Polowanie na czarownice. Część 1 - ebook

Po­nie­dzia­łek, 25 marca 2024 roku

LUNA

Dzień, w któ­rym po­rwano Lunę Mån­dot­ter, za­czął się jak każdy inny. Rano prze­pro­wa­dziła se­sję uzdra­wia­nia on­line, a po po­łu­dniu po­chło­nęły ją przy­go­to­wa­nia zwią­zane z ob­cho­dami zbli­ża­ją­cej się pełni Księ­życa.

Lunę roz­pie­rała duma, że jest cza­row­nicą, a wła­ści­wie wic­canką, jak wo­lały się na­zy­wać współ­cze­sne wiedźmy. Wy­wo­dziła się z rodu uta­len­to­wa­nych cza­row­nic, któ­rego ko­rze­nie się­gały wielu po­ko­leń wstecz, aż do końca sie­dem­na­stego wieku, kiedy do­szło do jed­nego z ostat­nich przy­pad­ków spa­le­nia na sto­sie ko­biety prak­ty­ku­ją­cej czary, Vil­hel­miny Måns­son.

O pół­nocy człon­ko­wie ko­wenu zwa­nego Krę­giem Księ­życa mieli od­pra­wić tra­dy­cyjną ce­re­mo­nię zwią­zaną z ce­le­bro­wa­niem pełni Księ­życa i jak zwy­kle było wiele do zro­bie­nia. Luna czuła się tro­chę ze­stre­so­wana. Nie po­tra­fiła od­na­leźć w so­bie spo­koju. Jako ar­cy­ka­płanka od­po­wia­dała za wszyst­kie za­kupy i pla­no­wa­nie. Ra­gnar, ar­cy­ka­płan Kręgu, był w tej kwe­stii zu­peł­nie bez­u­ży­teczny, ale przy­naj­mniej za­pew­niał im prze­strzeń do od­pra­wia­nia ry­tu­ałów i ce­le­bro­wa­nia świąt wic­cań­skich.

Na li­ście za­ku­pów Luny zna­la­zły się mię­dzy in­nymi ka­dzi­dła i świece oraz sól i woda do oczysz­cze­nia miej­sca i uczest­ni­ków Kręgu, a także wino na im­prezę po za­koń­cze­niu ce­re­mo­nii. Wino wy­da­wało się nie­mal naj­waż­niej­sze, przy­naj­mniej dla nie­któ­rych wic­can. Mu­siała też ku­pić nową tu­nikę, bo te, które miała, były już stare i znisz­czone. Bar­dzo chciała po­wi­tać peł­nię Księ­życa w peł­nej har­mo­nii wy­glądu i du­cha. Spa­ko­wała do ple­caka wszyst­kie ry­tu­alne ak­ce­so­ria: kie­lich, obo­sieczny szty­let i różdżkę. Ra­gnar obie­cał, że na­rą­bie drewna na pa­le­ni­sko w miej­scu ce­re­mo­nii i na całą noc do ko­minka w cha­cie po­zba­wio­nej od­po­wied­niej izo­la­cji. Po za­cho­dzie słońca tem­pe­ra­tura we­wnątrz spa­dała po­ni­żej zera.

Do ich ko­wenu do­łą­czyli nowi człon­ko­wie zwer­bo­wani przez Lunę, dla­tego mu­siała pa­mię­tać o spi­sa­niu prze­biegu ry­tu­ałów i wcze­śniej przed­sta­wić im wła­ściwą ko­lej­ność, żeby no­wi­cju­sze wie­dzieli, co ro­bić i mó­wić w róż­nych mo­men­tach ce­re­mo­nii.

Luna obej­rzała się, wy­cho­dząc z bu­dynku, w któ­rym miesz­kała ze swoją dziew­czyną Sussi. Nie mo­gła po­zbyć się wra­że­nia, że jest ob­ser­wo­wana. W ciągu mi­nio­nego ty­go­dnia wie­lo­krot­nie jej się wy­da­wało, że ktoś ją śle­dzi. Choć było to tylko prze­czu­cie, od na­ra­sta­ją­cego nie­po­koju prze­szły ją ciarki. Omio­tła wzro­kiem ulicę, nie za­uwa­żyła jed­nak nic szcze­gól­nego. Wzdłuż drogi stały sa­mo­chody, ruch uliczny to­czył się w na­tu­ral­nym tem­pie, piesi ku­lili się, chro­niąc przed lo­do­wa­tym wia­trem.

