MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
-
nowość
Ogród bez spiny - ebook
Ogród bez spiny - ebook
„Ogród bez spiny” to prawdziwa, pełna humoru historia o tym, jak niewinna decyzja o kupnie działki potrafi zamienić się w lawinę projektów, zakupów, błędów, sukcesów i pomysłów zaczynających się od niewinnego „jeszcze tylko…”. Są tu praktyczne doświadczenia, ogrodowe odkrycia, 433 odrosty sumaka, trochę chaosu i sporo dowodów na to, że nie wszystko musi być idealne, żeby dawało satysfakcję. Bo ogród to nie tylko rośliny. To styl życia. Bez spiny. Po naszemu.
Ta publikacja spełnia wymagania dostępności zgodnie z dyrektywą EAA.
| Kategoria: | Dom i Ogród |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| Rozmiar pliku: | 1,1 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
OGRÓD BEZ SPINY
SYLWIA BEDNARSKA
PO NASZEMU STUDIO • Bez spiny. Po naszemu.
© 2026 Sylwia Bednarska
Wszelkie prawa zastrzeżone.
PO NASZEMU STUDIO
Podobno działka służy do odpoczynku.
Też w to kiedyś wierzyłam.
Wyobrażałam sobie kawę na tarasie, hamak, pomidory pachnące pomidorami i ten szczególny rodzaj ciszy, którego w mieście zwyczajnie brakuje. Człowiek przyjeżdża, siada, patrzy na zieleń i nic nie musi.
Piękna wizja.
Tylko że zanim usiądziesz, zauważysz chwasty. Skoro już je widzisz, to wyrwiesz tylko te trzy największe. Przy okazji odkryjesz, że pomidory trzeba podwiązać, ogórki podlać, coś zeżarło sałatę, trawa znowu urosła, a ten krzak, który według opisu miał być „niewymagający”, najwyraźniej opisu nie czytał.
Kawa stygnie.
I właśnie o takim ogrodzie jest ta książka.
Nie o idealnym.
Nie o takim, w którym każda grządka wygląda jak zdjęcie z katalogu, trawnik ma wysokość dokładnie 3,7 centymetra, a właściciel od urodzenia wie, kiedy przycina się forsycję.
Mój ogród taki nie jest.
U mnie czasem buraki rosną za gęsto, czosnek postanawia nie współpracować, dynia zajmuje teren, którego nikt jej oficjalnie nie przydzielił, a roślina kupiona jako mała i niewinna po dwóch sezonach zachowuje się tak, jakby działka należała do niej.
Bywa też tak, że człowiek wymyśli sobie piękny projekt. Kupi materiały. Przyniesie je. Zacznie. Zmieni koncepcję. Potem zmieni ją jeszcze raz. A na końcu patrzy na efekt i myśli:
NO. TERAZ TO MA SENS.
I chyba właśnie tego nauczył mnie ogród.
Że nie wszystko musi wyjść za pierwszym razem.
Że można przesadzić roślinę. Dosłownie i w przenośni.
Że czasem zamiast walczyć z miejscem, lepiej zobaczyć, co ono samo nam podpowiada.
Że najdroższa roślina wcale nie musi być najpiękniejsza, a stary regał, kawałek drewna czy rzecz przeznaczona do wyrzucenia mogą dostać drugie życie.
I że ogród naprawdę może być miejscem odpoczynku — tylko najpierw trzeba przestać próbować wygrać z naturą.
Nie jestem zawodowym ogrodnikiem.
Jestem praktykiem.
Próbuję. Sadzę. Przesadzam. Kombinuję. Czasem coś mi wychodzi, czasem nie. Czasami słucham dobrych rad, a czasami po fakcie dochodzę do wniosku, że należało ich posłuchać.
Dlatego nie znajdziesz tutaj tonu:
„MUSISZ ZROBIĆ DOKŁADNIE TAK.”
Będzie raczej:
„ZROBIŁAM TAK. TO ZADZIAŁAŁO.”
albo:
„ZROBIŁAM TAK. NIE RÓB TEGO.”
A czasem:
„NIE MAM POJĘCIA, DLACZEGO TO DZIAŁA, ALE DZIAŁA — WIĘC NA RAZIE TEGO NIE RUSZAM.”
