Protokół śmierci - ebook

Pro­log

Li­sto­pad 2021 roku

Po­znań, go­dzina 00.31

Mo­nika Do­brucka wy­sia­dła z tak­sówki i spoj­rzała na dom swo­ich ro­dzi­ców. Sta­rała się do­strzec w nim oznaki ży­cia. W oknie ja­dalni świe­ciło się świa­tło, także w jed­nym z po­koi na gó­rze przez chwilę wi­działa za­pa­loną lampę, która jed­nak za­raz zga­sła. Ko­bieta wes­tchnęła, zła­pała rączkę od wa­lizki i ru­szyła w stronę wej­ścia.

Stare, ale so­lidne drzwi były za­mknięte na klucz, więc Mo­nika przez chwilę mo­co­wała się z zam­kami. We­szła do środka, po­sta­wiła wa­lizkę pod ścianą i się­gnęła do włącz­nika świa­tła. Przez uła­mek se­kundy w jej gło­wie po­ja­wiła się myśl, że górna lampa się nie za­świeci, i prze­stra­szyła się, że bę­dzie tkwiła tak w holu po­grą­żona w mroku, ni­czym bo­ha­terka kiep­skiego filmu grozy.

– Cza­rek?! – za­wo­łała, sto­jąc przed krę­tymi drew­nia­nymi scho­dami. – Je­steś w domu?!

Ci­sza.

Mo­nika nie zde­cy­do­wała się iść na pię­tro. Skie­ro­wała kroki do du­żej kuchni. Gdy tylko sta­nęła na jej progu i za­pa­liła świa­tło, za­marła.

Po­miesz­cze­nie było nie­ska­zi­tel­nie czy­ste, jakby to była szpi­talna sala ope­ra­cyjna, a nie kuch­nia, w któ­rej za­zwy­czaj pa­no­wał zwy­kły, swoj­ski nie­ład. W po­wie­trzu uno­sił się za­pach środ­ków czy­sto­ści, z wy­raźną prze­wagą płynu de­zyn­fe­ku­ją­cego, któ­rego od po­czątku pan­de­mii wszy­scy nad­uży­wali. Mo­nika zro­biła krok do przodu, ale ja­kaś nie­wi­dzialna siła po­wstrzy­mała ją przed pój­ściem da­lej. Ste­ryl­ność po­miesz­cze­nia miała w so­bie coś zło­wro­giego. Ko­bieta wy­co­fała się, by od­szu­kać swo­jego brata.

Od razu dało się za­uwa­żyć, że cały par­ter był pie­czo­ło­wi­cie wy­sprzą­tany. Wszyst­kie po­wierzch­nie do­kład­nie od­ku­rzono i umyto, a stary, przed­wo­jenny dy­wan le­żał zwi­nięty pod ścianą. Mo­nika obe­szła każdy za­ka­ma­rek, sta­ra­jąc się zro­zu­mieć co­kol­wiek z tego, co za­stała w domu. Do­piero po dłuż­szej chwili zo­rien­to­wała się, że z półki nad ko­min­kiem znik­nęło kilka fo­to­gra­fii. Po­de­szła bli­żej.

– Bra­kuje zdjęć Czarka – po­wie­działa do sie­bie.

Ro­zej­rzała się i za­częła na­słu­chi­wać. Usły­szała ci­che skrzy­pie­nie pod­łogi w po­koju nad sobą. Znała ten dom jak wła­sną kie­szeń, wie­działa więc, że ktoś jest w sy­pialni go­ścin­nej, któ­rej okna wy­cho­dziły na duży park po dru­giej stro­nie ulicy. Po­szła tam.

– Cza­rek? – Sta­nęła w drzwiach i z nie­po­ko­jem wpa­try­wała się w nie­ru­chome plecy brata, zza fi­ranki ob­ser­wu­ją­cego oto­cze­nie za oknem. – Ce­zary, co ty ro­bisz? Co się tu­taj dzieje?

Obej­rzał się i rzu­cił jej gniewne spoj­rze­nie.

– Cza­rek, nie mo­żesz się tak za­cho­wy­wać. – Mo­nika po­de­szła do niego i po­pa­trzyła na jego pro­fil. – Gdzie są ro­dzice?

– Nie wiem – burk­nął, nie od­ry­wa­jąc wzroku od okna. – Za­dzwoń do nich.

– O to cho­dzi, że dzwo­ni­łam. Od do­brych kilku dni ich te­le­fon mil­czał, a te­raz w ogóle jest wy­łą­czony. Dla­tego przy­je­cha­łam.

– Kurwa! – wark­nął męż­czy­zna. – Cią­gle tam sie­dzą.

– Kto? – Mo­nika spoj­rzała w stronę parku. – O czym ty…

– Ta dwójka. Usie­dli na ławce i ga­pią się na dom.

– Cza­rek… – Do­brucka zmru­żyła oczy. – To po pro­stu… ja­kieś żule. Sie­dzą i piją piwo. Daj im spo­kój.

– A czy ty wi­dzia­łaś kie­dyś tu ja­kichś żuli?

– No… Kie­dyś tak. O co ci cho­dzi?

Ce­zary od­su­nął się od okna i się­gnął do kie­szeni.

– Co ro­bisz? – za­py­tała Mo­nika.

– A jak są­dzisz? Dzwo­nię na po­li­cję.

– Co? Prze­stań! – Zła­pała jego dłoń i ści­snęła mocno.

Znów ob­da­rzył ją gniew­nym spoj­rze­niem.

– Pusz­czaj – głos Czarka przy­po­mi­nał syk węża.

– Nie, do­póki mi nie po­wiesz, co się dzieje. Dla­czego tu jest tak czy­sto? Co ty kom­bi­nu­jesz?

– Nic nie kom­bi­nuję. Daj mi za­dzwo­nić.

– Jest po pół­nocy, nikt nam nie za­graża, po co wzy­wać po­li­cję. Po­wiedz mi, kiedy ostat­nio roz­ma­wia­łeś z ro­dzi­cami?

Pa­trzył na nią sze­roko otwar­tymi oczami. Miał minę, jakby chciał się ode­zwać, ale tylko wy­rwał rękę z jej uści­sku i znów zaj­rzał za fi­rankę.

– Nic z tego nie ro­zu­miem! – słowa Mo­niki były pełne roz­pa­czy. – Wiem, że masz swoje pro­blemy, ale nie mo­żemy dłu­żej to­le­ro­wać two­ich wy­bry­ków i tłu­ma­czyć ich chorą głową. Każdy musi się ja­koś za­cho­wy­wać, na­wet ty.

Zero re­ak­cji. Ce­zary znów stał nie­ru­chomo, wpa­trzony w okno. Zda­wał się w ogóle nie sły­szeć sio­stry.

Mo­nika skrzy­wiła się i po­szła do po­koju ro­dzi­ców. Tam rów­nież pa­no­wał nie­na­ganny po­rzą­dek. Ko­bieta po­sta­no­wiła prze­szu­kać wszystko, li­cząc na to, że uda się jej zna­leźć wska­zówki do­ty­czące znik­nię­cia ojca i matki. Otwie­rała i za­my­kała szafy, zaj­rzała do każ­dej szu­flady, a na­wet pod łóżko. Przez ścianę sły­szała, że jej brat dzwoni na po­li­cję i in­for­muje o dwóch oso­bach w parku za­kłó­ca­ją­cych ci­szę nocną. Przy­sta­nęła i za­częła się za­sta­na­wiać, czy nie po­winna od­wo­łać pa­trolu, tłu­ma­cząc za­cho­wa­nie brata jego nie­dy­spo­zy­cją psy­chiczną, ale wów­czas jej wzrok spo­czął na wnę­trzu za­byt­ko­wej ko­mody pod ścianą, która wy­glą­dała na nieco prze­su­niętą wzglę­dem swego pier­wot­nego po­ło­że­nia.

– Sejf – szep­nęła i po­de­szła do me­bla. Zła­pała go i z wy­sił­kiem od­su­nęła od ściany.

