Nienauczalni - ebook

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Kiana Roubini

Jeżdżenie z Macoszydłem do szkoły to żadna frajda, szczególnie gdy z tylnego siedzenia drze się na całe gardło Chauncey.

Żebyśmy się źle nie zrozumieli – ja też zaczęłabym ryczeć, gdyby dopiero co dotarło do mnie, że Macoszydło to moja rodzona matka. Tyle że on ma siedem miesięcy i chyba jeszcze tego nie rozumie. On po prostu płacze, i to bez przerwy. Kiedy jest głodny i kiedy jest przejedzony; kiedy się zmęczy albo obudzi po zbyt długiej drzemce. Czyli właściwie w każdy dzień tygodnia, od godziny pierwszej do dwudziestej czwartej.

A najśmieszniejsze, że między natężeniem jego głosu i siłą wywieraną przez stopę Macoszydła na pedał gazu istnieje jakiś niewidzialny związek – im głośniej on zawodzi, tym szybciej ona jedzie.

– Kto jest wesiołym chłopcikiem, no kto? – szczebiocze przez ramię w kierunku zamontowanego tyłem fotelika. – No kto jest ciudnym syneckiem mamuni?

– Na pewno nie Chauncey – odburkuję. – Hej, to już strefa szkolna. Zwolnij trochę!

Macoszydło przyspiesza.

– Ruch uspokaja dzieci.

Może to i prawda, kiedy jednak mijamy slalomem zaparkowane samochody innych rodziców i hamujemy z piskiem opon przed wejściem, okazuje się, że co za dużo, to niezdrowo. Chauncey zwraca śniadanie, rozmokłe płatki kukurydziane ściekają z podsufitki i okna. O tym małym potworze musicie wiedzieć jeszcze jedno – jego żołądek to magiczny rozmnażacz jedzenia. Wlatuje łyżeczka, wylatuje dziesięć litrów.

– Wyłaź z samochodu! – nakazuje mi gorączkowo Macoszydło.

– Musisz iść ze mną – odpowiadam. – Bez osoby dorosłej nie pozwolą mi się zapisać.

Wygląda na kompletnie wykończoną. Trudno się dziwić, widok takiej ilości niemowlęcych wymiocin może odebrać chęć do życia.

– Podjadę szybko do domu, przebiorę go i wyczyszczę samochód. Zaczekaj tu na mnie dziesięć minut. No, góra kwadrans.

Co więc mogę zrobić? Wyciągam z SUV-a plecak, a ona rusza z podjazdu tak gwałtownie, że nawet nie mam szansy rzucić ulubionego dowcipu o parmezanie – bo właśnie tak śmierdzą wymiociny Chaunceya. Kiedy przyjechałam tutaj z Kalifornii, żeby zamieszkać z tatą i Macoszydłem, z początku byłam przekonana, że po prostu uwielbiają włoskie jedzenie. Co za rozczarowanie... i to jedno z wielu.

A teraz stoję przed bramą gimnazjum Greenwich, obserwując rój dzieciaków śpieszących na rozpoczęcie roku. Kilkoro rzuca mi przelotne spojrzenia. Ot, jakaś nowa – czym tu się ekscytować? Tak się składa, że ja też mam to gdzieś. Jestem tu tylko przelotem, najwyżej na parę miesięcy, do czasu gdy mama zakończy zdjęcia w Utah. Nie jest gwiazdą filmową, nic z tych rzeczy, choć może to w końcu będzie przełom? Po długich latach zadowalania się drugoplanowymi rólkami i reklamami w końcu załapała się do jakiegoś niezależnego filmu. Osiem tygodni – nie ma szans, żebym z nią pojechała. Zresztą, nikt mnie nie zapraszał.

Rozlega się dzwonek i strumień uczniów wlewa się do budynku. Macoszydła ani widu, ani słychu. Jestem spóźniona – kiepski sposób na rozpoczęcie kariery w Greenwich, choć podobni do mnie krótkodystansowcy nie zadręczają się takimi problemami. Zanim spóźnienia zdążą się odbić na moim świadectwie, już dawno mnie tu nie będzie.

