się ro­ze­śmia­na twarz Mor­ga­na.

– Wu­jek chce z tobą roz­ma­wiać.

No i o wil­ku mowa, choć Pey na­wet nie jest praw­dzi­wym wuj­kiem mo­je­go bra­ta. Tata uma­rł, kie­dy mia­łam osiem lat, a Mor­gan uro­dził się, kie­dy mia­łam ich trzy­na­ście. Mama ni­g­dy nie po­wie­dzia­ła mi, kto jest jego oj­cem. My­ślę, że sama tego nie wie­dzia­ła.

Prze­jęłam te­le­fon i z obrzy­dze­niem wy­ta­rłam reszt­ki owsian­ki z ekra­nu. Na szczęście ten mo­del oka­zał się pan­cer­ny, bo prze­żył już upa­dek z czwar­te­go pi­ętra, uto­pie­nie w to­a­le­cie i noc w lo­dów­ce.

Mały wci­ąż stał w drzwiach, przy­gląda­jąc mi się z za­cie­ka­wie­niem, więc po­sła­łam mu zna­czące spoj­rze­nie.

– Sko­ńczy­łeś już jeść?

– Nie mia­łem cza­su.

– Te­raz masz, więc idź i zjedz.

Na­dal nie ru­szał się z miej­sca, nie­chęt­ny do prze­by­wa­nia sa­mot­nie w in­nym po­miesz­cze­niu, na­wet je­śli to tyl­ko dwa jar­dy od­le­gło­ści i cien­ka ścia­na mi­ędzy nami.

Prze­wró­ci­łam ocza­mi i wy­pchnęłam go za drzwi.

– Dra­żet­ko, śnia­da­nie, już.

Kie­dy usły­sza­łam szu­ra­nie krze­sła po li­no­leum, ci­cho przy­mknęłam drzwi ła­zien­ki, zo­sta­wia­jąc je­dy­nie mi­kro­sko­pij­ną szpa­rę. Przy­ci­snęłam ra­mie­niem te­le­fon do ucha i wzi­ęłam się za roz­cze­sy­wa­nie mo­krych wło­sów.

– Już je­stem – mruk­nęłam do słu­chaw­ki.

– Hej, Tony, jak tam u was?

Uśmiech­nęłam się na dźwi­ęk gło­su wuj­ka. Okrop­nie mi go bra­ko­wa­ło. Często wy­cho­dzi­łam z Mor­ga­nem do bi­blio­te­ki i tam roz­ma­wia­li­śmy z Pey­em przez ka­mer­kę in­ter­ne­to­wą, ale praw­da była taka, że od śmier­ci taty oso­bi­ście wi­dy­wa­łam się z nim za­le­d­wie dwa razy do roku. W ta­jem­ni­cy przed mamą. Ni­g­dy nie bra­łam na te spo­tka­nia młod­sze­go bra­ta, bo ba­łam się, że mó­głby się jej nie­chcący wy­ga­dać.

– Nie jest źle – od­pa­rłam krót­ko, mo­dląc się, żeby nie drążył. – W domu spo­kój, ni­cze­go nam nie bra­ku­je. A jak u cie­bie?

– Zmie­niasz te­mat? – Do­bie­gł mnie jego szcze­kli­wy śmiech. – Nie będę do­py­ty­wał, je­śli tego nie chcesz. Wiesz, jak u mnie jest, wszyst­ko po sta­re­mu. Sta­ram się nie wy­chy­lać, ale lu­dzie co ja­kiś czas so­bie o mnie przy­po­mi­na­ją. Nie­daw­no zno­wu na ze­wnątrz za­ro­iło się od tych hien z apa­ra­ta­mi.

– Wi­dzia­łam rocz­ni­co­we fil­mi­ki na Tik­To­ku.

Co roku by­łam świad­kiem tego sa­me­go cyr­ku – wy­grze­by­wa­nie fil­mów i zdjęć sprzed pra­wie de­ka­dy i li­cze­nie na to, że sta­ną się vi­ra­lem. To na­gra­nie z ostat­niej wal­ki wuj­ka, zbli­że­nie na mo­ment, w któ­rym West ude­rzył go w tył gło­wy.

