MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
-
nowość
Obudzić królewnę - ebook
Obudzić królewnę - ebook
Bezrobocie zdarza się najlepszym, więc Yasie i Sodiemu również mogło się przytrafić. Przynajmniej chwilowo, gdyż z bezczynności wybawia ich młody kupiec, któremu zamarzyło się zostać księciem. A przecież od zawsze wiadomo, że najłatwiej zostać księciem, budząc magicznie uśpioną królewnę. Prawda? Prawda? Poznaj rodzinę Yudherthardere, najbardziej wygadanych krasnoludów w Krainie.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Fantasy |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| ISBN: | 9788398024327 |
| Rozmiar pliku: | 663 KB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
Obudzić królewnę
Barwny korowód parł ciasnymi uliczkami miasta. Ludzie tańczyli w uniesieniu, wywijali rękami, podrygiwali, podskakiwali w rytm ogłuszającej kakofonii dźwięków. Szyby w oknach domów drżały poruszone tupotem odzianych w chodaki stóp. Procesja zagłuszała wszystko inne. Jazgot bynajmniej nie przypominał tego, czym miał być z założenia. W paraliżującym hałasie trudno było rozróżnić słowa i określić czy wszyscy śpiewają ten sam utwór, czy każdy coś innego.
Idący z dala od tłumu, wysoki szczupły mężczyzna skrzywił się z niesmakiem i przyspieszył kroku. Chciał jak najszybciej dotrzeć do celu, żeby odnaleźć ukojenie w ciszy zamkniętych drzwi. Kiedy dojrzał niski budynek na końcu ulicy, z niejakim rozbawieniem pomyślał, że dom wygląda zupełnie jak jego właściciel. Brzydki, niski, acz rozłożysty, z czerwonym dachem i bluszczem oplatającym fasadę, jak włosy i broda Sodiego Yudherthardere. Gdyby jeszcze domostwo przeklinało w każdym zdaniu, byłoby zupełnie jak krasnolud.
Yasa roześmiał się cicho i wszedł do środka bez pukania.
– Znowu procesja, co? – Krasnolud stanął przy oknie i przyglądał się paradzie. – Czasami, kurwa, myślę, że to miasto nic nie robi, ino się modli. Toż bogowie chyba rzygają ich ciągłym nawoływaniem. Przynajmniej ci, co mają odrobinę słuchu.
Gość nie skomentował słów gospodarza.
– Obiad na stole, panie Yasa. Znowu polewka. Trza pomyśleć o jakiejś robocie, bo nam zasoby marnieją.
Yasa wyjął zza paska sakiewkę i rzucił ją na ławę obok Sodiego.
– Zabierajcie to – żachnął się krasnolud. – Przecie nie wezmę talarów od najmilejszego przyjaciela, co nie? Tak se inom mruknął. Toż nie mogę całymi dniami siedzieć w chałupie i drygębom się przyglądać. Ogłupieje od tych wrzasków albo, co gorsza, odkryję jakie powołanie i do monastyru wstąpię.
Mag uśmiechnął się nieznacznie.
– No dyć, macie rację. – Yudherthardere roześmiał się. – Nie ma takiego klasztoru, który byłby mnie godzien. No i w żadnym na pochędóżkę liczyć nie mogę… Nie sądziłem, że to powiem, ale brakuje mi królewskich piernatów, nawet z tymi durnymi żądaniami królówki… Gdzie by nas nie wysłała, zawsze przynajmniej dziewki czekały na powrocie. – Rozmarzył się na chwilę, ale zaraz skrzywił. – A tu w burdelu trzy talary za dupę. Trzy talary, niech im już wy tam wiecie co pryszczami się osypie! A od ludzi jednego biorą. W czymże ja gorszy jestem? Dogodzić takiej mogę i lepiej niż niejeden opasły kupiec. To mnie, kurwa, dopłacać powinny!
I z ogromnym żalem nad ową niesprawiedliwością zasiadł przy stole. Zamieszał w misie, wzdychając ciężko. Potem podniósł wzrok na gościa.
– No siadajcie, panie Yasa. Przepis na polewkę babka mi zostawiła. Lepszej nie ma w całej Krainie.
Właśnie gdy gość zamierzał przyjąć zaproszenie, chwilową ciszę przerwało walenie do drzwi.
– Kogoż niesie? – Krasnolud wstał, ale mag go uprzedził i otworzył drzwi.
Niewysoki chłopak, niezbyt urodziwy i z pierwszymi oznakami nadchodzącej otyłości na okrągłej twarzy z trudem łapał oddech, jakby biegł od dłuższego czasu. Na widok Yasy odetchnął z wyraźną ulgą.