Sta­ro­modna, ale bar­dzo funk­cjo­na­lna skrytka była wbu­do­wana w ścianę, więc wy­star­czyło za­sło­nić ją czym­kol­wiek, by nie była wi­do­czna dla po­stron­nych. Ro­dzice Mo­niki i Ce­za­rego trzy­mali w sej­fie do­ku­menty, pie­nią­dze i bi­żu­te­rię ro­dową. Ko­bieta sza­co­wała, że war­tość tego wszyst­kiego oscy­lo­wała w gra­ni­cach mi­liona zło­tych.

– Pu­sty – po­wie­działa ci­cho, wi­dząc uchy­lone drzwiczki i brak przed­mio­tów w skrytce.

Zimny pot ob­lał jej plecy. Tylko jedna osoba mo­gła go wy­czy­ścić – ta sama, która tak do­kład­nie wy­sprzą­tała cały dom.

Cza­rek nie znał szy­fru do sejfu, choć za­wsze da­wał do zro­zu­mie­nia, że to wielka nie­spra­wie­dli­wość. Mo­nika wie­działa, że oj­ciec ni­gdy by mu go nie udo­stęp­nił, chyba że…

Wy­bie­gła z sy­pialni ro­dzi­ców i ru­szyła pro­sto do po­koju Czarka. Wi­dok spa­ko­wa­nych wa­li­zek i pu­deł na środku po­miesz­cze­nia wcale jej nie zdzi­wił – prze­ra­ził ją. Chwy­ciła obu­rącz za poły płasz­cza, tuż pod szyją, zro­biła krok w tył i… wpa­dła na brata, który stał za nią.

– Co ty… – głos uwiązł jej w gar­dle.

– Co? Co? – Twarz Ce­za­rego przy­po­mi­nała wy­kutą w skale rzeźbę. – Masz ja­kiś pro­blem?

– Dla­czego się spa­ko­wa­łeś? – wy­szep­tała. – Gdzie są… Co zro­bi­łeś z… ro­dzi­cami?

Za­miast od­po­wie­dzieć, Cza­rek wy­cią­gnął dło­nie i zła­pał ją za szyję. W pierw­szej chwili mózg Mo­niki nie przy­jął tego do wia­do­mo­ści, więc na­wet nie chwy­ciła brata za dło­nie, tylko wciąż trzy­mała się swo­jego płasz­cza.

– Za­raz ci po­każę, co z nimi zro­bi­łem – wy­ce­dził, za­ci­ska­jąc moc­niej palce wo­kół jej szyi.

Wtedy zro­zu­miała wszystko, ale było już za późno. Była zbyt słaba, żeby z nim wal­czyć. Oka­zało się, że jest bar­dzo sil­nym, wy­spor­to­wa­nym męż­czy­zną, który bez trudu zwlókł ją na dół i po­ło­żył na ziemi.

– Wszystko po­psu­łaś – mó­wił, wciąż ją pod­du­sza­jąc, jakby spra­wiało mu to wielką przy­jem­ność.

„Bo spra­wia!” – zdała so­bie sprawę Mo­nika.

– Mia­łaś przy­je­chać wcze­śniej, żeby mnie dziś tu już nie było. Mia­łem się z tobą roz­pra­wić… sio­stro. Coś słabo ko­chasz tych swo­ich ro­dzi­ców – szy­dził. – Tyle dni nie spraw­dzi­łaś, co się z nimi stało. A taka do­bra z cie­bie có­reczka.

Przed oczami Mo­niki za­częły po­ja­wiać się mroczki. Jej prze­ra­że­nie ro­sło. Chciała żyć, ale była pewna, że brat ją za­mor­duje. Za­pra­gnęła więc jed­nego, żeby tor­tura po pro­stu się już skoń­czyła.

„Mo­głam nie przy­jeż­dżać” – po­my­ślała, za­nim stra­ciła przy­tom­ność. „Mo­głam we­zwać po­li­cję, żeby spraw­dziła dom…”

Mo­nika się ock­nęła. Za­mru­gała po­wie­kami, jakby nie do­wie­rza­jąc, że nie jest mar­twa. Le­żała na wznak i pa­trzyła w be­to­nowy su­fit z jedną słabą ża­rówką. Wie­działa, że jest w piw­nicy ich domu. Du­żej, peł­nej pa­ję­czyn piw­nicy, któ­rej tak strasz­nie się bała jako dziecko.

Spró­bo­wała ob­ró­cić się na bok. Kiedy zdo­łała to zro­bić, po­jęła, że o wsta­niu nie ma już mowy – w ogóle nie czuła nóg. Le­żała więc, ła­piąc od­dech, wal­cząc z bó­lem szyi i gar­dła.

„Może nie zła­mał mi ko­ści gny­ko­wej?” – po­my­ślała z na­dzieją. „Chyba by mnie to za­biło… Może ktoś mnie tu znaj­dzie?”

Na­słu­chi­wała od­gło­sów z góry, ale ża­den dźwięk nie do­cie­rał do piw­nicy.

Otwo­rzyła sze­rzej po­wieki i wbrew wła­snej woli uświa­do­miła so­bie wresz­cie, co wi­dzi. Łzy na­pły­nęły jej do oczu, ale nie prze­sło­niły ob­razu dwóch po­dłuż­nych wor­ków uło­żo­nych pod ścianą.

„Już śmier­dzą” – prze­szło jej przez myśl. „Jest zimno, ale już się roz­kła­dają. Mam na­dzieję, że nie cier­pieli…”

Zro­biło się cał­kiem ciemno i prze­stała czuć co­kol­wiek.I

War­szawa, trzy ty­go­dnie wcze­śniej

Więk­szość lu­dzi, któ­rzy znali Ro­berta Wi­śniew­skiego – ko­mi­sa­rza, ak­tu­al­nie pra­cu­ją­cego dla Cen­tral­nego Biura Śled­czego Po­li­cji – nie miała po­ję­cia, że tak na­prawdę miał on na imię To­mek. Gdyby zaj­rzeć mu w do­wód oso­bi­sty albo do le­gi­ty­ma­cji służ­bo­wej, można by się do­wie­dzieć, że pan ko­mi­sarz na­zywa się To­masz Ro­bert Wi­śniew­ski. Dru­giego imie­nia za­częli uży­wać jego ro­dzice jesz­cze w przed­szkolu, gdy wy­cho­waw­czyni ka­zała dzie­ciom przy­cho­dzić z wor­kami na kap­cie z wy­szy­tymi na nich ini­cja­łami. Oj­ciec Tomka, z nie­zro­zu­mia­łych wów­czas dla ma­lu­cha po­wo­dów, nie ży­czył so­bie, by ja­kie­kol­wiek rze­czy syna opa­trzone były li­te­rami „TW”.

– Już lep­sze by­łoby „WC” – stwier­dził sta­now­czo Wi­śniew­ski se­nior. – Mniej­szy wstyd.

Po­tem wszy­scy przy­wy­kli do Ro­berta i za­po­mnieli, skąd się ta za­miana wzięła.

Od czasu roz­po­czę­cia przez niego służby tylko nie­któ­rzy ko­le­dzy i prze­ło­żeni wie­dzieli, że Ro­bert jest Tom­kiem, a i sam za­in­te­re­so­wany zda­wał się o swoim pierw­szym imie­niu nie pa­mię­tać.

Tego dnia jed­nak so­bie przy­po­mniał, a to za sprawą swo­jej mał­żonki. Na­zwała go To­ma­szem przy po­ran­nej awan­tu­rze, któ­rej przy­czyna nie była dla niego zu­peł­nie ja­sna – jak zwy­kle zresztą, gdy Aneta urzą­dzała mu jazdę o po­ranku. Nie słu­chał jej wcale; w su­mie to na­wet jej nie sły­szał. Je­den z po­li­cyj­nych psy­cho­lo­gów po­wie­dział mu, że w ten spo­sób się dy­so­cjo­wał, żeby nie zwa­rio­wać.

