MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
-
nowość
NIGDY NIE DOŚĆ - ebook
NIGDY NIE DOŚĆ - ebook
Osiągasz cel i zanim zdążysz go poczuć, on już przestaje się liczyć. Zawsze jest wyższa półka, ktoś dalej, wersja lepsza od ciebie. Ten esej jest o poczuciu, że wciąż jesteś za mało: o perfekcjonizmie, porównaniach i syndromie oszusta, które udają ambicję, a po cichu odbierają radość. Bez taniego pocieszenia pokazuje, skąd bierze się głód „dość" i jak odzyskać poczucie, że wystarczasz. Dla tych, którym sukces nigdy nie smakuje.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Psychologia |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| Rozmiar pliku: | 3,7 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
WAGA
Wstęp
------------------------------------------------------------------------
Jest w wielu łazienkach taka rzecz, na którą wchodzi się rano, zanim jeszcze na dobre się obudzimy. Waga. Stajesz na niej boso, patrzysz w dół, na liczbę — i ta liczba, przez ułamek sekundy, decyduje, jak będziesz się dziś czuł ze sobą. Trochę mniej niż wczoraj: cichy przypływ ulgi, prawie dumy. Trochę więcej: coś się zaciska, dzień zaczyna się od porażki, zanim cokolwiek zrobiłeś.
Chcę, żebyś potraktował tę wagę jako obraz czegoś większego. Bo większość z nas nosi w sobie taką wagę cały czas — nie tę na kafelkach, tylko wewnętrzną. Ważymy się na niej bez przerwy. Ile dziś zrobiłem. Jak wypadłem przy tamtej osobie. Czy jestem dość dobry, dość mądry, dość ładny, dość daleko w życiu jak na swój wiek. I prawie zawsze wskazówka pokazuje to samo: trochę za mało.
Ta książka jest o tym poczuciu. O głosie, który mówi „za mało” — i który nie milknie nawet wtedy, gdy obiektywnie osiągnąłeś dużo.
Bo to jest w tym najdziwniejsze. Można by pomyśleć, że poczucie niewystarczalności to problem ludzi, którym się nie udało. Że wystarczy osiągnąć wystarczająco dużo, a wtedy głos „za mało” wreszcie zamilknie. Otóż nie milknie. Ludzie, którzy zdobyli rzeczy, o jakich inni marzą, siedzą wieczorem z tym samym uczuciem co reszta: że to wciąż za mało, że powinni być kimś więcej, że gdzieś jest poprzeczka, której nie dosięgnęli. Zdobyty cel cieszy tydzień, a potem poprzeczka przesuwa się wyżej i znów jesteś pod nią. Dlatego to nie jest książka o tym, jak osiągnąć więcej. Więcej nie leczy „za mało”. Sprawdziliśmy to zbiorowo, jako cała kultura, i nie zadziałało.
Powiem od razu, czym ta książka nie jest, bo inaczej pomyślisz, że to kolejny poradnik szepczący „uwierz w siebie”. Nie namawiam cię, żebyś przestał chcieć więcej. Ambicja jest piękna. Chęć rozwoju, bycia lepszym, sięgania dalej — to jedne z najlepszych rzeczy w człowieku i szkoda byłoby je gasić. Nie o to chodzi. Chodzi o coś, co dzieje się obok ambicji i podszywa się pod nią: o to, że gdzieś po drodze przywiązaliśmy całą swoją wartość jako ludzi do wyniku. Że przestaliśmy być warci po prostu dlatego, że jesteśmy, a zaczęliśmy być warci tylko o tyle, o ile coś osiągamy, coś ważymy, czymś się wykazujemy. I to jest pułapka, bo wynik zawsze można poprawić, więc wartość zbudowana na wyniku nigdy nie jest bezpieczna.