Sprawdzam telefon. Od „dziesięciu minut, no, góra kwadransa” minęło już minut dwadzieścia. To tak zwany SCM, „Standardowy Czas Macoszydła”. Wybieram jej numer, ale nie odbiera. Może to znaczy, że już jedzie i zjawi się lada moment?

Nic z tego. Nie wiem, ile tych momentów już czekam, ale na horyzoncie wciąż nie zamajaczył ociekający wymiocinami SUV.

Westchnąwszy, siadam na ławce i stawiam plecak przy oparciu. Macoszydło – oficjalnie Louise – nie jest w sumie takie straszne, jak się nad tym głębiej zastanowić. Ogarnia rzeczywistość bardziej niż ojciec (bo wiekiem bliżej jej do mnie niż do niego). I może nie rozpływa się ze szczęścia, że ma na głowie ósmoklasistkę, ale trudno się dziwić, skoro dopiero uczy się obsługi własnego dziecka. Stara się być miła, po prostu słabo jej to wychodzi. Jak na przykład teraz, gdy porzuca mnie przed obcą szkołą, zamiast pomóc mi się zapisać.

Do rzeczywistości przywołuje mnie ryk silnika. W pierwszej chwili myślę, że to ona, ale nie – to jakiś stary, zardzewiały pick-up, który mknie ulicą jeszcze szybciej, niż odważyłoby się na to Macoszydło. Skręca zbyt ostro na okrągły podjazd i najeżdża przednim kołem na krawężnik, pędząc wprost na mnie. Kierowana wyłącznie instynktem, skaczę za oparcie ławki.

Pick-up mija ją o centymetr, ale bocznym lusterkiem zahacza o plecak, posyłając go w powietrze. Cała jego zawartość – segregatory, kartki, piórnik, strój gimnastyczny, buty i drugie śniadanie – rozlatuje się na wszystkie strony i spada z furkotem na chodnik.

Pick-up zatrzymuje się gwałtownie, a jego kierowca wyskakuje na zewnątrz i gna za moimi rzeczami. Z kieszeni wypadają mu jakieś świstki i teraz goni też za nimi.

Dołączam do tego pościgu i dopiero wtedy mój wzrok pada na jego twarz. Przecież to jeszcze dzieciak, uczeń gimnazjum!

– Kto ci pozwolił wsiąść za kółko? – parskam, wciąż w szoku, po tym jak o włos uniknęłam zmiażdżenia.

– Ee, mam prawo jazdy – odpowiada, jakby to była najoczywistsza rzecz pod słońcem.

– Ściemniasz! Nie jesteś starszy ode mnie.

– Skończyłem czternaście lat. – Szpera w przedniej kieszeni spodni i wyciąga jakiś laminowany dokument. „Parker Elias”, odczytuję jego nazwisko tuż pod zdjęciem głupkowatej twarzy. Na samej górze widnieje zaś: „WARUNKOWE PRAWO JAZDY”.

– Warunkowe? – pytam.

– Mogę jeździć, żeby pomagać w firmie – tłumaczy.

– Tak? A jakiej? W zakładzie pogrzebowym? Prawie mnie rozjechałeś!

– Na farmie – precyzuje. – Wożę na targ nasze produkty. No i jeszcze zabieram babulkę do ośrodka dla seniorów, bo jest taka stara, że sama nie może prowadzić.

Nigdy wcześniej nie spotkałam żadnego farmera – w Los Angeles nie ma ich zbyt wielu. I choć spodziewałam się, że Greenwich to jakaś wiocha na krańcu świata, nawet by mi przez myśl nie przeszło, że będę chodzić do szkoły ze Starym McDonaldem.

Oddaje mi plecak z moimi rzeczami, powciskanymi do środka na siłę i wystającymi na wszystkie strony. W miejscu, gdzie zahaczyło lusterko, zieje wielka dziura.

– Spóźnię się – mamrocze. – Przepraszam za plecak. – Wskakuje do pick-upa, żeby go zaparkować, po czym biegnie do szkoły, uparcie unikając mojego spojrzenia.