– To taki fajny me­cha­nizm obronny – po­wie­dział z uśmie­chem, kiedy Ro­bert tra­fił do niego na se­sję po ja­kiejś strze­la­ni­nie. – Po­zwala ci nie przyj­mo­wać na klatę ca­łego kwasu, jaki się na cie­bie wy­lewa.

Ro­bert je­chał więc do pracy i za­miast my­śleć o tym, czego tym ra­zem chciała jego – bar­dzo nie­wierna swego czasu – żona, za­sta­na­wiał się, dla­czego użyła jego pierw­szego imie­nia.

„Chciała mnie ob­ra­zić bar­dziej niż zwy­kle?” – za­du­mał się, sto­jąc na świa­tłach. „Ale to bez sensu. To cał­kiem neu­tralna rzecz”.

Gdyby byli nor­mal­nym mał­żeń­stwem, za­py­tałby ją o tę kwe­stię wie­czo­rem przy ko­la­cji, ale prze­cież nie byli nor­malni pod żad­nym wzglę­dem, a za­da­nie tego py­ta­nia roz­pę­ta­łoby nie­mal na pewno ko­lejną awan­turę, trwa­jącą do pół­nocy. Dla­tego po­zo­stało mu smętne du­ma­nie, które prze­cią­gnęło się do chwili, gdy par­ko­wał auto na służ­bo­wym par­kingu i wcho­dził do bu­dynku, gdzie mie­ścił się jego od­dział Biura. Mi­nął sta­no­wi­sko ochrony, wy­jął prze­pustkę i przy­ło­żył ją do czyt­nika obok szkla­nych drzwi. Żeby wejść do po­miesz­cze­nia, w któ­rym pra­co­wał, mu­siał po­tem jesz­cze ze­ska­no­wać pa­lec – no­wość de­ner­wu­jąca do­słow­nie każ­dego.

– Po­winno być od­wrot­nie, je­śli już na­prawdę mamy mieć to po­dwójne za­bez­pie­cze­nie – obu­rzał się Mar­cin Słom­kow­ski, je­den z ko­le­gów Ro­berta. – Pa­lec na wej­ściu, a tu karta. Jak mam, kurwa, wcho­dzić na open space z kawą, je­dze­niem i jesz­cze wy­cią­gać pa­lu­cha?

– Wiem, wiem. – To­mek Ko­to­wicz, szef ich od­działu, ki­wał głową. – Zgło­si­łem to, ale po­trwa, za­nim ktoś za­twier­dzi zmianę.

Rze­czy­wi­ście – za­twier­dza­nie zmiany trwało i trwało, więc gdy Wi­śniew­ski wszedł na ko­ry­tarz, zo­ba­czył Słom­kow­skiego, który jak zwy­kle mio­tał się przy drzwiach, usi­łu­jąc do­stać się do miej­sca pracy i nie ob­lać przy tym za­war­to­ścią kubka.

– Cze­kaj, Si­sior – za­wo­łał, śpie­sząc w stronę nie­bo­raka. – Już służę po­mocą.

– Dzięki – wy­beł­ko­tał Słom­kow­ski z baj­glem w ustach.

Męż­czyźni we­szli do środka i Wi­śniew­ski już miał rzu­cić ko­men­tarz, że te za­bez­pie­cze­nia o kant dupy po­tłuc, skoro i tak mało kto wie, że w ogóle zaj­mują ten bu­dy­nek, kiedy za­uwa­żył, że przy jego biurku na krze­śle „go­ścin­nym” sie­dzi ja­kiś młody po­ste­run­kowy, ner­wowo ści­ska­jący w dło­niach fu­ra­żerkę.

– Co do… – za­czął, marsz­cząc brwi.

– A, tak! – Słom­kow­ski miał wresz­cie wolne usta. – Przy­szedł tu ja­kieś pół go­dziny temu i ko­niecz­nie chciał z tobą roz­ma­wiać.

– Ale…

– Stary się zgo­dził – uprze­dził jego pro­te­sty ko­lega. – Je­śli za­ła­twi­cie sprawę przed po­ranną od­prawą.

– I jesz­cze co? – mruk­nął Ro­bert. Nikt tu ot tak nie wcho­dził, ży­cząc so­bie roz­mowy z kim­kol­wiek. Na pewno nie ja­kiś pierw­szy lep­szy leszcz, pew­nie z Ko­mendy Sto­łecz­nej. Nieco zły, ale też za­in­try­go­wany, pod­szedł do swo­jego biurka i po­sta­wił na nim ple­cak. – O co cho­dzi? – za­czął bez ogró­dek, wy­cią­ga­jąc lap­topa i dru­gie śnia­da­nie.

Młody po­li­cjant wstał, prze­łknął ślinę i spoj­rzał na Ro­berta bła­gal­nym wzro­kiem.

– Ko­mi­sarz To­masz Wi­śniew­ski? – ode­zwał się, jakby chciał się upew­nić.

Wi­śniew­skiemu do­słow­nie włos zje­żył się na gło­wie. „Co jest?! Ja­kiś spi­sek z moją wiedźmą?” – po­my­ślał i od­po­wie­dział odro­binę nie­uprzej­mie:

– A kto pyta?

– Po­ste­run­kowy Ka­łuża. Je­stem z… Przy­cho­dzę… To zna­czy… Ktoś umarł – stwier­dził w końcu sta­now­czo i nieco się roz­luź­nił. – Tak, zmarła ko­bieta i po­trzebne jest śledz­two.

– Że co?! A co ja mam z tym wspól­nego? To nie wy­dział za­bójstw. Jaja so­bie ro­bisz? – Ro­bert ro­zej­rzał się wo­koło, by spraw­dzić, czy jego ko­le­dzy przy­pad­kiem nie mają cze­goś wspól­nego z tą nie­do­rzeczną sy­tu­acją.

– Tak, wiem. Ja wszystko ro­zu­miem, ale po­trzebne są środki… To zna­czy ktoś, kto się tym do­brze zaj­mie.

– Ja pier­dolę! Go­ściu, mów z sen­sem albo cię stąd wy­rzucę.

– Pra­co­wał pan kie­dyś z ko­mi­sa­rzem Paw­łow­skim ze Sto­łecz­nej, prawda?

– I co z tego? On już na­wet nie jest w służ­bie – za­uwa­żył Ro­bert, ma­jąc na my­śli to, że ko­mi­sarz Paw­łow­ski od nie­mal pię­ciu lat od­sia­dy­wał dłu­go­letni wy­rok za de­frau­da­cję du­żej sumy pie­nię­dzy na­le­żą­cych do Skarbu Pań­stwa.

– Tak, prze­bywa w… To zna­czy, ekhm… – za­wa­hał się po­ste­run­kowy, nie chcąc po­wie­dzieć wprost, co działo się z daw­nym ko­legą z pracy Wi­śniew­skiego. – Cho­dzi o to, że to mój wu­jek, i ja z nim roz­ma­wia­łem o tej śmierci, i on mi po­wie­dział, że u nas w Sto­łecz­nej wszy­scy będą to te­raz mieli w du­pie. Tę śmierć, zna­czy się. I że po­wi­nie­nem pójść do ko­goś, kto mi na­prawdę po­może.

– A wy­dział za­bójstw się do tego nie na­daje, tak? Albo ja­kiś inny. – Ro­bert, choć na­dal nieco zi­ry­to­wany, uspo­koił się na tyle, że usiadł przy biurku i wy­jął ku­bek z szu­flady. – Wy­dział za­bójstw nie umie na­prawdę roz­wią­zać sprawy czy­jejś śmierci?

– Hmm, no nie. Nie tej śmierci – od­parł po­ste­run­kowy za­ska­ku­jąco pew­nym to­nem.

– O matko! – Wi­śniew­ski po­tarł brwi, wzdy­cha­jąc. – Nic z tego nie ro­zu­miem, a w do­datku je­stem przed pierw­szą kawą. A do­bra! – Zła­pał ku­bek i pod­niósł się z fo­tela. – Za­pra­szam do kuchni, tam mi o wszyst­kim opo­wiesz.

