Pokochaj mnie. Tom 3 - ebook

Roz­dział 1

Lon­dyn
Ho­tel Ru­tledge
Maj 1852 roku

Na­dzieje Poppy Ha­tha­way na przy­zwo­ite mał­żeń­stwo wła­śnie miały zo­stać zni­we­czone – i to przez małą fretkę.

Nie­stety Poppy rzu­ciła się w po­ścig za Do­dge­rem po ko­ry­ta­rzach ho­telu Ru­tledge, za­nim przy­po­mniała so­bie pe­wien istotny fakt: dla tego zwie­rzę­cia pro­sta li­nia ozna­czała za­zwy­czaj co naj­mniej sie­dem zyg­za­ków.

– Do­dger – wy­rzu­ciła z sie­bie ko­bieta de­spe­rac­kim to­nem. – Wra­caj. Dam ci cia­steczko. Wszyst­kie moje wstążki do wło­sów, co­kol­wiek! Albo zro­bię z cie­bie etolę…

Przy­się­gła so­bie, że gdy tylko zła­pie ulu­bieńca sio­stry, po­in­for­muje kie­row­nic­two Ru­tledge, że Be­atrix prze­trzy­muje w ich ro­dzin­nym apar­ta­men­cie dzi­kie stwo­rze­nia, na­ru­sza­jąc tym sa­mym re­gu­la­min ho­telu. Oczy­wi­ście, mo­gło to po­cią­gnąć za sobą usu­nię­cie siłą z bu­dynku ca­łego klanu Ha­tha­wayów, ale w tej chwili Poppy wcale o to nie dbała.

Do­dger ukradł list mi­ło­sny, który Poppy otrzy­mała tego ranka od Mi­cha­ela Bay­ninga i obec­nie nic na świe­cie nie li­czyło się dla niej bar­dziej niż od­zy­ska­nie li­stu. Bra­ko­wało tylko, by Do­dger ukrył bi­le­cik w pu­blicz­nym miej­scu, gdzie każdy mógłby go zna­leźć. Wtedy szanse Poppy na po­ślu­bie­nie sza­no­wa­nego i bez­dy­sku­syj­nie naj­cu­dow­niej­szego mło­dego dżen­tel­mena na świe­cie zo­sta­łyby bez­pow­rot­nie utra­cone.

Do­dger bie­gał po peł­nych prze­py­chu ko­ry­ta­rzach Ru­tledge, za­ta­cza­jąc pę­tle i cały czas po­zo­sta­wał poza jej za­się­giem. List trzy­mał dłu­gimi przed­nimi zę­bami.

Mknąc za nim, Poppy mo­dliła się, by nikt jej nie zo­ba­czył. Ho­tel miał co prawda nie­po­szla­ko­waną opi­nię, ale przy­zwo­ita młoda dama ni­gdy nie opusz­czała swo­jego apar­ta­mentu bez eskorty. A jej dama do to­wa­rzy­stwa, panna Marks, wciąż jesz­cze le­żała w łóżku. Be­atrix na­to­miast wy­brała się na prze­jażdżkę z ich sio­strą, Ame­lią.

– Za­pła­cisz mi za to, Do­dger!

To psotne stwo­rze­nie żyło w prze­ko­na­niu, że świat stwo­rzony zo­stał dla jego roz­rywki. Mu­siał zaj­rzeć do każ­dego ko­sza i po­jem­nika, nie prze­pu­ścił żad­nej poń­czo­sze, grze­bie­niowi i chu­s­teczce. Do­dger kradł rze­czy oso­bi­ste i zo­sta­wiał je w ster­tach pod krze­słami i so­fami, uci­nał so­bie drzemki w szu­fla­dach z czy­stą bie­li­zną, a w swoim nie­po­słu­szeń­stwie był tak za­bawny, że cała ro­dzina Ha­tha­wayów przy­my­kała oczy na jego wy­stępki.

Gdy Poppy zwra­cała uwagę na jego skan­da­liczne za­cho­wa­nie, Be­atrix za­wsze prze­pra­szała i obie­cy­wała, że Do­dger już ni­gdy tego nie zrobi, a po­tem była szcze­rze zdu­miona, gdy oka­zy­wało się, że fretka w ogóle nie zważa na jej żar­liwe ka­za­nia. Poppy ko­chała młod­szą sio­strę i tylko dla niej to­le­ro­wała to okropne stwo­rze­nie.

Tym ra­zem jed­nak Do­dger po­su­nął się za da­leko. Fretka przy­sta­nęła w ką­cie, obej­rzała się, by spraw­dzić, czy na­dal jest ści­gana i w ra­do­snym pod­nie­ce­niu od­tań­czyła mały ta­niec wo­jenny, skła­da­jący się z se­rii pod­sko­ków, które wy­ra­żały czy­stą roz­kosz. Poppy na­dal za­mie­rzała go za­mor­do­wać, ale nie mo­gła nie za­uwa­żyć, jaki Do­dger jest uro­czy.

– I tak zgi­niesz – oznaj­miła, pod­cho­dząc do niego naj­spo­koj­niej, jak tylko umiała. – Od­daj mi list.

Fretka prze­mknęła przez ko­lum­na­dową klatkę scho­dową, skon­stru­owaną tak, by wpusz­czać do środka jak naj­wię­cej świa­tła sło­necz­nego na wszyst­kie trzy pię­tra ho­telu. Poppy za­częła się za­sta­na­wiać, jak długo jesz­cze bę­dzie mu­siała go ści­gać. Do­dger ni­gdy się nie mę­czył, a Ru­tledge był ogromny – zaj­mo­wał pięć ka­mie­nic w dziel­nicy te­atrów.

– Tak wła­śnie – mruk­nęła pod no­sem – wy­gląda ży­cie Ha­tha­waya. Nie­szczę­śliwe wy­padki... dzi­kie zwie­rzęta... po­żary... klą­twy... skan­dale...

Poppy go­rąco ko­chała swą ro­dzinę, ale ma­rzyła o ci­chym, nor­mal­nym ży­ciu, które w przy­padku Ha­tha­wayów po pro­stu nie było moż­liwe. Pra­gnęła spo­koju. Prze­wi­dy­wal­no­ści.

Do­dger pod­biegł do drzwi biura in­ten­denta na trze­cim pię­trze, na­le­żą­cego do pana Brim­bleya. In­ten­dent był star­szym męż­czy­zną z ob­fi­tym bia­łym wą­sem, któ­rego koń­cówki każ­dego ranka na­cie­rał wo­skiem. Ha­tha­way­owie wie­lo­krot­nie już go­ścili w ho­telu Ru­tledge, Poppy wie­działa więc z do­świad­cze­nia, że Brim­bley składa swoim prze­ło­żo­nym szcze­gó­łowy ra­port za każ­dym ra­zem, gdy coś się wy­da­rzy na jego pię­trze. Gdyby do­wie­dział się, co ona tu robi, list zo­stałby skon­fi­sko­wany, a ta­jem­nica związku Poppy i Mi­cha­ela uj­rza­łaby świa­tło dzienne. Oj­ciec Mi­cha­ela, lord An­do­ver, ni­gdy nie za­ak­cep­to­wałby ma­riażu, spla­mio­nego choćby cie­niem nie­sto­sow­no­ści.

Poppy wstrzy­mała od­dech i przy­warła ple­cami do ściany, gdy Brim­bley wy­szedł z ga­bi­netu z dwoma człon­kami per­so­nelu Ru­tledge.

– Idź na­tych­miast do dy­rek­cji, Har­kins – po­wie­dział in­ten­dent. – Chcę, byś do­kład­nie przyj­rzał się kwe­stii ra­chun­ków za po­kój pana W. Nie­raz twier­dził, że opłaty są za­wy­żone, choć nie było to prawdą. My­ślę, że naj­le­piej bę­dzie od te­raz wrę­czać mu do pod­pisu ra­chu­nek za każdą usługę.

– Do­brze, pa­nie Brim­bley. – Trzej męż­czyźni od­da­lili się ko­ry­ta­rzem.

Poppy ostroż­nie pod­kra­dła się do drzwi i zaj­rzała do środka. W dwóch po­łą­czo­nych po­ko­jach nie było naj­wy­raź­niej ni­kogo.

– Do­dger – szep­nęła na­gląco, gdy zo­ba­czyła fretkę czmy­cha­jącą pod krze­sło. – Do­dger, chodź tu na­tych­miast!