Luna stłu­miła nie­przy­jemne uczu­cie. Na­cią­gnęła czapkę na uszy. Na wie­trze sze­le­ściły ko­lo­rowe wstążki zdo­biące na­gie ga­łę­zie. Zie­mię na­dal po­kry­wała war­stwa śniegu. Cen­trum mia­sta było od­da­lone od miesz­ka­nia Luny rap­tem o kil­ka­set me­trów. We­szła do sklepu Alko i po kilku mi­nu­tach wy­szła z kar­to­nem wina. Prze­cięła Ho­vrät­t­se­spla­na­den i do­szła do rynku, po­środku któ­rego stała ol­brzy­mich roz­mia­rów pi­sanka, umiesz­czona tam naj­wy­raź­niej nie­dawno przez rad­nych mia­sta Va­asa. Kiedy Luna ostat­nio tędy prze­cho­dziła, jesz­cze go tam nie wi­działa. Mi­nęła grupkę dzieci po­dzi­wia­ją­cych tę de­ko­ra­cję. Mi­mo­wol­nie się uśmiech­nęła, sły­sząc, jak dziew­czynka z żół­tymi piór­kami we wło­sach pyta ko­goś, czy to jajko jest z cze­ko­lady.

Na­stęp­nie udała się do ga­le­rii han­dlo­wej Re­well. Za­trzy­mała się przed drzwiami ob­ro­to­wymi. Ro­zej­rzała się po rynku. Po­tarła kark, gła­dząc zje­żone na nim wło­ski. Nikt nie chce mnie skrzyw­dzić, to tylko wy­obraź­nia, prze­ko­ny­wała samą sie­bie i wró­ciła do za­ła­twia­nia swo­ich spraw, a miała ich jesz­cze kilka. Każde wy­ko­nane za­da­nie od­ha­czała z li­sty.

W skle­pach w ga­le­rii han­dlo­wej zna­la­zła wszystko, czego szu­kała. Po­zo­stało jej jesz­cze sporo czasu, żeby do­trzeć na miej­sce, skąd o szes­na­stej miała zo­stać ode­brana.

Ostatni raz się obej­rzała, po czym wy­szła na ry­nek, nio­sąc w obu rę­kach torby z za­ku­pami. Spoj­rzała w niebo. Było bez­chmurne, co do­brze wró­żyło wie­czor­nemu spo­tka­niu. Li­czyła, że uda im się w nocy wy­raź­nie zo­ba­czyć Księ­życ w pełni. Choć miała sporo do nie­sie­nia, po­sta­no­wiła pójść na miej­sce spo­tka­nia pie­szo. Nie miała da­leko. Poza tym spa­cer dałby jej czas na uspo­ko­je­nie i ze­bra­nie my­śli oraz zwi­zu­ali­zo­wa­nie wie­czor­nej ce­re­mo­nii.

Prze­nio­sła się w my­ślach na le­śną po­lanę, gdzie stała wraz z in­nymi człon­kami Kręgu Księ­życa, za­równo sta­rymi, jak i no­wymi. Utwo­rzyli ry­tu­alny krąg i wpa­try­wali się w ma­giczny Księ­życ w pełni na czar­nym noc­nym nie­bie. Po­nad nimi szu­miały ko­rony drzew, a pło­mie­nie świec tań­czyły wśród pni. Ogień w pa­le­ni­sku wy­rzu­cał iskry w po­wie­trze. Luna zwró­ciła się do Bo­gini, dzię­ku­jąc jej za wszystko oraz pro­sząc o bło­go­sła­wień­stwo i ob­da­ro­wa­nie mi­ło­ścią, zdro­wiem, ra­do­ścią i mą­dro­ścią. O ochronę przed wszel­kim złem. Mo­dliła się o po­moc w roz­woju oso­bi­stym i jako wic­canka.

Luna mi­nęła za­cu­mo­wany przy mo­ście sta­tek z re­stau­ra­cją Fa­ros, po czym ru­szyła w kie­runku wy­spy Va­sklot. Szła mo­stem pod wiatr, który z każdą chwilą przy­bie­rał na sile, twarz nie­mal jej drę­twiała.