Wy­cho­dząc, zer­k­nął w stronę prze­szklo­nego po­koju swo­jego szefa, in­spek­tora Tomka Ko­to­wi­cza, który sie­dział przy biurku z no­sem w pa­pie­rach i nie wy­da­wał się wcale za­in­te­re­so­wany sy­tu­acją swo­jego pod­wład­nego, mimo że była ona co naj­mniej dziwna.

„Może to na­prawdę ja­kiś prank? Może wszy­scy się zmó­wili dziś, żeby od rana te­sto­wać moją cier­pli­wość?” – my­ślał, zmie­rza­jąc ko­ry­ta­rzem do po­koju so­cjal­nego.

– Je­śli chcesz kawy, młody, mu­sisz so­bie sam zro­bić – za­zna­czył, gdy zna­leźli się na miej­scu. – Ja­koś nie je­stem w na­stroju, żeby ob­słu­gi­wać dziś młod­szych stop­niem.

– A, nie, nie trzeba. – Po­li­cjant się uśmiech­nął. – Na­wet bym nie śmiał pro­sić… Poza tym już pi­łem. Ee… kawę, zna­czy się.

– Ja­sne – mruk­nął Ro­bert, na­le­wa­jąc wody do po­jem­nika eks­presu. – To mó­wisz, że stary Pawło jest twoim wuj­kiem i cię do mnie wy­słał?

– Mhm. – Po­ki­wał głową. – By­łem u niego… na wi­dze­niu. I tak mi wła­śnie po­wie­dział.

Wi­śniew­ski spoj­rzał na niego znad ra­mie­nia, prze­ry­wa­jąc czyn­no­ści przy eks­pre­sie.

– Pawło wy­słał cie­bie do mnie? Se­rio?! Że niby ja miał­bym zro­bić coś le­piej niż lu­dzie ze Sto­łecz­nej?

– Tak. – Ka­łuża prze­łknął ślinę. – Stwier­dził, że nie do­strze­gał pana po­ten­cjału, ale te­raz wie, że to pan za­ła­twi tę sprawę jak trzeba.

– Nooo, tego jesz­cze nie grali. – Ro­bert krę­cił głową z nie­do­wie­rza­niem. Na­lał so­bie kawy i za­czął ener­gicz­nie mie­szać ły­żeczką w kubku, choć na­wet nie wsy­pał do niego cu­kru. – Ja­kieś jaja, jak słowo daję.

– Co pan mó­wił?

– Sia­daj, synku. – Ro­bert wska­zał na krze­sełko obok nie­du­żego sto­lika pod ścianą. – To ci opo­wiem. Wiesz, jak mó­wili na mnie w Sto­łecz­nej?

Młody czło­wiek po­krę­cił głową, ale Wi­śniew­ski wy­czuł w tym ru­chu fałsz.

– La­luś. Albo ciota. Albo pan-ładna-buźka. Nikt, pod­kre­ślam: nikt, nie trak­to­wał mnie po­waż­nie. A już na pewno nie Pawło. Więc ga­daj mi za­raz, o co tu, kurwa, cho­dzi tak na­prawdę, albo wy­pier­da­laj z mo­jego biura i za­po­mnij, że tu by­łeś.

Po­ste­run­kowy za­mru­gał po­wie­kami.

– Jest, jak mó­wię – od­parł ci­cho. – Umarła ko­bieta i nikt się tym nie przej­muje, bo jest pan­de­mia.

W tym mo­men­cie Wi­śniew­ski po­czuł, że ta opo­wieść nie idzie w do­brą stronę i że nie chce słu­chać jej da­lej. Nic jed­nak nie po­wie­dział, tylko pod­niósł ku­bek do ust, jakby chciał sam je so­bie za­mknąć.

– Ża­den ze mnie śled­czy – cią­gnął Ka­łuża – ale my­ślę, że tej śmierci dało się unik­nąć, że ktoś za­wiódł… za­nie­dbał obo­wiązki. Le­ka­rze. Le­karka. Sys­tem… Sły­sza­łem o wielu po­dob­nych przy­pad­kach. Krążą plotki, pełno tego w in­ter­ne­cie. Ktoś wy­ki­to­wał w ka­retce, która stała w ko­lejce do szpi­tala, bo dla per­so­nelu naj­waż­niej­sze były te­sty na ko­wida. I nikt z tym nic nie robi.

– To dla­czego tym ra­zem ma być ina­czej? – za­py­tał Ro­bert, od­sta­wia­jąc kawę na blat. – Co ta­kiego jest w tej spra­wie?

– Mogą być do­wody – od­po­wie­dział po­li­cjant nieco har­dym to­nem. – Twarde do­wody na winę per­so­nelu.

„Jakby w tych in­nych sy­tu­acjach nie było” – po­my­ślał po­nuro Wi­śniew­ski.

– Matka… – za­czął po­ste­run­kowy, ale prze­rwał na­gle. Po­chy­lił się i oparł łok­cie na ko­la­nach. – Matka tej ko­biety nie daje nam spo­koju. To zna­joma jed­nego z po­li­cjan­tów i cią­gle do niego przy­cho­dzi, wy­staje przed ko­mendą, dzwoni, wy­syła wia­do­mo­ści… W końcu ten po­li­cjant przy­szedł do nas i po­pro­sił, że­by­śmy z nią po­ga­dali, spi­sali ze­zna­nia i dali jej do zro­zu­mie­nia, że ktoś się tym in­te­re­suje. Li­czył na to, że może wtedy so­bie pój­dzie. Pa­dło na mnie, bo je­stem naj­młod­szy. Nikt się nie chciał tym zaj­mo­wać. No to po­ga­da­łem, wy­słu­cha­łem, by­łem u pa­to­loga…

– Słu­cham?! – prze­rwał mu Wi­śniew­ski. – Zro­bili au­top­sję?

– A skąd! – od­parł zbul­wer­so­wany Ka­łuża. – Matka nie po­zwo­liła jej po­cho­wać, ale nikt nie chciał ro­bić sek­cji, więc po­sze­dłem za­py­tać, czy by się nie dało…

– Łał! – mruk­nął Ro­bert. – Mu­siała być na­prawdę prze­ko­nu­jąca.

Młody po­li­cjant spoj­rzał na niego z wy­raźną dez­apro­batą.

– Tu nie cho­dzi o to, czy była prze­ko­nu­jąca, ale o to, że zmarła jej je­dyna córka, która mo­gła jesz­cze żyć.

– Tego nie wiesz. – Wi­śniew­ski za­ci­snął szczęki, czu­jąc, że ma dość tej roz­mowy.

– No wła­śnie! Trzeba to spraw­dzić. U nas na­prawdę wszy­scy mają to w du­pie, dla­tego po­je­cha­łem do wuja, żeby coś po­ra­dził. Po­wie­dział, że tylko wasz wy­dział bę­dzie w sta­nie co­kol­wiek zdzia­łać…

– Dla­czego? Bo je­ste­śmy dziw­kami Brze­ziń­skiego? Tak o nas mó­wią, prawda?

Ro­mu­ald Brze­ziń­ski, były ko­mu­ni­styczny agent służb, a w wol­nej Pol­sce pre­mier, wy­dzie­lił ich nie­wielką ko­mórkę z CBŚP i kie­ro­wał nią, nie­ofi­cjal­nie, na­wet po przej­ściu na eme­ry­turę. Z tego po­wodu więk­szość po­li­cyj­nego śro­do­wi­ska pa­trzyła na nich krzywo, nie szczę­dząc im nie­przy­jem­nych epi­te­tów, wy­ra­ża­nych na­wet w bez­po­śred­nich kon­tak­tach.