Jej roz­kaz spro­wo­ko­wał tylko ko­lejną se­rię pod­sko­ków.

Poppy przy­gry­zła dolną wargę i prze­szła przez próg. Główne biuro było po­kaź­nych roz­mia­rów, stało w nim ma­sywne biurko po­kryte stertą ksiąg i pa­pie­rów. Je­den obity bor­dową skórą fo­tel ktoś przy­su­nął do biurka, drugi stał przy ko­minku z mar­mu­ro­wym gzym­sem.

Do­dger stał przy biurku i wpa­try­wał się w Poppy ja­snymi oczami. Jego wąsy drżały nad li­stem. Za­marł w bez­ru­chu i nie spusz­czał wzroku z ko­biety, która zbli­żała się do niego cal po calu.

– Wła­śnie – szep­tała ko­ją­cym gło­sem, wy­cią­ga­jąc po­woli rękę. – Do­bra fretka, ko­chana fretka... – Gdy od li­stu dzie­lił ją je­den ruch, Do­dger wśli­znął się pod biurko.

Czer­wona z wście­kło­ści Poppy ro­zej­rzała się w po­szu­ki­wa­niu cze­goś, czym mo­głaby wy­wa­bić Do­dgera z jego kry­jówki. Za­uwa­żyła na ko­minku srebrny świecz­nik i spró­bo­wała go zdjąć. Świecz­nik jed­nak ani drgnął. Był na stałe przy­mo­co­wany do gzymsu.

Na­gle na oczach zdu­mio­nej Poppy cała ściana ko­minka bez­sze­lest­nie się ob­ró­ciła. Wes­tchnęła z po­dziwu dla me­cha­nicz­nego ge­niu­szu drzwi, które ob­ra­cały się gład­kim au­to­ma­tycz­nym ru­chem. To, co wy­glą­dało na so­lidną ce­głę, oka­zało się tylko fa­sadą.

Do­dger ra­do­śnie wyj­rzał zza biurka i rzu­cił się do szcze­liny.

– O nie – szep­nęła Poppy bez tchu. – Do­dger, nie waż się tego zro­bić!

Fretka jed­nak w ogóle jej nie słu­chała. A co gor­sza, z ze­wnątrz do­biegł Poppy głos pana Brim­bleya, który naj­wy­raź­niej wra­cał do po­koju.

– Oczy­wi­ście trzeba też po­in­for­mo­wać pana Ru­tledge’a. Umieść to w ra­por­cie. I pod żad­nym po­zo­rem nie za­po­mi­naj...

Nie ma­jąc czasu na roz­wa­ża­nie swych opcji i kon­se­kwen­cji, Poppy prze­mknęła przez szparę w ko­minku, a drzwi za­mknęły się za nią.

Stała w mroku, cze­ka­jąc i przy­słu­chu­jąc się temu, co działo się w biu­rze. Naj­wy­raź­niej jej obec­ność po­zo­stała nie­zau­wa­żona. Pan Brim­bley kon­ty­nu­ował roz­mowę o ra­por­tach i kło­po­tach ad­mi­ni­stra­cyj­nych.

Poppy po­my­ślała, że może upły­nąć dużo czasu, za­nim in­ten­dent znów opu­ści biuro. Może na­le­ża­łoby po­szu­kać in­nej drogi wyj­ścia. Oczy­wi­ście mo­głaby po pro­stu wyjść przez ko­mi­nek i zdra­dzić swoją obec­ność panu Brim­bley­owi, nie po­tra­fiła so­bie jed­nak na­wet wy­obra­zić, z iloma kło­po­tami by się to wią­zało.

Ro­zej­rzała się wo­kół i stwier­dziła, że zna­la­zła się w dłu­gim ko­ry­ta­rzu, oświe­tlo­nym roz­pro­szo­nym świa­tłem. Pod­nio­sła głowę i zo­ba­czyła świe­tlik, po­do­bny do tych, któ­rych uży­wali sta­ro­żytni Egip­cja­nie, by okre­ślać po­zy­cje gwiazd i pla­net.

Usły­szała skra­da­nie się fretki.

– Cóż, Do­dger – mruk­nęła – ty nas w to wplą­ta­łeś, więc może po­mo­żesz mi zna­leźć drzwi?

Do­dger po­słusz­nie po­biegł ko­ry­ta­rzem i znik­nął w mroku. Poppy wes­tchnęła ciężko i po­szła za nim. Po­sta­no­wiła nie pod­da­wać się pa­nice, bo po­śród licz­nych nie­szczęść, które przez całe lata spa­dały na Ha­tha­wayów, na­uczyła się, że utrata głowy ni­gdy nie po­maga w kło­po­tli­wej sy­tu­acji.

To­ru­jąc so­bie drogę w ciem­no­ściach, trzy­mała dłoń na ścia­nie, by nie stra­cić orien­ta­cji. Prze­szła za­le­d­wie kilka jar­dów, gdy usły­szała szu­ra­nie. Za­marła w bez­ru­chu i za­częła na­słu­chi­wać.

Pa­no­wała ide­alna ci­sza.

Jej nerwy na­pięły się jak po­stronki, a serce za­częło tłuc się w piersi, gdy do­strze­gła przed sobą żółte świa­tło lampy, które za­raz zga­sło.

Nie była sama w ko­ry­ta­rzu. Od­głosy kro­ków były co­raz bli­żej. Ktoś naj­wy­raź­niej szedł w jej kie­runku.

Poppy do­szła do wnio­sku, że to zu­peł­nie od­po­wied­nia chwila, by za­cząć pa­ni­ko­wać. Od­wró­ciła się na pię­cie prze­ra­żona i po­mknęła w kie­runku, z któ­rego przy­szła. Ucieczka mrocz­nym ko­ry­ta­rzem przed nie­zna­nym na­past­ni­kiem była no­wo­ścią na­wet dla Ha­tha­way­ówny. Prze­kli­nała pod no­sem cięż­kie spód­nice, pod­no­sząc je do góry. Osoba, która ją ści­gała, była jed­nak zbyt szybka, by zdo­łała jej umknąć.

Krzyk­nęła, gdy ktoś schwy­tał ją bru­tal­nie. Ogromny męż­czy­zna za­trzy­mał ją w pół kroku i przy­cią­gnął do sie­bie. Dło­nią przy­ci­snął jej głowę do ra­mie­nia.

– Po­win­naś wie­dzieć – do­biegł ją ni­ski, zimny głos – że je­śli na­ci­snę odro­binę moc­niej, zła­mię ci kark. Jak się na­zy­wasz i co tu ro­bisz?Roz­dział 2

Poppy nie mo­gła ze­brać my­śli. Krew szu­miała jej w uszach, a cia­sny uścisk na­past­nika był bo­le­sny. Pierś, o którą się opie­rała ple­cami, była twarda jak skała.

– To po­myłka – zdo­łała wy­krztu­sić. – Pro­szę...

Prze­chy­lił jej głowę jesz­cze bar­dziej, tak że po­czuła szczy­pa­nie ner­wów w sta­wie po­mię­dzy szyją a ra­mie­niem.

– Jak się na­zy­wasz? – po­wtó­rzył ła­god­nie.

– Poppy Ha­tha­way – wy­du­siła. – Bar­dzo prze­pra­szam. Nie chcia­łam...

– Poppy? – Ucisk ze­lżał.

– Tak. – Dla­czego wy­po­wie­dział jej imię w taki spo­sób, jakby ją znał? – A pan musi być... z per­so­nelu ho­te­lo­wego?

Zi­gno­ro­wał jej py­ta­nie. Jego dłoń prze­su­nęła się lekko po jej ra­mio­nach i prze­dzie sukni, jakby cze­goś szu­kała. Jej serce ło­po­tało w piersi jak skrzy­dła ma­łego ptaszka.

– Nie – zdo­łała wy­krztu­sić po­mię­dzy ury­wa­nymi od­de­chami, wy­gi­na­jąc się, by unik­nąć jego do­tyku.

– Skąd się tu wzię­łaś? – Od­wró­cił ją twa­rzą do sie­bie. Nikt do­tych­czas nie trak­to­wał Poppy tak ob­ce­sowo. Stali bar­dzo bli­sko sie­bie i w świe­tle do­strze­gła jego su­rowe po­cią­głe rysy i błysk w głę­boko osa­dzo­nych oczach.

