Nieznajoma z parku - ebook

*

W ten wtor­ko­wy ra­nek Jack obu­dził się z odrę­twia­łym kar­kiem. Zszedł do biu­ra, po­pra­co­wał parę go­dzin, ale ze­sztyw­nia­ła szy­ja co­raz bar­dziej mu do­ku­cza­ła. _Do­brze mi zro­bi, je­śli pój­dę tro­chę po­ćwi­czyć_, po­my­ślał i zde­cy­do­wał, że w po­rze lun­chu po­tre­nu­je i pój­dzie do sau­ny. Zi­gno­ro­wał zdzi­wio­ne spoj­rze­nie Tess, gdy wy­szedł od sie­bie i za­ko­mu­ni­ko­wał jej, że bę­dzie na si­łow­ni.

_Ko­niec z tym_, po­wta­rzał so­bie, wy­ci­ska­jąc cię­żar­ki i pe­da­łu­jąc na ro­we­rze. _Ko­niec z tym_, mru­czał przez za­ci­śnię­te zęby oto­czo­ny kłę­ba­mi pary w sau­nie. _Ko­niec z tym_, my­ślał ze sta­now­czo­ścią, wy­cie­ra­jąc się ener­gicz­nie ręcz­ni­kiem. Po­mo­gło o tyle, że spię­te mię­śnie wresz­cie się roz­luź­ni­ły. Po­czuł się tro­chę le­piej.

Wła­śnie z ręcz­ni­kiem na ra­mio­nach wra­cał ko­ry­ta­rzem do swo­je­go biu­ra. Trze­ba było jesz­cze tyl­ko przejść przez prze­szklo­ne drzwi do głów­ne­go hal­lu. Pod­niósł gło­wę, spoj­rzał przed sie­bie i na­gle za­trzy­mał się jak wry­ty w pół kro­ku. Za oszklo­ny­mi drzwia­mi sta­ła ona! Jego dziew­czy­na z par­ku!

Ty­sią­ce my­śli prze­bie­gły mu na­gle przez gło­wę. Co ona tu robi? Czyż­by do­wie­dzia­ła się w ja­kiś spo­sób, że on…? Czy Char­lie coś zro­bił? Bo chy­ba nie Tess ani Szef! Miał na­wet ir­ra­cjo­nal­ną ocho­tę od­wró­cić się i uciec. Ale już w na­stęp­nej chwi­li ochło­nął. Spoj­rzał na nią. Dziew­czy­na nie mo­gła go zo­ba­czyć, bo drzwi były z we­nec­kich lu­ster, pa­trząc w jego stro­nę, mu­sia­ła wi­dzieć tyl­ko wła­sne od­bi­cie. On za to wi­dział ją do­brze. Ubra­na w lek­ki, be­żo­wy pro­cho­wiec sta­ła w hal­lu, roz­glą­da­jąc się nie­pew­nie. Może na­wet bar­dziej niż nie­pew­nie. Ro­bi­ła wra­że­nie zu­peł­nie za­gu­bio­nej. Pierw­szy raz wi­dział ją z tak bli­ska. Była wy­raź­nie zde­ner­wo­wa­na. Po­czuł bo­le­sny ucisk – więc jed­nak coś złe­go ją spo­tka­ło! _To dla­te­go nie przy­cho­dzi­ła!_ Nie­świa­do­mie za­ci­snął pię­ści i zwarł szczę­ki. Po­czuł gniew, że przy­da­rzy­ło jej się coś przy­kre­go. W tej chwi­li go­tów był wal­czyć z ca­łym świa­tem, byle tyl­ko po­móc nie­zna­jo­mej dziew­czy­nie. Jego nie­zna­jo­mej dziew­czy­nie.

W tej sa­mej chwi­li Nie­zna­jo­ma po­krę­ci­ła gwał­tow­nie gło­wą, jak­by cze­muś prze­cząc, za­gry­zła war­gę i od­wró­ci­ła się szyb­ko w stro­nę win­dy.

_Ona chce wyjść!_, po­my­ślał z prze­ra­że­niem Jack. _Uciec stąd!_ Bły­ska­wicz­nie pod­szedł do drzwi i na­ci­snął klam­kę. Był zde­cy­do­wa­ny zro­bić wszyst­ko, by za­trzy­mać dziew­czy­nę! Do­wie­dzieć się, co złe­go ją spo­tka­ło, i zro­bić wszyst­ko, by jej po­móc.

Szczęk otwie­ra­nych drzwi spra­wił, że Nie­zna­jo­ma pod­sko­czy­ła gwał­tow­nie i od­wró­ci­ła się w jego stro­nę. Wiel­kie sza­re oczy spoj­rza­ły wprost na Jac­ka z prze­stra­chem i zmie­sza­niem.

Jack miał wra­że­nie, że ser­ce mu top­nie­je. Była taka spło­szo­na! On tym­cza­sem mógł się nie­co uspo­ko­ić, bo w jej spoj­rze­niu ja­sno wy­czy­tał, że dziew­czy­na wca­le go nie zna i że on jest dla niej zu­peł­nie ob­cym czło­wie­kiem. Więc to jed­nak nie spi­sek któ­re­goś z przy­ja­ciół.