Miała nie­od­parte wra­że­nie, że ktoś ją śle­dzi, ogar­niało ją co­raz sil­niej­sze prze­czu­cie, że wy­da­rzy się coś strasz­nego. Przy­sta­nęła i się ro­zej­rzała. Poza nią nie było tu in­nych prze­chod­niów. Po chwili wa­ha­nia skrę­ciła w boczną drogę pro­wa­dzącą z mo­stu na wy­spę Sandö. Nie wi­działa żad­nego sa­mo­chodu na du­żym par­kingu przy plaży. Osoba, z którą się umó­wiła, jesz­cze po nią nie przy­je­chała.

La­tem ten po­pu­larny te­ren re­kre­acyjny tęt­nił ży­ciem. Jed­nak o tej po­rze roku wy­spa wy­glą­dała jak wy­marła. Luna się za­sta­na­wiała, dla­czego chciał się z nią spo­tkać wła­śnie tu­taj. Wy­bór tego miej­sca wy­dał jej się dziwny. Spoj­rzała na ze­ga­rek. Po­zo­stało jesz­cze kilka mi­nut. Serce z pod­eks­cy­to­wa­nia biło jej co­raz szyb­ciej, jak zwy­kle, gdy zbli­żała się ce­re­mo­nia. Pra­gnęła jak naj­szyb­ciej znów być ze wspól­notą. Było w tym coś ma­gicz­nego, kiedy wszy­scy ra­zem stali w bla­sku bo­skiego Księ­życa, otwie­rali serca dla Matki Ziemi i czuli jed­ność z na­turą.

Luna do­świad­czyła wielu pełni Księ­życa, i za­wsze tak samo fa­scy­no­wała ją jego moc i ota­cza­jąca to wy­da­rze­nie aura ta­jem­ni­czo­ści. Zgod­nie z wie­rze­niami wic­can Bo­gini ob­ja­wiała się w trzech fa­zach Księ­życa, ko­lejno jako Dzie­wica, Matka i Sta­ru­cha. Luna uwa­żała, że Księ­życ sym­bo­li­zuje do­bro, choć z dru­giej strony miała świa­do­mość, że to ciało nie­bie­skie może rów­nież oży­wić złe moce.

Po­grą­żona w my­ślach nie­mal nie za­uwa­żyła sa­mo­chodu, który za­trzy­mał się obok niej. Ktoś sil­nymi rę­kami chwy­cił ją od tyłu, a do jej twa­rzy przy­ci­snął szmatkę na­są­czoną ja­kimś środ­kiem che­micz­nym. Wszystko wy­da­rzyło się bar­dzo szybko. Nie zdą­żyła za­re­ago­wać i na­gle zro­biło jej się ciemno przed oczami, a świat wo­kół niej znik­nął.

GI­SELA

Gi­sela gwał­tow­nym ru­chem od­pę­dziła ko­mara, który siadł na koł­nie­rzyku jej ko­szuli. Na­gra­nie wresz­cie do­bie­gło końca. Po­sta­no­wiła, że wię­cej nie wy­stąpi w do­ku­men­cie true crime. Nie­ważne, jak silną pre­sję wy­wrą na nią prze­ło­żeni, będą mu­sieli zna­leźć ko­goś in­nego, kto ze­chce udzie­lić wy­wiadu. Na przy­kład mo­gliby po­pro­sić Tu­ulę. W prze­ci­wień­stwie do Gi­seli uwiel­biała być w cen­trum uwagi. Zbrod­nie, do któ­rych do­szło ze­szłej je­sieni w okre­sie hal­lo­we­eno­wym, miały w so­bie wszyst­kie ele­menty, by przy­cią­gnąć żąd­nych sen­sa­cji wi­dzów, a ko­men­dant po­li­cji na­le­gał, żeby to wła­śnie Gi­sela, jako osoba od­po­wie­dzialna za śledz­two, wy­po­wie­działa się w tej spra­wie.

Pro­du­cent uniósł pa­lec wska­zu­jący i za­kre­ślił nim w po­wie­trzu małe kółko.

‒ Mamy to!

Roz­le­gły się po­je­dyn­cze, nie­mrawe okla­ski ekipy fil­mo­wej, które szybko uci­chły.

Pro­wa­dzący pro­gram wstał z tur­ku­so­wego ak­sa­mit­nego fo­tela i uści­snął dłoń Gi­seli.