Bo ogród nie jest egzaminem.
Nie dostajemy punktów za najprostszą marchewkę, najdorodniejszego pomidora ani za rabatę bez jednego chwastu.
Ma nam dawać coś zupełnie innego.
Miejsce, do którego chce się wracać.
Satysfakcję, kiedy z małego nasionka naprawdę coś wyrasta.
Prawo do dumy z własnoręcznie zrobionej rzeczy, nawet jeśli profesjonalista zrobiłby ją szybciej.
I tę jedną chwilę pod koniec dnia, kiedy wreszcie siadasz, patrzysz na cały ten swój kontrolowany chaos i myślisz:
ALE TU JEST DOBRZE.
A potem zauważasz chwast.
Zostaw go.
Jutro też jest dzień.ROZDZIAŁ 1 — TA JEDNA JEDYNA, CZYLI JAK WYBRAĆ DZIAŁKĘ I NIE ŻAŁOWAĆ
Moja historia z działkami wcale nie zaczęła się od miłości.
Wręcz przeciwnie.
Kiedy byłam nastolatką, moi rodzice mieli działkę, której szczerze nienawidziłam.
Nie pamiętam, żebym budziła się w sobotę rano z myślą:
_Jak cudownie! Dzisiaj jedziemy na działkę!_
Pamiętam za to drogę.
Dwa autobusy.
DWA.
Wyprawa na działkę przypominała mi podróż karawany przez pustynię. Najpierw jeden autobus, potem drugi, przesiadka, czekanie, torby i świadomość, że kiedy już tam dotrzemy, nie ma najmniejszych szans na szybki powrót.
Bo skoro człowiek wydał na bilety tyle, że można było za to ugotować niedzielny obiad, to przecież NIE BĘDZIE WRACAŁ PO DWÓCH GODZINACH.
Nie.
Trzeba było wykorzystać dzień.
Cały.
Do wieczora.
Rodzice zapewne widzieli zieleń, świeże powietrze i odpoczynek od miasta.
Ja widziałam wyrok bez możliwości wcześniejszego zwolnienia.
A POTEM PRZEPROWADZIŁAM SIĘ NA BROCHÓW
Minęły lata.
Przeprowadziliśmy się na Brochów. Mieliśmy małe dziecko, nowe miejsce do życia i…
No właśnie.
NUDĘ.
Ile można siedzieć na placu zabaw?
Huśtawka. Piaskownica. Ławka. Znowu huśtawka. Znowu piaskownica.
I któregoś dnia pojawiła się zupełnie przelotna myśl:
A MOŻE DZIAŁKA?
Nie rzuciliśmy się od razu na poszukiwania.
Najpierw był kawałek trawnika za stolarnią.
Za zgodą właściciela wynosiliśmy tam koc. I nagle okazało się, że właściwie niewiele potrzeba człowiekowi do szczęścia.
Można było usiąść.
Pograć w karty.
Wystawić twarz do słońca.
Dziecko miało kawałek trawy.
Było fajnie.
Tylko po pewnym czasie zaczęło nam…
CZEGOŚ BRAKOWAĆ.
Koc to jednak nie ogród.
I tak rozpoczęły się poszukiwania.
CASTING NA TĘ JEDYNĄ
Obeszliśmy z rodziną okoliczne ROD-y.
Jeden:
WOW! JEST PRĄD!
Tylko że poza prądem było właściwie puste pole.
Drugi:
Prądu nie ma, za to są drzewa. Zieleń. Całkiem przyjemnie.
I wtedy odezwała się ona.
NASTOLATKA.
Ta sama, która kiedyś jechała dwoma autobusami na działkę rodziców i wiedziała, że skoro już dojechała, to odzyska wolność dopiero wieczorem.
Tym razem autobusów nie było.
Była za to długa, monotonna droga. Bez sensownego dojazdu. Między torami.
Patrzyłam na nią i już wiedziałam.
Nie.
Nie będę sobie tego robić drugi raz.
I WTEDY TRAFILIŚMY TUTAJ
Za namową znajomego pojechaliśmy zobaczyć jeszcze jeden ogród.
Niby blisko.
Na granicy Wrocławia.
