Pradawna stolica. Cykl Odkrycia Riyrii. Tom 6 - ebook

_Książkę dedy­kuję mojej żonie Robin Sul­li­van._

_Nie­któ­rzy pytają mnie,_
_jak to jest, że two­rzę takie silne postaci kobiece,_
_nie każąc im dzier­żyć mie­cza w ręku._
_To dzięki niej._
_Jest Ari­stą._
_Jest Thrace._
_Jest Modiną._
_Jest Ami­lią._
_I jest moją Gwen._
_Niniej­szy cykl to mój hołd dla niej._

_To Twoja książka, Robin._

_I hope you don’t mind that I put down in words_
_How won­der­ful life is while you’re in the world._
Elton John, Ber­nie Tau­pinROZDZIAŁ 1. DZIECKO

ROZ­DZIAŁ 1

DZIECKO

Miranda była pewna, że tak wła­śnie zacznie się koniec świata – nie będzie ostrze­że­nia, ale wybuch­nie pożar. Nocne niebo za nimi jarzyło się czer­wie­nią, gdy pło­mie­nie i snopy iskier buchały w górę. Pło­nął uni­wer­sy­tet w She­ri­da­nie.

Miranda, która trzy­mała rączkę Mercy, bała się, że może zgu­bić dziew­czynkę w ciem­no­ści. Ucie­kali od wielu godzin, bie­gnąc na oślep przez sosnowy las, prze­dzie­ra­jąc się mię­dzy gałę­ziami. Pod przy­gię­tymi kona­rami leżała gruba war­stwa śniegu. Miranda brnęła przez zaspy się­ga­jące jej powy­żej kolan, toru­jąc drogę dziew­czynce i sta­remu pro­fe­so­rowi.

Arca­dius, usi­łu­jąc z tru­dem za nimi nadą­żyć, zawo­łał:

– Idź dalej, nie cze­kaj na mnie!

Miranda, dźwi­ga­jąc ciężki tobo­łek i cią­gnąc za sobą dziew­czynkę, poru­szała się naj­szyb­ciej, jak potra­fiła. Za każ­dym razem, gdy sły­szała jakiś dźwięk lub myślała, że widzi poru­sza­jący się cień, siłą woli powstrzy­my­wała się, żeby nie krzyk­nąć. Nie­wiele bra­ko­wało, by wpa­dła w panikę. Śmierć dep­tała im po pię­tach, a Miran­dzie wyda­wało się, że stopy ma cięż­kie jak z oło­wiu.

Dziew­czyna żało­wała dziecka i mar­twiła się, że spra­wia Mercy ból, cią­gnąc ją za rękę. Raz szarp­nęła dziew­czynkę zbyt mocno i ta się prze­wró­ciła. Mercy krzyk­nęła, gdy upa­dła twa­rzą na śnieg, ale od razu wzięła się w garść. Już wcze­śniej prze­stała zada­wać pyta­nia, prze­stała narze­kać, że jest zmę­czona. W ogóle prze­stała się odzy­wać i podą­żała za Mirandą naj­szyb­ciej, jak mogła. Była dzielną dziew­czynką.

Dotarli do drogi i Miranda uklę­kła, żeby przyj­rzeć się Mercy. Dziew­czynce cie­kło z nosa, do rzęs przy­kle­iły jej się płatki śniegu. Miała zaczer­wie­nione policzki, a do czoła przy­warły prze­po­cone czarne włosy. Miranda odgar­nęła jej kilka kosmy­ków za uszy, pod­czas gdy pan Prą­żek bacz­nie ją obser­wo­wał. Szop pracz owi­nął się wokół szyi dziew­czynki, jakby był futrzaną etolą. Mercy nale­gała, żeby przed ucieczką wypu­ścić zwie­rzęta z kla­tek. Uwol­niony szop wdra­pał się na jej ramię i mocno się go ucze­pił. Widocz­nie pan Prą­żek też wyczuł, że dzieje się coś złego.

– Jak się czu­jesz? – spy­tała Miranda, zakła­da­jąc dziew­czynce kap­tur i spi­na­jąc jej płaszcz moc­niej klamrą.

– Zimno mi w stopy – odparła Mercy szep­tem, wpa­tru­jąc się w śnieg.

– Mnie też – odrze­kła Miranda naj­po­god­niej­szym tonem, na jaki potra­fiła się zdo­być.

– Nie­zły ubaw, co? – powie­dział stary pro­fe­sor, wspi­na­jąc się po zbo­czu, żeby do nich dołą­czyć. Gdy zdej­mo­wał torbę z ramie­nia, z jego ust wydo­by­wały się duże obłoki pary. Brodę i brwi miał zaskle­pione grubą war­stwą śniegu i lodu.

– A jak ty się czu­jesz? – spy­tała Miranda.

– Świet­nie, dosko­nale. Stary czło­wiek potrze­buje od czasu do czasu tro­chę ruchu, a także odpo­czynku. Musimy jed­nak kon­ty­nu­ować wędrówkę.

– Dokąd idziemy? – spy­tała Mercy.

– Do Aqu­esty – odparł Arca­dius. – Wiesz, co to Aqu­esta, prawda, słonko? To wła­śnie tam jest wielki pałac, z któ­rego rzą­dzi impe­ra­torka. Chcia­ła­byś ją poznać, prawda?

– Czy zdoła ich powstrzy­mać?

Miranda zoba­czyła, że dziew­czynka spo­gląda ponad ramie­niem sta­rego czło­wieka na pło­nący uni­wer­sy­tet. Miranda też spoj­rzała na jaskrawą łunę nad koro­nami drzew. Znaj­do­wali się już w odle­gło­ści wielu mil, a jed­nak świa­tło wciąż wypeł­niało hory­zont. Ponad bla­skiem ognia widać było cie­nie. Nie­które opa­dały pio­nowo, a z innych, krą­żą­cych nad pło­nącym uni­wer­sy­tetem, try­skały stru­mie­nie pło­mieni.

– Miejmy nadzieję, słonko. Miejmy nadzieję – odrzekł Arca­dius. – Tym­cza­sem ruszajmy w drogę. Wiem, że jesteś zmę­czona. Wiem, że jesteś zzięb­nięta. Ja też, ale musimy jak naj­szyb­ciej iść dalej. Musimy się stąd odda­lić.

Mercy ski­nęła głową, a może tylko wyko­nała podobny ruch, drżąc z zimna. Trudno to było oce­nić.

Miranda strzep­nęła śnieg z ple­ców i nóg dziew­czynki, żeby uchro­nić ją przed więk­szym prze­mo­cze­niem. Pan Prą­żek obser­wo­wał to z chłodną rezerwą.

– Myślisz, że wszyst­kie zwie­rzęta się wydo­stały? – zapy­tała Mercy.