‒ Dzię­ku­jemy, że ze­chciała pani po raz ko­lejny uczest­ni­czyć w na­szym pro­gra­mie. Otrzy­ma­li­śmy bar­dzo po­zy­tywny od­zew na te­mat pani wy­stą­pie­nia w fil­mie do­ku­men­tal­nym o mor­der­stwach bo­żo­na­ro­dze­nio­wych. Wi­dzo­wie po­strze­gają pa­nią jako sym­pa­tyczną i szczerą osobę. Uwa­żają rów­nież, że pani skań­ski dia­lekt jest cza­ru­jący. Miejmy na­dzieję, że czeka nas wię­cej in­te­re­su­ją­cych śledztw w spra­wie mor­derstw – rzekł, ob­da­rza­jąc ją olśnie­wa­ją­cym uśmie­chem pre­zen­tera.

Gi­sela jed­nak nie od­wza­jem­niła uśmie­chu. Uwa­żała bo­wiem za nie­smaczne wy­ko­rzy­sty­wa­nie ludz­kiego cier­pie­nia na po­trzeby roz­rywki i ża­ło­wała, że wzięła w tym udział.

Do po­miesz­cze­nia wszedł sta­ży­sta, pcha­jąc przed sobą wó­zek z tra­dy­cyj­nym szwedz­kim wiel­ka­noc­nym na­po­jem påsk­must w pla­sti­ko­wych kub­kach oraz mi­ską ob­la­nych cze­ko­ladą pia­nek w kształ­cie kur­czacz­ków.

‒ O, jak miło, tro­chę słod­ko­ści, żeby uczcić ko­lejną udaną pro­duk­cję. – Pro­du­cent roz­po­starł ręce z en­tu­zja­zmem god­nym dy­rek­tora cyrku, pre­zen­tu­ją­cego bra­wu­rowe akro­ba­cje na tra­pe­zie.

Z uwagi na suk­ces pierw­szej se­rii do­ku­men­tów pro­du­cenci mo­gli się bar­dziej po­sta­rać i po­czę­sto­wać go­ści czymś lep­szym niż na­pój bez­al­ko­ho­lowy i pianki, po­my­ślała Gi­sela. Mimo to nie od­mó­wiła. Po­sta­no­wiła chwilę zo­stać i po­roz­ma­wiać z po­zo­sta­łymi człon­kami ekipy fil­mo­wej. Na­stęp­nie prze­pro­siła wszyst­kich, tłu­ma­cząc, że musi iść, gdyż czeka na nią praw­dziwa praca w ko­mi­sa­ria­cie.

Kwa­drans póź­niej Gi­sela była z po­wro­tem w wy­dziale kry­mi­nal­nym. Czuła się lekko zdez­o­rien­to­wana, ile­kroć prze­kra­czała próg jed­nostki. Zimą bu­dy­nek po­li­cji prze­szedł grun­towny re­mont, mię­dzy in­nymi za­in­sta­lo­wano now­sze kom­pu­tery i wpro­wa­dzono otwartą prze­strzeń. Temu dru­giemu Gi­sela sprze­ci­wiała się od sa­mego po­czątku. Nikt jed­nak się tym nie prze­jął i nie słu­chał jej po­stu­la­tów w kwe­stii pry­wat­no­ści i spo­koju w pracy. Zda­niem firmy kon­sul­tin­go­wej, za­trud­nio­nej do opra­co­wa­nia kon­cep­cji, nowa aran­ża­cja prze­strzeni sprzy­jała ko­mu­ni­ka­cji mię­dzy ze­spo­łami i uła­twiała prze­pływ in­for­ma­cji.

Gi­sela prze­my­kała zyg­za­kiem mię­dzy biur­kami, co chwilę się za­trzy­mu­jąc, by od­po­wie­dzieć na py­ta­nia do­ty­czące na­gra­nia i wy­słu­chać ko­men­ta­rzy na te­mat swo­jego wy­glądu. Na­dal miała na twa­rzy pełny te­le­wi­zyjny ma­ki­jaż, a jej włosy ukła­dały się w de­li­katne fale, w ni­czym nie­przy­po­mi­na­jące pta­siego gniazda, z ja­kim zwy­kle cho­dziła. Wresz­cie do­tarła do swo­jego miej­sca pracy, gdzie znaj­do­wało się jej biurko, które od­gro­dziła od po­zo­sta­łych ru­cho­mymi ścian­kami dzia­ło­wymi, usi­łu­jąc za­pew­nić so­bie w tym ką­cie wię­cej pry­wat­no­ści. Była ona jed­nak tylko po­zorna. Je­śli na­prawdę chciało się pra­co­wać w spo­koju, na­le­żało za­ło­żyć słu­chawki z re­duk­cją szu­mów. Żeby zaś omó­wić po­ufne in­for­ma­cje, trzeba było za­re­zer­wo­wać znaj­du­jące się po­środku biura, oszklone dźwię­kosz­czelne po­miesz­cze­nie, albo ka­binę, jak je wszy­scy na­zy­wali.