Za­go­to­wa­łam się na samą myśl o De­re­ku We­ście. To nie tak, że nie pró­bo­wa­łam mu wy­ba­czyć. Pró­bo­wa­łam, ale rana w moim ser­cu nie po­tra­fi­ła się za­go­ić. Jątrzy­ła się, choć Pey wci­ąż mi po­wta­rzał, że to nie była ni­czy­ja wina.

Do­bry na­strój mo­men­tal­nie się ulot­nił. Obo­je za­mil­kli­śmy na dłu­ższą chwi­lę. To na­sza wspól­na rocz­ni­ca, choć do­sko­na­le wie­dzia­łam, że on stra­cił wte­dy wi­ęcej ode mnie. Gdy­by tyl­ko te sępy mo­gły to po­jąć…

Pey nie miał już do nich cier­pli­wo­ści. Ro­bił się na to za sta­ry. Lu­dzie na­dal wi­dzie­li go jako mło­dzie­niasz­ka – ta­kie­go go za­pa­mi­ęta­li. W rze­czy­wi­sto­ści nie był już mło­dy, a przy­naj­mniej nie tak, jak ja­wił się w ich oczach. Był sła­by i po­ra­nio­ny w zbyt oczy­wi­sty spo­sób.

– Nie po­wi­nie­nem był ru­szać tego te­ma­tu – prze­pro­sił. – Twój tata…

– Daj spo­kój – prze­rwa­łam mu, pró­bu­jąc roz­lu­źnić at­mos­fe­rę. Ze­bra­łam roz­cze­sa­ne wło­sy na czub­ku gło­wy i spi­ęłam je klam­rą. – Te fil­mi­ki były bez­na­dziej­ne, tak swo­ją dro­gą. Cho­ciaż po­do­ba­ła mi się kom­pi­la­cja zdjęć, na któ­rych cho­wa­łeś się przed pa­pa­raz­zi w ka­wiar­ni, z taką tle­nio­ną blon­dyn­ką.

– Mu­sisz mi to zno­wu wy­po­mi­nać? – wy­mam­ro­tał zre­zy­gno­wa­nym gło­sem. – To była jed­no­ra­zo­wa po­my­łka, któ­ra ni­g­dy wi­ęcej nie mia­ła miej­sca. Zresz­tą, skąd mia­łem wie­dzieć, że będzie pró­bo­wa­ła mnie ca­ło­wać przed tymi wszyst­ki­mi apa­ra­ta­mi, żeby tyl­ko zy­skać pięć mi­nut sła­wy?

– Two­ja mina…

– A nie by­ła­byś prze­ra­żo­na na moim miej­scu? Zna­łem dziew­czy­nę od ja­ki­chś dwu­dzie­stu mi­nut i na­wet nie zdąży­łem jej za­py­tać, ile ma lat. A wy­gląda­ła na cho­ler­nie mło­dą i ba­łem się, że do wie­czo­ra zo­sta­nę okrzyk­ni­ęty pe­do­fi­lem!

W ko­ńcu nie uda­ło mi się utrzy­mać po­wa­żne­go tonu i za­częłam du­sić się ze śmie­chu.

– Ja nie wiem, po kim masz tę wro­dzo­ną zło­śli­wo­ść – fuk­nął Pey, ale w jego gło­sie usły­sza­łam nutę roz­ba­wie­nia.

– Jak to po kim? Moim wuj­kiem jest Pey­ton Ru­sty, mówi ci to coś?

– Za­raz się roz­łączę – za­gro­ził, choć obo­je wie­dzie­li­śmy, że ni­g­dy nie za­ko­ńczy­łby roz­mo­wy w ten spo­sób. – Je­steś okrop­na.

– Wci­ąż two­je geny – od­ci­ęłam się.

Drzwi ła­zien­ki po­now­nie się otwo­rzy­ły i sta­nął w nich Mor­gan. Skrzy­wi­łam się na wi­dok resz­tek owsian­ki na jego twa­rzy i przo­dzie pi­ża­my. Uśmiech­nął się roz­bra­ja­jąco i wy­ci­ągnął w moją stro­nę ubra­nia, któ­re wy­brał so­bie na ten dzień. Bez sło­wa po­ci­ągnęłam go na pla­sti­ko­wy sto­pień przed umy­wal­ką.