– Nie ma zna­cze­nia, jak mó­wią. Ważne, że ma­cie moż­li­wo­ści. A pan… Wu­jek po­wie­dział, że pan bę­dzie miał dość serca, żeby się tym za­jąć, ale wi­dzę, że chyba się my­lił. – Po­li­cjant za­ci­snął usta w cienką kre­skę. Jesz­cze moc­niej chwy­cił swoją fu­ra­żerkę i wstał z krze­sła, pro­stu­jąc się, niby do po­stawy na bacz­ność. – Po­jadę już.

– Mhm… – mruk­nął Ro­bert, nieco za­sko­czony.

– Tak czy ina­czej, dzięki za po­świę­cony cenny czas. I… smacz­nej kawy. – Ka­łuża ru­szył w stronę wyj­ścia, nie cze­ka­jąc na od­po­wiedź.

– Cze­kaj! – Wi­śniew­ski po­de­rwał się i wy­szedł za nim na ko­ry­tarz. – Ktoś musi ci otwo­rzyć…

– Nie trzeba. Mój ko­lega sie­dzi na ochro­nie – od­parł, na­wet nie od­wra­ca­jąc się w stronę Ro­berta.

– Ja je­bię – wy­mam­ro­tał ko­mi­sarz, idąc po ku­bek. – A na­wet nie ma dzie­wią­tej.

Od­prawa trwała bar­dzo krótko. Lu­dzi do pracy było mało, a i sa­mej pracy też nie za wiele.

Po spo­tka­niu Wi­śniew­ski po­drep­tał za sze­fem do jego prze­szklo­nego ga­bi­netu, zwa­nego akwa­rium.

– No? – Ko­to­wicz usiadł przy biurku, ob­da­ro­wu­jąc Wi­śniew­skiego prze­lot­nym, lekko zi­ry­to­wa­nym spoj­rze­niem.

– Cho­dzi o tego po­li­cjanta…

– Zaj­miesz się tym – stwier­dził in­spek­tor.

– Yyy… – za­cu­kał się Ro­bert, gdy do­tarło do niego, że nie usły­szał tam py­ta­nia. – Ale jak to?

– Tak to. Ru­szysz dup­sko zza biurka i po­je­dziesz w tak zwany te­ren, żeby się przyj­rzeć tej spra­wie.

– A wiesz w ogóle, o co w niej cho­dzi?

– Nie – od­parł Ko­to­wicz, jakby roz­ba­wiony. – Nie ob­cho­dzi mnie to. Nie ma two­jego part­nera, wszyst­kie wa­sze sprawy są na ta­kim eta­pie, że mogą się nimi za­jąć na­sze dwa żół­to­dzioby, a ty, jako je­den z nie­licz­nych, ja­kimś cu­dem nie ła­piesz tego chiń­skiego świń­stwa i cho­dzisz zdrowy jak koń. Zba­daj ten przy­pa­dek jak ra­sowy śled­czy, do­wiedz się wszyst­kiego, jakby cho­dziło o twoją wła­sną ro­dzinę, a po­tem przyjdź i zdaj mi re­la­cję. Zro­zu­miano?

– Tak – burk­nął Ro­bert, choć bar­dzo chciał się da­lej kłó­cić. Och, jak bar­dzo tego po­ranka chciał w końcu ko­muś wy­gar­nąć. – Pra­cuję w te­re­nie. Nie wiem, po co ten przy­tyk.

– Ja też nie. – Ko­to­wicz wzru­szył ra­mio­nami, od­chy­lił się w fo­telu i za­czął bu­jać ryt­micz­nie w przód i w tył. – Tak mi się wy­rwało. Zbie­raj ma­na­tki i zaj­mij się te­ma­tem.

Wi­śniew­ski ski­nął głową i ru­szył w stronę wyj­ścia, ale w drzwiach ob­ró­cił się na pię­cie i spoj­rzał na szefa.

– Ale wiesz, że tu cho­dzi o służbę zdro­wia?

– Mhm. Tak mi się obiło o uszy i dla­tego uwa­żam, że się na­da­jesz. To za­da­nie tylko dla twar­dzieli.II

Przed dzie­siątą ruch na war­szaw­skich uli­cach był już mniej­szy, więc Ro­bert do­tarł na Plac Ban­kowy cał­kiem szybko. Nie po­je­chał jed­nak pod miesz­czący się w Pa­łacu Mo­stow­skich gmach Ko­mendy Sto­łecz­nej Po­li­cji, ale skrę­cił w lewo w Aleję So­li­dar­no­ści, gdzie mie­ściło się biuro de­tek­ty­wi­styczne jego by­łego ko­legi z CBŚP, Łu­ka­sza Mey­era. Los spra­wił, że ni­gdy nie pra­co­wali w jed­nym wy­dziale – gdy Łu­kasz zmie­niał kie­ru­nek swo­jej ka­riery, Ro­bert miał do­piero do­łą­czyć do tej grupy funk­cjo­na­riu­szy – znali się jed­nak do­brze. Po­łą­czyła ich sprawa po­rwa­nia żony Mey­era, a po­tem ko­lejne, nie­mniej dra­ma­tyczne zda­rze­nia. Gdy Aneta Wi­śniew­ska ro­dziła ich syna, Bartka, Ju­styna Meyer była w ciąży z dru­gim dziec­kiem, więc za­częli dość czę­sto spo­ty­kać się to­wa­rzy­sko i wy­mie­niać do­świad­cze­niami ro­dzi­ciel­skimi. Ro­bert ce­nił Łu­ka­sza za to, że ten ni­gdy nie trak­to­wał go z góry albo z iry­tu­ją­cym po­bła­ża­niem, jak ro­biło to wielu jego ko­le­gów z po­li­cji. Łu­kasz dla wszyst­kich był w po­rządku i do każ­dego pod­cho­dził z sza­cun­kiem, dla­tego lu­dzie do niego lgnęli. Co in­nego Ju­styna, o któ­rej mó­wiono, że jest wiedźmą za­glą­da­jącą w ludz­kie du­sze bez po­zwo­le­nia. Wi­śniew­ski nieco się jej bał, głów­nie z po­wodu jej bar­dzo bli­skiej współ­pracy z by­łym pre­mie­rem Brze­ziń­skim i taj­nymi służ­bami, do któ­rej zresztą ni­gdy się ofi­cjal­nie nie przy­zna­wała, pra­cu­jąc na co dzień jako wi­ce­pre­zes wiel­kiej kor­po­ra­cji. Ro­bert sza­no­wał ją na­to­miast za jedną rzecz. Od razu po­znała się na jego Ane­cie i ni­gdy nie kryła, co o niej my­śli – nie przed Ro­ber­tem.

– Weź ty kop­nij w dupę tego masz­ka­rona – po­wie­działa mu, kiedy spo­tkali się na chrzci­nach Bartka. – Łap dzie­ciaka i spier­da­laj.

– Co? – Ro­bert za­śmiał się ner­wowo. Aneta nie była brzydka, nie ze­wnętrz­nie, ale on do­brze wie­dział, że Ju­sty­nie cho­dziło o coś in­nego.

– Prze­cież to cho­dząca tok­syna – od­parła, jakby to było oczy­wi­ste. – Po co z nią je­steś? Dla ja­kiejś po­kuty?

– E… Nie jest taka zła.

– A-ha! – Ju­styna spoj­rzała na niego jak na idiotę. – A więc jed­nak sa­mo­udrę­cze­nie.

Nikt z jego zna­jo­mych ani na­wet z ro­dziny nie zdo­był się na taką szcze­rość. Aneta była piękną ko­bietą, Ro­bert zaś bar­dzo przy­stoj­nym męż­czy­zną. Gdy brali ślub, wy­da­wało się, że to bajka, która ni­gdy się nie skoń­czy. Ona w zja­wi­sko­wej sukni, on w ga­lo­wym mun­du­rze; ko­ściół przy Kra­kow­skim Przed­mie­ściu, ta­buny wy­stro­jo­nych go­ści, szpa­ler po­li­cjan­tów z sza­blami przed wej­ściem, wy­stawne przy­ję­cie i po­dróż po­ślubna do Du­baju – czy na tym ob­razku mo­gła po­ja­wić się ja­kaś rysa?