Jęk­nęła, gdy po­czuła ostry ból w szyi. Do­tknęła dło­nią karku, by roz­ma­so­wać mię­śnie.

– Ja... ści­ga­łam fretkę i ko­mi­nek w biu­rze pana Brim­bleya się otwo­rzył, i prze­szli­śmy prze­zeń, a po­tem pró­bo­wa­łam od­na­leźć ja­kieś inne wyj­ście.

Wy­ja­śnie­nie było zu­peł­nie non­sen­sowne, ale nie­zna­jomy chyba dał mu wiarę.

– Fretkę? Jedno ze zwie­rząt two­jej sio­stry?

– Tak – od­parła zdu­miona Poppy. Po­tarła kark i jęk­nęła. – Ale skąd pan… czy my się znamy? Nie, pro­szę mnie nie do­ty­kać, jak... Au!

Od­wró­cił ją ty­łem do sie­bie i po­ło­żył dło­nie po obu stro­nach jej szyi.

– Nie ru­szaj się. – Jego do­tyk był wprawny i pewny, gdy ma­so­wał czułe mię­śnie. – Je­śli spró­bu­jesz ucie­kać, zła­pię cię.

Poppy, drżąc, pod­dała się ugnia­ta­ją­cym jej ciało pal­com i za­częła się za­sta­na­wiać, czy zna­la­zła się na ła­sce sza­leńca. Na­ci­snął moc­niej, bu­dząc w niej uczu­cie, które nie było ani bó­lem, ani przy­jem­no­ścią, lecz nie­zna­jomą mie­sza­niną oby­dwu. Wes­tchnęła i za­częła się wier­cić. Ku jej zdu­mie­niu, pie­cze­nie w na­pię­tych ner­wach osła­bło, a mię­śnie się roz­luź­niły. Za­marła i ode­tchnęła głę­boko, po­chy­la­jąc głowę.

– Le­piej? – za­py­tał, gła­dząc kciu­kami jej kark i wsu­wa­jąc je pod de­li­katną ko­ronkę na wy­so­kim koł­nie­rzyku sukni.

Wy­trą­cona z rów­no­wagi Poppy spró­bo­wała od­su­nąć się od nie­zna­jo­mego, ale on na­tych­miast znów za­ci­snął dło­nie na jej ra­mio­nach. Chrząk­nęła, si­ląc się na pe­łen god­no­ści ton.

– Pro­szę, by mnie pan stąd wy­pro­wa­dził. Moja ro­dzina pana wy­na­gro­dzi. Nie będą za­da­wać żad­nych...

– Oczy­wi­ście. – Uwol­nił ją po­woli. – Nikt nie używa tego ko­ry­ta­rza bez mo­jego po­zwo­le­nia. Za­ło­ży­łem po pro­stu, że zna­la­zła się tu pani w nie­cnym celu.

Uwaga mo­gła zo­stać uznana za prze­pro­siny, choć w to­nie, któ­rym ją wy­po­wie­dziano, nie było ani cie­nia skru­chy.

– Za­pew­niam, że moim je­dy­nym ce­lem było od­na­le­zie­nie tego okrop­nego stwo­rze­nia.

Do­dger za­sze­le­ścił rąb­kiem jej spód­nic. Nie­zna­jomy po­chy­lił się i schwy­tał fretkę. Trzy­ma­jąc ją za kark, po­dał ją Poppy.

– Dzię­kuję. – Gib­kie ciało fretki zwiot­czało pod jej do­ty­kiem. List znik­nął. – Do­dger, ty prze­klęty zło­dzieju... Gdzie on jest? Co z nim zro­bi­łeś?

– Czego pani szuka?

– Li­stu – od­parła Poppy z na­pię­ciem. – Do­dger go ukradł i przy­niósł tu­taj... musi tu gdzieś być.

– Na pewno się znaj­dzie.

– Ale to ważne.

– Oczy­wi­ście, w prze­ciw­nym ra­zie nie za­da­łaby so­bie pani tyle trudu, by go od­zy­skać. Pro­szę pójść ze mną.

Poppy nie­chęt­nie się zgo­dziła i po­zwo­liła ująć się za ło­kieć.

– Do­kąd idziemy?

Nie usły­szała od­po­wie­dzi.

– Wo­la­ła­bym, by nikt się o tym nie do­wie­dział.

– Je­stem pe­wien.

– Czy mogę li­czyć na pana dys­kre­cję? Mu­szę za wszelką cenę uni­kać skan­dali.

– Młode damy pra­gnące unik­nąć skan­dalu po­winny chyba zo­sta­wać w swo­ich apar­ta­men­tach – wy­tknął jej.

– Za­pew­niam pana, że nie mam nic prze­ciwko po­zo­sta­wia­niu w moim apar­ta­men­cie. Mu­sia­łam wyjść przez Do­dgera. Mu­szę od­zy­skać ten list. Je­stem prze­ko­nana, że moja ro­dzina wy­na­gro­dzi panu wszelki trud, je­śli…

– Ci­sza.

Bez trudu od­naj­dy­wał drogę w za­cie­nio­nym ko­ry­ta­rzu, ści­ska­jąc ło­kieć Poppy de­li­kat­nie, lecz sta­now­czo. Nie po­szli do biura pana Brim­bleya, lecz w prze­ciw­nym kie­runku.

W końcu nie­zna­jomy za­trzy­mał się i pchnął drzwi ukryte w ścia­nie.

– Pro­szę wejść do środka.

Poppy z wa­ha­niem we­szła do do­brze oświe­tlo­nego po­koju, chyba sa­lo­niku, z rzę­dem okien we­nec­kich wy­cho­dzą­cych na ulicę. W jed­nym rogu stał ciężki dę­bowy stół kre­ślar­ski, a wszyst­kie ściany zaj­mo­wały półki z książ­kami. W po­wie­trzu uno­sił się przy­jemny i dziw­nie zna­jomy za­pach... wosk świec, we­li­nowy pa­pier, atra­ment i kurz z ksią­żek... pach­niało jak w daw­nym ga­bi­ne­cie ojca.

Poppy od­wró­ciła się do nie­zna­jo­mego, który wszedł do po­koju i za­mknął za sobą ukryte drzwi.

Nie po­tra­fiła oce­nić jego wieku – wy­da­wał się nie mieć wię­cej niż trzy­dzie­ści kilka lat, ale ota­czała go aura cy­ni­zmu, która da­wała do zro­zu­mie­nia, że wi­dział już w ży­ciu zbyt wiele, by dać się czym­kol­wiek za­sko­czyć. Miał gę­ste, czarne jak noc, do­sko­nale ob­cięte włosy i ja­sną kar­na­cję, z którą kon­tra­sto­wały ciemne brwi. Był dia­bel­nie przy­stojny z tymi moc­nymi brwiami, pro­stym no­sem i za­ci­śnię­tymi po­nuro war­gami. Ostra, nie­ustę­pliwa li­nia jego pod­bródka zna­mio­no­wała rysy męż­czy­zny, który wszystko – w tym rów­nież sie­bie – trak­to­wał zbyt po­waż­nie.

Poppy za­czer­wie­niła się, gdy spoj­rzała w jego nie­zwy­kłe oczy... in­ten­syw­nie zie­lone z ciem­nymi ob­wód­kami, ocie­nione szcze­ci­nia­stymi czar­nymi rzę­sami. Jego wzrok zda­wał się ją po­chła­niać. Za­uwa­żyła blade cie­nie pod jego oczami, które jed­nak w żad­nym ra­zie nie odej­mo­wały mu urody.

Dżen­tel­men po­wie­działby te­raz coś mi­łego, ko­ją­cego, nie­zna­jomy jed­nak mil­czał. Dla­czego tak się w nią wpa­try­wał? Kim był i jaką wła­dzę spra­wo­wał w tym miej­scu? Mu­siała coś po­wie­dzieć, by prze­rwać to mil­cze­nie.

– Za­pach ksią­żek i świec przy­po­mina mi ga­bi­net ojca.

Męż­czy­zna pod­szedł do niej, a ona wzdry­gnęła się in­stynk­tow­nie. Oboje za­marli w bez­ru­chu. Py­ta­nia wy­peł­niały po­kój, jakby ktoś na­ry­so­wał je w po­wie­trzu nie­wi­dzial­nym atra­men­tem.