– Mu­szę ko­ńczyć, Mor­gan w ko­ńcu zja­dł śnia­da­nie i po­win­nam go po­rząd­nie wy­szo­ro­wać – oznaj­mi­łam Pey­owi. – Se­rio, ma owsian­kę na­wet w no­sie.

Mło­dy wy­glądał na wy­jąt­ko­wo dum­ne­go z sie­bie, kie­dy za­częłam ci­ągnąć za ręka­wy, żeby mógł wy­jąć z nich ręce bez roz­prze­strze­nie­nia ba­ła­ga­nu na całą ła­zien­kę. Cóż, przy­naj­mniej wspó­łpra­co­wał i po chwi­li jego pi­ża­ma wy­lądo­wa­ła w wan­nie.

– Ja­sne, dzie­cia­ki, nie będę wam prze­szka­dzał. Trzy­maj­cie się cie­pło. I gdy­by­ście cze­goś po­trze­bo­wa­li, Tony, daj mi znać.

– Nie ma pro­ble­mu – mruk­nęłam, choć pro­sze­nie Peya o po­moc było czy­mś, na co nie mo­głam so­bie po­zwo­lić. Pod­su­nęłam te­le­fon do ucha Mor­ga­na. – Drop­sie, po­że­gnaj się.

– Pa, pa, wuj­ku, ko­cham cię! – za­wo­łał z ca­łym swo­im dzie­ci­ęcym en­tu­zja­zmem.

– Trzy­maj­cie się!

Za­ko­ńczy­łam po­łącze­nie i odło­ży­łam te­le­fon na kra­wędź wan­ny.

– Go­to­wy na na­ukę nur­ko­wa­nia? – za­py­ta­łam Mor­ga­na.

– Aha!

Chwy­ci­łam go za kark i na­chy­li­łam jego gło­wę nad umy­wal­ką. Szo­ro­wa­łam mu twarz tak dłu­go, aż była ide­al­nie czy­sta i za­ró­żo­wio­na. Pó­źniej przy­tknęłam bra­tu chu­s­tecz­kę do nosa i ka­za­łam dmu­chać. To było obrzy­dli­we, ale zdąży­łam przy­wyk­nąć do ró­żnych okrop­no­ści zwi­ąza­nych z dzie­ćmi. Nic nie mo­gło po­bić zmia­ny pie­luch, kie­dy mło­dy miał gry­pę żo­łąd­ko­wą. Ze­mdli­ło mnie na samą myśl.

Po­mo­głam bra­tu wy­szo­ro­wać zęby, wło­żyć bie­li­znę i skar­pet­ki, a na­stęp­nie wy­pchnęłam go z ła­zien­ki. Skon­tro­lo­wa­łam ubra­nia, któ­re dla sie­bie wy­brał i ru­szy­łam za nim. Odło­ży­łam T-shirt na wer­sal­kę i si­ęgnęłam po nie­co już spra­ną blu­zę z kap­tu­rem.

– Chcia­łem ko­szul­kę z wo­zem stra­żac­kim, to moja ulu­bio­na – za­pro­te­sto­wał Mor­gan.

– Jest za zim­no na krót­ki rękaw.

Skrzy­żo­wał ręce na klat­ce pier­sio­wej i już wie­dzia­łam, że w grę wcho­dzi je­dy­nie wóz stra­żac­ki. Ktoś tu był w wy­jąt­ko­wo bo­jo­wym na­stro­ju tego dnia.

– Wca­le nie jest zim­no! Jest cie­pło!

– Jak za­cho­ru­jesz, to tra­fisz do szpi­ta­la. – Si­ęgnęłam po grub­szy ka­li­ber. – Dzie­ci leżą w szpi­ta­lu albo same, albo pod opie­ką oso­by do­ro­słej.

Mor­gan mo­men­tal­nie stra­cił za­pał do wal­ki, pa­trząc na mnie z nie­do­wie­rza­niem. Wzru­szy­łam ra­mio­na­mi i rzu­ci­łam w nie­go blu­zą. Obo­je wie­dzie­li­śmy, że mama ni­g­dy w ży­ciu nie usie­dzia­ła­by w szpi­ta­lu. Jęk­nął prze­sad­nie gło­śno i za­czął szu­kać otwo­ru na gło­wę.