Zobacz różnicę, bo od niej zależy wszystko. Człowiek, który chce schudnąć, bo lubi, jak się czuje, kiedy jest w formie — jest zdrowo ambitny. Człowiek, który nie potrafi lubić siebie, dopóki nie schudnie — jest w pułapce. Cel ten sam. Różnica w tym, czy twoja wartość czeka na drugiej stronie celu jak nagroda, której jeszcze nie zasłużyłeś. Bo jeśli czeka tam — to nigdy jej nie dosięgniesz, choćbyś schudł, awansował, zarobił i zdobył. Zawsze pojawi się następny warunek.
Będą tu badania, bo nie chcę ci wciskać frazesów. Powiem, skąd bierze się ten głos — a zaczyna się wcześnie, w chwili, gdy uczymy się, że miłość i akceptacja bywają nagrodą za spełnienie warunków. Pokażę maszynę, która ten głos codziennie karmi: porównywanie się, wzmocnione dziś tak, jak nigdy w historii, bo mamy przed oczami cudze najlepsze wersje przez całą dobę. Nazwę pułapki — perfekcjonizm, który udaje ambicję; poczucie bycia oszustem, które nie znika mimo sukcesów; kult „najlepszej wersji siebie”, który zamienia człowieka w projekt bez końca. A potem — bez pustego coachingu, na końcu — o tym, jak odzyskać poczucie „dość”. Nie przez kolejne osiągnięcie. Przez oddzielenie tego, ile jesteś wart, od tego, ile ważysz.
Bo jest takie słowo, które wielu z nas prawie zapomniało w odniesieniu do siebie. Dość. Wystarczy. Nie jako rezygnacja — nie „odpuść, nie staraj się”. Jako spokój. Jako miejsce, w którym można stanąć i powiedzieć: to, kim jestem teraz, w tej chwili, przed następnym osiągnięciem, już się liczy. Już wystarcza.
Zacznijmy od tego głosu. Od tego cichego, uporczywego szeptu, który towarzyszy ci od tak dawna, że wziąłeś go za własny.
Bo pierwszą rzeczą, jaką trzeba z nim zrobić, nie jest go pokonać. Jest go usłyszeć — i zauważyć, że mówi nieprawdę.
·GŁOS, KTÓRY MÓWI „ZA MAŁO”
Rozdział 1
------------------------------------------------------------------------
Wyobraź sobie dzień, w którym coś ci się naprawdę udało. Dostałeś to, o co walczyłeś — pracę, ocenę, pochwałę, cel, na który patrzyłeś od miesięcy. Przez chwilę jest euforia. A potem, szybciej, niż byś chciał, przychodzi coś jeszcze. Cichy głos, który zamiast „brawo, wystarczy” mówi: „dobrze, ale mogłeś lepiej”. Albo: „to był łut szczęścia”. Albo od razu przesuwa wzrok na następną rzecz, której jeszcze nie masz. Zdobycz ledwie wylądowała, a głos już szuka, czego brakuje.
Ten głos ma wielu z nas. I chcę go w tym rozdziale nazwać, bo dopóki nie ma nazwy, bierzemy go za prawdę — za obiektywny opis rzeczywistości, a nie za jeden konkretny, powtarzalny mechanizm, który da się rozpoznać.
Nazwijmy go głosem „za mało”. To ta część ciebie, która niezależnie od tego, co osiągniesz, znajduje brak. Schudłeś pięć kilo — mówi, że przydałoby się jeszcze trzy. Zarobiłeś więcej — mówi, że inni w twoim wieku zarabiają dwa razy tyle. Napisałeś coś dobrego — mówi, że i tak nie dorównujesz tym naprawdę zdolnym. Ktoś cię pochwalił — mówi, że gdyby cię lepiej znał, nie chwaliłby. Cokolwiek się zdarzy, głos ma gotową odpowiedź, i zawsze jest to ta sama odpowiedź: to za mało, ty jesteś za mało.