Po Macoszydle wszelki ślad zaginął. Dzwonię jeszcze raz, ale nic z tego – odpowiada mi poczta głosowa. Postanawiam, że spróbuję poradzić sobie z formalnościami sama. Wypełnię jakieś formularze, żeby nie tracić czasu.

Sekretariat to istny dom wariatów. Pęka w szwach od dzieciaków, które: a) zgubiły plan lekcji; b) nie rozumieją swojego planu lekcji; c) za wszelką cenę chcą zmienić plan lekcji. Kiedy tłumaczę udręczonej sekretarce, że czekam na rodzica i/lub opiekuna, żeby móc się zapisać, ta milcząco wskazuje mi puste krzesło i przestaje rejestrować moją obecność.

Mimo że nie mam nic przeciwko gimnazjum Greenwich, postanawiam je znienawidzić. Nie moja wina. Raczej Chaunceya, choć Parker McFarmer i jego warunkowe prawo jazdy też mają w tym swój udział.

Odzywa się mój telefon. Wiadomość od Macoszydła: „Zabieram Chaunceya do pediatry. Dasz sobie radę beze mnie? Przyjadę, gdy tylko będę mogła”.

Sekretarka wychodzi zza biurka i marszczy brwi.

– W szkole nie używamy telefonów – poucza mnie groźnie. – Powinnaś go wyłączyć i schować do szafki.

– Nie mam jeszcze szafki – odpowiadam. – Dopiero co się przeprowadziłam i nie wiem nawet, gdzie powinnam teraz być.

Przez dziurę w moim plecaku sekretarka wyszarpuje pojedynczą kartkę.

– Przecież masz to napisane na planie.

– Na planie? – Skąd miałabym go wziąć? Przecież oficjalnie nie chodzę do tej szkoły.

– Zaczynasz zajęcia w sali 117. – Recytuje serię skomplikowanych wskazówek, jak dotrzeć do celu. – A teraz zmykaj.

No to zmykam – tak skołowana, że dopiero w połowie korytarza zerkam na kartkę, która ponoć jest moim nowym planem lekcji. I rzeczywiście, to plan – tylko że nie mój. „Parker Elias, klasa 8”, stoi jak byk na samej górze.

Najwyraźniej papiery Parkera McFarmera wymieszały się z moimi, kiedy pomagał mi je zbierać.

Cofam się trzy kroki w kierunku sekretariatu, po czym zamieram. Czy na pewno chcę ponownie stawać twarzą w twarz z sekretarką? Dopóki nie przyjedzie tutaj Macoszydło, nawet nie mam co marzyć, że mnie zapisze, a jeśli do pediatry jest kolejka, spędzę pół dnia na tym durnym krześle. Chyba jednak podziękuję.

Rozpatruję więc wszystkie opcje. Od domu dzieli mnie zaledwie kwadrans piechotą – tylko że to nie jest tak naprawdę mój dom i nie będę się tam czuła lepiej niż tu. Skoro już podjęłam heroiczny wysiłek obudzenia się skoro świt, by pójść do szkoły, może to właśnie w szkole powinnam zostać?

Jeszcze raz patrzę na plan zajęć Parkera. Sala 117 – nie moja, ale sala to sala. A zresztą, co za różnica? Przez najbliższe dwa miesiące i tak nie nauczę się tutaj niczego, czego nie nadrobię w pięć minut po powrocie do cywilizacji. Nauka nigdy nie sprawiała mi większych kłopotów. A kiedy Macoszydło w końcu tu dotrze, odezwą się do mnie z sekretariatu i skierują mnie do właściwej sali – nie żebym t a m miała się czegokolwiek nauczyć. Najważniejszą lekcję gimnazjum Greenwich już odrobiłam: czternastolatkom nie należy dawać prawa jazdy.

Lekcję numer dwa odrabiam w tej chwili – to miejsce to jakiś koszmarny labirynt! Moja szkoła w Los Angeles mieści się głównie pod gołym niebem, po wyjściu z klasy człowieka oblewa cudowny blask słońca. Od razu wiadomo, gdzie iść, bo wszystko dokładnie widać na przestronnym dziedzińcu. No i nasze numery układają się w logiczną całość. A tu? Sala 109 znajduje się obok 111, za to na kolejnych drzwiach widnieje plakietka z napisem: „SCHOWEK E61-B2”. I weź tu, człowieku, coś z tego zrozum...