Nie­zna­jo­ma tym­cza­sem uśmiech­nę­ła się do nie­go bla­dym, prze­pra­sza­ją­cym uśmie­chem, szyb­ko wy­cią­gnę­ła rękę i na­ci­snę­ła gu­zik win­dy. Wciąż wy­glą­da­ła na ogrom­nie spię­tą.

Jack nie zdą­żył za­re­ago­wać, nie zdą­żył nic zro­bić. Wście­kły na sie­bie za wła­sną nie­udol­ność, po­sta­no­wił, że nie po­peł­ni wię­cej błę­dów. Z pew­no­ścią nie po­zwo­li jej wejść do tej win­dy! Pod­szedł parę kro­ków bli­żej i wkła­da­jąc wie­le wy­sił­ku w to, by wy­glą­dać na­tu­ral­nie, uśmiech­nął się do niej spo­koj­nie i za­chę­ca­ją­co.

– Dzień do­bry. – Cu­dow­nie! Jest w sta­nie wy­po­wie­dzieć dwa sło­wa! I na­wet głos mu nie drży!

– Dzień do­bry – od­po­wie­dzia­ła ci­cho dziew­czy­na, nie­spo­koj­nie się krę­cąc.

Wy­raź­nie pra­gnę­ła, by win­da przy­je­cha­ła jak naj­szyb­ciej. W ca­łej jej po­sta­wie wi­dać było, że chce uciec stąd jak naj­prę­dzej.

– Czy mogę w czymś po­móc? – za­py­tał uprzej­mie Jack, pod­cho­dząc parę ko­lej­nych kro­ków. Sta­rał się od­gro­dzić Nie­zna­jo­mej dro­gę do win­dy.

– Nie! – od­par­ła szyb­ko, krę­cąc gło­wą. Zbyt szyb­ko i zbyt ostro. – Nie – po­wtó­rzy­ła raz jesz­cze, tym ra­zem mięk­ko. Jej głos lek­ko się za­ła­mał.

Jack zro­bił w jej stro­nę ko­lej­ny krok i dziew­czy­na cof­nę­ła się tro­chę od win­dy. Z bli­ska była jesz­cze ład­niej­sza, niż gdy wi­dział ją ostat­nio przez lu­ne­tę. Tyl­ko bla­da i za­uwa­żył, że ma ciem­ne ob­wód­ki wo­kół oczu. Wciąż wy­czu­wał jej ogrom­ne na­pię­cie. Ro­zej­rza­ła się ner­wo­wo, wi­dział, że chcia­ła­by po­dejść bli­żej do drzwi win­dy, ale on te­raz już cał­ko­wi­cie blo­ko­wał jej dro­gę. Jej wiel­kie oczy rzu­ca­ły nie­spo­koj­ne spoj­rze­nia na hall, jak­by w po­szu­ki­wa­niu in­nej dro­gi uciecz­ki. Na­gle jej twarz drgnę­ła – zo­ba­czy­ła drzwi z na­pi­sem „scho­dy” i zro­bi­ła pół kro­ku w tył w ich kie­run­ku.

– Może jed­nak mógł­bym w czymś pani po­móc? – na­le­gał ła­god­nie Jack, ma­jąc na­dzie­ję, że brzmi to spo­koj­nie i nie spło­szy dziew­czy­ny jesz­cze bar­dziej. Prze­su­wał się te­raz tak, by od­gro­dzić jej dro­gę rów­nież do scho­dów.

Z ci­chym szu­mem nad­je­cha­ła w koń­cu win­da, ale Nie­zna­jo­ma mu­sia­ła­by te­raz przejść tuż obok nie­go, by się do niej do­stać. Po­krę­ci­ła ner­wo­wo gło­wą i znów cof­nę­ła się parę kro­ków. Jack bo­kiem po­dą­żył za nią.

– Nie… ja prze­pra­szam… to była po­mył­ka… ja tyl­ko… – bą­ka­ła nie­pew­nie, usi­łu­jąc prze­su­wać się co­raz bli­żej wyj­ścia. Obie dło­nie unio­sła lek­ko do góry w obron­nym ge­ście, jak­by chcąc go od sie­bie od­su­nąć.

Była te­raz na­praw­dę bli­sko drzwi i Jack w pa­ni­ce pró­bo­wał wy­my­ślić ja­kieś roz­sąd­na sło­wa, by ją za­trzy­mać, gdy na­gle otwo­rzy­ły się drzwi z prze­ciw­le­głe­go ko­ry­ta­rza i wy­szli stam­tąd, kłó­cąc się za­wzię­cie i po­sy­ku­jąc na­wza­jem na sie­bie, Char­lie i Nat. Byli tak sobą za­ję­ci, że przez mo­ment nie do­strze­gli sto­ją­cej w na­pię­ciu dziew­czy­ny ani czy­ha­ją­ce­go na nią Jac­ka. Po­tem jed­nak i oni za­mar­li w bez­ru­chu na wi­dok dziw­nej sy­tu­acji w hal­lu. Na­tha­lie sta­ła, nie ro­zu­mie­jąc, co się dzie­je, za to Char­lie, choć w pierw­szym mo­men­cie w jego oczach od­bi­ło się kom­plet­ne zdu­mie­nie, po chwi­li spoj­rzał na Jac­ka i jak­by te­le­pa­tycz­nie od­czy­tu­jąc jego ży­cze­nie, na­tych­miast ru­szył w stro­nę drzwi pro­wa­dzą­cych na scho­dy i za­blo­ko­wał Nie­zna­jo­mej z Par­ku dro­gę uciecz­ki.