– Pani oj­ciec zmarł nie­dawno, o ile wiem. – Jego głos do­sko­nale do niego pa­so­wał: był gładki, mroczny, nie­ugięty. Męż­czy­zna miał in­te­re­su­jący ak­cent, nie cał­kiem bry­tyj­ski.

Poppy ze zdu­mie­niem ski­nęła głową.

– A matka pani zmarła wkrótce po nim – do­dał.

– Skąd... skąd pan to wie?

– Do mo­ich obo­wiąz­ków na­leży wie­dzieć jak naj­wię­cej o go­ściach ho­telu.

Do­dger za­czął się wier­cić w jej ob­ję­ciach. Poppy po­chy­liła się i po­sta­wiła go na pod­ło­dze. Fretka wspięła się na ma­sywny fo­tel przy ko­minku i usa­do­wiła się wy­god­nie na ak­sa­mit­nym obi­ciu.

Poppy znów spoj­rzała na nie­zna­jo­mego. Miał na so­bie piękne ciemne ubra­nie, skro­jone z wy­ra­fi­no­waną swo­bodą. Nie miał przy tym żad­nych szpi­lek w fu­la­rze, zło­tych gu­zi­ków przy ko­szuli ani in­nych ozdób, które mo­głyby wska­zy­wać na jego za­moż­ność. Z kie­szonki sza­rej ka­mi­ze­lki zwi­sał tylko zwy­kły łań­cu­szek od ze­garka.

– Mówi pan jak Ame­ry­ka­nin – za­uwa­żyła.

– Buf­falo, Nowy Jork – od­parł. – Ale miesz­kam tu już od ja­kie­goś czasu.

– Jest pan pra­cow­ni­kiem pana Ru­tledge’a?

Udzie­lił jej od­po­wie­dzi ski­nie­niem głowy.

– Za­pewne jed­nym z jego kie­row­ni­ków?

Jego twarz była nie­prze­nik­niona.

– Coś w tym ro­dzaju.

Poppy po­de­szła do drzwi.

– W ta­kim ra­zie zo­sta­wię pana pań­skim obo­wiąz­kom, pa­nie...

– Po­trze­buje pani od­po­wied­niej eskorty, by wró­cić do po­koju.

Poppy za­sta­na­wiała się nad tym przez chwilę. Czy po­winna po­pro­sić go, by po­słał po jej damę do to­wa­rzy­stwa? Nie... panna Marks na pewno wciąż jesz­cze spała. Miała za sobą ciężką noc. Cza­sami na­wie­dzały ją kosz­mary, po któ­rych przez cały dzień była roz­trzę­siona i wy­czer­pana. Nie zda­rzało się to czę­sto, ale w ta­kich chwi­lach Poppy i Be­atrix sta­rały się za­pew­nić jej jak naj­wię­cej wy­po­czynku.

Nie­zna­jomy przy­glą­dał się ko­bie­cie przez chwilę.

– Czy mam po­słać po po­ko­jówkę, by pa­nią od­pro­wa­dziła?

Z po­czątku Poppy za­mie­rzała się zgo­dzić. Nie chciała jed­nak cze­kać na nią w jego to­wa­rzy­stwie, na­wet przez kilka mi­nut. Nie ufała mu w naj­mniej­szym stop­niu.

Gdy do­strzegł jej wa­ha­nie, jego usta wy­krzy­wiły się w sar­do­nicz­nym uśmie­chu.

– Gdy­bym chciał pa­nią znie­wo­lić, już dawno bym to zro­bił.

Sły­sząc ob­ce­sowe stwier­dze­nie, Poppy za­ru­mie­niła się jesz­cze bar­dziej.

– Pan tak twier­dzi. Ale z tego, co wiem, może się pan po pro­stu bar­dzo po­woli do tego zbie­rać.

Od­wró­cił głowę, a gdy znów na nią spoj­rzał, jego oczy się śmiały.

– Jest pani bez­pieczna, panno Ha­tha­way. – W jego gło­sie także po­brzmie­wał śmiech. – Na­prawdę. Pro­szę po­zwo­lić mi po­słać po po­ko­jówkę.

Roz­ba­wie­nie zu­peł­nie od­mie­niło jego twarz, wy­do­by­wa­jąc z niej tyle cie­pła i uroku, że Poppy aż za­nie­mó­wiła. Jej serce za­częło tło­czyć do żył nowe, przy­jemne uczu­cie.

Gdy pod­szedł do sznura od dzwonka, przy­po­mniała so­bie o za­gi­nio­nym li­ście.

– Czy cze­ka­jąc, mo­gli­by­śmy po­szu­kać li­stu, który za­gi­nął w ko­ry­ta­rzu? Mu­szę go od­zy­skać.

– Dla­czego? – za­py­tał, od­wra­ca­jąc się do niej.

– Z po­wo­dów oso­bi­stych – od­parła krótko.

– Jest od męż­czy­zny?

Po­słała mu miaż­dżące spoj­rze­nie, któ­rego na­uczyła się od panny Marks.

– To nie pań­ska sprawa.

– Wszystko, co ma miej­sce w tym ho­telu, jest moją sprawą. – Spoj­rzał na nią uważ­nie. – Jest od męż­czy­zny, w prze­ciw­nym ra­zie by pani za­pro­te­sto­wała.

Poppy zmarsz­czyła brwi i od­wró­ciła się. Po­de­szła do pó­łek na ścia­nie za­sta­wio­nych oso­bli­wymi przed­mio­tami.

Stał tam mię­dzy in­nymi po­zła­cany ema­lio­wany sa­mo­war, duży nóż w ozdo­bio­nej ko­ra­li­kami po­chwie, ko­lek­cja pry­mi­tyw­nych ka­mien­nych rzeźb i gli­nia­nych na­czyń, egip­ski za­głó­wek, eg­zo­tyczne mo­nety, pu­dełka ze wszel­kich moż­li­wych ma­te­ria­łów, coś, co wy­glą­dało jak że­la­zny miecz z za­rdze­wia­łym ostrzem i szkło po­więk­sza­jące do czy­ta­nia.

– Co to za po­kój? – za­py­tała, nie mo­gąc się oprzeć.

– Ga­bi­net oso­bli­wo­ści pana Ru­tledge’a. Część ko­lek­cji to jego zbiory, resztę otrzy­mał od za­gra­nicz­nych go­ści. Może pani rzu­cić okiem, je­śli pani chce.

Poppy po­czuła za­cie­ka­wie­nie, przy­po­mi­na­jąc so­bie, jak wielu ob­co­kra­jow­ców go­ściło już w tym ho­telu – eu­ro­pej­scy ksią­żęta, szlachta i człon­ko­wie corps di­plo­ma­ti­que. Pan Ru­tledge mu­siał otrzy­my­wać nie­zwy­kłe po­darki.

Przy­sta­nęła, by przyj­rzeć się bli­żej zdo­bio­nej dro­gimi ka­mie­niami srebr­nej fi­gurce ko­nia, uwiecz­nio­nego w pół­ga­lo­pie.

– Prze­piękna.

– Pre­zent od księ­cia Yizhu z Chin – po­wie­dział męż­czy­zna, sta­jąc za nią. – Nie­biań­ski koń.

Za­fa­scy­no­wana Poppy prze­su­nęła pal­cami po grzbie­cie fi­gurki.

– Książę jest już po ko­ro­na­cji. Zo­stał ce­sa­rzem Xian­feng – od­parła. – Cóż za iro­nia, nie są­dzi pan?

Nie­zna­jomy spoj­rzał na nią ze zdzi­wie­niem.

– Dla­czego pani tak są­dzi?

– Bo jego imię ko­ro­na­cyjne tłu­ma­czy się jako „po­wszechny do­bro­byt”. Trudno o ta­kim mó­wić, gdy kra­jem wstrzą­sają we­wnętrzne re­be­lie.

– Są­dzę, że wy­zwa­nia, ja­kie sta­wia przed nim Eu­ropa, są na­wet bar­dziej nie­bez­pieczne.

– Tak – zgo­dziła się Poppy ze smut­kiem, od­kła­da­jąc fi­gurkę na miej­sce. – Cie­kawe, jak długo jesz­cze chiń­ska su­we­ren­ność zdoła opie­rać się tym na­jaz­dom.

Jej to­wa­rzysz stał tak bli­sko, że czuła za­pach jego my­dła do go­le­nia. Spoj­rzał na nią z na­pię­ciem.