– Jestem tego pewny – zapew­niał ją Arca­dius. – Prze­cież są bystre, prawda? Choć może nie aż tak, jak pan Prą­żek, bo jemu udało się zała­pać na prze­jażdżkę.

Mercy znów ski­nęła głową i dodała z nadzieją w gło­sie:

– Jestem pewna, że Fili­żance udało się uciec. Umie latać.

Miranda spraw­dziła tobo­łek dziew­czynki i wła­sny, żeby się upew­nić, że oba są zamknięte i mocno zwią­zane. Spoj­rzała na ciemną drogę.

– Dopro­wa­dzi nas przez Col­norę do samej Aqu­esty – wyja­śnił stary czar­no­księż­nik.

– Jak długo będziemy tam szli? – spy­tała Mercy.

– Kilka dni, może tydzień. Dłu­żej, jeśli utrzyma się kiep­ska pogoda.

Miranda dostrze­gła nie­za­do­wo­le­nie w oczach Mercy.

– Nie martw się. Jak będziemy tro­chę dalej, zatrzy­mamy się na odpo­czy­nek i posi­łek. Przy­go­tuję coś gorą­cego, a potem tro­chę się prze­śpimy. Na razie jed­nak musimy iść dalej. Na dro­dze będzie nam łatwiej.

Miranda chwy­ciła rękę dziew­czynki i ruszyli. Z rado­ścią stwier­dziła, że jej prze­wi­dy­wa­nia się spraw­dziły. Wędrówkę uła­twiały pozo­sta­wione przez wozy kole­iny oraz to, że scho­dzili po zbo­czu. Masze­ro­wali raź­nym kro­kiem i nie­ba­wem las za ich ple­cami prze­sło­nił ogni­stą łunę. Wkro­czyli w ciemny i cichy świat, w któ­rym towa­rzy­stwa dotrzy­my­wał im jedy­nie szum zim­nego wia­tru.

Miranda spoj­rzała na sta­rego pro­fe­sora, który szedł, powłó­cząc nogami, i przy­ci­skał płaszcz do szyi. Miał zaczer­wie­nioną i pokrytą kro­stami twarz, i z tru­dem łapał oddech.

– Na pewno dobrze się czu­jesz?

Arca­dius pod­szedł do Mirandy, zmu­sił się do uśmie­chu i szep­nął jej do ucha:

– Oba­wiam się, że może będzie­cie musiały dokoń­czyć podróż beze mnie.

– Co takiego? – zapy­tała Miranda i zer­k­nęła na dziew­czynkę. Mercy nie unio­sła głowy. – Wkrótce zro­bimy postój. Odpocz­niemy i jutro pój­dziemy wol­niej. Prze­szli­śmy dziś szmat drogi. Wezmę twoją torbę – zapro­po­no­wała i wycią­gnęła rękę.

– Nie, sam ją dalej poniosę. Wiesz, że jest bar­dzo kru­cha… i nie­bez­pieczna. Jeśli ktoś zgi­nie, nio­sąc ją, to ja chcę być tym kimś. W kwe­stii odpo­czynku… nie sądzę, żeby to coś zmie­niło. Nie mam dość sił na taką podróż. Oboje to wiemy.

– Nie możesz się pod­da­wać.

– Nie zamie­rzam. Prze­ka­zuję ci zada­nie. Dasz sobie radę.

– Ale nie wiem, co robić. Nie wyja­wi­łeś mi ni­gdy planu.

Arca­dius zachi­cho­tał.

– Bo czę­sto się zmie­nia. Mia­łem nadzieję, że regenci zaak­cep­tują Mercy jako spad­ko­bier­czy­nię Modiny, ale odmó­wili.

– Co teraz?

– Teraz Modina zasiada na tro­nie, więc mamy drugą szansę. Naj­lep­sze, co możesz zro­bić, to dotrzeć do Aqu­esty i sta­rać się o audien­cję u niej.

– Ale nie wiem, jak…

– Znaj­dziesz spo­sób. Przed­staw impe­ra­torce Mercy. To będzie pierw­szy krok w dobrym kie­runku. Wkrótce tylko ty będziesz znała prawdę. Nie podoba mi się, że obar­czam cię tym cię­ża­rem, ale nie mam wyboru.

Miranda pokrę­ciła głową.

– Nie, to matka obar­czyła mnie tym cię­ża­rem. Nie ty.

– Wyzna­nie na łożu śmierci to bar­dzo poważna sprawa. – Stary czło­wiek ski­nął głową. – Ale dzięki temu mogła odejść w spo­koju.

– Tak sądzisz? A może jej duch wciąż tu jest? Cza­sami odno­szę wra­że­nie, jakby mnie obser­wo­wała… prze­śla­do­wała. Płacę cenę za jej sła­bość, tchó­rzo­stwo.

– Twoja matka była młoda, biedna i ciemna. Widziała śmierć dzie­sią­tek ludzi oraz zabój­stwo matki i dziecka. I led­wie uszła z życiem. Żyła w cią­głym stra­chu, że pew­nego dnia ktoś odkryje, że były bliź­niaki i ona ura­to­wała jed­nego z nich.

– Ale postą­piła nie­wła­ści­wie i okrut­nie – powie­działa z gory­czą Miranda. – A naj­gor­sze jest to, że nie mogła zabrać grze­chu ze sobą do grobu. Musiała mi powie­dzieć, obar­czyć mnie odpo­wie­dzial­no­ścią za napra­wie­nie jej błę­dów. Powinna…

Mercy zatrzy­mała się gwał­tow­nie.

– Kocha­nie, musimy… – Spoj­rzała na Mirandę. W sła­bym świe­tle wcze­snego poranka zoba­czyła strach na jej twa­rzy, gdy Mercy patrzyła na miej­sce, w któ­rym droga opa­dała ku dużemu mostowi z kamie­nia.

– Przed nami świa­tło – oznaj­mił Arca­dius.

– Czy…? – spy­tała Miranda.

Stary nauczy­ciel pokrę­cił głową.

– To ogni­sko, chyba nawet kilka. Podej­rze­wam, że przy­by­wają kolejni uchodźcy. Możemy się do nich przy­łą­czyć i będzie nam się łatwiej szło. Jeśli się nie mylę, obo­zują na dru­gim brzegu Gale­wyru. Nie mia­łem poję­cia, że doj­dziemy tak daleko. Nic dziw­nego, że się zasa­pa­łem.

– Widzisz? – powie­działa Miranda do dziew­czynki, gdy znów ruszyli. – Już po naszych kło­po­tach. Może nawet mają wóz, na któ­rym będzie mógł jechać stary czło­wiek.

Arca­dius uśmiech­nął się do niej z wyż­szo­ścią, ale w duchu ucie­szył się z takiej moż­li­wo­ści.

– Wtedy nasza sytu­acja może się poprawi – powie­dział.