Dziew­czy­na, za­nie­po­ko­jo­na i lek­ko oszo­ło­mio­na, spo­glą­da­ła na gru­pę ota­cza­ją­cych ją lu­dzi. Po chwi­li jed­nak opa­no­wa­ła się i ru­szy­ła w stro­nę win­dy, wprost na Jac­ka.

– Prze­pra­szam – po­wie­dzia­ła i wska­za­ła na drzwi win­dy, do któ­rych Jack cał­ko­wi­cie blo­ko­wał jej przej­ście. – Mogę?

Miał pust­kę w gło­wie. Cał­ko­wi­te przy­ćmie­nie. Mi­nę­ło parę se­kund, a on nie był w sta­nie nic po­wie­dzieć ani ru­szyć się z miej­sca.

– Prze­pra­szam – po­wtó­rzy­ła dziew­czy­na, te­raz już tro­chę nie­cier­pli­wie. Z tru­dem pa­no­wa­ła nad swo­im zde­ner­wo­wa­niem, ale była zde­cy­do­wa­na wyjść stam­tąd naj­szyb­ciej, jak to moż­li­we.

I wte­dy, na szczę­ście dla Jac­ka, otwo­rzy­ły się drzwi ga­bi­ne­tu Sze­fa i wy­szli stam­tąd Tess i Ja­mes. Obo­je spoj­rze­li na sto­ją­cą w hal­lu grup­kę i zdę­bie­li. Wszy­scy obec­ni pa­trzy­li na sie­bie w zdu­mie­niu i da­lej trwa­ła krę­pu­ją­ca ci­sza. Aż w pew­nym mo­men­cie win­da ci­cho zgrzyt­nę­ła i zje­cha­ła na dół. Jack ode­tchnął. Od razu też wró­ci­ła mu zdol­ność lo­gicz­ne­go my­śle­nia.

– Sze­fie – zwró­cił się do Ja­me­sa – my­ślę, że ta pani po­trze­bu­je na­szej po­mo­cy.

Dziew­czy­na rzu­ci­ła mu nie­chęt­ne spoj­rze­nie i na­tych­miast za­prze­czy­ła:

– Nie, to nie tak. Bar­dzo prze­pra­szam… – pró­bo­wa­ła się wy­tłu­ma­czyć. – To po­mył­ka… Ja wca­le… Nie po­win­nam była tu przy­cho­dzić… – do­da­ła z po­nu­rą roz­pa­czą w gło­sie.

– Ależ pro­szę! Za­pra­szam do mo­je­go ga­bi­ne­tu. – Ja­mes też w koń­cu ochło­nął i był już pa­nem sy­tu­acji. Otwo­rzył sze­ro­ko drzwi do swo­je­go po­ko­ju i ge­stem za­pra­szał Nie­zna­jo­mą. – Pro­szę bar­dzo. – I uśmiech­nął się swo­im naj­cie­plej­szym, oj­cow­skim uśmie­chem.

– Nie… na­praw­dę… – opie­ra­ła się dziew­czy­na, ale wte­dy cał­ko­wi­cie już opa­no­wa­ny Jack roz­ło­żył ra­mio­na tak, że prak­tycz­nie nie zo­sta­wił jej wy­bo­ru i mu­sia­ła pójść tam, gdzie ją pro­wa­dził.

– Przy­go­tu­ję her­ba­tę – za­pro­po­no­wa­ła Tess, prze­pusz­cza­jąc Nie­zna­jo­mą w drzwiach i uśmie­cha­jąc się do niej ser­decz­nie.

– Och, nie… dzię­ku­ję, nie, pro­szę so­bie nie ro­bić kło­po­tu. – Dziew­czy­na znów była tak samo za­gu­bio­na jak na po­cząt­ku. Z ocią­ga­niem wlo­kła się tam, gdzie po­stę­pu­ją­cy pół kro­ku za nią z roz­ło­żo­ny­mi ra­mio­na­mi Jack ją pro­wa­dził.

*

_Co ja tu ro­bię?! Po co ja tu w ogó­le przy­szłam?!_, bia­da­ła w du­chu Liz Blac­kley, roz­glą­da­jąc się ner­wo­wo po pu­stym hal­lu jed­nej z po­noć lep­szych agen­cji ochro­ny. Jej wzrok padł na dwu­skrzy­dło­we drzwi z lu­ster. Uj­rza­ła swo­ją bla­dą, prze­stra­szo­ną twarz i do­tar­ło do niej ze zdwo­jo­ną mocą, ja­kie głup­stwo wła­śnie pró­bu­je po­peł­nić. Po­krę­ci­ła gło­wą. _Trze­ba stąd wyjść! I to jak naj­prę­dzej!_ Za­nim ktoś ją za­uwa­ży! Jed­nak do­brze się sta­ło, że se­kre­ta­riat był za­mknię­ty! Od­wró­ci­ła się w stro­nę win­dy. I wte­dy z boku otwo­rzy­ły się drzwi. Liz była tak zde­ner­wo­wa­na, że aż pod­sko­czy­ła z prze­stra­chu. Spoj­rza­ła w tam­tą stro­nę i zo­ba­czy­ła ja­kie­goś wy­so­kie­go, po­tęż­ne­go, ciem­no­wło­se­go męż­czy­znę w spodniach dre­so­wych, bia­łym T-shir­cie i ręcz­ni­ku na ra­mio­nach, idą­ce­go wprost na nią. Po­czu­ła się jesz­cze bar­dziej zmie­sza­na. _Po co ja tu w ogó­le przy­cho­dzi­łam?! Trze­ba stąd uciec, i to już!_ Szyb­ko wy­cią­gnę­ła rękę i na­ci­snę­ła przy­cisk win­dy. Oby przy­je­cha­ła od razu!