Zauważ jego pierwszą, najważniejszą cechę: jest nienasycony. Nie da się go zaspokoić osiągnięciem, bo jego zadaniem nie jest ocena konkretnej rzeczy — jego zadaniem jest utrzymanie poczucia braku. To ważne, więc powtórzę inaczej. Gdyby chodziło o ten cel, głos zamilkłby po jego osiągnięciu. Ale on nie milknie, tylko przesuwa cel. To znaczy, że cel nigdy nie był prawdziwym problemem. Problemem jest sam głos, który potrzebuje jakiegoś „za mało”, żeby istnieć — i jeśli zabraknie mu jednego, natychmiast znajdzie następne.
Wstęp
------------------------------------------------------------------------
Jest w wielu łazienkach taka rzecz, na którą wchodzi się rano, zanim jeszcze na dobre się obudzimy. Waga. Stajesz na niej boso, patrzysz w dół, na liczbę — i ta liczba, przez ułamek sekundy, decyduje, jak będziesz się dziś czuł ze sobą. Trochę mniej niż wczoraj: cichy przypływ ulgi, prawie dumy. Trochę więcej: coś się zaciska, dzień zaczyna się od porażki, zanim cokolwiek zrobiłeś.
Chcę, żebyś potraktował tę wagę jako obraz czegoś większego. Bo większość z nas nosi w sobie taką wagę cały czas — nie tę na kafelkach, tylko wewnętrzną. Ważymy się na niej bez przerwy. Ile dziś zrobiłem. Jak wypadłem przy tamtej osobie. Czy jestem dość dobry, dość mądry, dość ładny, dość daleko w życiu jak na swój wiek. I prawie zawsze wskazówka pokazuje to samo: trochę za mało.
Ta książka jest o tym poczuciu. O głosie, który mówi „za mało” — i który nie milknie nawet wtedy, gdy obiektywnie osiągnąłeś dużo.
Bo to jest w tym najdziwniejsze. Można by pomyśleć, że poczucie niewystarczalności to problem ludzi, którym się nie udało. Że wystarczy osiągnąć wystarczająco dużo, a wtedy głos „za mało” wreszcie zamilknie. Otóż nie milknie. Ludzie, którzy zdobyli rzeczy, o jakich inni marzą, siedzą wieczorem z tym samym uczuciem co reszta: że to wciąż za mało, że powinni być kimś więcej, że gdzieś jest poprzeczka, której nie dosięgnęli. Zdobyty cel cieszy tydzień, a potem poprzeczka przesuwa się wyżej i znów jesteś pod nią. Dlatego to nie jest książka o tym, jak osiągnąć więcej. Więcej nie leczy „za mało”. Sprawdziliśmy to zbiorowo, jako cała kultura, i nie zadziałało.
Powiem od razu, czym ta książka nie jest, bo inaczej pomyślisz, że to kolejny poradnik szepczący „uwierz w siebie”. Nie namawiam cię, żebyś przestał chcieć więcej. Ambicja jest piękna. Chęć rozwoju, bycia lepszym, sięgania dalej — to jedne z najlepszych rzeczy w człowieku i szkoda byłoby je gasić. Nie o to chodzi. Chodzi o coś, co dzieje się obok ambicji i podszywa się pod nią: o to, że gdzieś po drodze przywiązaliśmy całą swoją wartość jako ludzi do wyniku. Że przestaliśmy być warci po prostu dlatego, że jesteśmy, a zaczęliśmy być warci tylko o tyle, o ile coś osiągamy, coś ważymy, czymś się wykazujemy. I to jest pułapka, bo wynik zawsze można poprawić, więc wartość zbudowana na wyniku nigdy nie jest bezpieczna.
Zobacz różnicę, bo od niej zależy wszystko. Człowiek, który chce schudnąć, bo lubi, jak się czuje, kiedy jest w formie — jest zdrowo ambitny. Człowiek, który nie potrafi lubić siebie, dopóki nie schudnie — jest w pułapce. Cel ten sam. Różnica w tym, czy twoja wartość czeka na drugiej stronie celu jak nagroda, której jeszcze nie zasłużyłeś. Bo jeśli czeka tam — to nigdy jej nie dosięgniesz, choćbyś schudł, awansował, zarobił i zdobył. Zawsze pojawi się następny warunek.