– Będziemy…

Dziew­czynka ści­snęła rękę Mirandy i znów przy­sta­nęła. Zbli­żali się do nich kłu­sem konni. Z noz­drzy zwie­rząt wydo­by­wała się para, gdy pry­chały, ude­rza­jąc kopy­tami o oblo­dzoną zie­mię. Opa­tu­leni ciem­nymi płasz­czami jeźdźcy mieli nacią­gnięte kap­tury i twa­rze owi­nięte czę­ściowo sza­lami, toteż ucie­ki­nie­rzy nie mogli ich roz­po­znać, ale co do jed­nego nie mieli wąt­pli­wo­ści: to byli sami męż­czyźni. Miranda nali­czyła trzech. Jechali od połu­dnia, ale nie od strony ognisk. To nie byli uchodźcy.

– Co o tym sądzisz? – spy­tała dziew­czyna. – Roz­bój­nicy?

Pro­fe­sor pokrę­cił głową.

– Co zro­bimy?

– Oby­śmy nic nie musieli robić. Przy odro­bi­nie szczę­ścia to zacni ludzie, któ­rzy przy­cho­dzą nam z pomocą. W prze­ciw­nym razie… – Pokle­pał torbę. – Dotrzyj do tych ognisk i poproś o schro­nie­nie i ochronę. A potem zapro­wadź Mercy do Aqu­esty. Uni­kaj regen­tów i spró­buj opo­wie­dzieć impe­ra­torce histo­rię dziew­czynki. Powiedz jej prawdę.

– Ale co, jeśli…

Jeźdźcy pod­je­chali i zwol­nili tempo.

– Co my tu mamy? – spy­tał jeden.

Miranda nie widziała, który się ode­zwał, ale domy­ślała się, że wysoki męż­czy­zna jadący na prze­dzie. Przy­glą­dał się sto­ją­cym nie­ru­chomo ucie­ki­nie­rom, pod­czas gdy oni słu­chali chra­pli­wego sapa­nia koni.

– Cóż za korzystny zbieg oko­licz­no­ści – dodał jeź­dziec i zsiadł z wierz­chowca. – Wła­śnie do cie­bie jecha­łem, star­cze.

Przy­wódca trzy­mał ostroż­nie rękę przy boku i poru­szał się sztywno. Spo­glą­dał na nich groź­nie spod kap­tura, a nos i usta miał zasło­nięte szkar­łat­nym sza­lem.

– Poranny spa­ce­rek w śnie­życy? – spy­tał, pod­cho­dząc do pro­fe­sora.

– By­naj­mniej – odparł Arca­dius. – Ucie­kamy.

– Nie wąt­pię. Naj­wi­docz­niej, gdy­bym zwle­kał jesz­cze choćby dzień, nie spo­tkał­bym cię i mógł­byś się wymknąć. Twoje przyj­ście do pałacu było głu­pim błę­dem. Za dużo powie­dzia­łeś. I co ci to dało? Powi­nie­neś być mądrzej­szy. Ale wraz z wie­kiem przy­cho­dzi despe­ra­cja. – Spoj­rzał na Mercy. – To ta dziew­czynka?

– Guy, She­ri­dan pło­nie – odrzekł Arca­dius. – Elfy prze­kro­czyły Nidwal­den i ruszyły do ataku!

Guy! Miranda go znała, a przy­naj­mniej jego repu­ta­cję. Arca­dius nauczył ją nazwisk wszyst­kich war­tow­ni­ków Kościoła. Z punktu widze­nia pro­fe­sora Luis Guy był naj­bar­dziej nie­bez­pieczny. Wszyst­kimi war­tow­ni­kami kie­ro­wała obse­sja, wszyst­kich wybrano ze względu na ich fana­tyczną orto­dok­syj­ność, ale Guy dostał coś w spu­ściź­nie. Jego matka, któ­rej panień­skie nazwi­sko brzmiało Evone, była pobożną dziew­czyną. Poślu­biła lorda Jar­reda Sereta, bez­po­śred­niego potomka lorda Dariusa Sereta, któ­remu patriar­cha Ven­lin zle­cił zada­nie odna­le­zie­nia spad­ko­biercy sta­rego impe­rium. Wśród poszu­ki­wa­czy spad­ko­biercy Luis Guy był naj­więk­szym fana­ty­kiem.

– Nie rób ze mnie głupca. To o tej dziew­czynce mówi­łeś Sal­du­rowi i Ethel­re­dowi, prawda? To ją chcia­łeś przy­go­to­wać jako następną impe­ra­torkę? Czemu miał­byś to robić, star­cze? Dla­czego aku­rat ta dziew­czynka? To kolejny pod­stęp? A może chcia­łeś nam ją pod­rzu­cić? Żeby odpo­ku­to­wać za swój błąd? – Guy przy­kuc­nął, żeby lepiej przyj­rzeć się twa­rzy Mercy. – Podejdź, dziecko.

– Nie! – wark­nęła Miranda, przy­cią­ga­jąc Mercy do sie­bie.

Guy powoli wstał.

– Puść ją – roz­ka­zał.

– Nie.

– War­tow­niku Guy! – krzyk­nął Arca­dius. – To zwy­kła wiej­ska dziew­czynka. Sie­rota, którą przy­gar­ną­łem.

– Czyżby? – Wyjął miecz.

– Bądź roz­sądny. Nie masz poję­cia, co robisz.

– Wręcz prze­ciw­nie. Wszy­scy tak się sku­pili na Esra­had­do­nie, że pozo­sta­wa­łeś nie­zau­wa­żony. Kto by pomy­ślał, że wska­żesz drogę do spad­ko­biercy nie raz, ale dwa razy?

– Spad­ko­biercy? Spad­ko­biercy Novrona? Osza­la­łeś? Sądzisz, że dla­tego roz­ma­wia­łem z regen­tami?

– A nie?

– Nie. – Pokrę­cił głową, uśmie­cha­jąc się z roz­ba­wie­niem. – Przy­sze­dłem, bo podej­rze­wa­łem, że nie pomy­śleli o kwe­stii suk­ce­sji, i chcia­łem pomóc w wyedu­ko­wa­niu następ­nego impe­rial­nego przy­wódcy.

– Ale upie­ra­łeś się przy tej dziew­czynce. Tylko tej dziew­czynce. Czemu miał­byś to robić, gdyby nie była praw­dziwą spad­ko­bier­czy­nią?

– To nie ma sensu. Skąd mógł­bym wie­dzieć, kto jest spad­ko­biercą? Albo nawet czy spad­ko­bierca żyje?

– Rze­czy­wi­ście, skąd? To był bra­ku­jący ele­ment. Wła­ści­wie to jesteś jedyną osobą, która mogłaby wie­dzieć. Powiedz, Arca­diu­sie Lati­me­rze, kim był twój ojciec?