Proszę o pomoc dwóch uczniów, ale według nich sala 117 nie istnieje.

– Musi istnieć – zarzekam się – bo właśnie tam mam zajęcia. – Pokazuję im plan, zasłaniając kciukiem nazwisko.

– Chwila. – Chłopak skonsternowany marszczy brwi. – NSK-8? – wskazuje na nazwę zajęć. – Eee, a co to takiego?

Mrugam, równie zdezorientowana. Koleś ma rację. Zamiast normalnego rozkładu zajęć – no wiecie, tutaj idź na matmę, tam na biolę – wszystkie lekcje Parkera odbywają się w sali 117... Co więcej, w każde okienko (nie licząc tego podpisanego jako „LUNCH” o godzinie 12.08) wpisano tę samą nazwę przedmiotu: NSK-8.

– Och, tu jest. – Przesuwam palcem w dół kartki, gdzie zamieszczono objaśnienie skrótów. – NSK-8. Niezależna Specjalna Klasa Ósma.

Chłopak gapi się na mnie i przez chwilę nic nie mówi.

– Nienauczalni? – wykrztusza w końcu.

– Że jak? Nienauczalni? – powtarzam jak papuga, a on cały czerwienieje.

– No wiesz. Tak jak ci z filmu. Nietykalni. Tylko że, tego... – plącze się coraz bardziej – ...tylko że te dzieciaki nie są wcale nietykalne, ale... no... no wiesz. Nienauczalne. To nara! – Ucieka korytarzem.

A ja już wiem. Wyczytałam prawdę z jego twarzy, choć obyłoby się i bez tego. Gdzie umieszcza się gościa, który przy pomocy półtonowego pick-upa rozrywa na strzępy plecak koleżanki? Nienauczalni to klasa dla półgłówków. W Kalifornii też taką mamy i nazywamy ją Eskadrą Nielotów, chociaż to dokładnie to samo. Pewnie w każdej szkole znajdzie się podobna grupka.

Prawie zawracam do sekretariatu, żeby się poskarżyć, ale wtedy dociera do mnie, że przecież nie mam na co. To nie mnie przydzielono do tej klasy, tylko Parkera. Po tym, co dziś widziałam, wiem jedno: to zdecydowanie miejsce dla niego.

Wyobrażam sobie, jak siedzę przez cały dzień w sekretariacie, niecierpliwie czekając na przybycie Macoszydła. O ile w ogóle przyjedzie. Problemy zdrowotne Chaunceya – przydarzające mu się średnio co osiem minut – tak ją stresują, że na niczym innym nie potrafi się skupić. Cytując mojego ojca: „Rany banany, Louise...”. Aha, naprawdę tak mówi. A to tylko drobna próbka poczucia humoru pozakalifornijskiej części mojej rodziny.

Idę więc do sali 117, która, jak się okazuje, mieści się w najodleglejszym kącie budynku, za pracownią metaloplastyczną, salą doradztwa zawodowego, a nawet pomieszczeniem dla dozorców. Trzeba przejść obok sali gimnastycznej, żeby tam dotrzeć, wdychając smród starych, zapoconych skarpet zmieszany z niewyraźną wonią sosu barbecue. To tylko tymczasowe rozwiązanie, wmawiam sobie. Tymczasowe do kwadratu, wziąwszy pod uwagę, że mój pobyt w Greenwich będzie wyłącznie przelotnym epizodem.

Zresztą, klasa półgłówków, Eskadra Nielotów, Nienauczalni... jak zwał, tak zwał. Czym niby różnią się od innych? Żaden geniusz raczej tam nie trafi, ale to przecież dzieciaki jak każde inne. Nawet Parker – który za kierownicą pick-upa stanowi śmiertelne zagrożenie dla ludzkości – to typowy ósmoklasista.

Serio, jak bardzo nierozgarnięci mogą być ci Nienauczalni?

Otwieram drzwi i wchodzę do sali 117 pewnym krokiem.