– To nie­spra­wie­dli­we – burk­nął gło­sem przy­tłu­mio­nym przez ma­te­riał.

– Ży­cie nie jest spra­wie­dli­we, kró­licz­ku – mruk­nęłam, ale mo­men­tal­nie ude­rzy­ły we mnie wy­rzu­ty su­mie­nia. Mor­gan był za mały, żeby wy­słu­chi­wać ta­kich mądro­ści. – Do­bra, mniej­sza z tym. Sko­ńcz się wresz­cie ubie­rać, to pój­dzie­my na za­ku­py.

– A ku­pisz mi coś słod­kie­go?

To py­ta­nie za­bo­la­ło moją kie­szeń. Mor­gan jak na ra­zie ły­kał wy­mów­kę, że śnia­da­nia ja­da­łam, za­nim on się bu­dził. Zwy­czaj­nie było mi szko­da wy­da­wać pie­ni­ądze na sie­bie, kie­dy mu­sia­łam za­dbać o to, żeby on co rano miał coś bar­dziej war­to­ścio­we­go na ta­le­rzu. Li­czy­łam, że się nie zo­rien­tu­je.

W ze­szłym mie­si­ącu wy­pa­trzył w skle­pie ana­na­sa. Trud­no było mi go prze­ko­nać, że po­win­ni­śmy wło­żyć do ko­szy­ka coś bar­dziej przy­ziem­ne­go. Do tej pory tego nie prze­bo­lał, choć – prócz tęsk­nych spoj­rzeń – już nie po­ru­szał te­ma­tu.

Wes­tchnęłam ci­ężko.

– Je­śli nie będziesz się tak guz­drał, to może ku­pi­my cze­ko­la­dę – obie­ca­łam, re­zy­gnu­jąc w my­ślach z no­wych bu­tów, na któ­re bez­sku­tecz­nie pró­bo­wa­łam odło­żyć od dłu­ższe­go cza­su.

Twarz mło­de­go po­ja­śnia­ła. Od razu uda­ło mu się wsu­nąć ręce w ręka­wy blu­zy. Po­de­rwał się, żeby zna­le­źć buty. Wte­dy jed­nak do mo­ich uszu do­bie­gł dźwi­ęk klu­cza wsu­wa­ne­go do zam­ka. Znie­ru­cho­mie­li­śmy. Uśmiech spły­nął z ust Mor­ga­na.

Po chwi­li drzwi się otwo­rzy­ły i mama we­szła do miesz­ka­nia. Wraz z nią wpa­dł do środ­ka za­pach po­dej­rza­nie dro­gich per­fum.

Mło­dy bez sło­wa za­czął sprzątać za­baw­ki z dy­wa­nu. Nie miał ich zbyt wie­le, ale do­sko­na­le wie­dział, że mama nie lubi, gdy leżą po­roz­rzu­ca­ne na podło­dze.

Spoj­rza­łam na nią zmie­sza­na, nie­pew­na tego, co tak wła­ści­wie się dzie­je. Mat­ka po­win­na wy­glądać na cho­ciaż fa­łszy­wie skru­szo­ną po trzech ty­go­dniach nie­obec­no­ści, któ­re, jak za ka­żdym ra­zem, mia­ły trwać je­dy­nie parę go­dzin. Tym ra­zem jed­nak sta­ła przede mną uśmiech­ni­ęta i w mar­ko­wych ubra­niach, na któ­re ni­g­dy nie by­ło­by nas stać.

– Hej, mamo – ode­zwa­łam się ostro­żnie. – Wszyst­ko w po­rząd­ku?

Zi­gno­ro­wa­ła moje py­ta­nie. Uśmiech­nęła się jesz­cze sze­rzej. Na­wet nie zdej­mu­jąc ubło­co­nych bu­tów, si­ęgnęła do sza­fy po na­sze sfa­ty­go­wa­ne wa­liz­ki.