– Tka­czem, ale nie rozu­miem…

– A więc jak ubogi syn tka­cza z małej wio­ski został magi­strem wie­dzy na uni­wer­sy­te­cie w She­ri­da­nie? Wąt­pię, czy twój ojciec w ogóle umiał czy­tać, a jed­nak jego syn jest jed­nym z naj­zna­mie­nit­szych uczo­nych na świe­cie? Jak to się stało?

– Doprawdy, Guy, nie sądzi­łem, że będę musiał wyja­śniać zalety ambi­cji i cięż­kiej pracy komuś takiemu jak ty.

War­tow­nik uśmiech­nął się szy­der­czo.

– Znik­ną­łeś na dzie­sięć lat, a po powro­cie mia­łeś znacz­nie bogat­szą wie­dzę.

– Zmy­ślasz.

Na twa­rzy Guya poja­wił się uśmie­szek.

– Kościół nie pozwala byle komu nauczać na swoim uni­wer­sy­te­cie. Sądzi­łeś, że nie prze­cho­wują doku­men­tów?

– Skądże. Po pro­stu nie myśla­łem, że je zoba­czysz. – Stary czło­wiek się uśmiech­nął.

– Jestem war­tow­ni­kiem, idioto! Mam dostęp do wszyst­kich archi­wów Kościoła.

– Tak, ale nie przy­pusz­cza­łem, że moje bada­nia naukowe kogo­kol­wiek zain­te­re­sują. Za młodu byłem bun­tow­ni­kiem, na doda­tek przy­stoj­nym. Czy w doku­men­tach to odno­to­wano?

– Natkną­łem się na infor­ma­cję, że zna­la­złeś gro­bo­wiec Yol­rica. Kto to był?

– A już myśla­łem, że wiesz wszystko.

– Nie mia­łem czasu na ślę­cze­nie w biblio­te­kach. Śpie­szy­łem się, żeby cię zała­pać.

– Ale dla­czego? Czemu mnie ści­gasz? Czemu wyją­łeś miecz?

– Bo spad­ko­bier­czyni Novrona musi umrzeć.

– Nie jest spad­ko­bier­czy­nią. Czemu tak uwa­żasz? Skąd mógł­bym w ogóle wie­dzieć, kim jest spad­ko­bierca?

– Bo to jedna z tajem­nic, z któ­rymi wró­ci­łeś. Odkry­łeś, jak odszu­kać spad­ko­biercę.

– Ba! Naprawdę, Guy, masz bujną wyobraź­nię.

– Natra­fi­łem na inne zapi­ski. Kościół wezwał cię na prze­słu­cha­nie. Sądzili, że może uda­łeś się do Per­ce­pli­quis, tak jak Edmund Hall. A potem, led­wie kilka dni po tam­tym spo­tka­niu, w Rati­bo­rze doszło do walki. Zabito cię­żarną matkę i jej męża. Zostali ziden­ty­fi­ko­wani jako Lini­tha i Naron Brow­no­wie i uśmier­ceni wraz z dziec­kiem przez ryce­rzy Sereta. To cie­kawe, że po stu­le­ciach poszu­ki­wań mój poprzed­nik zdo­łał odna­leźć spad­ko­biercę Novrona zaled­wie kilka dni po twoim prze­słu­cha­niu. – Guy spio­ru­no­wał pro­fe­sora wzro­kiem. – Zawar­łeś układ z Kościo­łem? Poda­łeś infor­ma­cje w zamian za wol­ność? Na pewno powie­dzieli ci, że chcą odna­leźć spad­ko­biercę, żeby posa­dzić go na kró­lew­skim tro­nie. Gdy odkry­łeś, co naprawdę zro­bili, wyobra­żam sobie, że poczu­łeś się wyko­rzy­stany. Musia­łeś mieć straszne poczu­cie winy.

Guy prze­rwał, żeby Arca­dius mógł odpo­wie­dzieć, ale pro­fe­sor mil­czał.

– Wszy­scy myśleli, że to koniec rodu, prawda? Nawet patriar­cha nie miał poję­cia, że jesz­cze żyje drugi spad­ko­bierca. A potem Esra­had­don uciekł i poszedł pro­sto do Degana Gaunta. Tyle że Degan nie jest spad­ko­biercą. Ja też dałem się nabrać i długo tkwi­łem w błę­dzie, ale wyobraź sobie wstrząs, jakiego dozna­łem, kiedy Gaunt nie prze­szedł pomyśl­nie powtór­nej próby krwi. To był bez wąt­pie­nia sku­tek tego samego elik­siru, któ­rego Esra­had­don użył na królu Amra­cie i Ari­ście, wzbu­dza­jąc podej­rze­nia Bragi co do Essen­do­nów. Gdy wra­cam do tego pamię­cią, przy­pusz­czam, że powin­ni­śmy się domy­ślić, że czar­no­księż­nik sta­rego impe­rium nie jest głup­cem i ni­gdy nie dopro­wa­dzi nas do praw­dzi­wego spad­ko­biercy. Ale była jesz­cze jedna, prawda? I odna­la­złeś ją, sto­su­jąc tę samą sztuczkę co za pierw­szym razem. – Spoj­rzał na Mercy. – Kim ona jest? Bękar­tem? Bra­ta­nicą? – Ruszył do Mirandy. – Oddaj ją.

– Nie! – krzyk­nął stary pro­fe­sor.

Jeden z żoł­nie­rzy chwy­cił Mirandę, a drugi odcią­gnął od niej dziew­czynkę.

– Ale lepiej się upew­nić. Nie popeł­nię drugi raz tego samego błędu. – Wyko­nał zwinny ruch nad­garstka i roz­ciął dłoń Mercy. Dziew­czynka wrza­snęła, a pan Prą­żek syk­nął.

– To nie­po­trzebne! – powie­dział Arca­dius.

– Pil­nuj­cie ich – roz­ka­zał Guy swoim ludziom i poszedł do wierz­chowca.

– Sza, bądź dzielną dziew­czynką – powie­działa Miranda do Mercy.

Guy poło­żył ostroż­nie miecz na ziemi, po czym wyjął z sakwy małe skó­rzane etui, a z niego zestaw trzech fio­lek. Odkor­ko­wał pierw­szą, prze­chy­lił lekko i postu­kał w nią pal­cem, aż tro­chę proszku spa­dło na pokryty krwią czu­bek mie­cza.

– Chcę już stąd odejść – pochli­py­wała Mercy, pod­czas gdy straż­nik mocno ją trzy­mał. – Pro­szę, możemy iść?

– Cie­kawe – wymam­ro­tał Guy, po czym opróż­nił następną fiolkę. W tej był płyn, który zasy­czał po zetknię­ciu się z ostrzem.

– Guy! – krzyk­nął do niego Arca­dius.