Tym­cza­sem fa­cet przy­wi­tał ją i chciał po­móc. _Do­bre so­bie!_ Szko­da, że nie wie, po co tu przy­szła! _Och, niech­że ta win­da wresz­cie przy­je­dzie!_ Fa­cet pod­szedł jesz­cze bli­żej. Na­wet nie zda­wa­ła so­bie z tego spra­wy, ale czu­ła, że musi się przed nim cof­nąć. Onie­śmie­lał ją jesz­cze bar­dziej niż cała ta ab­sur­dal­na sy­tu­acja. Zno­wu pod­szedł bli­żej. Zu­peł­nie jak­by chciał ją od­go­nić od win­dy! Liz czu­ła, że ser­ce bije jej jak osza­la­łe. Bo też to, co chcia­ła zro­bić, było prze­cież czy­stym sza­leń­stwem. I te­raz ktoś przy­ła­pał ją na go­rą­cym uczyn­ku. _Cze­mu ten ochro­niarz tak mnie… za­ga­nia? Jak… jak ja­kiś owcza­rek owce. Wła­śnie, owcza­rek! A ja je­stem_ _głu­pią owcą! Gdzie ta win­da?_

Liz znów mu­sia­ła się cof­nąć parę kro­ków. Le­d­wo nad sobą pa­no­wa­ła, tak strasz­nie wsty­dzi­ła się tego, że tu przy­szła. A te­raz jesz­cze oka­zu­je się, że wca­le nie tak ła­two stąd wyjść. Ten „owcza­rek” za­gro­dził jej dro­gę do win­dy! Żeby otwo­rzyć drzwi, mu­sia­ła­by go chy­ba prze­sta­wić! _Cze­go on chce?_ Ro­zej­rza­ła się zno­wu ner­wo­wo. _O! Scho­dy!_ Jest wyj­ście, za­raz stąd wyj­dzie. Chy­ba jesz­cze ni­g­dy się tak nie de­ner­wo­wa­ła. Mia­ła wra­że­nie, że jest na skra­ju hi­ste­rii. Już nie my­śla­ła lo­gicz­nie, to ja­sne, bo wy­da­wa­ło jej się, że ten obcy fa­cet robi wszyst­ko, żeby jej nie wy­pu­ścić.

W koń­cu przy­je­cha­ła win­da. Tyle że Liz była już parę me­trów od niej, a nie­zna­ny ol­brzym z ręcz­ni­kiem za­gra­dzał jej przej­ście. Coś jej mó­wi­ło, że on nie ma naj­mniej­szej ocho­ty jej prze­pu­ścić. _Trud­no, zej­dę scho­da­mi._ Zno­wu ode­zwał się „owcza­rek”, da­lej chciał jej „po­ma­gać”. Ner­wo­wo ob­li­za­ła war­gi.

– Nie… ja prze­pra­szam… to była po­mył­ka… ja tyl­ko… – _No wła­śnie, co „ja tyl­ko”? Je­stem naj­więk­szą kre­tyn­ką pod słoń­cem?_, my­śla­ła zgnę­bio­na Liz, co­fa­jąc się do scho­dów.

„Owcza­rek” wciąż po­dą­żał za nią.

Na­gle otwo­rzy­ły się drzwi z dru­giej stro­ny hal­lu i wy­szli stam­tąd kłó­cą­cy się ko­bie­ta i męż­czy­zna. Zdzi­wi­li się na jej wi­dok, a po­tem ten dru­gi męż­czy­zna, nie­mal tak samo wy­so­ki i bar­czy­sty jak pierw­szy, na­gle pod­szedł do drzwi pro­wa­dzą­cych na scho­dy i za­ta­ra­so­wał jej przej­ście!

_Czy ta­kie za­cho­wa­nie jest nor­mal­ne w agen­cjach ochro­ny? Wszyst­kich tu tak trak­tu­ją?_ W koń­cu ona nie jest żad­nym prze­stęp­cą! Po­win­ni po­zwo­lić jej nor­mal­nie stąd wyjść! I to win­dą, a nie scho­da­mi. Prze­cież jest do­ro­słą ko­bie­tą, dla­cze­go więc je­den fa­cet, co praw­da po­tęż­nie zbu­do­wa­ny, tak ją spe­szył, że aż za­czę­ła przed nim ucie­kać? Po­trze­bo­wa­ła ca­łej swo­jej siły woli, by się opa­no­wać i po­dejść w stro­nę win­dy. Pro­sto na tego wła­śnie wiel­kie­go go­ścia z ręcz­ni­kiem.