Cisza.
Spokój.
Jeśli oczywiście nie liczyć torów kolejowych tuż obok.
I przelatującego…
OOO! KOPERNIK!
To dla tych, którzy oglądali _„Pieniądze to nie wszystko”_. Reszcie pozostaje uwierzyć, że pociąg przejeżdżający obok ogrodu może z czasem stać się elementem krajobrazu.
Ogród miał 73 działki.
Tyle w teorii.
SYLWIA BEDNARSKA
PO NASZEMU STUDIO • Bez spiny. Po naszemu.
© 2026 Sylwia Bednarska
Wszelkie prawa zastrzeżone.
PO NASZEMU STUDIO
Podobno działka służy do odpoczynku.
Też w to kiedyś wierzyłam.
Wyobrażałam sobie kawę na tarasie, hamak, pomidory pachnące pomidorami i ten szczególny rodzaj ciszy, którego w mieście zwyczajnie brakuje. Człowiek przyjeżdża, siada, patrzy na zieleń i nic nie musi.
Piękna wizja.
Tylko że zanim usiądziesz, zauważysz chwasty. Skoro już je widzisz, to wyrwiesz tylko te trzy największe. Przy okazji odkryjesz, że pomidory trzeba podwiązać, ogórki podlać, coś zeżarło sałatę, trawa znowu urosła, a ten krzak, który według opisu miał być „niewymagający”, najwyraźniej opisu nie czytał.
Kawa stygnie.
I właśnie o takim ogrodzie jest ta książka.
Nie o idealnym.
Nie o takim, w którym każda grządka wygląda jak zdjęcie z katalogu, trawnik ma wysokość dokładnie 3,7 centymetra, a właściciel od urodzenia wie, kiedy przycina się forsycję.
Mój ogród taki nie jest.
U mnie czasem buraki rosną za gęsto, czosnek postanawia nie współpracować, dynia zajmuje teren, którego nikt jej oficjalnie nie przydzielił, a roślina kupiona jako mała i niewinna po dwóch sezonach zachowuje się tak, jakby działka należała do niej.
Bywa też tak, że człowiek wymyśli sobie piękny projekt. Kupi materiały. Przyniesie je. Zacznie. Zmieni koncepcję. Potem zmieni ją jeszcze raz. A na końcu patrzy na efekt i myśli:
NO. TERAZ TO MA SENS.
I chyba właśnie tego nauczył mnie ogród.
Że nie wszystko musi wyjść za pierwszym razem.
Że można przesadzić roślinę. Dosłownie i w przenośni.
Że czasem zamiast walczyć z miejscem, lepiej zobaczyć, co ono samo nam podpowiada.
Że najdroższa roślina wcale nie musi być najpiękniejsza, a stary regał, kawałek drewna czy rzecz przeznaczona do wyrzucenia mogą dostać drugie życie.
I że ogród naprawdę może być miejscem odpoczynku — tylko najpierw trzeba przestać próbować wygrać z naturą.
Nie jestem zawodowym ogrodnikiem.
Jestem praktykiem.
Próbuję. Sadzę. Przesadzam. Kombinuję. Czasem coś mi wychodzi, czasem nie. Czasami słucham dobrych rad, a czasami po fakcie dochodzę do wniosku, że należało ich posłuchać.
Dlatego nie znajdziesz tutaj tonu:
„MUSISZ ZROBIĆ DOKŁADNIE TAK.”
Będzie raczej:
„ZROBIŁAM TAK. TO ZADZIAŁAŁO.”
albo:
„ZROBIŁAM TAK. NIE RÓB TEGO.”
A czasem:
„NIE MAM POJĘCIA, DLACZEGO TO DZIAŁA, ALE DZIAŁA — WIĘC NA RAZIE TEGO NIE RUSZAM.”
Bo ogród nie jest egzaminem.
Nie dostajemy punktów za najprostszą marchewkę, najdorodniejszego pomidora ani za rabatę bez jednego chwastu.
Ma nam dawać coś zupełnie innego.
Miejsce, do którego chce się wracać.
Satysfakcję, kiedy z małego nasionka naprawdę coś wyrasta.