– Bar­dzo cie­kawe – cią­gnął rycerz Sereta. Odkor­ko­wał ostat­nią bute­leczkę.

– Guy, nie rób tego! – ryk­nął stary czło­wiek.

Wylał jedną kro­plę na koń­cówkę klingi.

Puk!

Roz­legł się odgłos jak przy odkor­ko­wy­wa­niu butelki wina i poja­wił się jaskrawy roz­błysk podobny do bły­ska­wicy.

War­tow­nik wstał, wpa­tru­jąc się w koniec swo­jego mie­cza, i wybuch­nął śmie­chem, który brzmiał dziw­nie i upior­nie, jak śpiew sza­leńca.

– Wresz­cie zna­la­złem spad­ko­biercę Novrona. Poszu­ki­wa­nia pro­wa­dzone przez moich przod­ków dobie­gną końca za moją sprawą.

– Mirando, sama już nic nie zro­bisz – szep­nął Arca­dius i spoj­rzał w stronę obozu uchodź­ców.

W poran­nym świe­tle Miranda zoba­czyła kilka słu­pów dymu. Moż­liwa pomoc była bole­śnie bli­sko. W odle­gło­ści naj­wy­żej kil­ku­set metrów.

– Poświę­ci­łem życie napra­wie­niu swo­jego błędu. Ale teraz do cie­bie należy zro­bie­nie tego, co konieczne – wyja­śnił stary pro­fe­sor.

Luis Guy chwy­cił dziew­czynkę i posa­dził ją na grzbie­cie swo­jego wierz­chowca.

– Zabie­rzemy ją do patriar­chy.

– A co z nimi, sir? – spy­tał jeden z zakap­tu­rzo­nych męż­czyzn.

– Bierz­cie sta­rego. Zabij­cie kobietę.

Miran­dzie serce na chwilę zamarło, gdy żoł­nierz się­gnął po miecz.

– Cze­kaj! – powie­dział Arca­dius. – A co z rogiem? – Stary pro­fe­sor cofał się, ści­ska­jąc w rękach torbę. – Patriar­cha będzie też chciał dostać róg, prawda?

Guy zer­k­nął szybko na torbę Arca­diusa.

– Masz go? – spy­tał war­tow­nik.

Arca­dius rzu­cił Miran­dzie roz­pacz­liwe spoj­rze­nie, po czym odwró­cił się i rzu­cił do ucieczki.

– Pil­nuj dziecka – roz­ka­zał Guy swo­jemu żoł­nie­rzowi.

Odwró­cił się, ski­nął na dru­giego i razem ruszyli w pogoń za Arca­diu­sem, który biegł szyb­ciej, niż Miranda mogłaby sobie wyobra­żać.

Obser­wo­wała go – swo­jego naj­bliż­szego przy­ja­ciela – jak pędzi drogą, którą przy­szli, a za ple­cami powiewa mu płaszcz. Mogłaby uznać ten widok za komiczny, ale wie­działa, co Arca­dius ma w tor­bie. Wie­działa, dla­czego ucieka, co to ozna­cza i co pro­fe­sor chce, żeby zro­biła.

Miranda się­gnęła po ukryty pod płasz­czem szty­let. Ni­gdy nikogo nie zabiła, ale jaki miała wybór? Czło­wiek sto­jący mię­dzy nią a Mercy był żoł­nie­rzem, i to praw­do­po­dob­nie ryce­rzem Sereta. Odwró­cił się do niej ple­cami, żeby lepiej chwy­cić konia Guya, sku­pia­jąc uwagę na Mercy i syczą­cym szo­pie, który kłap­nął zębami w jego stronę.

Miranda miała led­wie kilka sekund, zanim Guy i żoł­nierz dogo­nią Arca­diusa. Chciało jej się pła­kać, ponie­waż wie­działa, co się sta­nie. Razem zaszli tak daleko, tak wiele poświę­cili, i gdy już się wyda­wało, że w końcu są bli­sko celu… Zostaną powstrzy­mani w taki spo­sób… zamor­do­wani na pobo­czu drogi… „Tra­giczne” było zbyt sła­bym sło­wem na okre­śle­nie tej nie­spra­wie­dli­wo­ści. Na łzy będzie czas póź­niej. Pro­fe­sor liczył na nią i ona go nie zawie­dzie. To jedno spoj­rze­nie wszystko jej powie­działo. To było osta­teczne ryzy­kowne przed­się­wzię­cie. Gdyby udało im się zapro­wa­dzić Mercy do Modiny, wszystko mogłoby wró­cić do porządku.

Wyjęła szty­let i popę­dziła naprzód. Z całych sił wbiła nóż żoł­nie­rzowi w plecy. Męż­czy­zna nie nosił kol­czugi ani skó­rza­nej zbroi i ostra głow­nia weszła głę­boko, prze­bi­ja­jąc ubra­nie, skórę i mię­śnie.

Żoł­nierz obró­cił się na pię­cie i ude­rzył Mirandę, tra­fia­jąc ją grzbie­tem dłoni w poli­czek. Dziew­czyna zachwiała się, a następ­nie upa­dła na śnieg, wciąż trzy­ma­jąc szty­let, któ­rego rączka była śli­ska od krwi.

Mercy na koniu chwy­ciła się mocno sio­dła i wrza­snęła. Szop zaświer­go­tał, stro­sząc futerko.

Miranda wstała, gdy żoł­nierz wyj­mo­wał miecz. Męż­czy­zna był poważ­nie ranny. Miał nogawkę prze­siąk­niętą krwią. Ruszył chwiej­nie w stronę dziew­czyny. Pró­bo­wała uciec i wycią­gnęła rękę w stronę Mercy i konia, ale seret był szyb­szy. Miecz ryce­rza prze­bił jej bok w oko­li­cach talii. Poczuła, jak metal wcho­dzi w ciało. Ból był pie­kący, ale po chwili ogar­nął ją chłód. Kolana się pod nią ugięły. Zdo­łała przy­trzy­mać się sio­dła, gdy koń, prze­stra­szony gwał­tow­nymi ruchami i krzy­kami Mercy, ruszył szybko, cią­gnąc Mirandę za sobą.

Żoł­nierz, który pozo­stał za nimi, upadł na kolana, a z jego ust pocie­kła krew.

Miranda usi­ło­wała się pod­cią­gnąć, ale nie mogła sobie pomóc nogami, ponie­waż były bez­władne. Czuła, jak traci siłę w ramio­nach.

– Chwyć wodze, Mercy, i trzy­maj się mocno.

Guy i żoł­nierz dogo­nili Arca­diusa. War­tow­nik, sły­sząc wrza­ski dziew­czynki, zatrzy­mał się, ale jego towa­rzysz prze­wró­cił sta­rego pro­fe­sora na śnieg.

– Mercy, musisz jechać dalej – powie­działa Miranda. – Dotrzyj do ognisk i poproś o pomoc. Jedź.