– Nareszcie – wydyszał. – Tylem biegł za wami. Jużem myślał, że mi się nie uda.
– A wyście kto? – zapytał ostro krasnolud, jako że młodzian przypominał mu owych opasłych kupców, co to na każdej pannie dwa talary oszczędzają.
Chłopak ledwie na niego spojrzał.
Barwny korowód parł ciasnymi uliczkami miasta. Ludzie tańczyli w uniesieniu, wywijali rękami, podrygiwali, podskakiwali w rytm ogłuszającej kakofonii dźwięków. Szyby w oknach domów drżały poruszone tupotem odzianych w chodaki stóp. Procesja zagłuszała wszystko inne. Jazgot bynajmniej nie przypominał tego, czym miał być z założenia. W paraliżującym hałasie trudno było rozróżnić słowa i określić czy wszyscy śpiewają ten sam utwór, czy każdy coś innego.
Idący z dala od tłumu, wysoki szczupły mężczyzna skrzywił się z niesmakiem i przyspieszył kroku. Chciał jak najszybciej dotrzeć do celu, żeby odnaleźć ukojenie w ciszy zamkniętych drzwi. Kiedy dojrzał niski budynek na końcu ulicy, z niejakim rozbawieniem pomyślał, że dom wygląda zupełnie jak jego właściciel. Brzydki, niski, acz rozłożysty, z czerwonym dachem i bluszczem oplatającym fasadę, jak włosy i broda Sodiego Yudherthardere. Gdyby jeszcze domostwo przeklinało w każdym zdaniu, byłoby zupełnie jak krasnolud.
Yasa roześmiał się cicho i wszedł do środka bez pukania.
– Znowu procesja, co? – Krasnolud stanął przy oknie i przyglądał się paradzie. – Czasami, kurwa, myślę, że to miasto nic nie robi, ino się modli. Toż bogowie chyba rzygają ich ciągłym nawoływaniem. Przynajmniej ci, co mają odrobinę słuchu.
Gość nie skomentował słów gospodarza.
– Obiad na stole, panie Yasa. Znowu polewka. Trza pomyśleć o jakiejś robocie, bo nam zasoby marnieją.
Yasa wyjął zza paska sakiewkę i rzucił ją na ławę obok Sodiego.
– Zabierajcie to – żachnął się krasnolud. – Przecie nie wezmę talarów od najmilejszego przyjaciela, co nie? Tak se inom mruknął. Toż nie mogę całymi dniami siedzieć w chałupie i drygębom się przyglądać. Ogłupieje od tych wrzasków albo, co gorsza, odkryję jakie powołanie i do monastyru wstąpię.
Mag uśmiechnął się nieznacznie.
– No dyć, macie rację. – Yudherthardere roześmiał się. – Nie ma takiego klasztoru, który byłby mnie godzien. No i w żadnym na pochędóżkę liczyć nie mogę… Nie sądziłem, że to powiem, ale brakuje mi królewskich piernatów, nawet z tymi durnymi żądaniami królówki… Gdzie by nas nie wysłała, zawsze przynajmniej dziewki czekały na powrocie. – Rozmarzył się na chwilę, ale zaraz skrzywił. – A tu w burdelu trzy talary za dupę. Trzy talary, niech im już wy tam wiecie co pryszczami się osypie! A od ludzi jednego biorą. W czymże ja gorszy jestem? Dogodzić takiej mogę i lepiej niż niejeden opasły kupiec. To mnie, kurwa, dopłacać powinny!
I z ogromnym żalem nad ową niesprawiedliwością zasiadł przy stole. Zamieszał w misie, wzdychając ciężko. Potem podniósł wzrok na gościa.
– No siadajcie, panie Yasa. Przepis na polewkę babka mi zostawiła. Lepszej nie ma w całej Krainie.
Właśnie gdy gość zamierzał przyjąć zaproszenie, chwilową ciszę przerwało walenie do drzwi.
– Kogoż niesie? – Krasnolud wstał, ale mag go uprzedził i otworzył drzwi.
Niewysoki chłopak, niezbyt urodziwy i z pierwszymi oznakami nadchodzącej otyłości na okrągłej twarzy z trudem łapał oddech, jakby biegł od dłuższego czasu. Na widok Yasy odetchnął z wyraźną ulgą.
– Nareszcie – wydyszał. – Tylem biegł za wami. Jużem myślał, że mi się nie uda.
– A wyście kto? – zapytał ostro krasnolud, jako że młodzian przypominał mu owych opasłych kupców, co to na każdej pannie dwa talary oszczędzają.
Chłopak ledwie na niego spojrzał.
więcej..