– Nie znam zbyt wielu ko­biet, z któ­rymi można roz­ma­wiać o po­li­tyce Da­le­kiego Wschodu.

Po­czuła ru­mie­niec na po­licz­kach.

– Moja ro­dzina to­czy do­syć ory­gi­na­lne dys­ku­sje przy ko­la­cji. Przy­naj­mniej na tyle, że moje sio­stry i ja za­wsze bie­rzemy w nich udział. Moja dama do to­wa­rzy­stwa uważa, że mo­żemy tak ro­bić w za­ci­szu do­mo­wym, ale ra­dziła mi, bym nie afi­szo­wała się ze swoim wy­kształ­ce­niem w miej­scach pu­blicz­nych. To od­stra­sza sta­ra­ją­cych się.

– W ta­kim ra­zie musi pani uwa­żać. – Uśmiech­nął się miękko. – Szkoda by­łoby, gdyby ja­kiś in­te­li­gentny ko­men­tarz wy­mknął się pani w nie­od­po­wied­nim mo­men­cie.

Poppy ode­tchnęła z ulgą, gdy usły­szała dys­kretne pu­ka­nie do drzwi. Po­ko­jówka zja­wiła się znacz­nie szyb­ciej, niż przy­pusz­czała. Nie­zna­jomy po­szedł jej otwo­rzyć. Uchy­lił drzwi i mruk­nął coś do mło­dej dziew­czyny, która skło­niła się i znik­nęła.

– Do­kąd ona po­szła? – za­py­tała Poppy z kon­ster­na­cją. – Miała mnie prze­cież ode­skor­to­wać do mo­jego po­koju.

– Po­sła­łem ją po her­batę.

Poppy aż za­nie­mó­wiła.

– Nie mogę wy­pić z pa­nem her­baty.

– To nie po­trwa długo. Po­ślą ją na górę windą.

– To nie­istotne. Na­wet gdy­bym miała czas, nie mo­gła­bym wy­pić z pa­nem her­baty! Je­stem pewna, że ro­zu­mie pan, ja­kie by­łoby to nie­sto­sowne.

– Pra­wie tak jak skra­da­nie się po ho­telu bez eskorty.

Na­chmu­rzyła się.

– Nie skra­da­łam się, ści­ga­łam fretkę. – Gdy do­tarła do niej śmiesz­ność jej oświad­cze­nia, za­ru­mie­niła się jesz­cze bar­dziej. – To nie była moja wina. Znajdę się w bar­dzo po­waż­nych ta­ra­pa­tach, je­śli na­tych­miast nie wrócę do po­koju. Je­śli bę­dziemy cze­kać, może pan wplą­tać się w skan­dal, a tego pan Ru­tledge z pew­no­ścią by nie po­chwa­lił.

– Fakt.

– Pro­szę więc we­zwać po­ko­jówkę z po­wro­tem.

– Za późno. Mu­simy po­cze­kać, aż wróci z her­batą.

Poppy wes­tchnęła ciężko.

– Cóż za okropny po­ra­nek. – Zer­k­nęła na fretkę i zo­ba­czyła kępki kłacz­ków i koń­skiego wło­sia szy­bu­jące w po­wie­trzu. Zbla­dła. – Do­dger, nie!

– Co się stało? – za­py­tał męż­czy­zna, po­dą­ża­jąc za Poppy, która po­pę­dziła w kie­runku za­ję­tej fretki.

– On zjada pana fo­tel – stwier­dziła po­nuro, chwy­ta­jąc zwie­rzę w ob­ję­cia. – A ra­czej fo­tel pana Ru­tledge’a. Chyba wije so­bie gniazdo. Tak mi przy­kro. – Spoj­rzała na dziurę w kosz­tow­nym ak­sa­mit­nym obi­ciu. – Za­pew­niam pana, że moja ro­dzina po­kryje wszel­kie koszty.

– Nic się nie stało. W bu­dże­cie ho­telu jest wy­dzie­lony spe­cjalny fun­dusz na ta­kie na­prawy.

Poppy opa­dła na ko­lana – co wcale nie jest pro­ste, gdy ma się na so­bie gor­set i usztyw­nione halki – i za­częła gar­ściami upy­chać wy­peł­niacz w dziu­rze.

– Je­śli zaj­dzie taka po­trzeba, do­star­czę panu pi­semne oświad­cze­nie, w któ­rym wy­ja­śnię, jak to się stało.

– A pani re­pu­ta­cja? – za­py­tał miękko nie­zna­jomy, pod­no­sząc ją z ko­lan.

– Moja re­pu­ta­cja jest ni­czym w po­rów­na­niu z utratą źró­dła utrzy­ma­nia. Mogą pana za to zwol­nić. Na pewno ma pan ro­dzinę, żonę, dzieci. Ja ja­koś prze­żyję kom­pro­mi­ta­cję, ale pan może nie być w sta­nie tak szybko zna­leźć no­wej po­sady.

– To bar­dzo miłe z pani strony – po­wie­dział, od­bie­ra­jąc Poppy fretkę i kła­dąc ją z po­wro­tem w fo­telu – ale ja nie mam ro­dziny. I nikt nie może mnie zwol­nić.

– Do­dger! – za­wo­łała Poppy, gdy kłęby wło­sia znów za­częły fru­wać w po­wie­trzu. Fretka naj­wy­raź­niej do­sko­nale się ba­wiła.

– Fo­tel i tak jest znisz­czony. Pro­szę mu na to po­zwo­lić.

Poppy zdu­miała się, wi­dząc, z jaką ła­two­ścią nie­zna­jomy go­dzi się po­świę­cić kosz­towny me­bel dla roz­rywki zwie­rzę­cia.

– Pan zu­peł­nie nie przy­po­mina in­nych za­rząd­ców ho­telu.

– A pani in­nych ko­biet.

Uśmiech­nęła się do niego cierpko.

– Już mi to mó­wiono.

Niebo po­wle­kło się oło­wiem. Na po­kryte żwi­rem i bru­kiem ulice spa­dła ciężka mżawka, spłu­ku­jąc gry­zący kurz, który uno­sił się spod kół prze­jeż­dża­ją­cych po­jaz­dów.

Poppy ostroż­nie po­de­szła do okna i wyj­rzała na ulicę. Prze­chod­nie otwie­rali pa­ra­sole i szli da­lej.

Stra­ga­nia­rze tło­czyli się na chod­niku, za­chwa­la­jąc swoje to­wary nie­cier­pli­wymi okrzy­kami. Sprze­da­wali do­słow­nie wszystko: po­wią­zaną w war­ko­cze ce­bulę i im­bryki, kwiaty, za­pałki, skow­ronki i sło­wiki w klat­kach. Ci ostatni na­prawdę utrud­niali ży­cie Ha­tha­wayom, bo Be­atrix upie­rała się przy ra­to­wa­niu każ­dego ży­wego stwo­rze­nia, które zna­la­zło się w za­sięgu jej wzroku. Ich szwa­gier, pan Ro­han, był więc zmu­szany do ku­po­wa­nia mnó­stwa pta­ków i wpusz­cza­nia ich po­tem na wol­ność na te­re­nie ich wiej­skiej po­sia­dło­ści. Ro­han przy­się­gał, że jest wła­ści­cie­lem po­łowy po­pu­la­cji pta­ków w Hamp­shire.

Poppy od­wró­ciła się od okna i zo­ba­czyła, że nie­zna­jomy opiera się ra­mie­niem o jedną z pó­łek. Pa­trzył na nią tak, jakby nie wie­dział, co ma o niej my­śleć. Jego syl­we­tka była zre­lak­so­wana, ale Poppy wy­czu­wała wy­raź­nie, że gdyby tylko spró­bo­wała ucieczki, na­tych­miast by ją po­chwy­cił.

– Dla­czego nie jest pani za­rę­czona? – za­py­tał z obu­rza­jącą bez­po­śred­nio­ścią. – Bywa pani w to­wa­rzy­stwie od dwóch, trzech lat?

– Od trzech – od­parła Poppy obron­nym to­nem.

– Pani ro­dzina ma ogromny ma­ją­tek, można więc za­ło­żyć, że w grę wcho­dzi po­kaźny po­sag. A pani brat jest wi­ceh­ra­bią, to ko­lejna za­leta. Dla­czego jesz­cze nie wy­szła pani za mąż?

– Za­wsze za­daje pan tak oso­bi­ste py­ta­nia lu­dziom, któ­rych do­piero pan po­znał?