Ostat­kiem sił ude­rzyła konia w bok. Zwie­rzę sko­czyło naprzód. Sio­dło wyśli­zgnęło się z rąk Mirandy i dziew­czyna znów upa­dła na śnieg. Leżąc na ple­cach, słu­chała tętentu kopyt, gdy koń szybko się odda­lał.

– Wsta­waj! – usły­szała krzyk Guya, ale było za późno.

Arca­dius otwo­rzył torbę.

Nawet w odle­gło­ści kil­ku­set metrów Miranda poczuła, jak zie­mia zatrzę­sła się wsku­tek wybu­chu. Chwilę póź­niej podmuch powie­trza rzu­cił jej szczy­piący śnieg w twarz, gdy w stronę poran­nego nieba unio­sła się biała chmura. Arca­dius i wal­czący z nim męż­czy­zna zgi­nęli na miej­scu. Guy zwa­lił się z nóg. Pozo­stałe konie się roz­pierz­chły.

Gdy śnieżna chmura opa­dła, Miranda spoj­rzała na niebo wsta­ją­cego świtu. Już nie czuła zimna. Wraz z nara­sta­ją­cym odrę­twie­niem w rękach i nogach słabł ból w boku. Poczuła wie­trzyk na policzku i dostrze­gła, że jej nogi i talia są mokre, a suk­nia prze­siąk­nięta. Poczuła smak żelaza na języku. Miała kło­poty z oddy­cha­niem – jakby się topiła.

Guy żył. Usły­szała, jak war­tow­nik prze­klina sta­rego pro­fe­sora i woła do koni jak do nie­po­słusz­nych psów. Dobie­gły do niej odgłosy skrzy­pie­nia śniegu, tar­cia skó­rza­nej zbroi, a potem szybko odda­la­ją­cego się tętentu kopyt.

Była sama w ciszy zim­nego zimo­wego poranka.

Pano­wał spo­kój.

– Dobry Mari­bo­rze, usłysz mnie – modliła się do roz­ja­śnia­ją­cego się nieba. – Ojcze Novrona, stwo­rzy­cielu ludzi. – Wzięła ostatni oddech i powie­działa: – Zaopie­kuj się swoją jedyną córką.

***

Alenda Lana­klin wyszła z namiotu na rześ­kie poranne powie­trze. Nosiła swoją naj­grub­szą weł­nianą suk­nię i dwie war­stwy futra, ale i tak się trzę­sła. Słońce dopiero co wsta­wało – zimna mleczna mgiełka w zupie cięż­kiego zimo­wego powie­trza. Zachmu­rze­nie utrzy­my­wało się od ponad tygo­dnia i Alenda zasta­na­wiała się, czy jesz­cze kie­dyś znów zoba­czy jasną tar­czę słońca.

Stała na udep­ta­nym śniegu i patrzyła na kil­ka­dzie­siąt namio­tów roz­bi­tych w sosno­wym lesie. Z ognisk w poczer­nia­łych dołach uno­siły się wstęgi sza­rego dymu, który zabie­rał ze sobą wiatr. Pomię­dzy nimi cho­dzili ludzie, ale trudno byłoby odróż­nić męż­czyzn od kobiet, ponie­waż wszy­scy wło­żyli kap­tury i się opa­tu­lili. W tym przy­padku jed­nak nie sta­no­wiło to pro­blemu – były tam pra­wie same kobiety. Oprócz nich w obo­zie prze­by­wały dzieci i osoby w pode­szłym wieku. Ludzie cho­dzili ze spusz­czo­nymi gło­wami, ostroż­nie sta­wia­jąc kroki na ubi­tym śniegu.

W świe­tle wszystko wyda­wało się inne – ciche, spo­kojne. Poprzed­nia noc była kosz­marna – pożar, krzyki i ucieczka drogą West­field. Zatrzy­mali się jedy­nie na krótko, by poli­czyć obec­nych. Alenda była taka zmę­czona, że nie pamię­tała roz­bi­ja­nia obozu.

– Dzień dobry, pani – przy­wi­tała ją Emi­lia spod koca, który narzu­ciła na płaszcz. Tym sło­wom bra­ko­wało typo­wej dla niej weso­ło­ści. Rano słu­żąca Alendy zawsze była oży­wiona i rado­sna. Teraz stała z posępną miną, zaczer­wie­nione ręce jej drżały, a żuchwa trzę­sła się z zimna.

– Naprawdę, Emmy? – Alenda się rozej­rzała. – Skąd możesz wie­dzieć?

– Poszu­kajmy dla cie­bie śnia­da­nia. Po czymś cie­płym poczu­jesz się lepiej.

– Mój ojciec i bra­cia nie żyją – odparła Alenda. – Zbliża się koniec świata. Śnia­da­nie coś tu pomoże?

– Nie wiem, pani, ale musimy spró­bo­wać. Tego chciał twój ojciec. To zna­czy, żebyś prze­żyła. Dla­tego tam pozo­stał, prawda?

Z pół­nocy dobiegł huk podobny do grzmotu. Ludzie obró­cili głowy, żeby spoj­rzeć w dal ponad ośnie­żo­nymi polami. Na wszyst­kich twa­rzach odma­lo­wał się wyraz prze­ra­że­nia, że oto wła­śnie w końcu nad­cho­dzi kres.

Alenda, dotarł­szy na śro­dek obozu, zastała tam Belindę Pic­ke­ring, jej córkę Lenare, sta­rego Juliana – lorda szam­be­lana Melen­garu, i lorda Valina – jedy­nego obrońcę grupy. Star­szawy rycerz prze­pro­wa­dził ich przez chaos poprzed­niej nocy. Jako ostatni, któ­rzy pozo­stali w Melen­ga­rze, two­rzyli szcząt­kowy dwór kró­lew­ski. Król Alric był w Aqu­eście, udzie­la­jąc pomocy w krót­kiej woj­nie domo­wej i ratu­jąc sio­strę Ari­stę przed stra­ce­niem. Wła­śnie do niego teraz ucie­kali.

– Nie mamy pomy­słu, ale głu­potą jest dłu­żej tu pozo­sta­wać – orzekł lord Valin.

– Tak, zga­dzam się – odparła Belinda.

Lord Valin odwró­cił się do mło­dego chłopca.

– Roz­głoś, żeby budzić wszyst­kich. Natych­miast zwi­jamy obóz.

– Emmy – powie­działa Alenda, odwra­ca­jąc się do słu­żą­cej. – Spa­kuj szybko nasze rze­czy.

– Oczy­wi­ście, milady. – Emily dygnęła i poszła do ich namiotu.

– Co to był za odgłos? – spy­tała Alenda Lenare, która jedy­nie wzru­szyła ramio­nami, z wyra­zem prze­stra­chu na twa­rzy.