– Prze­pra­szam. – Boże, niech tyl­ko głos tak się jej nie ła­mie! – Mogę? – Czu­ła, że ugi­na­ją się pod nią ko­la­na, a „owcza­rek” na­wet nie drgnął.

_Och, uciec stąd! W nogi! Jak naj­da­lej!_, my­śla­ła prze­ra­żo­na, pod­czas gdy nie­zna­jo­my, wiel­ki fa­cet pa­trzył na nią bez­na­mięt­nie. Da­lej się nie ru­szył. _Chcę stąd wyjść!_, krzy­cza­ła roz­pacz­li­wie w du­chu Liz. _Mu­szę stąd wyjść, za­nim się roz­pła­czę. Nie, tyl­ko nie to, nie zro­bię z sie­bie jesz­cze więk­szej idiot­ki!_

– Prze­pra­szam – po­wtó­rzy­ła tak moc­no, jak tyl­ko było ją na to stać.

I wte­dy otwo­rzy­ły się ko­lej­ne drzwi, gdzieś na­prze­ciw win­dy, i wy­szli stam­tąd ko­lej­ni pra­cow­ni­cy agen­cji – star­szy, po­tęż­nie zbu­do­wa­ny męż­czy­zna (_Naj­wy­raź­niej inni tu nie pra­cu­ją_, zdą­ży­ła po­my­śleć po­nu­ro Liz) i tro­chę młod­sza od nie­go, bar­dzo sym­pa­tycz­nie wy­glą­da­ją­ca ko­bie­ta. Oni też się zdzi­wi­li, gdy na nią spoj­rze­li.

*

Może gdy­by Liz nie była tak przy­gnę­bio­na całą tą sy­tu­acją i nie sku­pia­ła się tak bar­dzo na so­bie, na swo­im zde­ner­wo­wa­niu i pró­bach ukry­cia zmie­sza­nia, może wte­dy za­uwa­ży­ła­by wszyst­kie te zdu­mio­ne spoj­rze­nia, któ­re sku­pia­ły się na niej, a po­tem krzy­żo­wa­ły nad jej gło­wą. Może do­strze­gła­by szok i nie­do­wie­rza­nie od­bi­ja­ją­ce się w oczach naj­pierw Jac­ka, po­tem Char­lie­go, a w koń­cu Tess i Ja­me­sa. Ale Liz była zbyt za­ję­ta pró­ba­mi uspo­ko­je­nia swo­je­go tłu­ką­ce­go głu­cho ser­ca i przy­spie­szo­ne­go od­de­chu. Nie do­strze­gła py­ta­ją­cych spoj­rzeń czwór­ki wta­jem­ni­czo­nych ani nie­me­go po­ro­zu­mie­nia, któ­re za­war­li od razu po tym, jak Jack po­wie­dział, że jest „pa­nią po­trze­bu­ją­cą po­mo­cy”.

Od razu za to za­uwa­ży­ła, że „owcza­rek” da­lej speł­nia swo­ją rolę i tym ra­zem „za­ga­nia” ją w kie­run­ku „za­gro­dy”, to zna­czy ga­bi­ne­tu swo­je­go sze­fa. Nie moż­na po­wie­dzieć, by po­my­śla­ła o nim cie­pło, gdy prak­tycz­nie wpy­chał ją do tego po­ko­ju, nie zwa­ża­jąc na jej słow­ne pro­te­sty. Nie do­tknął jej, ale pod­cho­dził tak bli­sko, że czu­ła się zmu­szo­na po­ru­szyć, by unik­nąć kon­tak­tu z nim. No i mu­sia­ła iść do­kład­nie tam, gdzie on chciał, by po­szła. _A niech go!_, my­śla­ła mści­wie, gdy do­pro­wa­dził do tego, że prze­stą­pi­ła w koń­cu próg ga­bi­ne­tu. Naj­wy­raź­niej na tym wła­śnie po­le­ga jego pra­ca. I nie­ste­ty jest w tym bar­dzo do­bry.

Onie­śmie­lo­na Liz ro­zej­rza­ła się po prze­stron­nym, ja­snym po­ko­ju. Duże biur­ko, kil­ka krze­seł, sza­fy i szaf­ki, a przy oknie sta­ra, roz­sta­wio­na na trój­no­gu lu­ne­ta. W tym mo­men­cie drzwi za nią się za­mknę­ły. Star­szy męż­czy­zna pod­szedł do niej i się przed­sta­wił:

– Na­zy­wam się Ja­mes Tar­ling­ton. A to jest Jack Gor­don. – Wska­zał na wciąż sto­ją­ce­go nie­co z boku za jej ple­ca­mi „owczar­ka”. – Pro­szę usiąść. – Pod­pro­wa­dził ją do krze­sła i do­pil­no­wał, by usia­dła. Po czym ob­szedł biur­ko i sam też usiadł. – W czym mo­że­my pani po­móc?