Będą tu badania, bo nie chcę ci wciskać frazesów. Powiem, skąd bierze się ten głos — a zaczyna się wcześnie, w chwili, gdy uczymy się, że miłość i akceptacja bywają nagrodą za spełnienie warunków. Pokażę maszynę, która ten głos codziennie karmi: porównywanie się, wzmocnione dziś tak, jak nigdy w historii, bo mamy przed oczami cudze najlepsze wersje przez całą dobę. Nazwę pułapki — perfekcjonizm, który udaje ambicję; poczucie bycia oszustem, które nie znika mimo sukcesów; kult „najlepszej wersji siebie”, który zamienia człowieka w projekt bez końca. A potem — bez pustego coachingu, na końcu — o tym, jak odzyskać poczucie „dość”. Nie przez kolejne osiągnięcie. Przez oddzielenie tego, ile jesteś wart, od tego, ile ważysz.
Bo jest takie słowo, które wielu z nas prawie zapomniało w odniesieniu do siebie. Dość. Wystarczy. Nie jako rezygnacja — nie „odpuść, nie staraj się”. Jako spokój. Jako miejsce, w którym można stanąć i powiedzieć: to, kim jestem teraz, w tej chwili, przed następnym osiągnięciem, już się liczy. Już wystarcza.
Zacznijmy od tego głosu. Od tego cichego, uporczywego szeptu, który towarzyszy ci od tak dawna, że wziąłeś go za własny.
Bo pierwszą rzeczą, jaką trzeba z nim zrobić, nie jest go pokonać. Jest go usłyszeć — i zauważyć, że mówi nieprawdę.
·GŁOS, KTÓRY MÓWI „ZA MAŁO”
Rozdział 1
------------------------------------------------------------------------
Wyobraź sobie dzień, w którym coś ci się naprawdę udało. Dostałeś to, o co walczyłeś — pracę, ocenę, pochwałę, cel, na który patrzyłeś od miesięcy. Przez chwilę jest euforia. A potem, szybciej, niż byś chciał, przychodzi coś jeszcze. Cichy głos, który zamiast „brawo, wystarczy” mówi: „dobrze, ale mogłeś lepiej”. Albo: „to był łut szczęścia”. Albo od razu przesuwa wzrok na następną rzecz, której jeszcze nie masz. Zdobycz ledwie wylądowała, a głos już szuka, czego brakuje.
Ten głos ma wielu z nas. I chcę go w tym rozdziale nazwać, bo dopóki nie ma nazwy, bierzemy go za prawdę — za obiektywny opis rzeczywistości, a nie za jeden konkretny, powtarzalny mechanizm, który da się rozpoznać.
Nazwijmy go głosem „za mało”. To ta część ciebie, która niezależnie od tego, co osiągniesz, znajduje brak. Schudłeś pięć kilo — mówi, że przydałoby się jeszcze trzy. Zarobiłeś więcej — mówi, że inni w twoim wieku zarabiają dwa razy tyle. Napisałeś coś dobrego — mówi, że i tak nie dorównujesz tym naprawdę zdolnym. Ktoś cię pochwalił — mówi, że gdyby cię lepiej znał, nie chwaliłby. Cokolwiek się zdarzy, głos ma gotową odpowiedź, i zawsze jest to ta sama odpowiedź: to za mało, ty jesteś za mało.
Zauważ jego pierwszą, najważniejszą cechę: jest nienasycony. Nie da się go zaspokoić osiągnięciem, bo jego zadaniem nie jest ocena konkretnej rzeczy — jego zadaniem jest utrzymanie poczucia braku. To ważne, więc powtórzę inaczej. Gdyby chodziło o ten cel, głos zamilkłby po jego osiągnięciu. Ale on nie milknie, tylko przesuwa cel. To znaczy, że cel nigdy nie był prawdziwym problemem. Problemem jest sam głos, który potrzebuje jakiegoś „za mało”, żeby istnieć — i jeśli zabraknie mu jednego, natychmiast znajdzie następne.
więcej..