Gi­sela gło­śno wes­tchnęła, czy­ta­jąc pod­su­mo­wa­nie ich naj­now­szej sprawy. Grupa mło­dych męż­czyzn – po zde­cy­do­wa­nie zbyt wielu drin­kach wy­pi­tych pod­czas wie­czoru ka­wa­ler­skiego – uznała, że do­brym po­my­słem bę­dzie zor­ga­ni­zo­wa­nie praw­dzi­wego po­lo­wa­nia na wiel­ka­nocne za­jące. Pa­no­wie za­brali ze sobą strzelby i udali się do lasu strze­lać do nie­win­nych zwie­rząt. Praw­dzi­wych, ta­kich, które można było po­dać na wiel­ka­nocny obiad. Nie dość, że se­zon po­lo­wań na sza­raki w tym roku już się skoń­czył, to na do­da­tek je­den z męż­czyzn przy­pad­kowo po­strze­lił przy­szłego pana mło­dego. Wódka, broń i fa­ceci bu­zu­jący te­sto­ste­ro­nem rzadko two­rzyli udane po­łą­cze­nie. Gi­sela przy­dzie­liła sprawę Li­nu­sowi.

Wyj­rzała przez ścianki dzia­łowe, by za­py­tać Li­nusa o ak­tu­alne in­for­ma­cje na te­mat stanu ran­nego męż­czy­zny. Kiedy ostat­nio roz­ma­wiali o tej spra­wie, po­szko­do­wany prze­by­wał na od­dziale in­ten­syw­nej te­ra­pii. Oba­wiała się, że wy­pa­dek trzeba bę­dzie po­trak­to­wać jako sprawę o za­bój­stwo lub nie­umyślne spo­wo­do­wa­nie śmierci. Krze­sło Li­nusa stało pu­ste. Gi­sela przy­po­mniała so­bie, że wy­szedł wcze­śniej, by ode­brać bliź­nia­ków z przed­szkola, mimo że w tym ty­go­dniu dzieci były pod opieką Jo­se­fin.

LI­NUS

Kiedy Li­nus wszedł do przed­szkola, przy­ję­cie wiel­ka­nocne w gru­pie Bie­dro­nek trwało w naj­lep­sze. Cze­kał w szatni wraz z dwoj­giem in­nych ro­dzi­ców wpa­trzo­nych w ko­mórki. Ze świe­tlicy do­cho­dziły ra­do­sne głosy dzieci. Bliź­niacy przez cały po­przedni ty­dzień bez prze­rwy roz­ma­wiali o tym dniu. Naj­pierw mieli ma­lo­wać pi­sanki, po­tem zjeść wiel­ka­nocne cia­sto upie­czone przez przed­szko­laki. Zgod­nie z tra­dy­cją uro­czy­stość za­koń­czyła się tań­cem wo­kół wiel­ka­noc­nych ga­łą­zek, które dzieci ze­brały na przed­szkol­nym po­dwórku i ozdo­biły wła­sno­ręcz­nie wy­ko­na­nymi de­ko­ra­cjami. Malte i Max cho­dzili w kółko, śpie­wa­jąc różne pio­senki z wy­my­ślo­nymi tek­stami zwią­za­nymi z Wiel­ka­nocą do me­lo­dii po­pu­lar­nych dzie­cię­cych utwo­rów. Wy­cho­wawcy byli na­prawdę kre­atywni. Li­nu­sowi tak te wiel­ka­nocne przy­śpiewki utkwiły w gło­wie, że zła­pał się w pracy na tym, jak je nuci.

W sali dzieci śpie­wały na całe gar­dło za­baw­nie zmie­nioną wer­sję zna­nej ko­lędy. Kiedy uci­chły ostat­nie dźwięki, tłum wy­buch­nął okla­skami i okrzy­kami ra­do­ści.

