MENU
Nasze ceny
Przeczytaj fragment on-line
Podróże na drugi kraniec świata - ebook
Podróże na drugi kraniec świata - ebook
Po sukcesie wcześniejszych wypraw przedstawionych w programach "Zoo Quest" młody David Attenborough pod koniec lat 50. XX wieku wyruszał w dalsze podróże do bardzo różnych regionów świata.
Były to niezwykłe podróże - od wyspy Pentecost z "lądowymi nurkami" i Nowej Gwinei ze świętami sing-sing przez wyspy Tonga z Królewską Ceremonią Picia Kavy aż po Terytorium Północne Australii i jego starożytne dzieła sztuki. Oprócz owych egzotycznych kultur podróżnik spotykał rajskie ptaki, kameleony, sifaki oraz wiele innych zwierząt żyjących w najbardziej niepowtarzalnych środowiskach na naszej planecie.
"Podróże na drugi kraniec świata", napisane z charakterystycznym dla sir Davida Attenborough humorem, czarem oraz wielką serdecznością, są niezrównaną relacją z przygód wśród ludzi, miejsc i zadziwiających dziko żyjących stworzeń.
Od naszego powrotu z ostatniej z tych podróży upłynęło przeszło sześćdziesiąt lat. Trudno się zatem dziwić, że bardzo wiele się zmieniło. Wschodnia połowa Nowej Gwinei, wówczas pozostająca pod zarządem Australii, stała się niepodległym państwem, podobnie Nowe Hebrydy, niegdyś kondominium angielsko-francuskie, dziś Vanuatu. Australijskie miasteczko Darwin przeobraziło się w ponad stutysięczne miasto, a tereny wokół góry Nourlangie - w Park Narodowy Kakadu z odpowiednimi do tej roli hotelami i drogami. Azjatyckie bawoły wodne, w czasach naszej wizyty nadal licznie cwałujące po dzikich terenach, zostały wybite, a malowidła naskalne na Nourlangie, które sfotografowaliśmy jako pierwsi, zasłynęły w całym świecie i znalazły się na australijskich znaczkach pocztowych. Eukaliptusy namalowane przez Maganiego weszły w skład zbiorów Australian National Gallery, a ludzi malujących na skałach nieopodal Yuendumu zastąpili artyści używający w istocie nowoczesnych farb, ich płótna zaś sprzedają się obecnie za setki tysięcy, jeśli nie za miliony dolarów. (…)
Technika telewizyjna zmieniła się nie do poznania. Urządzenia do rejestrowania dźwięku nie zapisują go już na taśmie i nie odmawiają posłuszeństwa w tropikalnym słońcu. Kamery telewizyjne są elektroniczne i niewielkie w porównaniu z używanymi przez nas olbrzymami, co więcej, mogą teraz natychmiast odtwarzać zapisany obraz, dzięki czemu nie musimy już czekać całymi miesiącami, aby się dowiedzieć, czy dysponujemy zdjęciami, na które tak bardzo liczyliśmy, czy nie.
(ze wstępu autora)
Pisarz operujący eleganckim i lekkim humorystycznym stylem.
"The Times"
To wspaniała książka dla każdego, kto chce w pośredni sposób podróżować niczym staromodny łowca przygód i stara się zrozumieć, jak zmieniła się nasza postawa wobec dzikiej przyrody.
"New York Times"
Attenborough jest wspaniałym pisarzem i gawędziarzem.
"Irish Times"
Sir David Attenborough jest przyrodnikiem i prezenterem telewizyjnym, którego kariera trwa już siódmą dekadę. Po studiach przyrodniczych w Cambridge i krótkim okresie pracy w wydawnictwie zatrudnił się w BBC. Od rozpoczęcia w 1954 roku słynnej serii filmów "Zoo Quest" zbadał niemal każdy aspekt życia na Ziemi i przedstawił go telewidzom. Jego programy od lat cieszą się niezmiennym powodzeniem, a cykl "Planeta Ziemia" jest najbardziej popularną przyrodniczą produkcją dokumentalną w historii telewizji. Pierwszy tom wspomnień podróżnika ukazał się nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka w 2018 roku.