– Nie za­wsze. Pani wy­daje mi się szcze­gól­nie... in­te­re­su­jąca.

Przez chwilę za­sta­na­wiała się nad od­po­wie­dzią, po czym wzru­szyła ra­mio­nami.

– Nie chcia­ła­bym za męża żad­nego z dżen­tel­me­nów, któ­rych w ciągu ostat­nich trzech lat spo­tka­łam. Ża­den z nich nie wy­dał mi się na­wet odro­binę po­cią­ga­jący.

– A jaki typ pa­nią po­ciąga?

– Ktoś, z kim mo­gła­bym dzie­lić ci­che, zwy­czajne ży­cie.

– Więk­szość mło­dych ko­biet ma­rzy o przy­go­dach i ro­man­sie.

Uśmiech­nęła się cierpko.

– Ja z ko­lei wy­jąt­kowo ce­nię so­bie pro­za­icz­ność.

– Czy nie są­dzi pani, że Lon­dyn to nie naj­lep­sze miej­sce, by szu­kać ci­chego, zwy­czaj­nego ży­cia?

– Oczy­wi­ście. Ale ja mogę szu­kać tylko tu. – Wie­działa, że po­winna za­milk­nąć. Nie było po­trzeby snuć dal­szych wy­ja­śnień. Poppy jed­nak uwiel­biała roz­ma­wiać i tak jak Do­dger nie mógł oprzeć się szu­fla­dzie peł­nej pod­wią­zek, tak ona nie po­tra­fiła zwal­czyć swej ga­da­tli­wo­ści. – Pro­blem po­wstał, gdy mój brat, lord Ram­say, odzie­dzi­czył ty­tuł.

Nie­zna­jomy uniósł brwi.

– To pro­blem?

– O tak. Wi­dzi pan, nikt z nas nie był na to przy­go­to­wany. By­li­śmy da­le­kimi ku­zy­nami po­przed­niego lorda Ram­saya. Ty­tuł przy­padł Leo w wy­niku se­rii nie­spo­dzie­wa­nych zgo­nów. Ha­tha­way­owie nie mieli po­ję­cia o ety­kie­cie, nie wie­dzie­li­śmy nic na te­mat by­wa­nia w to­wa­rzy­stwie. By­li­śmy na­prawdę szczę­śliwi w Prim­rose Place.

Przy­po­mniała so­bie pełną ra­do­ści, krytą strze­chą chatkę, ogród, w któ­rym oj­ciec ho­do­wał swoje słynne róże ap­te­kar­skie, kła­po­uche bel­gij­skie kró­liki, które miesz­kały w klatce za do­mem, stosy ksią­żek w każ­dym ką­cie. Te­raz opusz­czona chatka ob­ra­cała się w ru­inę, a ogród le­żał odło­giem.

– Nie można jed­nak cof­nąć czasu. – Po­chy­liła się, by przyj­rzeć się przed­mio­towi na dol­nej półce. – Co to? Ach, tak. Astro­la­bium. – Pod­nio­sła mo­siężny dysk z wy­gra­we­ro­wa­nymi ta­le­rzami, na brzegu któ­rego wid­niały cy­fry ozna­cza­jące stop­nie kąta.

– Wie pani, co to jest astro­la­bium?

– Oczy­wi­ście, to na­rzę­dzie, któ­rego uży­wają astro­no­mo­wie i na­wi­ga­to­rzy. Astro­lo­dzy rów­nież. – Poppy spoj­rzała na ma­lutką mapę gwiazd wy­rytą na jed­nym z dys­ków. – To jest per­skie. Musi mieć około pię­ciu­set lat.

– Pięć­set dwa­na­ście.

Poppy uśmiech­nęła się z sa­tys­fak­cją.

– Mój tata był uczo­nym spe­cja­li­zu­ją­cym się w epoce śre­dnio­wie­cza. Miał całą ko­lek­cję ta­kich astro­la­biów. Na­uczył mnie na­wet, jak je ro­bić z drewna, sznurka i gwoź­dzia. – Ostroż­nie odło­żyła dysk. – Kiedy się pan uro­dził?

Nie­zna­jomy za­wa­hał się, jakby nie po­do­bało mu się, że musi udzie­lić tak oso­bi­stej in­for­ma­cji.

– Pierw­szego li­sto­pada.

– Jest pan więc Skor­pio­nem.

– Wie­rzy pani w astro­lo­gię? – za­py­tał z od­cie­niem drwiny w gło­sie.

– A nie po­win­nam?

– Nie ma żad­nych na­uko­wych pod­staw.

– Mój oj­ciec za­chę­cał mnie do otwar­to­ści na ta­kie kwe­stie. – Prze­su­nęła pal­cem po ma­pie nieba i uśmiech­nęła się chy­trze. – Skor­piony są ra­czej bez­względne, wie pan? Dla­tego wła­śnie jed­nemu z nich Ar­te­mida na­ka­zała uśmier­cić swego wroga, Oriona. W na­grodę umie­ściła skor­piona na nie­bie.

– Nie je­stem bez­względny. Ro­bię po pro­stu, co trzeba, by osią­gnąć cel.

– I to nie jest bez­względ­ność? – za­py­tała Poppy ze śmie­chem.

– Bez­względ­ność za­kłada okru­cień­stwo.

– A pan nie jest okrutny?

– Tylko wtedy, gdy mu­szę.

Roz­ba­wie­nie Poppy znik­nęło.

– Czło­wiek ni­gdy nie musi być okrutny.

– Nie wi­działa pani zbyt wiele, skoro pani tak są­dzi.

Poppy po­sta­no­wiła nie kon­ty­nu­ować tego te­matu. Sta­nęła na pal­cach, by doj­rzeć za­war­tość naj­wyż­szej półki. Stała na niej ko­lek­cja in­try­gu­ją­cych bla­sza­nych za­ba­wek.

– A to co?

– Au­to­maty.

– Do czego służą?

Nie­zna­jomy zdjął z półki jedną z za­ba­wek i po­dał jej.

Poppy uważ­nie się jej przyj­rzała. Na okrą­głym po­stu­men­cie stały ma­lut­kie ko­nie wy­ści­gowe, każdy na swoim to­rze. Poppy po­cią­gnęła za sznu­rek, zwi­sa­jący z boku po­stu­mentu. Uru­cho­miła tym we­wnętrzny me­cha­nizm – ko­nie ze­rwały się do biegu, do­kład­nie tak jak na wy­ści­gach.

Ro­ze­śmiała się z za­chwy­tem.

– Ja­kie to zmyślne! Szkoda, że moja sio­stra Be­atrix nie może tego zo­ba­czyć. Skąd to się tu wzięło?

– Pan Ru­tledge kon­stru­uje je w wol­nym cza­sie, dla re­laksu.

– Mogę obej­rzeć po­zo­stałe? – Poppy była ocza­ro­wana tymi za­baw­kami, a ra­czej ma­łymi cu­dami tech­niki. Zna­la­zła tam ad­mi­rała Nel­sona na po­kła­dzie mio­ta­nego fa­lami okrętu, małpkę wspi­na­jącą się na ba­na­no­wiec, kota igra­ją­cego z my­szą, po­skra­mia­cza lwów strze­la­ją­cego z bata i lwa, który po­trzą­sał na to głową.

Wy­raź­nie za­chwy­cony en­tu­zja­zmem Poppy męż­czy­zna po­ka­zał jej ob­ra­zek na ścia­nie, przed­sta­wia­jący pary tań­czące walca na balu. Na jej oczach ob­ra­zek ożył, dżen­tel­meni po­pro­wa­dzili swe part­nerki w rytm mu­zyki.

– Wiel­kie nieba! – po­wie­działa zdu­miona Poppy. – Jak to moż­liwe?

– To me­cha­nizm ze­ga­rowy. – Zdjął ob­ra­zek ze ściany i po­ka­zał jej jego tył. – Tu jest, przy­mo­co­wany do koła za­ma­cho­wego tą ta­śmą. Bolce wpra­wiają w ruch te dźwi­gnie... tu­taj... a to z ko­lei uru­cha­mia po­zo­stałe dźwi­gnie.