– Aneta – szep­nął sam so­bie Ro­bert, szu­ka­jąc miej­sca do za­par­ko­wa­nia. – Moja zdzi­ro­wata, ję­dzo­wata i głu­pia żona.

Był zły i da­wał upust gnie­wowi, co nie­czę­sto mu się zda­rzało. Na­wet po tym, jak się do­wie­dział o jej zdra­dzie, po­padł w ro­dzaj ka­ta­to­nii, która za­stą­piła – na­tu­ralną w ta­kiej sy­tu­acji – wście­kłość. Po­tem była ak­cja z pa­nią żan­darm, która po­wie­działa Ane­cie, że ma z nim ro­mans, bo pew­nie li­czyła na to, że taka wia­do­mość roz­bije jego mał­żeń­stwo, lecz za­miast tego spra­wiła, że nie­wierna żona wró­ciła na­tych­miast w jego ob­ję­cia i w rów­nie eks­pre­so­wym tem­pie dała się za­płod­nić. Wy­da­wało się mu, że Bar­tek był po­wo­dem, dla któ­rego jej nie zo­sta­wił ani na­wet o tym nie po­my­ślał; tego dnia przy­szło mu jed­nak do głowy, że cho­dziło o coś in­nego i że być może…

– Je­stem miękką fają – po­wie­dział znów do sie­bie, ga­piąc się bez­myśl­nie w lu­sterko wsteczne. – Miękką fają bez wła­snego zda­nia, któ­rej można wci­snąć każdy kit, jak choćby tę sprawę.

Zro­biło się mu nie­do­brze na myśl, że Pawło wska­zał wła­śnie jego jako czło­wieka, który zaj­mie się czymś, czego nie chce nikt inny, bo stary po­li­cjant wie­dział, że w głębi du­szy Wi­śniew­ski ma słabą wolę. „Czy tak wła­śnie lu­dzie mnie po­strze­gają? Jako za­pchaj­dziurę, która ni­czemu się nie sprze­ciwi?” – za­sta­na­wiał się Ro­bert. Miał ochotę znów od­pa­lić sil­nik i wró­cić do domu, żeby w ten spo­sób za­ma­ni­fe­sto­wać swoją nie­za­leż­ność, ale wes­tchnął tylko i wy­siadł z auta.

Wdra­pał się na dru­gie pię­tro ka­mie­nicy i wszedł do biura, w któ­rym nikt nie zwró­cił na niego uwagi. Ko­legę zna­lazł w końcu w jed­nym z licz­nych po­miesz­czeń, wy­pcha­nych po su­fit tecz­kami na do­ku­menty.

– Mógł­byś wresz­cie za­trud­nić ja­kąś re­cep­cjo­nistkę – po­wie­dział z uda­wa­nym wy­rzu­tem do Łu­ka­sza roz­pra­wia­ją­cego o czymś ze swoim part­ne­rem, Mir­kiem. – Ktoś kie­dyś wej­dzie i was ukrad­nie.

– A! To ty! – ucie­szył się Meyer. – Co za nie­spo­dzianka! Mi­rek, pa­mię­tasz Wi­śnię?

– No pew­nie – od­parł męż­czy­zna, po­pra­wia­jąc oku­lary. – Pa­mię­tam wszyst­kich two­ich faj­nych ko­le­gów.

Wi­śniew­ski ro­ze­śmiał się i po­krę­cił głową.

– Ni­gdy nie wiem, który z was ma lep­szą ściemę.

– Nikt nie ściem­nia. – Łu­kasz też się za­śmiał i wy­cią­gnął dłoń na po­wi­ta­nie. – Je­ste­śmy szcze­rzy do bólu, a ty je­steś fajny chłop. Chodź! – De­tek­tyw ob­jął go umię­śnio­nym ra­mie­niem i po­pro­wa­dził w stronę ko­ry­ta­rza. – Na­pi­jemy się kawki.

– Już pi­łem.

– Ale na­sza jest lep­sza – od­parł bez za­sta­no­wie­nia Meyer. – I mamy pą­czu­sie, a przy pą­czu­siach naj­le­piej się opo­wiada o tym, z czym się przy­szło do świa­to­wej sławy de­tek­tywa, Łu­ka­sza Mey­era.

– I Mi­ro­sława Lu­bic­kiego – krzyk­nął z po­koju Mi­rek, naj­wy­raź­niej ob­da­rzony do­sko­na­łym słu­chem.

– Tak, i do tego zgreda.

– To też sły­sza­łem.

– Jezu! – jęk­nął Łu­kasz, uda­jąc iry­ta­cję. – Wchodź, Wi­sienko. Za­mknę drzwi i so­bie na spo­koj­nie po­roz­ma­wiamy. Na­pijmy się kawy, zjedzmy i opo­wiedz, co cię do nas spro­wa­dza.

– A jak my­ślisz? – wes­tchnął Wi­śniew­ski. – Ro­bota.

– Aha! Czyli jed­nak. Chcesz do nas do­łą­czyć.

– No nie! – za­pro­te­sto­wał ko­mi­sarz, za­raz się jed­nak za­wa­hał, czym wy­wo­łał szer­szy uśmiech na twa­rzy Mey­era. – Nie, na pewno… Tylko cza­sami mam taki dzień jak dziś.

– Czyli? – Meyer uniósł brwi i pod­szedł do eks­presu, który stał w jego ga­bi­ne­cie.

Ro­bert w paru zda­niach stre­ścił wy­da­rze­nia po­ranka, w tym cza­sie po­ja­wiły się przed nim świeża kawa i pą­czek na ma­łym ta­le­rzyku.

– Sło­dzisz? – za­py­tał Łu­kasz. – Te­raz wszy­scy za­czy­nają dbać o li­nię, prze­cho­dzą na ja­kieś dziwne diety…

– Sło­dzę – prze­rwał mu Wi­śniew­ski.

– Su­per! – Meyer pod­su­nął mu cu­kier­nicę i klap­nął na swoim fo­telu. – Więc… dla­czego ta hi­sto­ria skło­niła cię do przy­jazdu do nas? Chcesz nas pro­sić o po­moc czy coś?

– Nie. Po pro­stu nie chcia­łem jesz­cze je­chać do Sto­łecz­nej. Od­su­wam w cza­sie ten przy­kry mo­ment.

Łu­kasz wy­buchł śmie­chem.

– Szcze­rość za­wsze w ce­nie – po­wie­dział, ki­wa­jąc pal­cem. – A na po­waż­nie. Je­śli na­prawdę po­trze­bo­wał­byś po­mocy, ude­rzaj do nas. W Sto­łecz­nej był kie­dyś ten… Jak mu tam? Pol­ski Sher­lock na niego mó­wili. Zgi­nął parę lat temu pod­czas sprawy…

– Ro­land – mruk­nął Ro­bert znad fi­li­żanki.

– Wła­śnie! Ro­land… eee… Steb­nicki. Wielka strata dla po­li­cji, zwłasz­cza że był cy­wi­lem, któ­remu po­zwa­lali się pa­no­szyć po ko­ry­ta­rzach.

– Mó­wisz to na se­rio? Czy drwisz?

– Pół na pół – od­parł Łu­kasz, wsu­wa­jąc pączka do ust. – Wy­niki kry­mi­nal­nym tro­szeczkę się po­gor­szyły, więc ów­cze­sna pani sze­fowa ścią­gnęła z pro­win­cji ta­kiego faj­nego chło­paczka, który miał po­pra­wić sta­ty­styki… Syl­we­ster, o ile do­brze pa­mię­tam. Syl­we­ster Gu­zik! Wła­śnie.

– A wspo­mi­nasz o nim, bo…?

– Bo Ju­styna z nim współ­pra­co­wała przy ja­kiejś oka­zji, a może i dwóch… Ona i jej sza­lona ekipa, wiesz kogo. I, po­wiem ci, chłop jest do­bry, a przede wszyst­kim bar­dzo fajny w bez­po­śred­nim kon­tak­cie. Nie wiem, gdzie te­raz się po­dziewa, ale moja żona na­dal cza­sem go prosi o różne przy­sługi, więc w ra­zie czego pew­nie i tym ra­zem po­może.