Jedna z opie­ku­nek gło­śno za­gwiz­dała, by prze­bić się przez gwar i po­now­nie przy­cią­gnąć uwagę przed­szko­la­ków.

‒ Dzieci, które nie idą do domu po przy­ję­ciu wiel­ka­noc­nym, mogą wyjść na dwór się po­ba­wić i tam po­cze­kać na ro­dzi­ców.

Po chwili do szatni wbie­gło kil­ka­na­ścioro pod­eks­cy­to­wa­nych ma­lu­chów i za­częło za­kła­dać kurtki i spodnie prze­ciw­desz­czowe. Malte i Max ze śla­dami po far­bach na rę­kach, ubra­niach i twa­rzach jed­no­cze­śnie rzu­cili się na Li­nusa z taką siłą, że o mało go nie prze­wró­cili.

‒ Do­brze się ba­wi­li­ście? – spy­tał.

‒ Ta­aak! – krzyk­nęli chó­rem bliź­niacy i kil­koro in­nych dzieci.

Wy­cho­waw­czyni prze­brana za kur­czaka za­raz do­łą­czyła do przed­szko­la­ków, by po­móc naj­młod­szym się ubrać.

‒ Je­dziemy do domu – rzekł Li­nus.

‒ Czy to ty­dzień z mamą czy z tobą? – za­sta­na­wiał się Malte.

‒ Z mamą. Od­wiozę was do domu. Mama już tam na was czeka.

Dwa­dzie­ścia mi­nut póź­niej Li­nus za­trzy­mał się w dziel­nicy Gamla Vasa przed czer­wo­nym drew­nia­nym do­mem, który ku­pił wraz z Jo­se­fin, gdy się do­wie­dzieli, że jest w ciąży z La­ilą, naj­star­szą z ich czworga dzieci. Bliź­niacy ra­do­śnie wy­sko­czyli z sa­mo­chodu i po­bie­gli do drzwi wej­ścio­wych, gdzie cze­kała na nich mama z wy­cią­gnię­tymi ra­mio­nami. Uści­skała syn­ków, po czym chłopcy prędko wśli­zgnęli się do środka.

‒ Cześć – przy­wi­tał się Li­nus.

‒ Cześć – od­parła Jo­se­fin.

‒ Czy La­ila i Harri są w domu?

Kiedy nie był z dziećmi, tę­sk­nił za nimi tak bar­dzo, że pę­kało mu serce.

‒ Nie, nie­stety. Harri jest u ko­legi, a La­ila pro­sto po szkole miała iść na tre­ning pły­wacki. Nie­długo po nią po­je­dziemy – wy­ja­śniła Jo­se­fin, spo­glą­da­jąc na ze­ga­rek.

‒ Może chcesz, że­bym ode­brał La­ilę i od­wiózł ją do domu? W ten spo­sób nie bę­dziesz mu­siała za­bie­rać ze sobą Mal­tego i Maxa.

‒ Dzię­kuję, to miło z two­jej strony, ale już ode­bra­łeś bliź­nia­ków z przed­szkola, mimo że to mój ty­dzień z dziećmi.

‒ To ża­den kło­pot. To są też moje dzieci. Lu­bię spę­dzać z nimi czas.

Jo­se­fin skrzy­żo­wała ręce na piersi.

‒ Na­prawdę? Ina­czej to wy­glą­dało, kiedy miesz­ka­li­śmy ra­zem. Wo­la­łeś pra­co­wać, niż spę­dzać czas z ro­dziną.

Li­nus ugryzł się w ję­zyk.

‒ Pro­szę, Jo­se­fin, nie kłóćmy się te­raz o to. Wiem, że nie by­łem naj­lep­szym oj­cem, ale ko­cham na­sze dzieci… I ko­cham cie­bie.

Wstrzy­mał od­dech, cze­ka­jąc na od­po­wiedź Jo­se­fin, która w tym mo­men­cie luźno opu­ściła ręce wzdłuż ciała.

‒ Nie za­czy­naj znowu. Po­trze­buję wię­cej czasu.

Li­nus chciał za­py­tać, ile do­kład­nie czasu jej po­trzeba, ale wie­dział, że le­piej tego nie ro­bić.

‒ Spo­koj­nie, po­cze­kam – od­parł, usi­łu­jąc nie oka­zać fru­stra­cji.