– Nie­zwy­kłe! – Na fali en­tu­zja­zmu Poppy cał­kiem za­po­mniała o po­wścią­gli­wo­ści i ostroż­no­ści. – Pan Ru­tledge musi być nie­zwy­kle uta­len­to­wany. Przy­po­mina mi to bio­gra­fię mni­cha fran­cisz­kań­skiego Ro­gera Ba­cona, którą nie­dawno czy­ta­łam. Mój oj­ciec był go­rą­cym wiel­bi­cie­lem jego prac. Oj­czu­lek Ba­con rów­nież pa­rał się wy­na­laz­czo­ścią, przez co zo­stał na­wet oskar­żony o czary. Po­do­bno kie­dyś zbu­do­wał me­cha­niczną głowę z brązu, która... – Urwała gwał­tow­nie, uświa­da­mia­jąc so­bie, że znów traj­ko­cze. – Wi­dzi pan? I tak wła­śnie ro­bię na wszyst­kich ba­lach i wie­czor­kach. To mię­dzy in­nymi dla­tego nie cie­szę się wiel­kim wzię­ciem.

Nie­zna­jomy się uśmiech­nął.

– My­śla­łem, że na tego typu spo­tka­niach wła­śnie na­leży roz­ma­wiać.

– Ale nie tak jak ja.

Oboje od­wró­cili głowy, sły­sząc stu­ka­nie do drzwi. Po­ko­jówka wró­ciła.

– Mu­szę już iść – stwier­dziła nie­spo­koj­nie Poppy. – Moja dama do to­wa­rzy­stwa bę­dzie zła, je­śli się obu­dzi i zo­ba­czy, że mnie nie ma.

Ciem­no­włosy męż­czy­zna wpa­try­wał się z nią przez długą chwilę.

– Jesz­cze z pa­nią nie skoń­czy­łem – oznaj­mił ze zdu­mie­wa­jącą swo­bodą. Zu­peł­nie tak, jakby ni­gdy w ży­ciu nie usły­szał od­mowy. Jakby pla­no­wał za­trzy­mać ją tak długo, jak so­bie tego ży­czył.

Poppy ode­tchnęła głę­boko.

– Nie­mniej jed­nak wy­cho­dzę – od­parła spo­koj­nie i po­de­szła do drzwi.

Ru­szył za nią i oparł dłoń na fra­mu­dze.

Poppy spoj­rzała na niego z obawą. W jej gar­dle, nad­garst­kach i w ko­la­nach ode­zwało się gwał­towne pul­so­wa­nie. Stał zbyt bli­sko, pra­wie sty­kał się z nią swym dłu­gim twar­dym cia­łem. Przy­tu­liła się do ściany.

– Za­nim pani wyj­dzie – po­wie­dział miękko – dam pani radę. Młoda ko­bieta nie po­winna sa­mot­nie spa­ce­ro­wać po ho­telu, to nie­bez­pieczne. Niech pani nie po­dej­muje wię­cej rów­nie głu­piego ry­zyka.

Poppy ze­sztyw­niała.

– Ten ho­tel cie­szy się nie­po­szla­ko­waną opi­nią. Nie mam się czego oba­wiać.

– Oczy­wi­ście, że tak – mruk­nął. – Choćby tego.

Za­nim zdo­łała po­my­śleć, po­ru­szyć się, czy cho­ciaż ode­tchnąć, po­chy­lił głowę i za­wład­nął jej ustami.

Zdu­miona Poppy za­marła pod jego mięk­kimi pa­lą­cymi war­gami, tak sub­tel­nymi w swych na­le­ga­niach, że na­wet nie wie­działa, kiedy jej wła­sne wargi się roz­chy­liły. Nie­zna­jomy do­tknął jej pod­bródka i uniósł jej głowę do góry.

Oto­czył ją ra­mie­niem i przy­cią­gnął do sie­bie. Poppy wdy­chała jego po­nętny za­pach, woń ka­dzi­dła i piżma, kroch­malu i mę­skiej skóry. Wie­działa, że po­winna wal­czyć w jego ra­mio­nach... ale jego usta prze­ko­ny­wały tak czule, tak zmy­słowo, obie­cy­wały roz­kosz i nie­bez­pie­czeń­stwo. Prze­su­nął wargi na jej szyję, wy­czuł puls i zsu­nął się ni­żej, ob­sy­pu­jąc ją lek­kimi jak je­dwab po­ca­łun­kami, aż za­częła drżeć.

– Nie – za­pro­te­sto­wała słabo.

Chwy­cił jej pod­bró­dek de­li­kat­nie i zmu­sił ją, by na niego spoj­rzała. Oboje za­marli. Gdy Poppy w końcu pod­nio­sła wzrok, za­uwa­żyła w jego oczach błysk kon­ster­na­cji i wro­go­ści, jakby nie­zna­jomy wła­śnie do­ko­nał ja­kie­goś nie­przy­jem­nego od­kry­cia.

Pu­ścił ją ostroż­nie i otwo­rzył drzwi.

– Pro­szę wnieść tacę – po­le­cił po­ko­jówce, która sta­nęła na progu.

Słu­żąca na­tych­miast wy­peł­niła roz­kaz. Była zbyt do­brze wy­szko­lona, by po­ka­zać po so­bie zdzi­wie­nie na wi­dok Poppy.

Męż­czy­zna pod­niósł Do­dgera, który spał głę­boko w fo­telu i po­dał go Poppy. Wzięła od niego zwie­rzątko, mru­cząc coś nie­zro­zu­miale, i uło­żyła je so­bie w za­gię­ciu ra­mie­nia. Fretka na­wet nie otwo­rzyła oczu. Jej ma­lut­kie serce biło mia­rowo pod jej pal­cami.

– Czy to wszystko, pro­szę pana? – za­py­tała po­ko­jówka.

– Nie, od­pro­wadź tę damę do jej apar­ta­mentu. I wróć tu, by mnie po­in­for­mo­wać, że do­tarła bez­piecz­nie.

– Do­brze, pa­nie Ru­tledge.

Pan Ru­tledge?

Serce Poppy sta­nęło. Od­wró­ciła się, by spoj­rzeć na nie­zna­jo­mego. W jego zie­lo­nych oczach bły­snęły dia­bo­liczne ogniki. Do­słow­nie de­lek­to­wał się jej jaw­nym zdu­mie­niem.

Harry Ru­tledge... ta­jem­ni­czy wła­ści­ciel ho­telu, który wie­dzie ży­cie pu­stel­nika. Nie tak go so­bie wy­obra­żała.

Zdu­miona i prze­ra­żona Poppy od­wró­ciła się. Gdy prze­szła przez próg, drzwi za­mknęły się za nią ci­cho. Cóż to za podły czło­wiek, by tak się ba­wić jej kosz­tem! Na szczę­ście za­pewne ni­gdy go już nie zo­ba­czy.

Wy­szła na ko­ry­tarz w to­wa­rzy­stwie po­ko­jówki... na­wet nie po­dej­rze­wa­jąc, że ta chwila od­mie­niła całe jej ży­cie.Roz­dział 5

Pan Bay­ning otrzy­mał za­pro­sze­nie już na­stęp­nego dnia i ku ogrom­nej ra­do­ści Poppy na­tych­miast je za­ak­cep­to­wał.

– Te­raz to już tylko kwe­stia czasu – po­wie­działa Poppy Be­atrix, z tru­dem po­wstrzy­mu­jąc się, by nie ska­kać jak Do­dger. – Zo­stanę żoną Mi­cha­ela Bay­ninga. Ko­cham go, ko­cham wszyst­kich i wszystko... Ko­cham na­wet twoją śmier­dzącą starą fretkę, Bea!

Poppy i Be­atrix przy­go­to­wy­wały się do spa­ceru. Był cie­pły sło­neczny dzień, a ho­te­lowe ogrody za­lały się po­wo­dzią kwia­tów.

– Nie mogę się do­cze­kać wyj­ścia – oznaj­miła Poppy, wy­glą­da­jąc przez okno na roz­le­głe klomby. – Kwiaty są pra­wie tak piękne jak w Hamp­shire.

– Nie zga­dzam się – stwier­dziła Be­atrix. – Są zbyt upo­rząd­ko­wane. Ale lu­bię spa­ce­ro­wać po ogro­dzie ró­ża­nym Ru­tledge. Po­wie­trze pach­nie w nim tak słodko. Wiesz, roz­ma­wia­łam z głów­nym ogrod­ni­kiem kilka dni temu, gdy wy­szłam na spa­cer z Ca­mem i Ame­lią. Zdra­dził mi swój se­kretny spo­sób na piękne i zdrowe róże.