– Nie wy­daje mi się, by to było ko­nie­czne – po­wie­dział Ro­bert smęt­nym gło­sem.

– Czemu? Li­czysz na szyb­kie roz­wią­za­nie sprawy?

– Nie ma żad­nej sprawy. Jest pew­nie za­nie­dba­nie le­kar­skie, ja­kich wiele. Albo dziew­czyna zmarła, bo ktoś znów za bar­dzo prze­strze­gał pro­ce­dur pan­de­micz­nych.

– Noo… – Łu­kasz po­ki­wał głową. – Ta­kich hi­sto­rii mamy u sie­bie te­raz bar­dzo dużo i nie wy­gląda na to, by dało się coś zro­bić w przy­padku więk­szo­ści z nich.

– Sam wi­dzisz…

– Ale! Może to wła­śnie ta jedna śmierć, która prze­leje czarę go­ry­czy.

Ro­bert zer­k­nął na ko­legę, a po chwili znów od­wró­cił wzrok.

– Co się dzieje? – Łu­kasz spra­wiał wra­że­nie za­nie­po­ko­jo­nego.

– Nie, nic… Nie mam ostat­nio naj­lep­szego okresu w ży­ciu. Za­czą­łem po­da­wać w wąt­pli­wość wszystko, co ro­bię i do czego do­sze­dłem. Je­śli rze­czy­wi­ście do cze­goś do­sze­dłem…

– Ro­zu­miem.

– Mam ta­kie… – Ro­bert po­tarł brwi pal­cami i się skrzy­wił. – Sie­dzi we mnie po­czu­cie, że cał­ko­wi­cie stra­ci­łem kon­trolę nad tym, co się ze mną dzieje. W ża­den spo­sób nie po­tra­fię zna­leźć cze­goś, co by mnie pod­no­siło na du­chu.

– A Bar­tek?

– No tak. – Po­ki­wał głową. – Tylko on mi zo­stał. Ale im jest więk­szy, tym wię­cej też wi­dzi tego, co dzieje się mię­dzy mną a Anetą. Boję się, że to go skrzywi, a ja nie będę mógł nic zro­bić.

– Ja oso­bi­ście je­stem o cie­bie spo­kojny – od­parł Łu­kasz, uśmie­cha­jąc się. – A kry­zysy są po to, by do­ko­ny­wać prze­war­to­ścio­wań w ży­ciu. Ozna­czają, że coś się bar­dzo zmie­nia.

– Za­czą­łeś czy­tać psy­cho­lo­giczne gówna?

– Nie! – za­pro­te­sto­wał Meyer ze śmie­chem. – Mó­wię z wła­snego po­dwórka. Dziś je­stem in­nym fa­ce­tem niż kilka lat temu, ale zmiana mnie także mocno bo­lała.

– Nie wy­da­jesz się kimś, kogo coś boli.

– Oj, zdzi­wił­byś się. Wra­ca­jąc do two­jej sprawy-nie-sprawy… Słu­chaj, przejdę się z tobą do Sto­łecz­nej. Za­wo­łasz tego, jak mu tam, Ka­łużę, i po­ga­damy so­bie chwilę, do­bra?

– Czemu miał­byś to ro­bić?

– Z cie­ka­wo­ści. – Łu­kasz wzru­szył ra­mio­nami. – Skoro Pawło cie­bie na­ma­ścił, to hi­sto­ria już jest dla mnie in­te­re­su­jąca.

– Zna­łeś go?

– Mhm. Nie za do­brze, ale spo­tka­li­śmy się kilka razy na grun­cie za­wo­do­wym i nie było to dla mnie miłe do­świad­cze­nie. Po­wiedzmy też, że Pawło to po­stać le­gen­darna swego czasu w fa­bryce. Chęt­nie zo­ba­czę, jak ra­dzi so­bie jego krew­niak.

– To może… – za­my­ślił się Ro­bert, wbi­ja­jąc wzrok w ekran ko­mórki – …może za­dzwo­nię po niego, żeby przy­szedł tu­taj. Je­śli nie masz nic prze­ciwko. – Spoj­rzał na Mey­era py­ta­jąco.

– A czemu miał­bym mieć? Niech przy­cho­dzi, je­śli na­prawdę mu tak za­leży.

Mu­sieli tro­chę po­cze­kać na Ka­łużę, który był poza ko­mendą. Chło­pak chęt­nie przy­stał na przy­jazd do biura Łu­ka­sza, choć przy­znał, że woli za­cho­wać to w ta­jem­nicy – przed ko­le­gami i zwłasz­cza prze­ło­żo­nymi.

– Nie je­ste­ście u nas spe­cjal­nie lu­biani – po­wie­dział przez te­le­fon, ści­sza­jąc głos. – Ani pan, ani Meyer. Ale po­sta­ram się być za pół go­dziny.

Ro­bert sie­dział przez chwilę sam w ga­bi­ne­cie Łu­ka­sza, ki­wa­jąc się smęt­nie na fo­telu ob­ro­to­wym, za­pa­trzony w nie­cie­kawy wi­dok za oknem. Meyer po­szedł za­ła­twić ja­kie­goś klienta w po­koju obok, ale szybko wró­cił i od razu za­pro­po­no­wał her­batę.

– Chyba że wo­lisz drugą kawę? – spy­tał.

– Trze­cią. – Ro­bert uśmiech­nął się i po­krę­cił głową. – Nie, dzięki. Her­bata jest w po­rządku.

– No to okej. – Łu­kasz spraw­dził, czy w czaj­niku jest woda.

– Wszy­scy ma­cie tu wła­sne eks­presy i czaj­niki z ca­łym wy­po­sa­że­niem?

– Nie, tylko sze­fo­stwo, czyli Mi­ruś i ja. Mło­dzież i reszta per­so­nelu mu­szą za­do­wo­lić się tym, co ofe­ru­jemy w tak zwa­nym po­miesz­cze­niu so­cjal­nym. Jak za­uwa­ży­łeś, nie za­trud­niamy asy­stentki czy se­kre­tarki, więc nie ma komu ro­bić kawki dla go­ści; ta­kie roz­wią­za­nie wy­dało się lep­sze.

– Ja­sne – rzu­cił z uda­wa­nym obu­rze­niem Wi­śniew­ski. – Po pro­stu sami się ra­czy­cie do woli i nikt wam nie zli­cza, ile razy po­szli­ście do so­cjal­nego.

– Cii! – Łu­kasz przy­ło­żył pa­lec do ust. – To ta­jem­nica.

– W biu­rze de­tek­ty­wi­stycz­nym? – Ro­bert się ro­ze­śmiał.

– Fakt. – Łu­kasz par­sk­nął i po­dał ku­bek go­ściowi. – Czyli że nie lu­bią nas tam, w Pa­łacu, tak?

– Jak­byś na­prawdę się dzi­wił. Wła­ści­wie o tym też chcia­łem po­ga­dać. – Ro­bert po­tarł brwi pal­cami. – Jak się miewa Brze­ziń­ski?

– Se­rio? Ty mnie py­tasz, co u two­jego szefa?

– Moim sze­fem jest Kot, który nie ra­czy nas in­for­mo­wać o ewen­tu­al­nych… no, wiesz, pro­ble­mach.

– Nie ma żad­nego pro­blemu – od­parł już po­waż­nie, opie­ra­jąc łok­cie o blat. – Brze­ziń­ski roz­pu­ścił plotkę, że umiera na ko­wida, bo pew­nie do tej in­for­ma­cji pi­jesz. Był chory, ale bez spe­cjal­nych fa­jer­wer­ków. Ju­styna cha­dzała do niego na ich tajne spo­tka­nia i na­wet się nie za­ra­ziła.

– To po co ta plotka?