Przez jedyne otwarte okno wylatuje na zewnątrz pióropusz dymu. Dym wydobywa się ze śmietnika, z którego strzelają wysokie płomienie. Wokół stoi grupa uczniów piekących pianki nabite na ołówki. Jednym z nich jest Parker, a jego pianka zdążyła się spalić na węgiel.

– Ej! – strofuje mnie jakiś zirytowany głos. – Zamykaj drzwi! Chcesz, żeby na korytarzu włączył się alarm przeciwpożarowy?!

A niech mnie. Trafiłam do Nienauczalnych.ROZDZIAŁ DRUGI

Pan Kermit

Pierwszy dzień szkoły.

Wciąż pamiętam tę ekscytację. Nowi uczniowie. Nowe umysły, które jak białe kartki domagają się wypełnienia. Nowe losy do ukształtowania.

Słowo klucz to „pamiętam”, bo od tamtej chwili minęło trzydzieści lat. Byłem młody, właściwie niewiele starszy od tej zgrai dzieciaków. Nauczanie oznaczało dla mnie coś więcej niż pracę – uważałem, że to raczej powołanie, misja. Owszem, misja niemożliwa, z czego zdałem sobie sprawę trochę później. Największe marzenie: zostać nauczycielem roku. Aż w końcu dopiąłem swego.

Tylko że to właśnie wtedy zaczęły się problemy.

Tak czy inaczej, pierwszy dzień szkoły już nie budzi we mnie radosnego uniesienia. Ten stary, pięćdziesięciopięcioletni silnik utrzymują na chodzie znacznie drobniejsze przyjemności: ostatnie tyknięcie zegara przed dzwonkiem o wpół do czwartej; budzenie się ze świadomością, że to sobota. Słodki jak ambrozja głos pogodynki: „Z uwagi na śnieżycę wszystkie szkoły zostały zamknięte...”.

Popijam kawę z mojego olbrzymiego kubka. Inni nauczyciele nazywają go Muszlą Klozetową, kiedy im się wydaje, że nie słucham. Marudzą przy tym, że powinienem przekazywać więcej pieniędzy na nauczycielski fundusz kawowy, bo żłopię za trzech. Och, jak mi przykro! Uczniowie potrafią dać człowiekowi w kość, ale uczące ich matoły są o wiele gorsze. Koledzy, którzy nie mają bladego pojęcia, co znaczy słowo „koleżeńskość”. A ile wsparcia od nich otrzymałem, gdy wszystko zaczęło się psuć!

– Panie Kermit?

Stoi nade mną doktor Thaddeus, ubrany w szyty na miarę garnitur za trzy tysiące dolarów. Miejscowy kurator, dyktator i istna legenda, choć tylko w jego własnym mniemaniu.

Jest z nim Christina Vargas, dyrektorka szkoły.

– Miło cię znów widzieć, Zachary. Jak ci minęło lato? – pyta z czystej uprzejmości.

– Gorąco – odpowiadam, ale ona wciąż się uśmiecha. Należy do grona tych porządnych, co tylko wzmaga moją podejrzliwość. Thaddeus lubi ją wykorzystywać do odwalania brudnej roboty. Coś się święci, już to czuję.

– Zaszły pewne zmiany w harmonogramie zajęć – oznajmia kurator. – Christina wprowadzi cię w temat.

– Jak pewnie słyszałeś, Mary Angeletto wyjechała – tłumaczy dyrektorka. – Ktoś musi zająć jej miejsce i dlatego przydzieliliśmy cię do Niezależnej Specjalnej Klasy Ósmej.

Wpatruję się w nią osłupiały.

– Do Nienauczalnych? – pytam w końcu, żeby się upewnić.

– My nie używamy tej nazwy – obrusza się doktor Thaddeus.

– Każdy nauczyciel w tym budynku wie, co to za jedni. To dzieciaki, na które machnęliście ręką. Mieli swoją szansę w szóstej i siódmej klasie, ale teraz przechowujecie ich tu tylko do chwili, gdy staną się problemem liceów.