| Kategoria: | Literatura faktu |
| Zabezpieczenie: |
Watermark
|
| ISBN: | 978-83-8234-547-6 |
| Rozmiar pliku: | 15 MB |
FRAGMENT KSIĄŻKI
Przez całą dekadę 1954–1964 co roku miałem wielkie szczęście – jeździłem w tropiki i kręciłem filmy poświęcone historii przyrody. Początkowo nasze wyprawy organizowała telewizja BBC wspólnie z londyńskim zoo, a naszym celem było nie tylko filmowanie zwierząt, lecz i łapanie niektórych z nich. W rezultacie naszym programom telewizyjnym nadano ogólną nazwę Zoo Quest (Zoologiczne poszukiwania). Jednak wskutek bardzo smutnego zrządzenia losu, mianowicie złego stanu zdrowia, przedstawiciel zoo Jack Lester nie mógł wyruszyć z nami w trzecią podróż. Później udział ogrodu zoologicznego ograniczał się do odbioru tych stworzeń, które my, filmowcy, zdołaliśmy przywieźć. Wobec tego naszym priorytetem stało się raczej filmowanie dziko żyjących zwierząt, nie ich chwytanie. W miarę upływu czasu nasze zainteresowania poszerzały się i coraz większą rolę w filmach zaczęli odgrywać przedstawiciele ludów napotykanych przez nas w podróżach, zatem nazwa Zoologiczne poszukiwania wydała się nam nieodpowiednim tytułem dla tej serii. Pierwsze trzy moje książki o tych wyprawach zostały wydane w nieco bardziej zwartej formie w 1980 roku, a następnie poddane pewnym dodatkowym zabiegom redakcyjnym i opublikowane ponownie w 2017 roku pod tytułem Przygody młodego przyrodnika. Oto drugi zestaw trzech książek, podobnie jak poprzednie nieco zredagowanych.
Łapanie węża boa na Madagaskarze
Od naszego powrotu z ostatniej z tych podróży upłynęło przeszło sześćdziesiąt lat. Trudno się zatem dziwić, że bardzo wiele się zmieniło. Wschodnia połowa Nowej Gwinei, wówczas pozostająca pod zarządem Australii, stała się niepodległym państwem jako Papua-Nowa Gwinea, a dolina Jimi, którą wtedy dopiero zaczynano badać, dorobiła się nie tylko dróg, lecz również własnego członka parlamentu. Królowa Sālote, władająca w czasach naszej wizyty królestwem Tonga, w 1965 roku zmarła, a następca tronu objął po niej rządy jako król Tāufa’āhau Tupou IV, po nim zaś na tron wstąpił Jerzy Tupou V. Nowe Hebrydy, niegdyś zarządzane przez dziwną i jedyną w swoim rodzaju formę kolonialnej administracji jako kondominium angielsko-francuskie, stały się niepodległym państwem Vanuatu. Australijskie miasteczko Darwin przeobraziło się w miasto, a tereny wokół góry Nourlangie – w Park Narodowy Kakadu z odpowiednimi do tej roli hotelami i drogami. Azjatyckie bawoły wodne, w czasach naszej wizyty nadal licznie cwałujące po dzikich terenach, zostały wybite, co umożliwiło powrót tego cudownego, lecz kruchego ekosystemu do stanu przypominającego pierwotny. Malowidła naskalne na Nourlangie, które sfotografowaliśmy jako pierwsi, zasłynęły w całym świecie i znalazły się na australijskich znaczkach pocztowych. Eukaliptusy namalowane przez Maganiego – artystę, który tyle nam opowiedział o swojej pracy – weszły w skład zbiorów Australian National Gallery, a ludzi malujących na skałach nieopodal Yuendumu zastąpili artyści używający w istocie nowoczesnych farb, ich płótna zaś sprzedają się obecnie za setki tysięcy, jeśli nie za miliony, dolarów. Niektóre szczegóły obrzędów Aborygenów, zamieszczone w pierwotnym wydaniu, zostały teraz przedstawione w skrócie, żeby nie urazić uczuć współczesnych przedstawicieli tego ludu.
Technika telewizyjna oczywiście zmieniła się nie do poznania. Urządzenia do rejestrowania dźwięku nie zapisują go już na taśmie i nie odmawiają posłuszeństwa w tropikalnym słońcu. Kamery telewizyjne są elektroniczne i niewielkie w porównaniu z używanymi przez nas potworami, nie trzeba ich również spowijać w specjalne ochraniacze, by zapewnić im spokój. Co więcej, mogą teraz natychmiast odtwarzać zapisany obraz, dzięki czemu nie musimy już czekać całymi miesiącami, aby się dowiedzieć, czy dysponujemy zdjęciami, na które mieliśmy nadzieję, czy nie.
Mimo to pozostawiłem relacje o tamtych miejscach i zdarzeniach w zasadzie w takiej formie, w jakiej je napisałem.
David Attenborough, maj 2018 roku