Se­pa­ra­cja była po­my­słem Jo­se­fin. Li­nus nie miał nic do po­wie­dze­nia. Choć miało to być tylko tym­cza­sowe roz­wią­za­nie, z każ­dym dniem ro­sły w nim obawy, że prze­ro­dzi się to w coś trwa­łego.

Twarz Jo­se­fin zła­god­niała.

‒ Po­my­śla­łam, że w so­botę mo­gli­by­śmy po­je­chać ra­zem, całą ro­dziną, na ogni­sko wiel­ka­nocne do Kråklundy. O ile nie masz in­nych pla­nów, oczy­wi­ście.

‒ Bar­dzo chęt­nie ‒ ucie­szył się Li­nus, czu­jąc, że na­dzieja, którą utra­cił, ożyła w nim na nowo.

Uczu­cie to to­wa­rzy­szyło mu przez całą drogę po­wrotną, lecz znik­nęło, gdy tylko prze­kro­czył próg nie­wiel­kiego miesz­ka­nia w po­łu­dnio­wej czę­ści Va­asy, w któ­rym miesz­kał na zmianę z Jo­se­fin. Co drugi ty­dzień, kiedy Jo­se­fin opie­ko­wała się dziećmi w domu w Gamla Vasa, Li­nus wpro­wa­dzał się tu­taj. Na­stęp­nie prze­no­sił się do ich willi. Ce­lem ta­kiego układu było po­zo­sta­wie­nie dzieci w ich do­tych­cza­so­wym domu. To rów­nież wy­my­śliła Jo­se­fin. Sły­szała, że nowy trend w roz­wo­dach, zwany pie­czą gniaz­dową czy z an­giel­skiego bird­ne­sting, sta­no­wił do­bre roz­wią­za­nie na pro­ces przej­ściowy – z my­ślą o po­trze­bach dzieci.

Li­nus za­sta­na­wiał się, do czego ma pro­wa­dzić ten pro­ces przej­ściowy. Gdyby to on de­cy­do­wał, wszy­scy miesz­ka­liby cały czas ra­zem w jed­nym domu.

LUNA

Czuła każdy mię­sień, głowa tęt­niła bó­lem. Ręce miała zwią­zane za ple­cami. Sznur wbi­jał się w nad­garstki. Ko­pała i rzu­cała się w każdą stronę, usi­łu­jąc się uwol­nić. Jed­nak trzy­ma­jący ją roz­wście­czeni męż­czyźni oka­zali się zbyt silni. Za­kryli jej głowę, przez co nic nie wi­działa i od­dy­chała z tru­dem. Nie miała po­ję­cia, gdzie jest ani do­kąd ją za­bie­rają. Wie­działa tylko, że nie wyj­dzie z tego żywa.

Na­gle po­ry­wa­cze ją pu­ścili, a wtedy nogi się pod nią ugięły i za­częła się chwiać na boki, le­dwo utrzy­mu­jąc rów­no­wagę.

‒ Cza­row­nica musi umrzeć – wy­sy­czał jej wtem do ucha oprawca wście­kłym gło­sem.

Ktoś mocno po­pchnął ją w plecy i prze­wró­ciła się na zie­mię.

Wpa­dła w bez­denną ot­chłań. Spa­da­jące ciało wy­da­wało się nie­waż­kie. Ból ustą­pił. My­śli ode­rwały się od rze­czy­wi­sto­ści. Cze­kała, aż ude­rzy o zie­mię, ale upa­dek nie na­stą­pił.