– Jaki to spo­sób?

– Wy­war z ryb, ocet i odro­bina cu­kru. Opry­skuje je taką mie­szanką, za­nim za­kwitną. Uwiel­biają to.

Poppy zmarsz­czyła nos.

– Cóż za od­ra­ża­jąca mik­stura.

– Ogrod­nik po­wie­dział, że stary pan Ru­tledge wy­jąt­kowo ceni róże, a część naj­bar­dziej eg­zo­tycz­nych w jego ogro­dzie to po­da­runki od róż­nych osób. La­wen­dowe są na przy­kład z Chin, te czer­wone z Fran­cji, a...

– Stary pan Ru­tledge?

– Cóż, ogrod­nik nie po­wie­dział, że pan Ru­tledge jest stary, ale... po pro­stu nie umiem my­śleć o nim ina­czej.

– Dla­czego?

– Jest taki strasz­nie ta­jem­ni­czy, nikt go ni­gdy nie wi­duje. Przy­po­mi­nają mi się hi­sto­rie o sza­lo­nym sta­rym królu Je­rzym, za­mknię­tym w swo­ich apar­ta­men­tach w Wind­so­rze. – Be­atrix uśmiech­nęła się ra­do­śnie. – Może trzy­mają pana Ru­tledge’a na stry­chu.

– Bea – szep­nęła Poppy na­gląco, prze­peł­niona po­trzebą zwie­rze­nia się ko­muś. – Za­raz pęknę, je­śli ci cze­goś nie po­wiem, ale to ta­jem­nica.

W oczach jej sio­stry bły­snęło za­in­te­re­so­wa­nie.

– Co to ta­kiego?

– Naj­pierw obie­caj mi, że ni­komu nie po­wiesz.

– Obie­cuję.

– Przy­się­gnij na coś.

– Przy­się­gam na świę­tego Fran­ciszka, pa­trona wszyst­kich zwie­rząt. – Wi­dząc wa­ha­nie Poppy, Be­atrix do­dała z en­tu­zja­zmem: – Gdyby po­rwała mnie banda pi­ra­tów na swój sta­tek i gro­ziła mi, że każą mi sko­czyć z trapu pro­sto w pasz­cze wy­głod­nia­łych re­ki­nów, je­śli nie wy­dam two­jej ta­jem­nicy, i tak bym im nie po­wie­działa. Gdyby zwią­zał mnie ja­kiś łotr i rzu­cił pod ko­pyta ga­lo­pu­ją­cych koni za­ku­tych w że­lazo, a je­dy­nym ra­tun­kiem przed stra­to­wa­niem by­łoby wy­da­nie two­jej ta­jem­nicy, i tak bym mu nie po­wie­działa. Gdyby...

– Do­brze, prze­ko­na­łaś mnie – prze­rwała jej Poppy z uśmie­chem. Za­cią­gnęła sio­strę w kąt po­koju. – Po­zna­łam pana Ru­tledge’a – po­wie­działa.

Oczy Be­atrix za­okrą­gliły się ze zdzi­wie­nia.

– Na­prawdę? Kiedy?

– Wczo­raj rano. – Poppy opo­wie­działa jej całą hi­sto­rię, opi­su­jąc do­kład­nie se­kretny ko­ry­tarz, po­kój oso­bli­wo­ści i sa­mego pana Ru­tledge’a. Po­mi­nęła tylko kwe­stię po­ca­łunku, bo je­śli o nią cho­dziło, nie miał on w ogóle miej­sca.

– Tak cię prze­pra­szam za Do­dgera – oznaj­miła pło­mien­nie Be­atrix. – Prze­pra­szam w jego imie­niu.

– Nic się nie stało, Bea. Cho­ciaż... Szkoda, że zgu­bił list. Do­póki jed­nak nikt go nie znaj­dzie, nie bę­dzie chyba pro­ble­mów.

– Więc pan Ru­tledge nie jest znie­do­łęż­nia­łym sza­leń­cem? – za­py­tała Be­atrix z nutą roz­cza­ro­wa­nia w gło­sie.

– Ależ skąd.

– A jak wy­gląda?

– Jest cał­kiem przy­stojny. Bar­dzo wy­soki, i…

– Tak wy­soki jak Mer­ri­pen?

Kev Mer­ri­pen za­miesz­kał z Ha­tha­way­ami po tym, jak jego ta­bor zo­stał za­ata­ko­wany przez An­gli­ków, któ­rzy chcieli prze­pę­dzić Cy­ga­nów ze swej ziemi. Ran­nego chłopca po­rzu­cono przy rzece na pewną śmierć, ale Ha­tha­way­owie go zna­leźli i już z nimi zo­stał. Nie­dawno oże­nił się z ich star­szą sio­strą, Win­ni­fred. Mer­ri­pen pod­jął się trudu za­rzą­dza­nia po­sia­dło­ścią Ram­say pod nie­obec­ność Leo. No­wo­żeńcy byli bar­dzo szczę­śliwi z tego, że se­zon mogą spę­dzić w Hamp­shire, roz­ko­szu­jąc się pięk­nem i względną pry­wat­no­ścią Ram­say Ho­use.

– Nikt nie jest tak wy­soki jak Mer­ri­pen – stwier­dziła Poppy. – Ale pan Ru­tledge i tak jest wy­soki, ma ciemne włosy i prze­szy­wa­jące zie­lone oczy... – Po­czuła ucisk w żo­łądku, gdy je so­bie przy­po­mniała.

– Po­lu­bi­łaś go?

Poppy się za­wa­hała.

– Pan Ru­tledge jest... nie­po­ko­jący. Bar­dzo cza­ru­jący, ale wi­dać po nim, że stać go do­słow­nie na wszystko. Jak upa­dły anioł z wier­sza Wil­liama Blake’a.

– Szkoda, że go nie spo­tka­łam – oznaj­miła tę­sk­nie Be­atrix. – I szkoda, że nie wi­dzia­łam jego po­koju oso­bli­wo­ści. Za­zdrosz­czę ci, Poppy. Mnie od tak dawna nie przy­da­rzyło się nic in­te­re­su­ją­cego.

Poppy ro­ze­śmiała się ci­cho.

– Prze­cież wła­śnie bie­rzesz udział w lon­dyń­skim se­zo­nie.

Be­atrix wy­wró­ciła oczami.

– Lon­dyń­ski se­zon jest rów­nie in­te­re­su­jący co wy­ścigi śli­ma­ków. W stycz­niu. Mar­twych śli­ma­ków na­wet.

– Dziew­częta, je­stem go­towa – do­biegł ich ra­do­sny głos panny Marks, która za­raz po­tem we­szła do po­koju. – Weź­cie pa­ra­solki, nie chce­cie prze­cież opa­lić buzi.

Wszyst­kie trzy opu­ściły apar­ta­ment i peł­nym god­no­ści kro­kiem ru­szyły dłu­gim ko­ry­ta­rzem. Za­nim zdą­żyły jed­nak do­trzeć do scho­dów, do­biegł ich zgiełk zu­peł­nie nie­li­cu­jący z god­no­ścią ho­telu.

Mę­skie głosy mie­szały się w po­wie­trzu – nie­które wzbu­rzone, a je­den na­prawdę roz­gnie­wany. Sły­chać było też obcy ak­cent, cięż­kie dud­nie­nie i dziwne me­ta­liczne grze­cho­ta­nie.

– Co do dia­bła... – mruk­nęła panna Marks pod no­sem.

Wy­szły zza rogu i za­trzy­mały się gwał­tow­nie na wi­dok pół tu­zina męż­czyzn ści­śnię­tych przy ku­chen­nej win­dzie. Po­wie­trze roz­darł prze­raź­liwy wrzask.

– Czy to ko­bieta? – za­py­tała Poppy, bled­nąc. – Dziecko?

– Zo­stań­cie tu­taj – po­le­ciła im panna Marks. – Spró­buję do­wie­dzieć się...

Wszyst­kie trzy wzdry­gnęły się, sły­sząc ko­lejną se­rię wrza­sków, w któ­rych wy­raź­nie po­brzmie­wała pa­nika.

– To dziecko – po­wie­działa Poppy, ru­sza­jąc do przodu mimo wy­raź­nego za­kazu panny Marks. – Mu­simy mu po­móc.

Be­atrix ją wy­prze­dziła.

– To nie dziecko – za­wo­łała przez ra­mię. – To małpka!