MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
nowość
Ogar - ebook
Ogar to jedno z najbardziej dekadenckich i mrocznych opowiadań H.P. Lovecrafta. Dwaj znudzeni estetycy, w pogoni za coraz bardziej wynaturzonymi doznaniami stają się rabusiami grobów. Ich kolekcja makabrycznych trofeów rośnie aż do feralnej nocy, gdy z holenderskiego cmentarza wykradają zielony, nefrytowy amulet w kształcie skrzydlatego ogara – przeklęty artefakt opisany w zakazanym Necronomiconie. Wkrótce zaczynają słyszeć w nocy odległe szczekanie, łopot ogromnych skrzydeł i drapanie u okien. Zrozumieją zbyt późno, że są tropieni przez coś, co wykracza poza śmierć – a strażnik grobu domaga się zwrotu tego, co mu zabrano.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Horror i thriller |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| ISBN: | 9788368914016 |
| Rozmiar pliku: | 562 KB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
I.
W moich umęczonych uszach rozbrzmiewa nieustannie koszmarny świst i łopot, a w oddali słaby, daleki skowyt niczym jakiegoś olbrzymiego psa. To nie sen – i, jak się obawiam, nawet nie obłęd – nazbyt wiele już bowiem zaszło, by zostawić mi te miłosierne wątpliwości. St. John leży roztrzaskany, zmasakrowany; ja jeden wiem dlaczego, a wiedza ta jest tego rodzaju, iż za chwilę roztrzaskam sobie czaszkę z lęku przed podobnym losem. Mrocznymi, bezkresnymi korytarzami niesamowitej fantasmagorii pędzi za mną czarne, bezkształtne Nemezis, które gna mnie ku samozagładzie.
Niechże niebiosa wybaczą głupotę, która przywiodła nas obu do tak potwornego końca! Znużeni banałem prozaicznego świata, w którym nawet uciechy romansu i przygody szybko tracą smak, St. John i ja z zapałem oddawaliśmy się każdemu prądowi estetycznemu i intelektualnemu, który zdawał się obiecywać wytchnienie od trawiącej nas nudy. Zagadki symbolistów i ekstazy prerafaelitów – wszystko to było naszym udziałem w swoim czasie, lecz każdy nowy nastrój zbyt prędko tracił urok świeżości i uwodzicielską moc. Jedynie posępna filozofia dekadentów potrafiła nas zatrzymać, a i ona okazywała się skuteczna tylko wówczas, gdy stopniowo pogłębialiśmy nasze wtajemniczenia i nadawaliśmy im coraz bardziej diaboliczny charakter. Baudelaire i Huysmans rychło wyczerpali swój zasób dreszczy, aż w końcu pozostały nam już tylko bardziej bezpośrednie podniety w postaci nienaturalnych przeżyć i osobistych eskapad. To właśnie owa straszliwa potrzeba uczuciowa pchnęła nas w końcu na ścieżkę odrażającą, o której nawet teraz, w moim obecnym przerażeniu, wspominam ze wstydem i lękliwym wahaniem – ku owej ohydnej krańcowości ludzkiej zbrodni, ku wzgardzonemu procederowi rabowania grobów.
W moich umęczonych uszach rozbrzmiewa nieustannie koszmarny świst i łopot, a w oddali słaby, daleki skowyt niczym jakiegoś olbrzymiego psa. To nie sen – i, jak się obawiam, nawet nie obłęd – nazbyt wiele już bowiem zaszło, by zostawić mi te miłosierne wątpliwości. St. John leży roztrzaskany, zmasakrowany; ja jeden wiem dlaczego, a wiedza ta jest tego rodzaju, iż za chwilę roztrzaskam sobie czaszkę z lęku przed podobnym losem. Mrocznymi, bezkresnymi korytarzami niesamowitej fantasmagorii pędzi za mną czarne, bezkształtne Nemezis, które gna mnie ku samozagładzie.
Niechże niebiosa wybaczą głupotę, która przywiodła nas obu do tak potwornego końca! Znużeni banałem prozaicznego świata, w którym nawet uciechy romansu i przygody szybko tracą smak, St. John i ja z zapałem oddawaliśmy się każdemu prądowi estetycznemu i intelektualnemu, który zdawał się obiecywać wytchnienie od trawiącej nas nudy. Zagadki symbolistów i ekstazy prerafaelitów – wszystko to było naszym udziałem w swoim czasie, lecz każdy nowy nastrój zbyt prędko tracił urok świeżości i uwodzicielską moc. Jedynie posępna filozofia dekadentów potrafiła nas zatrzymać, a i ona okazywała się skuteczna tylko wówczas, gdy stopniowo pogłębialiśmy nasze wtajemniczenia i nadawaliśmy im coraz bardziej diaboliczny charakter. Baudelaire i Huysmans rychło wyczerpali swój zasób dreszczy, aż w końcu pozostały nam już tylko bardziej bezpośrednie podniety w postaci nienaturalnych przeżyć i osobistych eskapad. To właśnie owa straszliwa potrzeba uczuciowa pchnęła nas w końcu na ścieżkę odrażającą, o której nawet teraz, w moim obecnym przerażeniu, wspominam ze wstydem i lękliwym wahaniem – ku owej ohydnej krańcowości ludzkiej zbrodni, ku wzgardzonemu procederowi rabowania grobów.
więcej..