Luna usia­dła, ciężko dy­sząc. Znów miała kosz­mar. Sny o jej przod­kini Vil­hel­mi­nie Måns­son stały się w ostat­nich dniach in­ten­syw­niej­sze. Ko­bieta zo­stała stra­cona na Häxber­get, Gó­rze Cza­row­nic, w pro­win­cji Ån­ger­man­land dwu­dzie­stego marca ty­siąc sześć­set sie­dem­dzie­sią­tego szó­stego roku, w naj­święt­szy dzień w roku, kiedy na­stę­puje rów­no­waga mię­dzy ciem­no­ścią a świa­tłem. We­dług ro­dzin­nej le­gendy Vil­hel­mi­nie za­rzu­cono za­bra­nie dzieci i wnu­ków na sa­bat cza­row­nic do Blåkulli, gdzie mieli uczest­ni­czyć w dia­bel­skiej uczcie. Jej są­sia­dów i ro­dzinę zo­stali zmu­szeni, by ze­zna­wać prze­ciwko niej pod groźbą tor­tur. Je­den za­wistny krewny oskar­żył Vil­hel­minę o czary. Przod­kini Luny była wdową, a krewny chciał prze­jąć go­spo­dar­stwo, które odzie­dzi­czyła po mężu. W tam­tych cza­sach czary uzna­wano za naj­gor­sze prze­stęp­stwo, ja­kiego mo­gła się do­pu­ścić ko­bieta, a oskar­żoną nie­mal za­wsze pa­lono na sto­sie. Vil­hel­mina za­prze­czyła za­rzu­tom o prak­ty­ko­wa­nie cza­rów i spół­ko­wa­nie z dia­błem. Wtedy pod­dano ją pró­bie wody. Mó­wiono, że cza­row­nice nie toną, po­nie­waż wy­rze­kły się chrztu. Łowca cza­row­nic i jego po­moc­nicy zwią­zali Vil­hel­mi­nie ręce za ple­cami i wrzu­cili ją do rzeki. Ko­bieta prze­żyła próbę, jed­nak wów­czas spa­lono ją na sto­sie po uprzed­nim ścię­ciu głowy.

Luna, wciąż oszo­ło­miona po kosz­mar­nym śnie, prze­su­nęła dło­nią po karku, jakby chciała się upew­nić, że głowa na­dal trzyma się szyi. Na dru­giej ręce miała kaj­danki przy­pięte krót­kim łań­cu­chem do wez­gło­wia łóżka. Luna bez prze­ko­na­nia po­cią­gnęła za łań­cuch.

Naj­pierw pró­bo­wała się uwol­nić. Szar­pała za łań­cuch, ko­pała w łóżko i dra­pała ścianę, aż po­ła­mała wszyst­kie pa­znok­cie, a palce po­kryły się krwią. Te­raz stra­ciła już wolę walki.

Po­miesz­cze­nie, w któ­rym się znaj­do­wała, było małe i bez okien. Le­żała na dol­nej pry­czy pię­tro­wego łóżka z me­ta­lową ramą przy­krę­coną do ściany. Z su­fitu zwi­sała goła ża­rówka da­jąca słabe świa­tło. Łań­cuch był na tyle długi, że Luna mo­gła do­się­gnąć dru­giej ściany w tym wą­skim po­koju, nie da­wała jed­nak rady dojść do drzwi. W ką­cie stało wia­dro, gdzie mo­gła za­ła­twiać swoje po­trzeby, a na pod­ło­dze ktoś zo­sta­wił bu­telkę wody. Się­gnęła po nią i choć mę­czyło ją pra­gnie­nie, wzięła tylko kilka ły­ków. Bała się, że jak woda się skoń­czy, nikt wię­cej nie do­nie­sie. Opa­dła z po­wro­tem na łóżko. Po­czuła ogromne osła­bie­nie. Po­nie­waż nie było okien, nie miała po­ję­cia, która jest go­dzina, czy jest dzień, czy noc.

Po­now­nie za­mknęła oczy i od­mó­wiła po ci­chu mo­dli­twę do Bo­gini. Pró­bo­wała się od­prę­żyć i oczy­ścić umysł ze wszyst­kich zmar­twień. Wy­obra­ziła so­bie Księ­życ w pełni, świe­cący ja­sno na czar­nym nie­bie. Sku­piła się na od­de­chu, mimo że nie była w sta­nie go kon­tro­lo­wać. Kurz i pleśń w celi utrud­niały od­dy­cha­nie. Łóżko aż się za­trzę­sło, kiedy do­stała ostrego ataku kaszlu. Pra­gnęła po­czuć, jak ener­gia prze­pływa przez jej ciało, lecz miała wręcz wra­że­nie, że we­wnętrzna moc po­woli ją opusz­cza. Otwo­rzyła oczy i ro­zej­rzała się po ciem­nej prze­strzeni, gdzie cie­nie tań­czyły na ścia­nach w mi­go­czą­cym świe­tle ża­rówki. Peł­nia Księ­życa sym­bo­li­zuje śmierć, po­my­ślała po­nuro.

Nie wie­rzyła, że uda jej się wyjść stąd cało.