_Ja­mes Tar­ling­ton, jak JT Se­cu­ri­ty, Szef, a więc wła­ści­ciel agen­cji_, po­my­śla­ła jesz­cze bar­dziej przy­bi­ta Liz, zer­k­nę­ła też na „owczar­ka”, któ­ry naj­wy­raź­niej po­sta­no­wił zo­stać, trzy­ma­jąc się z tyłu, i stał te­raz z za­ło­żo­ny­mi rę­ka­mi opar­ty o szaf­kę nie­co za jej ple­ca­mi. A więc przy­jął ją sam wła­ści­ciel, a ona tu przy­szła z tak głu­pią spra­wą!

– Prze­pra­szam, ja na­praw­dę nie chcia­łam na­ro­bić ta­kie­go za­mie­sza­nia – mó­wi­ła sła­bym gło­sem, gar­dło ści­ska­ło się jej co­raz bar­dziej, a wstyd spra­wił, że na bla­dych po­licz­kach po­ja­wił się le­d­wo wi­docz­ny ru­mie­niec. – To był błąd… Nie po­win­nam była tu w ogó­le przy­cho­dzić. – Czu­ła się na­praw­dę ża­ło­śnie.

Szef tym­cza­sem spo­glą­dał na nią swo­imi ja­sny­mi, za­tro­ska­ny­mi oczy­ma.

– Moja dro­ga – jego głos brzmiał te­raz bar­dzo ser­decz­nie – wi­dać, że ma pani ja­kiś pro­blem. A my je­ste­śmy od tego, by po­ma­gać lu­dziom w pro­ble­mach.

W tym mo­men­cie drzwi ci­cho się otwo­rzy­ły i we­szła Tess, nio­sąc tacę z her­ba­tą. Po­de­szła do biur­ka i usta­wi­ła trzy fi­li­żan­ki, po czym spoj­rza­ła cie­pło na Liz, a gdy ta jej po­dzię­ko­wa­ła, uśmiech­nę­ła się do niej krze­pią­co i wy­co­fa­ła się do swo­je­go po­ko­ju. Liz po­my­śla­ła z ża­lem, że wo­la­ła­by po­roz­ma­wiać z tą ko­bie­tą lub przy­naj­mniej, by to ona zo­sta­ła z nimi w po­ko­ju, a nie ten „owcz…” Jack. Ale nie­ste­ty Tess już nie było.

– Pro­szę po­wie­dzieć, jak mo­że­my pani po­móc? – Ja­mes znów ła­god­nie pró­bo­wał ją za­chę­cić do zwie­rzeń.

Liz pod­nio­sła na nie­go wzrok, wes­tchnę­ła… i nie­pew­nie po­krę­ci­ła gło­wą. To kom­plet­nie bez sen­su. __ Prze­cież nie może tego wszyst­kie­go po­wie­dzieć sze­fo­wi tak du­żej fir­my. Ośmie­szy się tyl­ko. Oni zaj­mu­ją się tu po­waż­ny­mi spra­wa­mi, a nie ta­ki­mi hi­sto­ryj­ka­mi jak jej.

– Bar­dzo pana prze­pra­szam, na­praw­dę nie po­win­nam była zaj­mo­wać panu tyle cza­su – po­wie­dzia­ła Liz i wsta­ła z krze­sła. – Bar­dzo prze­pra­szam.

Tar­ling­ton też od razu się po­de­rwał, Liz od­wró­ci­ła się i chcia­ła wyjść, ale „owcza­rek” bły­ska­wicz­nie ode­rwał się od swo­jej szaf­ki i sta­nął te­raz tuż przed nią, ko­lej­ny raz blo­ku­jąc jej przej­ście. Pod­nio­sła gło­wę i spoj­rza­ła na nie­go. Miał tak za­cię­ty wy­raz twa­rzy, że pra­wie ją to zmro­zi­ło. Nie za­mie­rzał jej prze­pu­ścić.

Wie­le razy w swo­im ży­ciu Liz ża­ło­wa­ła, że nie jest parę cen­ty­me­trów wyż­sza, i te­raz też był taki mo­ment. Może gdy­by nie mu­sia­ła tak moc­no za­dzie­rać gło­wy, by móc na nie­go spoj­rzeć, czu­ła­by się tro­chę pew­niej? Może gdy­by tak przy­tła­cza­ją­co nad nią nie gó­ro­wał, nie czu­ła­by się tak ża­ło­śnie bez­bron­na? Ani nie zda­wa­ła­by so­bie tak bo­le­śnie spra­wy z tego, że gdy­by tyl­ko chciał, ten po­tęż­ny fa­cet mógł­by ją za­trzy­mać jed­ną ręką. A może na­wet jed­nym pal­cem.

Jack nie miał naj­mniej­szej ocho­ty wy­pu­ścić jej z po­ko­ju. Nie po tym, co zo­ba­czył w jej oczach. Wy­da­wa­ła się nie­szczę­śli­wa, jak­by przy­gnia­tał ją wiel­ki cię­żar. Szef musi ją tu za­trzy­mać i wy­cią­gnąć z niej, co ją gnę­bi.

Ja­mes wi­dział, że dziew­czy­na jest wy­jąt­ko­wo spię­ta i oba­wia się za­cząć roz­mo­wę, ale nie przy­szła tu prze­cież bez po­wo­du. Od razu zo­rien­to­wał się też, że nikt z wta­jem­ni­czo­nych nie miał z tym nic wspól­ne­go. A te­raz, gdy pró­bo­wa­ła wyjść, zo­ba­czył, że Jack go­tów jest prę­dzej siłą ją tu za­trzy­mać niż po­zwo­lić odejść.