– Żeby kon­tro­lo­wać chaos. Żeby wzbu­dzać nie­po­kój u prze­ciw­nika. Dzięki temu można spo­koj­nie da­lej so­bie dzia­łać.

– I jak mu idzie to dzia­ła­nie, co? Sły­sza­łem, że chcą nas za­mknąć, żeby się na nim ze­mścić. Był u nas na­wet ja­kiś oszo­łom z Głów­nej, który krzy­czał, że nie po­zwoli na upra­wia­nie pry­wat­nych fol­war­ków w pań­stwo­wej po­li­cji.

Łu­kasz przy­mknął oczy i po­trzą­snął lekko głową.

– Nie będę tego na­wet ko­men­to­wał. Do­brze wiesz, że pry­watne fol­warki są, były i będą, tak jak dzieje się to w in­nych służ­bach i re­sor­tach. Zmie­niają się cza­sem za­rządcy, jak lud wy­bie­rze ko­goś in­nego.

– Czyli jed­nak sko­men­to­wa­łeś – mruk­nął Ro­bert, po czym siorb­nął ci­cho go­rą­cej her­baty.

– Mar­twisz się? – za­py­tał Meyer, opie­ra­jąc brodę na dłoni. – O swoją pracę i przy­szłość?

– Nie… Tro­chę… To zna­czy nie wiem. Ogól­nie jest tak, że wszystko za­je­bi­ście się po­zmie­niało i dziś nie je­steś pe­wien ju­tra…

– A wiesz, że Ju­styna mówi, że bę­dzie tylko go­rzej? – prze­rwał mu Łu­kasz.

– Coś Brze­ziń­ski wspo­mi­nał? – Ro­bert wy­pro­sto­wał się gwał­tow­nie w fo­telu.

– Nie – za­śmiał się ci­cho Meyer. – Mó­wiła o tym ogól­nie. Cza­sami coś bre­dzi o ja­kiejś en­tro­pii, o tym, że po­rzą­dek się bu­rzy, bo musi, a my zbyt wolno się przy­sto­so­wu­jemy. Na­bija się z ana­li­ty­ków, któ­rzy pró­bują prze­wi­dy­wać przy­szłość, ba­zu­jąc na da­nych z prze­szło­ści… Eh, taka tro­chę wróżka się z niej zro­biła.

– Ale czemu? Co ją na­tchnęło?

– Może dzieci? – wes­tchnął Łu­kasz. – A może zbyt długa współ­praca z ludźmi ze służb? Nie wiem. Zmie­rzam do tego, że wiele osób wi­dzi te zmiany, które cię nie­po­koją, i nie­któ­rzy so­bie z nimi nie bar­dzo ra­dzą. Za­uwa­żamy to na­wet po na­szych klien­tach.

– Jak to?

– Wiesz, przy­cho­dzą tu z róż­nymi pro­ble­mami, ufają nam w mniej­szym lub więk­szym stop­niu, więc się zwie­rzają, także z tego, co ich prze­raża w kon­tek­ście bie­żą­cych wy­da­rzeń.

– No tak… – Ro­bert znów po­padł w krótką za­dumę, z któ­rej wy­rwała go ja­kaś myśl. – A co u was? Dawno się nie spo­ty­ka­li­śmy, nie wiem, jak so­bie ra­dzi­cie… tak ogól­nie.

– Do­brze. – Łu­kasz po­ki­wał głową i splótł dło­nie na brzu­chu. – Wszystko w po­rządku, poza fak­tem, że wy­cho­wuję nie swoje dziecko.

Wi­śniew­ski opluł się her­batą, któ­rej je­den spory chlust spadł mu na spodnie.

– Że, kurwa, co? – wy­du­sił, wy­cie­ra­jąc w pa­nice dżinsy. – Ale które dziecko? Ju­styna ci rogi przy­pra­wiła czy co?

– A nie, to by­łoby zbyt pro­ste. – Łu­kasz od­chy­lił głowę i za­czął bu­jać się w fo­telu. – Nie, nie! Dzieci są moje, Ma­rika i Szcze­pan… W sen­sie ge­ne­tycz­nym, bo poza tym mój syn tak na­prawdę jest dziec­kiem Kro­ko­dyla.

– Hę… – Ro­bert zro­bił głu­pią minę. – Tego do­wódcy na­jem­ni­ków, co… kojf­nął w Afga­ni­sta­nie?

– Nom. Tego wła­śnie.

– Mu­sisz mó­wić ja­śniej, bo się po­gu­bi­łem.

– Kro­ko­dyl miał na imię Szcze­pan, a te­raz mój sy­nek jest Szcze­pa­nem, ro­zu­miesz?

– Nie bar­dzo. To… nie wie­dzia­łeś o tym?

– Wie­dzia­łem, ale kiedy Ju­styna mnie in­for­mo­wała o tym fak­cie, nie bar­dzo do mnie do­tarło, co ozna­cza on w rze­czy­wi­sto­ści.

– Czyli?

– Czyli że… Szcze­pan sta­nowi ro­dzaj kom­pen­sa­cji za ni­gdy nie­zre­ali­zo­wane ma­rze­nie by­cia z Kro­ko­dy­lem.

– To nie brzmi jak ona. – Ro­bert za­czął krę­cić głową. – Nie-e. To ja­kieś chore dy­wa­ga­cje.

– Ani tro­chę – od­parł spo­koj­nie Łu­kasz. – Już dawno przy­wy­kłem do tego, że moja żona ma mocno po­krę­cony umysł i że sa­mej sie­bie do końca nie ro­zu­mie. Nie­stety, ja za­czą­łem ją ro­zu­mieć i te­raz tro­chę tego ża­łuję.

– W su­mie… – Wi­śniew­ski zmarsz­czył brwi. – Tro­chę słabe jest na­zy­wa­nie dziecka imie­niem… by­łego? Pra­wie by­łego? Ko­goś, z kim się było bli­sko.

– Prawda?

– Ale mały jest… Nie wiem. Po­do­bny do niego czy coś?

– Po­do­bny jest do mo­jej matki, o zgrozo! Cała Zo­fia z wy­glądu i za­cho­wa­nia. Chudy, zło­śliwy, prze­mą­drzały ba­chor. Sam wiesz.

– Noo… Może tro­chę. Za­wsze uwa­ża­łem, że to miły dzie­ciak.

– Prze­stań! – Łu­kasz wy­buchł gło­śnym, tu­bal­nym śmie­chem. – Miły jest twój Bar­tek, a nie ten su­kin­kot. Ale i tak go ko­cham, tak jak ko­cham Zo­fię, cho­ciaż wku­rzają mnie oboje.

– I co? Po­go­dzi­łeś się z tym, że tak jest?

– A co mia­łem zro­bić? Zresztą… Okres wście­kło­ści mam za sobą. Kłótni z Ju­styną też.

– Nie wie­rzę, że się kłó­ci­cie.

– Wi­śnia, wiem, że u cie­bie róż­nie bywa, ale na­wet do­brane pary mają gor­sze dni… A skoro sam za­czą­łeś…

– Nie! – Ro­bert uniósł dłoń. – Nie będę o tym ga­dał!

– Czemu?

– Nie, nie! Moje ży­cie mał­żeń­skie to pie­kło i nie wni­kajmy w to głę­biej.

Łu­kasz spoj­rzał na niego z tro­ską i ski­nął głową.

– Ja­sne – po­wie­dział ci­cho. – Dziś nie wni­kajmy… Ale w końcu mu­simy so­bie po­ga­dać, co? Czemu masz się z tym mę­czyć sam?

Ro­bert nie zdą­żył się ode­zwać, bo do ga­bi­netu ktoś za­pu­kał, a po chwili przez uchy­lone drzwi zaj­rzała dziew­czyna, za­pewne od nie­dawna pra­cu­jąca w biu­rze.

– Sze­fie – szep­nęła kon­spi­ra­cyj­nie. – Ja­kiś po­li­cjant do szefa ko­legi.

– Dzięki, Ania! Już idziemy.

– Nie jest sam – do­dała jesz­cze ci­szej.