– Mam dla was nie­spo­dzian­kę – oznaj­mi­ła pod­eks­cy­to­wa­nym gło­sem. – Prze­pro­wa­dza­my się, tym ra­zem już na sta­łe.ROZDZIAŁ 2

Za­ma­rłam. Mia­łam sie­dem­na­ście lat, czy­li zo­stał nie­ca­ły rok do mo­ich uro­dzin i do­pe­łnie­nia umo­wy, któ­rą za­wa­rłam z mamą. Li­czy­łam, że do tego cza­su uda mi się po­wstrzy­mać ją od ja­kich­kol­wiek prze­pro­wa­dzek.

To miesz­ka­nie wca­le nie było ta­kie złe. Ow­szem, wy­ma­ga­ło re­mon­tu i bra­ko­wa­ło w nim miej­sca na trzy oso­by, ale znaj­do­wa­ło się w spo­koj­nej, bez­piecz­nej oko­li­cy. No i sąsie­dzi z na­prze­ciw­ka nie mie­li pro­ble­mów z tym, żeby nie­od­płat­nie za­opie­ko­wać się Mor­ga­nem raz na ja­kiś czas, kie­dy po­trze­bo­wa­łam do­ro­bić.

Poza tym po­jęcie „na sta­łe” ozna­cza­ło w słow­ni­ku mo­jej mat­ki zu­pe­łnie co in­ne­go niż w moim. Tu­taj też mie­li­śmy zo­stać „na sta­łe”, a nie mi­nęło na­wet pół roku, od­kąd się wpro­wa­dzi­li­śmy. Bo­la­ło mnie to. Tym bar­dziej, że Mor­gan do­pie­ro nie­daw­no zdążył się za­akli­ma­ty­zo­wać.

Pa­trzy­łam, jak mama opró­żnia ko­lej­ne szu­fla­dy z ubrań, i tym ra­zem, o dzi­wo, na­wet za­da­wa­ła so­bie trud, żeby sta­ran­nie ukła­dać je w wa­liz­ce – przy po­przed­nich prze­pro­wadz­kach po pro­stu wrzu­ca­ła wszyst­ko do środ­ka jak leci.

– Dla­cze­go mu­si­my się prze­pro­wa­dzić? – za­py­ta­łam, na­dal oszo­ło­mio­na. Po­czu­łam, jak Mor­gan przy­kle­ja się do mo­jej nogi. In­stynk­tow­nie po­ło­ży­łam rękę na jego gło­wie. – Pil­no­wa­łam ra­chun­ków, miesz­ka­nie jest opła­co­ne. Nie ro­zu­miem, mamy ja­kieś kło­po­ty?

– Dla­cze­go mie­li­by­śmy mieć kło­po­ty? – To mu­sia­ło być py­ta­nie re­to­rycz­ne, mama często mie­wa­ła kło­po­ty z ró­żny­mi lu­dźmi. – Pey­ton, nie stercz w miej­scu, tyl­ko pa­kuj swo­je rze­czy. Na dole cze­ka na nas kie­row­ca. Nie mamy cza­su na bzdu­ry, we­źcie się wresz­cie za te tor­by.

_Kie­row­ca?_ Wyj­rza­łam przez okno. Kil­ka pi­ęter ni­żej, na za­ka­zie par­ko­wa­nia, sta­ło czar­ne Vo­lvo z chro­mo­wa­ny­mi zdo­bie­nia­mi. Sa­mo­chód wy­glądał na ab­sur­dal­nie dro­gi. Zresz­tą, je­śli ktoś nie przej­mu­je się tym, że może do­stać man­dat, musi mieć na to pie­ni­ądze.

W tam­tym mo­men­cie mnie oświe­ci­ło. Dłu­ga nie­obec­no­ść mamy, a te­raz po­wrót w świet­nym hu­mo­rze i in­for­ma­cja, że się prze­pro­wa­dza­my. Już parę razy tak było, choć ni­g­dy tak na­gle. I ni­g­dy wcze­śniej nie uda­ło jej się zna­le­źć prze­sad­nie bo­ga­te­go fa­ce­ta, a już na pew­no nie ta­kie­go, któ­ry pi­sa­łby się na miesz­ka­nie z dwój­ką ob­cych dzie­cia­ków.