– Ależ na­praw­dę… pro­szę się uspo­ko­ić. I usiąść. Pro­szę się na­pić her­ba­ty. Pani jest zde­ner­wo­wa­na… Nie wy­pu­ści­my pani w ta­kim sta­nie. – Sta­rał się mó­wić spo­koj­nie, choć sam co­raz bar­dziej się de­ner­wo­wał, czy zdo­ła prze­ko­nać Nie­zna­jo­mą, by zo­sta­ła. – Pro­szę. – Raz jesz­cze za­pro­sił ją ge­stem.

Liz roz­glą­da­ła się wciąż nie­zde­cy­do­wa­na. Ochro­niarz nie od­stę­po­wał swo­jej po­zy­cji, a wła­ści­ciel agen­cji na­praw­dę szcze­rze ją za­pra­szał… W koń­cu się pod­da­ła i z po­wro­tem usia­dła.

Do­brze, że nie zo­ba­czy­ła wte­dy ulgi na twa­rzach Jac­ka i Ja­me­sa, bo z pew­no­ścią wzbu­dzi­ło­by to jej czuj­ność.

– Na­praw­dę nie wiem, od cze­go mam za­cząć… – po­wie­dzia­ła wresz­cie po chwi­li Liz. – To taka głu­pia, nie­zręcz­na sy­tu­acja… – Po­tar­ła czo­ło ręką, nie była w sta­nie ukryć swo­je­go zde­ner­wo­wa­nia.

– Naj­le­piej jest za­cząć od po­cząt­ku – za­chę­cił spo­koj­nie Ja­mes.

Nie­zna­jo­ma spoj­rza­ła na nie­go chmur­nie, a jej wzrok wy­raź­nie mó­wił „ła­two ci po­wie­dzieć…”_._ Ale po chwi­li raz jesz­cze głę­bo­ko ode­tchnę­ła i za­czę­ła ci­cho opo­wia­dać:

– Na­zy­wam się Eli­za­beth Blac­kley… Liz… – do­da­ła.

_Liz! Liz­zy!_, na­tych­miast po­my­ślał Jack. Na­resz­cie po­znał jej imię.

– Ja­kieś pół roku temu uda­ło mi się zna­leźć lep­szą, le­piej płat­ną pra­cę. Nie­da­le­ko stąd – wska­za­ła od­ru­cho­wo gło­wą w bok – w agen­cji re­kla­mo­wej Brew­ster & March. W ban­ku wresz­cie zgo­dzi­li się przy­znać mi kre­dyt i uda­ło mi się ku­pić miesz­ka­nie. Nic wiel­kie­go… – spoj­rza­ła na Sze­fa nie­mal prze­pra­sza­ją­co – ale w bez­piecz­nej oko­li­cy… I by­łam taka szczę­śli­wa, że wszyst­ko za­czę­ło mi się le­piej ukła­dać, pra­ca, dom… A po­tem … –
Opu­ści­ła gło­wę i już nie pa­trzy­ła na swo­je­go roz­mów­cę. – Ja… – była co­raz bar­dziej za­że­no­wa­na – za­uwa­ży­łam, że mój szef cza­sem dziw­nie na mnie pa­trzy… my­śla­łam, że może tyl­ko mi się tak wy­da­je… ale po­tem za­czął mnie wszę­dzie ze sobą za­bie­rać. – Liz krę­ci­ła nie­spo­koj­nie gło­wą, z tru­dem wy­po­wia­da­ła każ­de sło­wo.

Ja­mes z Jac­kiem wy­mie­ni­li szyb­kie spoj­rze­nie. A więc to tak!

– To było na­wet na­tu­ral­ne – cią­gnę­ła Liz – bo jego asy­stent­ka jest w cią­ży i pew­nie już nie wró­ci do pra­cy. Za­bie­ra mnie te­raz na każ­dy lunch z klien­ta­mi, na każ­de spo­tka­nie. I nie mogę mu nic za­rzu­cić! – Wzru­szy­ła ra­mio­na­mi i zer­k­nę­ła szyb­ko na Ja­me­sa. – Za­cho­wu­je się… to zna­czy ni­g­dy nie pró­bo­wał… tak na­praw­dę to tyl­ko te spoj­rze­nia i fakt, że wszę­dzie mnie za­bie­ra… może to mi się tyl­ko wy­da­je… nie wiem. – Ner­wo­wo ba­wi­ła się pal­ca­mi.

Wes­tchnę­ła i spoj­rza­ła na mil­czą­cych męż­czyzn nie­pew­na, co po­wie­dzieć da­lej.

– On jest żo­na­ty, ale cho­dzą plot­ki, że się wy­pro­wa­dził z domu i miesz­ka te­raz sam. Cza­sem wy­da­je mi się, że on mnie ob­ser­wu­je… – Ru­mie­niec na po­licz­kach dziew­czy­ny zro­bił się te­raz wy­raź­niej­szy. – Ja wiem, jak głu­pio to brzmi… – spoj­rza­ła bła­gal­nie na Ja­me­sa – ale za­wsze przy nim czu­ję się nie­spo­koj­na… to ir­ra­cjo­nal­ne, ale… czu­ję się jak­by… jak­by osa­czo­na… i boję się, że… on…

– Pro­szę się uspo­ko­ić. To do­brze, że pani do nas przy­szła. – Ja­mes pa­trzył na nią po­waż­nym i sku­pio­nym wzro­kiem.