Lenare Pic­ke­ring jak zawsze wyglą­dała uro­czo. Pomimo okro­pieństw, ucieczki i pry­mi­tyw­nych obo­zo­wych warun­ków pro­mie­niała. Nawet zanie­dbana w pospiesz­nie narzu­co­nym na ramiona płasz­czu, z wło­sami wyle­wa­ją­cymi się spod kap­tura, wciąż była osza­ła­mia­jąco piękna, tak jak śpiące nie­mowlę jest zawsze naj­ślicz­niej­sze. Odzie­dzi­czyła to po matce. W rodzie Pic­ke­ringów męż­czyźni znani byli z umie­jęt­no­ści szer­mier­czych, kobiety zaś zwra­cały uwagę swą urodą. Matka Lenare, Belinda, wręcz z niej sły­nęła.

Wszystko to nale­żało już do prze­szło­ści. Rze­czy, które zale­d­wie dzień wcze­śniej były pewne, teraz pozo­sta­wały utra­cone za prze­pa­ścią zbyt sze­roką, by móc dostrzec coś po dru­giej stro­nie, choć nie­kiedy wyda­wało się, że Lenare pró­buje. Alenda czę­sto widziała, jak córka Pic­ke­rin­gów wpa­truje się w hory­zont na pół­nocy, z wyra­zem twa­rzy oscy­lu­ją­cym mię­dzy despe­ra­cją a żalem, szu­ka­jąc duchów.

Lenare wciąż trzy­mała w rękach legen­darny miecz ojca. Gdy hra­bia go jej wrę­czał, popro­sił, żeby dostar­czyła go bez­piecz­nie bratu, Mau­vi­nowi. Następ­nie poca­ło­wał po kolei wszyst­kich człon­ków rodziny i wró­cił do sze­regu, w któ­rym ojciec i bra­cia Alendy cze­kali wraz z resztą armii. Od tam­tej pory Lenare nie roz­sta­wała się z rapie­rem. Owi­nęła go w ciemny weł­niany koc i obwią­zała wstążką. W trak­cie kosz­mar­nej ucieczki przy­ci­skała długi paku­nek do piersi, cza­sami uży­wa­jąc go do wycie­ra­nia łez.

– Jeśli się dziś sprę­żymy, może dotrzemy do Col­nory przed zacho­dem słońca – powie­dział im lord Valin. – Przy zało­że­niu, że pogoda się poprawi. – Stary rycerz spoj­rzał groź­nie na niebo, jakby tylko ono było ich wro­giem.

– Lor­dzie Julia­nie – powie­działa Belinda. – Insy­gnia… berło i pie­częć…

– Są bez­pieczne, pani – odparł bar­dzo stary szam­be­lan. – Scho­wane na wozie. Poza samą zie­mią kró­le­stwo pozo­staje w nie­na­ru­szo­nym sta­nie. – Sta­rzec spoj­rzał w kie­runku, z któ­rego dobiegł dziwny dźwięk, w stronę brze­gów rzeki Gale­wyr i mostu, który prze­kro­czyli poprzed­niej nocy.

– Pomogą nam w Col­no­rze? – spy­tała Belinda. – Mamy nie­wiele jedze­nia.

– Jeśli dotarła do nich wia­do­mość o udziale króla Alrica w uwol­nie­niu impe­ra­torki, powinni być do nas życz­li­wie nasta­wieni – stwier­dził lord Valin. – A nawet jeśli nie dotarła, Col­nora jest kupiec­kim mia­stem, a kup­com służy zysk, nie rycer­skość.

– Mam tro­chę biżu­te­rii – poin­for­mo­wała go Belinda. – W razie potrzeby możesz ją sprze­dać za… – Hra­bina urwała, gdy dostrze­gła, że Julian wciąż patrzy na most.

Nie­ba­wem pozo­stali unie­śli głowy, a na koniec Alenda spoj­rzała w tamtą stronę i zoba­czyła zbli­ża­ją­cego się jeźdźca.

– Czy to… ? – zaczęła Lenare.

– To dziecko – orze­kła Belinda.

Alenda szybko zoba­czyła, że matka Lenare ma rację.

W ich kie­runku pędziła dziew­czynka, która trzy­mała się kur­czowo grzbietu spo­co­nego konia. Kap­tur zsu­nął jej się z głowy, odsła­nia­jąc dłu­gie czarne włosy i różowe policzki. Miała około sze­ściu lat i tak jak ona trzy­mała się mocno konia, tak do niej przy­warł szop pracz. Samotni na dro­dze, sta­no­wili dziwną parę, ale Alenda przy­po­mniała sobie, że już nic nie jest nor­malne. Widok jadą­cego na kur­czaku niedź­wie­dzia w czapce z pió­rem też mógłby teraz ucho­dzić za nor­malny.

Koń wje­chał do obozu i lord Valin chwy­cił za wędzi­dło, zatrzy­mu­jąc zwie­rzę wraz z jeźdź­cem.

– Nic ci nie jest, skar­bie? – spy­tała Belinda.

– Na sio­dle jest krew – zauwa­żył lord Valin.

– Jesteś ranna? – spy­tała hra­bina dziecko. – Gdzie są twoi rodzice?

Dziew­czynka zadrżała i zamru­gała, ale nie odpo­wie­działa. Wciąż ści­skała w piąst­kach wodze.

– Jest zimna jak lód – powie­działa Belinda, doty­ka­jąc policzka dziecka. – Pomóż­cie mi ją zsa­dzić.

– Jak masz na imię? – spy­tała Alenda.

Dziew­czynka na­dal mil­czała. Gdy ode­brano jej konia, przy­tu­liła szopa.

– Kolejny jeź­dziec – oznaj­mił lord Valin.

Alenda pod­nio­sła głowę i zoba­czyła męż­czy­znę prze­jeż­dża­ją­cego przez most i pędzą­cego w ich stronę.

Przy­bysz wpadł do obozu i zrzu­cił kap­tur, uka­zu­jąc dłu­gie czarne włosy, bladą skórę i prze­ni­kliwe oczy, wąsik i krótką bródkę przy­strzy­żoną w szpic. Zmie­rzył ich pio­ru­nu­ją­cym wzro­kiem, aż dostrzegł dziew­czynkę.

– Ona! – powie­dział, wska­zu­jąc pal­cem. – Natych­miast mi ją oddaj­cie.

Dziecko wykrzyk­nęło prze­stra­szone, krę­cąc głową.

– Nie! – krzyk­nęła Belinda i pchnęła dziew­czynkę w ręce Alendy.

– Pani – powie­dział lord Valin. – Jeśli dziecko jest jego…

– To dziecko nie należy do niego – oświad­czyła hra­bina nie­na­wist­nym tonem.