Wzi­ęłam Mor­ga­na na ręce, choć już ugi­na­łam się pod jego ci­ęża­rem. Wy­czy­ta­łam z twa­rzy bra­ta, że on też wie, co się dzie­je. Już ze dwa razy mama oznaj­mia­ła mu, że od tej pory ma no­we­go ta­tu­sia, choć ni­g­dy nie trwa­ło to dłu­żej niż parę mie­si­ęcy. By­łam na nią okrop­nie zła o to, że robi dzie­cia­ko­wi wodę z mó­zgu. Cóż, pierw­szy z nich nas ole­wał, a dru­gi wręcz prze­ciw­nie. Upi­jał się i za­nim mat­ka od nie­go ucie­kła, je­dy­ne, co mo­głam ro­bić, to chro­nić młod­sze­go bra­ta na­wet za cenę wła­sne­go bez­pie­cze­ństwa.

– Mamo, chy­ba mu­si­my po­roz­ma­wiać – za­częłam, sta­ra­jąc się nie wy­buch­nąć. – Mo­żesz mi do­kład­nie po­wie­dzieć, co się dzie­je?

– Mó­wisz, jak­byś tego nie wie­dzia­ła. – Do­pi­ęła wa­liz­kę ze swo­imi ubra­nia­mi i po­sta­wi­ła ją pod drzwia­mi.

– Wiem, co się dzie­je, ale nie ro­zu­miem dla­cze­go. Prze­cież pró­bo­wa­łaś już tyle razy i…

– Te­raz jest ina­czej – ob­ru­szy­ła się. – Hud­son jest inny, po­wa­żny i od­po­wie­dzial­ny. Wie o was i nie może się do­cze­kać, aż się po­zna­cie.

– Nie wiem, czy ja i Mor­gan chce­my go po­znać – stwier­dzi­łam ostro­żnie, sta­ran­nie do­bie­ra­jąc sło­wa. – Nie zna­my go, ty praw­do­po­dob­nie też nie­zbyt. Nie da się po­znać dru­gie­go czło­wie­ka w trzy ty­go­dnie.

Cza­sa­mi czu­łam się okrop­nie zmęczo­na fak­tem, że w na­szej ro­dzi­nie to ja by­łam tym od­po­wie­dzial­nym czło­wie­kiem, któ­ry ogar­niał ży­cie. Mu­sia­łam nim być, bo mama chy­ba utknęła z roz­wo­jem emo­cjo­nal­nym na po­zio­mie li­ce­alist­ki. Jak wy­tłu­ma­czyć trzy­dzie­sto­sze­ścio­let­niej na­sto­lat­ce, że prze­pro­wa­dza­nie się z dwój­ką dzie­ci do fa­ce­ta, któ­re­go zna tak krót­ko, to ra­czej kiep­ski po­my­sł?

– Hud­son to do­bry czło­wiek – za­zna­czy­ła, pew­na swe­go. – Ma dwo­je dzie­ci, tak jak ja. Mag­gie jest pra­wie w two­im wie­ku, to bar­dzo miła i mądra dziew­czy­na. Będzie­cie mia­ły oka­zję się po­znać, bo wła­śnie prze­by­wa w Sta­nach. Na co dzień miesz­ka z mat­ką w Wa­lii, ale wszyst­kie dłu­ższe prze­rwy od szko­ły spędza u Hud­so­na. To świet­ny oj­ciec, Mag­gie za nim prze­pa­da.

– A to dru­gie dziec­ko?

– Jest star­szy, rzad­ko bywa w domu. Poza tym nie­dłu­go się wy­pro­wa­dza, a Mag­gie wkrót­ce za­cznie stu­dia na pry­wat­nej uczel­ni w Wa­lii, więc będzie­cie mieć cały dom dla sie­bie.

Mama po­de­szła do mnie i wy­jęła Mor­ga­na z mo­ich ra­mion. Mło­dy pod­dał się temu, choć wy­glądał na bar­dzo nie­szczęśli­we­go. Po­sta­wi­ła go na zie­mi i wci­snęła mu do rąk spor­to­wą tor­bę.

– Za­cznij się pa­ko­wać, już – za­żąda­ła.