Jack po­czuł, że gdy­by te­raz dane mu było spo­tkać tego sze­fa Liz, to pew­nie nie był­by w sta­nie nad sobą za­pa­no­wać i od razu wal­nął­by go w szczę­kę. Co za świ­nia!

Liz nie­pew­nie spoj­rza­ła przez biur­ko na wła­ści­cie­la agen­cji. Nie wy­śmiał jej, nie po­wie­dział, że ma pew­nie ja­kieś przy­wi­dze­nia. Da­lej chciał jej słu­chać. To ją tro­chę ośmie­li­ło i pod­nio­sło na du­chu. Sko­ro za­brnę­ła już tak da­le­ko… cóż, może war­to jed­nak po­wie­dzieć wszyst­ko?

– Wiem, że po­win­nam zmie­nić pra­cę… ale te­raz nie tak ła­two o do­brą i do­brze płat­ną… No i tak wła­ści­wie to nie mam żad­nych do­wo­dów, że on… tyl­ko raz wi­dzia­łam… to zna­czy wy­da­wa­ło mi się, że wi­dzia­łam… – za­plą­ta­ła się Liz.

– Co pani wi­dzia­ła? – za­py­tał Ja­mes.

Dziew­czy­na krę­ci­ła się nie­spo­koj­nie na krze­śle. Parę razy otwie­ra­ła usta, ale nie umia­ła za­cząć. Zno­wu ode­tchnę­ła głę­bo­ko.

– Kie­dyś w domu póź­no wie­czo­rem po­szłam po ciem­ku do kuch­ni i gdy zer­k­nę­łam przez okno, zo­ba­czy­łam… chy­ba zo­ba­czy­łam… tam stał taki sam sa­mo­chód jak jego… i on tam sie­dział… przez chwi­lę wi­dzia­łam jego twarz, bo za­pa­lał pa­pie­ro­sa… tak mi się wy­da­je… było ciem­no… – Cały czas nie­spo­koj­nie spla­ta­ła pal­ce.

– Czy mó­wi­ła pani o tym ko­muś? – za­py­tał ła­god­nie Ja­mes. – To jest już po­waż­niej­sza spra­wa. Po­win­na była pani to zgło­sić.

– Ale co tak na­praw­dę mogę mu za­rzu­cić? – spy­ta­ła głu­cho Liz. – Nie mam żad­nych do­wo­dów. Tyl­ko moje „wra­że­nia”. – Zro­bi­ła w po­wie­trzu znak cu­dzy­sło­wu. – On za­cho­wu­je się przy­zwo­icie i w pra­cy nikt wcze­śniej się na nie­go nie skar­żył. Co mam po­wie­dzieć? Że nie po­do­ba mi się spo­sób, w jaki na mnie pa­trzy? – Była już te­raz mniej spię­ta, a w jej gło­sie sły­chać było roz­go­ry­cze­nie. – Ni­g­dy, poza uści­skiem ręki, na­wet mnie nie do­tknął.

Jack wy­pu­ścił z płuc po­wie­trze, któ­re od ja­kie­goś cza­su nie­świa­do­mie wstrzy­my­wał.

– Ale wte­dy, w nocy, wi­dzia­ła pani pod swo­im do­mem wła­śnie jego, praw­da? Jego sa­mo­chód? – do­cie­kał Tar­ling­ton.

– Tak… tak… – wes­tchnę­ła – ale to prze­cież też nie jest ża­den do­wód. Było ciem­no, mo­głam się po­my­lić. A na­wet je­śli to był on, to prze­cież moż­na po­wie­dzieć, że prze­jeż­dżał przy­pad­kiem…

Ja­mes po­pra­wił się wy­god­niej na krze­śle i ką­tem oka zer­k­nął na Jac­ka, któ­ry choć mil­czał od wej­ścia do po­ko­ju, wciąż in­ten­syw­nie wpa­try­wał się w dziew­czy­nę z par­ku. Ja­mes nie mu­siał go py­tać, by wie­dzieć, że go­tów jest zro­bić wszyst­ko, by jej po­móc. Cóż, on sam też czuł, że tak trze­ba.

– Ro­zu­miem, że przy­szła pani do nas, by­śmy za­ję­li się nim? Chcia­ła­by pani, że­by­śmy go ob­ser­wo­wa­li, tak? I ochra­nia­li pa­nią? – za­py­tał w koń­cu wprost Szef.

Oczy Liz zro­bi­ły się na­gle okrą­głe ze zdzi­wie­nia, a po­tem szyb­ko za­mru­ga­ła, spe­szo­na.

– Nie… na­praw­dę, nie… nie po to przy­szłam… – Spoj­rza­ła na nie­go za­wsty­dzo­na.

Te­raz to Ja­mes się zdzi­wił. Je­śli nie po to, to…? O co tu cho­dzi?

Pozostało jeszcze 90% treści tej książki.