– Owszem, to wymagająca grupa – przyznaje Christina. – I właśnie dlatego musieliśmy wybrać kogoś, kto ma duże doświadczenie.

– Oczywiście jeśli sądzisz, że nie dasz sobie rady... – kurator wymownie milknie.

Zapala mi się żaróweczka. Och, czyli o to im chodzi! Thaddeus wywęszył, że po tym roku będę się kwalifikować do wcześniejszej emerytury i nie chce, żeby okręg szkolny musiał mnie utrzymywać. Jak bowiem powszechnie wiadomo, męscy przedstawiciele rodziny Kermitów żyją długo, minimum dziewięćdziesiąt pięć lat. Mój dziadek w wieku stu sześciu lat wciąż pełni funkcję przewodniczącego klubu shuffleboard w Shady Pines. To dlatego przydzielają mnie do Nienauczalnych. Nie interesuje ich doświadczenie; liczą, że się zwolnię.

Patrzę kuratorowi prosto w jego gadzie oczy.

– Chcecie, żebym odszedł, zanim trafię na wcześniejszą emeryturę – mówię otwarcie.

– Och, to już? Tak szybko? – odpowiada niewinnym głosikiem. – A zawsze wydawałeś mi się taki młody. Ta okropna sytuacja z Terranovą... nie masz wrażenia, jakby to było wczoraj? Cały ten skandal, zainteresowanie mediów, oburzenie opinii publicznej...

Nie byłby sobą, gdyby o tym nie wspomniał. Jake Terranova. Thaddeus nigdy mi tego nie wybaczy ani nie pozwoli zapomnieć, choć to nie ja zawiniłem. A może jednak ja? W końcu to ja ich uczyłem i to się zdarzyło na moim dyżurze.

Mimo to... co za hipokryta! Thaddeus nie był wtedy jeszcze kuratorem – dyrektorował szkole, tak jak teraz Christina. No i kto przypisał sobie wszystkie zasługi, kiedy jedna z klas jego szkoły zdobyła najwyższy wynik w Narodowym Teście Zdolności? Spijał każdą kroplę chwały, błyszczał w telewizji i w prasie... Gdy na szkolnym podjeździe robił się tłok, można się było zakładać, że to kolejna stacja przyjechała prosić o komentarz Najwyższego Pana Wszystkich Dyrektorów.

Aż wyszła na jaw prawda. Dzieciak nazwiskiem Jake Terranova jakimś sposobem dorwał test i sprzedawał kopie kumplom z klasy za dziesięć dolców. Właśnie dlatego tak dobrze im poszło – bo oszukiwali. Nagle zrobiło się gorąco, ale czy wtedy Thaddeus stanął na linii frontu, żeby przyjąć na siebie część ostrzału, tak chętnie jak wcześniej przyjmował komplementy? Gdzie tam, to wszystko wina nauczyciela, brzmiała jego mantra. I właśnie nim od tej pory byłem. T a m t y m facetem. Nauczycielem, którego klasa skalała dobre imię gimnazjum Greenwich.

Oficjalnie życie toczyło się dalej. Nie odebrano mi dyplomu nauczyciela, nie obcięto pensji ani nie wykopano ze związku. Tylko że jednocześnie wszystko się zmieniło. Gdy wchodziłem do pokoju nauczycielskiego, rozmowy milkły, a koledzy unikali mojego wzroku. Administracja co chwilę przydzielała mnie do innych przedmiotów – jednego roku uczyłem angielskiego, następnego matematyki, później francuskiego, wiedzy o społeczeństwie, a nawet, o zgrozo, wychowania fizycznego – ja, facet o dwóch lewych nogach.

Zaliczyłem depresję. W porządku, to już nie wina szkoły, niemniej jednak wpłynęło to na moje życie osobiste. Skończyło się zerwaniem zaręczyn z Fioną Bertelsman. Mój błąd polegał na tym, że kompletnie pogrążyłem się we własnym nieszczęściu.

Co gorsza, uczenie, jedyna ważna dla mnie rzecz, zaczęło przypominać kiepski dowcip. Moi podopieczni nie wykazywali chęci do nauki? No i świetnie, mnie też nie zależało zbytnio na ich edukacji. Żeby dostać wypłatę, wystarczyło punktualnie zjawiać się w pracy – i tyle właśnie robiłem.