Prawo do dumy z własnoręcznie zrobionej rzeczy, nawet jeśli profesjonalista zrobiłby ją szybciej.
I tę jedną chwilę pod koniec dnia, kiedy wreszcie siadasz, patrzysz na cały ten swój kontrolowany chaos i myślisz:
ALE TU JEST DOBRZE.
A potem zauważasz chwast.
Zostaw go.
Jutro też jest dzień.ROZDZIAŁ 1 — TA JEDNA JEDYNA, CZYLI JAK WYBRAĆ DZIAŁKĘ I NIE ŻAŁOWAĆ
Moja historia z działkami wcale nie zaczęła się od miłości.
Wręcz przeciwnie.
Kiedy byłam nastolatką, moi rodzice mieli działkę, której szczerze nienawidziłam.
Nie pamiętam, żebym budziła się w sobotę rano z myślą:
_Jak cudownie! Dzisiaj jedziemy na działkę!_
Pamiętam za to drogę.
Dwa autobusy.
DWA.
Wyprawa na działkę przypominała mi podróż karawany przez pustynię. Najpierw jeden autobus, potem drugi, przesiadka, czekanie, torby i świadomość, że kiedy już tam dotrzemy, nie ma najmniejszych szans na szybki powrót.
Bo skoro człowiek wydał na bilety tyle, że można było za to ugotować niedzielny obiad, to przecież NIE BĘDZIE WRACAŁ PO DWÓCH GODZINACH.
Nie.
Trzeba było wykorzystać dzień.
Cały.
Do wieczora.
Rodzice zapewne widzieli zieleń, świeże powietrze i odpoczynek od miasta.
Ja widziałam wyrok bez możliwości wcześniejszego zwolnienia.
A POTEM PRZEPROWADZIŁAM SIĘ NA BROCHÓW
Minęły lata.
Przeprowadziliśmy się na Brochów. Mieliśmy małe dziecko, nowe miejsce do życia i…
No właśnie.
NUDĘ.
Ile można siedzieć na placu zabaw?
Huśtawka. Piaskownica. Ławka. Znowu huśtawka. Znowu piaskownica.
I któregoś dnia pojawiła się zupełnie przelotna myśl:
A MOŻE DZIAŁKA?
Nie rzuciliśmy się od razu na poszukiwania.
Najpierw był kawałek trawnika za stolarnią.
Za zgodą właściciela wynosiliśmy tam koc. I nagle okazało się, że właściwie niewiele potrzeba człowiekowi do szczęścia.
Można było usiąść.
Pograć w karty.
Wystawić twarz do słońca.
Dziecko miało kawałek trawy.
Było fajnie.
Tylko po pewnym czasie zaczęło nam…
CZEGOŚ BRAKOWAĆ.
Koc to jednak nie ogród.
I tak rozpoczęły się poszukiwania.
CASTING NA TĘ JEDYNĄ
Obeszliśmy z rodziną okoliczne ROD-y.
Jeden:
WOW! JEST PRĄD!
Tylko że poza prądem było właściwie puste pole.
Drugi:
Prądu nie ma, za to są drzewa. Zieleń. Całkiem przyjemnie.
I wtedy odezwała się ona.
NASTOLATKA.
Ta sama, która kiedyś jechała dwoma autobusami na działkę rodziców i wiedziała, że skoro już dojechała, to odzyska wolność dopiero wieczorem.
Tym razem autobusów nie było.
Była za to długa, monotonna droga. Bez sensownego dojazdu. Między torami.
Patrzyłam na nią i już wiedziałam.
Nie.
Nie będę sobie tego robić drugi raz.
I WTEDY TRAFILIŚMY TUTAJ
Za namową znajomego pojechaliśmy zobaczyć jeszcze jeden ogród.
Niby blisko.
Na granicy Wrocławia.
Cisza.
Spokój.
Jeśli oczywiście nie liczyć torów kolejowych tuż obok.
I przelatującego…
OOO! KOPERNIK!
To dla tych, którzy oglądali _„Pieniądze to nie wszystko”_. Reszcie pozostaje uwierzyć, że pociąg przejeżdżający obok ogrodu może z czasem stać się elementem krajobrazu.
Ogród miał 73 działki.
Tyle w teorii.
więcej..