Po­słu­chał, choć jego ru­chy były ner­wo­we i po pro­stu wsy­py­wał swo­je rze­czy bez­ład­nie do środ­ka. Spoj­rzał na mnie bła­gal­nie, a ja po­czu­łam, że za­czy­nam się po­cić. Zła­pa­łam mat­kę za ra­mię, pró­bu­jąc na chwi­lę prze­rwać ten szał pa­ko­wa­nia i prze­mó­wić jej do roz­sąd­ku.

– Nie znasz tego ca­łe­go Hud­so­na! – stwier­dzi­łam do­bit­nie. – Może i jest do­brym oj­cem, ale skąd mo­żesz wie­dzieć, co robi za za­mkni­ęty­mi drzwia­mi? To były tyl­ko trzy ty­go­dnie! My­ślisz, że po­zna­ny w ba­rze fa­cet to do­bry ma­te­riał na chło­pa­ka?!

– Nie rób ze mnie idiot­ki! – wrza­snęła. Mor­gan sku­lił się i za­czął jesz­cze szyb­ciej wrzu­cać ubra­nia do tor­by. – Je­śli ci mó­wię, że tym ra­zem to coś in­ne­go, to tak jest! Wca­le nie znam go od trzech ty­go­dni. Cho­dzi­my ze sobą już trze­ci mie­si­ąc i my­ślę, że to aż nad­to. Poza tym wca­le nie po­zna­łam go w ba­rze, tyl­ko w ko­lej­ce u le­ka­rza. Od­wió­zł mnie do ho­te­lu po tym, jak ostat­nio skręci­łam kost­kę. Trosz­czył się o mnie, co­dzien­nie dzwo­nił i upew­niał się, czy nie po­trze­bu­ję po­mo­cy. Mar­twił się, ro­zu­miesz?!

Wes­tchnęłam z re­zy­gna­cją. Mama ko­cha­ła być trak­to­wa­na jak ksi­ężnicz­ka i od śmier­ci taty cały czas szu­ka­ła no­we­go ksi­ęcia z baj­ki, któ­re­mu wy­star­czy do szczęścia sam fakt jej ist­nie­nia. Cza­sa­mi my­śla­łam o tym, że oj­ciec po­zwa­lał na to wszyst­ko tyl­ko dla­te­go, że by­łam wpad­ką z ich mło­dzie­ńczych lat i czuł się w obo­wi­ąz­ku o nas dbać.

Po­ta­rłam oczy i uklękłam obok Mor­ga­na. Wy­jęłam z roz­trzęsio­nych dło­ni mło­de­go ko­szul­kę, sta­ran­nie ją zło­ży­łam i wci­snęłam na dno tor­by. Po­mo­głam mu spa­ko­wać się do ko­ńca i gdy za­czął zbie­rać nie­licz­ne za­baw­ki, ja wzi­ęłam się za swo­je rze­czy. Nie było tego dużo: tro­chę ubrań, te­le­fon z ła­do­war­ką, al­bum ze zdjęcia­mi i plu­szo­wy sło­nik, któ­re­go do­sta­łam kie­dyś od taty.

– Nie bądź ego­istycz­na, Pey­ton – wy­mam­ro­ta­ła mama, któ­ra wła­śnie wy­szła ze swo­jej sy­pial­ni z ko­lej­ną tor­bą. – Ja też mam pra­wo być szczęśli­wa.

– Oczy­wi­ście, że masz do tego pra­wo – burk­nęłam. – Nie mo­głaś po­cze­kać z tym do mo­ich uro­dzin? Wte­dy by­ło­by ci ła­twiej ko­goś zna­le­źć.

Mama sta­nęła nade mną z za­ło­żo­ny­mi ręka­mi.

– Nie ro­zu­miesz. Hud­son chce mieć mnie przy so­bie. Je­stem z nim w ci­ąży. To do­pie­ro dru­gi mie­si­ąc, ale…

Da­lej już nie słu­cha­łam. Skła­da­na wła­śnie blu­za wy­su­nęła mi się z rąk. Czy­ste prze­ra­że­nie zmro­zi­ło mnie na dłu­ższą chwi­lę. _Ci­ąża?_ Te­raz, kie­dy do mo­ich osiem­na­stych uro­dzin po­zo­sta­ło tak nie­wie­le cza­su i wresz­cie mo­głam się uwol­nić od ży­cia pod jed­nym da­chem z mamą? Od ci­ągłej od­po­wie­dzial­no­ści za nią?