Zamierzałem dotrwać w ten sposób do czerwca, żeby przejść na emeryturę i rzucić to wszystko w diabły.

A teraz Thaddeusowi się wydaje, że się wycofam, byle tylko uniknąć roku z Nienauczalnymi? Najwyraźniej pan kurator nie ma bladego pojęcia, z kim zadarł. Z rozkoszą wejdę do sali 117, choćby czekała tam zgraja tygrysów. Byle nie dać mu satysfakcji, że zmusił mnie do odejścia.

Przenoszę wzrok z kuratora na dyrektorkę i z powrotem.

– Nigdy nie pogardzę prawdziwym wyzwaniem – mówię i podnoszę Muszlę Klozetową, po czym ruszam do drzwi – powoli i ostrożnie, by nie oblać się kawą. To by całkowicie zniweczyło efekt dramatycznego wyjścia.

Choć spędziłem w tej szkole trzy ostatnie dekady, moja stopa nigdy nie postała w sali 117. Wiem jednak, gdzie się znajduje, jeszcze z czasów nauczania wuefu. No cóż, nawet tam – w najbardziej niedostępnej, zatęchłej części szkoły – potrzebują nauczyciela. I mimo że dobrze zdaję sobie z tego sprawę, postanawiam potraktować tę decyzję osobiście. To tylko kolejny element konspiracji, żeby się mnie pozbyć.

Niedoczekanie ich! No i jak źli mogą być ci Nienauczalni? Niewłaściwe zachowanie, problemy z nauką, drobne przestępstwa? Czy Thaddeus naprawdę sądzi, że w ciągu trzydziestu lat szwendania się po najróżniejszych klasach nie miałem do czynienia z podobnymi delikwentami? Jeszcze się nie urodził uczeń, który zachowywałby się choćby w połowie tak niewłaściwie jak ja. Spójrzmy prawdzie w oczy: Nienauczalni wyrządzą mi krzywdę tylko wówczas, gdy będę próbował czegokolwiek ich nauczyć – a z tym dałem sobie spokój lata temu. Od tamtej pory moje związki z klasami przypominają odrobinę te, jakie łączą nieprzepadających za sobą współlokatorów. Nie pałamy do siebie sympatią, ale wiemy, że wystarczy się wzajemnie nie zaczepiać i każdy dostanie to, na czym mu zależy. Ja: wcześniejszą emeryturę, uczniowie NSK-8: promocję do dziewiątej klasy.

To zresztą najlepsza możliwa wiadomość, bo gimnazjum o niczym tak nie marzy, jak o tym żeby się ich pozbyć. Co musieliby zrobić, żeby powtarzać rok? Podpalić tę budę?

Wchodzę do mojej nowej sali.

W śmietniku huczy ogień, okno zasnuwają kłęby czarnego dymu. Dzieciaki pieką pianki nabite na końcówki ołówków. Ołówki zaczynają płonąć. Jeden z adeptów piromanii sprawdza, czy zajmie się też jego gumka. Jakiś uciekinier chowa się na zewnątrz w krzakach i patrzy oczami wielkimi z przerażenia. Na biurku śpi twardo chłopak, zupełnie obojętny na zamieszanie.

Większość uczniów pouciekałaby na mój widok do ławek i grzecznie złożyła przed sobą ręce, przynajmniej starając się wyglądać niewinnie, ale ta ekipa? W życiu! Podejrzewam, że nie zrobiłbym na nich wrażenia, nawet gdybym wmaszerował do sali z plutonem spadochroniarzy z narciarskiej jednostki specjalnej.

Podchodzę do płonącego śmietnika i wlewam do niego całą zawartość Muszli Klozetowej, a ogień syczy i gaśnie. W sali 117 zapada cisza.

– Dzień dobry – mówię, rozglądając się surowo. – Nazywam się Kermit i od dziś będę waszym nauczycielem.

Do czerwca już tylko dziesięć miesięcy.

------------------------------------------------------------------------

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

------------------------------------------------------------------------