– Jestem war­tow­ni­kiem Nyph­rona! – krzyk­nął męż­czy­zna, żeby wszy­scy go usły­szeli. – Żądam tego dziecka w imię Kościoła. Macie w tej chwili mi ją oddać. Kto się sprze­ciwi, zgi­nie.

– Dosko­nale wiem, kim jesteś, Luisie Guy – powie­działa kipiąca gnie­wem Belinda. – Nie dopusz­czę, żebyś zamor­do­wał wię­cej dzieci.

War­tow­nik spoj­rzał na nią.

– Hra­bina Pic­ke­ring? – Zlu­stro­wał wzro­kiem obóz z więk­szym zain­te­re­so­wa­niem. – Gdzie twój mąż? Gdzie twój syn-ucie­ki­nier?

– Nie jestem ucie­ki­nie­rem – ode­zwał się Denek, wystę­pu­jąc krok naprzód. Naj­młod­szy syn Belindy nie­dawno ukoń­czył trzy­na­ście lat i urósł oraz wyszczu­plał. Upo­dab­niał się do swo­ich star­szych braci.

– Cho­dzi mu o Mau­vina – wyja­śniła Belinda. – Ten czło­wiek zamor­do­wał Fanena.

– Pytam jesz­cze raz – naci­skał Guy. – Gdzie twój mąż?

– Nie żyje, a Mau­vin jest poza twoim zasię­giem.

War­tow­nik rozej­rzał się po tłu­mie, a potem spoj­rzał na lorda Valina.

– I zosta­wił ci lichą ochronę. Oddaj dziecko.

– Nie – sprze­ci­wiła się Belinda.

Guy zsiadł z konia i pod­szedł do lorda Valina.

– Oddaj dziecko albo odbiorę je siłą.

Stary rycerz spoj­rzał na Belindę. Na twa­rzy kobiety wciąż malo­wał się wyraz nie­na­wi­ści.

– Moja pani nie życzy sobie tego i będę bro­nił jej decy­zji. – Sta­rzec wyjął miecz. – Odejdź stąd.

Alenda pod­sko­czyła, sły­sząc zgrzyt stali, gdy Guy dobył mie­cza i zro­bił wypad. Po ułamku sekundy lord Valin trzy­mał się za krwa­wiący bok i drżała mu ręka, w któ­rej trzy­mał miecz. War­tow­nik, krę­cąc głową, odbił klingę starca na bok i prze­bił mu szyję.

Guy ruszył w stronę dziew­czynki, a w jego oczach pło­nął prze­ra­ża­jący gniew. Zanim jed­nak do niej dotarł, na dro­dze sta­nęła mu Belinda.

– Nie mam w zwy­czaju zabi­jać kobiet – powie­dział do niej war­tow­nik. – Ale przed tą zdo­by­czą nic mnie nie powstrzyma.

– Po co ci ona?

– Sama powie­dzia­łaś: żeby ją zabić. Zabiorę ją do patriar­chy, a potem będzie musiała zgi­nąć, z mojej ręki.

– Prze­nigdy.

– Nie możesz mnie powstrzy­mać. Rozej­rzyj się. Masz wokół sie­bie tylko kobiety i dzieci. Nikt nie może zawal­czyć za cie­bie. Oddaj mi dziecko!

– Mamo? – powie­działa cicho Lenare. – On ma rację. Nie ma nikogo innego. Pro­szę.

– Mamo, pozwól mi – pro­sił Denek.

– Nie. Jesteś za młody. Twoja sio­stra ma rację. Nie ma nikogo innego. – Hra­bina ski­nęła głową w stronę córki.

– Miło mi widzieć kogoś, kto… – Prze­rwał, gdy wystą­piła Lenare.

Zsu­nęła płaszcz z ramion i roz­wią­zała tobo­łek, odsła­nia­jąc miecz swo­jego ojca. Wyjęła rapier i wysu­nęła go przed sie­bie. Gdy mgli­ste zimowe świa­tło padło na klingę, odbił się od niej jaskrawy pro­mień.

Zdzi­wiony Guy patrzył przez chwilę na dziew­czynę.

– Co to ma być?

– Zabi­łeś mojego brata – powie­działa Lenare.

Guy spoj­rzał na Belindę.

– To jakiś żart.

– Tylko ten jeden raz, Lenare – powie­działa Belinda do córki.

– Pozwo­lisz, żeby twoja córka zgi­nęła za to dziecko? Jeśli będę musiał zabić wszyst­kie wasze dzieci, zro­bię to.

Alenda patrzyła z prze­ra­że­niem, jak wszy­scy się cofają, two­rząc krąg wokół war­tow­nika Guya i Lenare. Pory­wi­sty wiatr szarp­nął bre­zen­to­wymi ścia­nami namio­tów i odrzu­cił złote włosy Lenare do tyłu. Sto­jąca samot­nie na śniegu dziew­czyna, ubrana w białe podróżne rze­czy i trzy­ma­jąca w ręku rapier, przy­po­mi­nała mityczne stwo­rze­nie, kró­lową wró­żek lub bogi­nię – piękną i ele­gancką.

Luis Guy zmarsz­czył brwi i zro­bił wypad. Gdy Lenare z zaska­ku­jącą szyb­ko­ścią i gra­cją odpa­ro­wała atak, rapier jej ojca zadźwię­czał melo­dyj­nie.

– Już wła­da­łaś mie­czem – stwier­dził zasko­czony Guy.

– Pocho­dzę z rodu Pic­ke­rin­gów.

Zamach­nął się na nią. Zablo­ko­wała cios. Zamie­rzył się, ale odpa­ro­wała ude­rze­nie, a następ­nie roz­cięła Guy­owi poli­czek.

– Lenare – powie­działa jej matka suro­wym tonem. – Nie baw się w gry.

Guy przy­sta­nął, przy­kła­da­jąc dłoń do krwa­wią­cej twa­rzy.

– On zabił Fanena, mamo – powie­działa dziew­czyna ozię­błym tonem. – Powi­nien cier­pieć. Powi­nien zostać uka­rany dla przy­kładu.

– Nie – sprze­ci­wiła się Belinda. – My tak nie postę­pu­jemy. Twój ojciec by tego nie pochwa­lał. Wiesz o tym. Po pro­stu zakończ sprawę.

– Co to ma zna­czyć? – dopy­ty­wał się Guy, ale w jego gło­sie sły­chać było nutę waha­nia. – Jesteś kobietą.

– Powie­dzia­łam ci: pocho­dzę z rodu Pic­ke­rin­gów, a ty zabi­łeś mojego brata.

Guy zaczął uno­sić miecz.

Lenare zro­biła krok do przodu i wyko­nała pchnię­cie. Cienki rapier prze­bił serce war­tow­nika i został wyjęty z jego ciała, zanim rycerz dokoń­czył swój cios.

Luis Guy padł mar­twy, twa­rzą na prze­siąk­nięty krwią śnieg.