Ko­cha­łam Mor­ga­na. Ko­cha­łam go bar­dziej niż ona kie­dy­kol­wiek, ale nowe dziec­ko w na­szej ro­dzi­nie mo­gło wszyst­ko znisz­czyć. W tam­tym mo­men­cie po­zo­sta­ło mi tyl­ko mo­dlić się o to, żeby ten cały Hud­son fak­tycz­nie oka­zał się tak cu­dow­nym oj­cem i wzi­ął od­po­wie­dzial­no­ść za ba­cho­ra, któ­re­go zmaj­stro­wał mo­jej mat­ce.

Kie­dy ze­szli­śmy na dół ze wszyst­ki­mi tor­ba­mi, z cze­go wi­ęk­szo­ść na­le­ża­ła do mamy, kie­row­ca cze­kał na nas z otwar­tym ba­ga­żni­kiem. Był to ele­ganc­ko ostrzy­żo­ny mężczy­zna w mod­nych oku­la­rach prze­ciw­sło­necz­nych i ide­al­nie skro­jo­nym gar­ni­tu­rze. Na pierw­szy rzut oka wi­dać, że pra­cu­je dla ko­goś bar­dzo ma­jęt­ne­go. Zresz­tą, sa­mo­chód z bli­ska rów­nież nie po­zo­sta­wiał ku temu żad­nych wąt­pli­wo­ści – prak­tycz­nie ba­łam się usi­ąść na nie­ska­zi­tel­nie bia­łej ta­pi­cer­ce, któ­rą obi­to fo­te­le.

– No już, wsia­daj­cie – rzu­ci­ła mama w na­szą stro­nę.

W środ­ku cze­kał fo­te­lik, je­den z tych wy­pa­sio­nych, dro­gich mo­de­li, któ­re wi­dy­wa­łam cza­sa­mi na re­la­cjach u ce­le­bry­tów. Mu­siał być pro­sto ze skle­pu, bo nie miał na­wet rysy. Po­sa­dzi­łam w nim Mor­ga­na i przez chwi­lę gło­wi­łam się, jak po­win­nam za­pi­ąć klam­rę przy pa­sach. Gdy wresz­cie do tego do­szłam, bez sło­wa wgra­mo­li­łam się na miej­sce obok bra­ta.

Mor­gan wy­glądał na prze­stra­szo­ne­go i rów­nie zre­zy­gno­wa­ne­go co ja. Nie ode­zwał się jed­nak na­wet sło­wem. W to­wa­rzy­stwie ob­cych lu­dzi był nie­śmia­ły i wy­jąt­ko­wo ci­chy. Chwy­ci­łam jego rękę w swo­je dło­nie.

– Będzie do­brze, pra­lin­ko. – Spró­bo­wa­łam go po­cie­szyć. – To tyl­ko kil­ka mie­si­ęcy, do­pó­ki nie sko­ńczę osiem­na­stu lat, praw­da?

Po­ki­wał nie­znacz­nie gło­wą, ale nie wy­glądał na prze­ko­na­ne­go.

– Nie chcę się prze­pro­wa­dzać do tego Hud­so­na – szep­nął. – Nie znam go.

– Ja też nie chcę, ale to tyl­ko na ja­kiś czas. Damy radę, praw­da?

– Tak, chy­ba tak…

Mia­łam na­dzie­ję, że te mie­si­ące upły­ną nam we względ­nym spo­ko­ju. Obo­je wie­dzie­li­śmy, że przy ma­mie to wca­le nie było ta­kie pew­ne. Do­da­jąc do tego rów­na­nia jej no­we­go chło­pa­ka, wszyst­ko mo­gło się tyl­ko nie­po­trzeb­nie skom­pli­ko­wać.

Wie­dzia­łam jed­no – co­kol­wiek by się dzia­ło, przede wszyst­kim mu­szę za­dbać o Mor­ga­na.